Bloomberg: Ο πόλεμος με το Ιράν σηματοδοτεί την έναρξη μίας νέας πυρηνικής εποχής

Η προθυμία του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ να επιτίθεται στους αντιπάλους του απειλεί να οδηγήσει τον κόσμο σε μία νέα πυρηνική εποχή. Από τον Βόρειο Ατλαντικό έως τον Δυτικό Ειρηνικό, οι κυβερνήσεις συζητούν πιο ανοιχτά από ποτέ αν πρέπει και αυτές να αποκτήσουν πυρηνικά όπλα.

Η Γερμανία και η Πολωνία, που για καιρό αρκούνταν να βρίσκονται κάτω από την πυρηνική ομπρέλα των ΗΠΑ, μετά τις σκέψεις του Τραμπ για την κατάκτηση της Γροιλανδίας, δέχτηκαν με ενθουσιασμό τις προτάσεις της Γαλλίας για επέκταση της στρατηγικής αποτρεπτικής δύναμης της χώρας σε ολόκληρη την ήπειρο.   

Η Κίνα και η Ρωσία, αμφότερες μακροχρόνια μέλη του αποκλειστικού κλαμπ των πυρηνικά εξοπλισμένων χωρών, έχουν εκφράσει ανησυχία για τον κίνδυνο διάδοσης των όπλων στην Ιαπωνία και τη Νότια Κορέα, ακόμη και ενώ αναβαθμίζουν τα δικά τους οπλοστάσια.

Οι ΗΠΑ, η μόνη χώρα που έχει χρησιμοποιήσει πυρηνικό όπλο εναντίον αμάχου πληθυσμού, εξετάζουν το ενδεχόμενο επιστροφής στις δοκιμές ατομικών βομβών, προκειμένου να συμμορφωθούν με εκτελεστικό διάταγμα του Τραμπ, μετά από μια παύση άνω των τριών δεκαετιών.

Την ίδια εβδομάδα που ο πρόεδρος των ΗΠΑ έθεσε τελεσίγραφο στην ηγεσία του Ιράν να εγκαταλείψει το πυρηνικό της πρόγραμμα, η κυβέρνησή του διέδιδε μια έκθεση που παρείχε στον περιφερειακό της αντίπαλο, τη Σαουδική Αραβία, πιθανή πρόσβαση σε τεχνολογία εμπλουτισμού και επανεπεξεργασίας ουρανίου.

Ένας διπλωμάτης από ευρωπαϊκό κράτος ανέφερε ότι η ανάγκη της ηπείρου να αναπτύξει τις δικές της πυρηνικές δυνατότητες αποτελούσε αντικείμενο ενεργών συζητήσεων στις πρωτεύουσες της.

Η αντίφαση στην αμερικανική πολιτική είναι εμφανής: αυστηρή στάση απέναντι στο Ιράν, αλλά ταυτόχρονα άνοιγμα προς τη Σαουδική Αραβία για πυρηνική συνεργασία. Ειδικοί προειδοποιούν ότι τέτοιες κινήσεις υπονομεύουν το σύστημα μη διάδοσης και ενισχύουν τα επιχειρήματα υπέρ της εξοπλιστικής κούρσας.

Συνολικά, ο κόσμος φαίνεται να εισέρχεται σε μια περίοδο όπου τα πυρηνικά όπλα επανέρχονται ως κεντρικό εργαλείο ισχύος. Όσο περισσότερες χώρες αποκτούν τέτοιες δυνατότητες, τόσο αυξάνεται ο κίνδυνος λάθους, παρεξήγησης ή ανεξέλεγκτης κλιμάκωσης.