Δημόσια υγεία: Το ΕΣΥ εκπέμπει σήμα κινδύνου- Γιατί “διώχνει” τους επαγγελματίες του

Η κατάσταση της δημόσιας υγείας στη χώρα μας βρίσκεται πλέον σε ένα οριακό σημείο, σε μια κρίσιμη «ώρα μηδέν» όπου το δίλημμα είναι αμείλικτο: ριζική επανεκκίνηση ή οριστική κατάρρευση. Με αφορμή τη μεγάλη κινητοποίηση της ΠΟΕΔΗΝ την Πέμπτη 19 Μαρτίου 2026 και τη συγκέντρωση διαμαρτυρίας στις 9:00 π.μ. έξω από το Υπουργείο Υγείας, το διακύβευμα δεν αφορά μόνο τους εργαζόμενους, αλλά το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας.

Ρούλα Σκουρογιάννη

Το παράδοξο των πόρων: Όταν το μπάτζετ δεν συμβαδίζει με τις ανάγκες

Χρησιμοποιώντας έναν εύστοχο αθλητικό παραλληλισμό, ο Πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ, Μιχάλης Γιαννάκος, καθιστά σαφές ότι «με προϋπολογισμό επαρχιακής ομάδας, δεν μπορείς να χτίσεις πρωταθλητισμό στο ΕΣΥ», ανεξάρτητα από τις ικανότητες της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας. «Με το μπάτζετ του Παναιτωλικού δεν γίνεται το ΕΣΥ Ολυμπιακός, όσο καλό προπονητή υπουργό Υγείας και εάν έχει», δηλώνει χαρακτηριστικά.

Η σταδιακή απαξίωση του δημόσιου συστήματος υγείας αποτελεί μια διαχρονική παθογένεια που ξεκίνησε από την αυγή των μνημονίων και συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

Οι συνεχείς περικοπές σε δαπάνες, μισθούς και προσλήψεις έχουν οδηγήσει την Ελλάδα σε μια θλιβερή πρωτιά: οι ιδιωτικές δαπάνες υγείας στη χώρα μας είναι πλέον οι υψηλότερες στην Ευρώπη, ανταγωνιζόμενες σε μέγεθος τις δημόσιες. Αυτό σημαίνει ότι ο πολίτης επιβαρύνεται διπλά, αναγκαζόμενος να αγοράζει υπηρεσίες υγείας που το κράτος αδυνατεί να του παρέχει δωρεάν.

Η αιμορραγία του προσωπικού και το αρνητικό ισοζύγιο

Τα στοιχεία του Κρατικού Προϋπολογισμού θα έπρεπε ήδη να έχουν σημάνει «συναγερμό» στο κυβερνητικό επιτελείο. Από το 2023, το ΕΣΥ χάνει περίπου 2.500 υπαλλήλους ετησίως λόγω αποχωρήσεων και συνταξιοδοτήσεων, μια τάση που αναμένεται να συνεχιστεί με την ίδια ένταση και το 2026.

Το πρόβλημα επιτείνεται από το γεγονός ότι οι νέες προκηρύξεις μόνιμου προσωπικού συχνά αποβαίνουν άκαρπες ή απλώς ανακυκλώνουν το ήδη υπάρχον δυναμικό (συμβασιούχοι που γίνονται μόνιμοι ή μετακινήσεις μεταξύ νοσοκομείων).

Για πολλά μεγάλα νοσοκομεία, το ισοζύγιο προσλήψεων-αποχωρήσεων παραμένει σταθερά αρνητικό, δημιουργώντας ένα περιβάλλον εργασιακής εξουθένωσης.

Δομικές δυσλειτουργίες και περιφερειακές ανισότητες

Παρά τις όποιες επιμέρους βελτιώσεις συγκριτικά με το παρελθόν, η εικόνα σήμερα είναι χειρότερη από την περίοδο αμέσως μετά την πανδημία. Τα νοσοκομεία λειτουργούν με 3.000 λιγότερους εργαζόμενους σε σχέση με το 2023, ενώ υπάρχουν πάνω από 20.000 κενές οργανικές θέσεις, βασισμένες σε απαρχαιωμένους οργανισμούς του 2012.

·         Τα ΤΕΠ υπό κατάρρευση: Το 80% των περιστατικών που κατακλύζουν τα Επείγοντα θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί στην Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας (ΠΦΥ). Ωστόσο, η υποστελέχωση των Κέντρων Υγείας και η διαχρονική απουσία ενός ισχυρού θεσμού Οικογενειακού Γιατρού καθιστούν τα νοσοκομεία τον μοναδικό καταφύγιο των πολιτών.

·         Υγειονομικός συγκεντρωτισμός: Το 50% των ασθενών στα νοσοκομεία Αθήνας και Θεσσαλονίκης προέρχεται από την περιφέρεια, γεγονός που αποδεικνύει το τεράστιο χάσμα στις παρεχόμενες υπηρεσίες υγείας ανά την επικράτεια.

·         Ράντζα και λοιμώξεις: Η αναμονή σε φορεία και η νοσηλεία παθολογικών περιστατικών σε χειρουργικές κλινικές αυξάνουν δραματικά τον κίνδυνο ενδονοσοκομομειακών λοιμώξεων, με την Ελλάδα να καταγράφει αρνητικούς δείκτες σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Ο «ανθρωποδιώκτης» των χαμηλών μισθών και της ακρίβειας

Το βασικό ερώτημα παραμένει: Γιατί το ΕΣΥ διώχνει τους επαγγελματίες του; Η απάντηση κρύβεται στην οικονομική εξαθλίωση. Όταν οι αμοιβές στον τουρισμό ξεπερνούν αυτές των υγειονομικών, η φυγή προς τον ιδιωτικό τομέα ή το εξωτερικό είναι αναπόφευκτη.

Οι αριθμοί είναι αποκαλυπτικοί:

·         Τραυματιοφορείς: 684€ καθαρά το μήνα.

·         Βοηθοί Νοσηλευτών: 736€ καθαρά το μήνα.

·         Νοσηλευτές ΠΕ: 836€ καθαρά το μήνα.

Με το κόστος ζωής και τα ενοίκια να καλπάζουν, είναι ανθρωπίνως αδύνατο για ένα ζευγάρι υγειονομικών να συντηρήσει οικογένεια. Η ακρίβεια τσακίζει την καθημερινότητα των ανθρώπων που στην πανδημία χαρακτηρίστηκαν «ήρωες», αλλά σήμερα αντιμετωπίζονται με απόλυτη περιφρόνηση.

Μια κραυγή αγωνίας για το μέλλον

Οι υποσχέσεις για ένταξη στα Βαρέα και Ανθυγιεινά (ΒΑΕ), για μονιμοποιήσεις συμβασιούχων και ουσιαστικές αυξήσεις παραμένουν γράμμα κενό. Η θυσία των 53 συναδέλφων που έχασαν τη ζωή τους από Covid-19 και των εκατοντάδων που νόσησαν βαριά, δεν αναγνωρίστηκε ούτε ως εργατικό ατύχημα.

Η κινητοποίηση της Πέμπτης 19 Μαρτίου δεν είναι μια τυπική διαμαρτυρία· είναι μια κραυγή αγωνίας για την επιβίωση του Εθνικού Συστήματος Υγείας. Αν δεν ληφθούν μέτρα τώρα, σε λίγα χρόνια οι επαγγελματίες υγείας θα αναζητούνται «με το κιάλι».

Ραντεβού την Πέμπτη 19/03/2026, στις 9:00 π.μ., στο Υπουργείο Υγείας. Γιατί η υγεία είναι δικαίωμα, όχι προνόμιο για λίγους.

Επιμέλεια: Η Συντακτική Ομάδα του libre.gr