Ο Τραμπ στην “παγίδα” των Στενών του Ορμούζ- Εκβιάζει την ΕΕ που πληρώνει την αμηχανία της

Ο Ντόναλντ Τραμπ κινδυνεύει να πιαστεί στην “παγίδα” των Στενών του Ορμούζ. Ξεκίνησε έναν πόλεμο αδιαφορώντας για τις συνέπειες που ήταν βέβαιο πως θα είχε στην παγκόσμια οικονομία λόγω της ενεργειακής κρίσης που θα προκαλούσε.

Σεραφείμ Κοτρώτσος

Αποκαλύπτεται πώς τον ξεκίνησε και χωρίς σαφές σχέδιο εξόδου (end game), ίσως επειδή θεώρησε ότι θα ήταν μία “εκδρομή” για την πανίσχυρη αμερικανική πολεμική μηχανή. Τώρα πέφτει από τη μία αντίφαση στην άλλη και προσπαθεί να παρασύρει ευρωπαϊκές και άλλες χώρες. Απαιτεί να συγκροτηθεί πολυεθνική αεροναυτική δύναμη για την διασφάλιση της ελεύθερης ναυσιπλοϊας στην περιοχή των Στενών και εισπράττει αρνήσεις.

Ακόμα και ο μέχρι πρόσφατα πειθήνιος Γερμανός καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς δηλώνει τώρα πώς “αυτός δεν είναι πόλεμος του ΝΑΤΟ” εις απάντηση όσων είπε ο πρόεδρος των ΗΠΑ ότι θα είναι δραματικές οι συνέπειες για τον οργανισμό και τις χώρες που τον απαρτίζουν εφόσον δεν συναινέσουν στην παροχή ουσιαστικά πολεμικής συνδρομής. Το Ηνωμένο Βασίλειο, η Ιταλία, η Γαλλία και η Ελλάδα απορρίπτουν κατηγορηματικά τυχόν εμπλοκή τους σε οτιδήποτε περισσότερο από την ασφάλεια της ναυσιπλοϊας στην Ερυθρά Θάλασσα και τον Κόλπο του Άντεν- ελληνική και ιταλική φρεγάτα βρίσκονται, άλλωστε, στο σημείο από το 2019 που τέθηκε σε εφαρμογή η επιχείρηση “Ασπίδες”.

Όμως, ο Ντόναλντ Τραμπ που τις προηγούμενες ημέρες δήλωνε με έπαρση ότι έχει ισοπεδώσει το Ιράν, ότι έχει καταστρέψει την αντιπυραυλική του άμυνα και κάθε αμυντικό μηχανισμό του, ότι έχει βομβαρδίσει τις στρατιωτικές εγκαταστάσεις στο στρατηγικής σημασίας νησί Χαργκ στα Στενά του Ορμούζ και μπορεί να συνεχίσει “για πλάκα” (“just for fun”), τώρα ζητά την στρατιωτική συνδρομή των Ευρωπαίων. Στρατιωτικοί αναλυτές, όμως, εξηγούν πώς ακόμα κι αν σχηματιζόταν μία φαραωνικών διαστάσεων πολυεθνική αρμάδα που θα καταλάμβανε τα Στενά πιθανότατα θα οδηγούσε σε μία “επιχείρηση αυτοκτονίας”. Σχετικά εύκολα θα μπορούσε να πληγεί από drones και πυραύλους του Ιράν.

Ο Αμερικανός πρόεδρος ξεκίνησε τον πόλεμο μόνος του, μαζί με τον Μπενιαμίν Νετανιάχου, καταλύοντας κάθε έννοια διεθνούς δικαίου, παραβιάζοντας ακόμα και το συναινετικό πλαίσιο δράσης του ΝΑΤΟ. Η Ευρώπη αντιμετώπισε με αμηχανία, αρχικά, με ήπιες αντιδράσεις στη συνέχεια, την “Επική οργή”. Ακόμα κι όταν ο Ισπανός πρωθυπουργός Πέδρο Σάντσεθ αντέδρασε στην απαίτηση της Ουάσιγκτον να καταστούν οι ισπανοαμερικανικές βάσεις ορμητήρια εφόδου, οι περισσότερες χώρες δεν έδειξαν ιδιαίτερη ζέση να υποστηρίξουν τη Μαδρίτη. Τώρα δέχονται όλες μαζί τις αμερικανικές πιέσεις εμπλοκής στον πόλεμο υπό τον εκβιασμό, μάλιστα, ότι τυχόν άρνησή τους θα σημάνει το τέλος του ίδιου του ΝΑΤΟ.

Είναι αυτονόητο πώς δεν υπάρχει καμία άλλη απάντηση εκτός από “όχι” στο σχέδιο Τραμπ. Από την άλλη είναι επίσης αυτονόητο πώς δεν υπάρχει γυρισμός από τη μία και μοναδική δυνατότητα επιβίωσης έχει η ΕΕ. Η στρατηγική αυτονομία της και η κοινή άμυνα.