Φωτεινή Σιάνου στο libre: Όταν η γυναικεία ενσυναίσθηση αποδεσμευτεί από τον πατριαρχικό πολτό, μπορούν να γίνουν θαύματα

Σε μια διεθνή συγκυρία όπου οι πολεμικές ιαχές και ο αυταρχισμός απειλούν τα θεμέλια του ανθρωπισμού, η Φωτεινή Σιάνου, ιδρυτικό μέλος της WINPEACE και επί δεκαετίες ηγετική μορφή του φεμινιστικού κινήματος, παραμένει μια σταθερή πυξίδα ειρήνης και διεκδίκησης. Με την πολύτιμη εμπειρία της από την προεδρία της Επιτροπής Γυναικών της Συνομοσπονδίας Ευρωπαϊκών Συνδικάτων αλλά και την ακτιβιστική της δράση σε σχολεία και φυλακές, η κ. Σιάνου καταθέτει μια βαθιά πολιτική ανάλυση για τις προκλήσεις της εποχής μας.

Κεντρικό σημείο της παρέμβασής της αποτελεί η δραματική κατάσταση στο Ιράν, όπου το καθεστώς που κυβερνά από το 1979 χαρακτηρίζεται από την ίδια ως απάνθρωπο και εγκληματικό, έχοντας εξοντώσει χιλιάδες ανθρώπους. Η κ. Σιάνου στέκεται με έμφαση δίπλα στις «Ιρανές αδελφές» μας, τονίζοντας ότι η καταπίεση των γυναικών εκεί είναι αδιαμφισβήτητη και αναδεικνύοντας το σύνθημα «Γυναίκα-Ζωή-Ελευθερία» ως ένα παγκόσμιο σύμβολο αγώνα. Παράλληλα, προειδοποιεί ότι οι στρατιωτικές συγκρούσεις στην περιοχή φέρνουν μόνο θάνατο και καταστροφή, χωρίς ποτέ να συμβάλλουν στην πραγματική χειραφέτηση των γυναικών.

Παίρνει θέση για το «εγκληματικό», όπως το χαρακτηρίζει, νομοθέτημα της υποχρεωτικής συνεπιμέλειας, σχολιάζει το χάσμα μεταξύ των θεσμικών συλλογικοτήτων και της νέας γενιάς φεμινιστριών, ενώ ανοίγει τα χαρτιά της για την αποχώρησή της από τη «Νέα Αριστερά» και τη συμμετοχή της στις διεργασίες του Ιδρύματος Τσίπρα για τη «συνδημιουργία» ενός προοδευτικού μετώπου.

Συνέντευξη

Χρόνης Διαμαντόπουλος

–Ο πόλεμος του άξονα ΗΠΑ – Ισραήλ, εναντίον του Ιράν κυριαρχεί τις τελευταίες δύο εβδομάδες. Και όπως είναι φυσικό έχει αναδειχθεί για άλλη μια φορά το θέμα των δικαιωμάτων των πολιτών των Ιράν κα κυρίως των γυναικών. Η καταπίεση των γυναικών στο Ιράν είναι ένα ζήτημα που κανένας δεν αμφισβητεί. Πώς μπορεί να αλλάξει αυτό εάν δεν πέσει το καθεστώς που κυβερνά τη χώρα από το 1979;

Το καθεστώς είναι απάνθρωπο, εγκληματικό, αυταρχικό, καταπιεστικό, απολυταρχικό.  Έχει εξοντώσει χιλιάδες ανθρώπους, γυναίκες και άντρες. Η ζωή ιδιαίτερα των γυναικών είναι ανυπόφορη και δραματική. Ως ελληνικό φεμινιστικό κίνημα έχουμε διοργανώσει εκδηλώσεις, διαμαρτυρίες, συγκεντρώσεις και έξω από την Πρεσβεία του Ιράν στην Αθήνα με την δολοφονία της Μαχσά Αμινί τον Σεπτέμβριο 2022 και μετά, διαμαρτυρόμενες για την θέση των γυναικών και εκδηλώνοντας την συμπαράστασή και αλληλεγγύη μας στις Ιρανές αδελφές μας. Το σύνθημα «Γυναίκα-Ζωή-Ελευθερία» έγινε παγκόσμιο σύμβολο για τα δικαιώματα των γυναικών, έγινε και δικό μας σύνθημα.

Τις επόμενες ημέρες, ύστερα από επικοινωνίες με τις Τουρκάλες συνοδοιπόρους μας, συγκροτήσαμε την Ειρηνευτική Πρωτοβουλία Γυναικών Ελλάδας Τουρκίας και στην συνέχεια και Κύπρου – Women’s Initiative for Peace (WINPEACE)

Έχουμε αναλάβει και ένα άλλο σύνθημα που αποτελεί επίσης αξία του φεμινιστικού κινήματος «έξω ο πόλεμος από την ιστορία» της Lidia Menapace, φεμινίστρια, ακτιβίστρια για την ειρήνη. Που σημαίνει ότι η ανθρωπότητα οφείλει ως δείκτη πολιτισμού να μάθει να επιλύει τα προβλήματα και τις συγκρούσεις της με τρόπο ειρηνικό.

Κανένας από τους προηγούμενους πολέμους στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, στην Συρία, δεν συνέβαλαν στην χειραφέτηση και απελευθέρωση των γυναικών. Ο πόλεμος ΗΠΑ-Ισραήλ, φέρνει και θα φέρει θάνατο, καταστροφή, πόνο. Ο μιλιταρισμός είναι ζήτημα εξουσίας και πατριαρχίας και φέρνει ακόμα μεγαλύτερη βία, βιασμούς, καταπίεση των γυναικών. Να σταματήσει ο πόλεμος τώρα. Οι Ιρανές αδελφές μας θα συνεχίσουν τον αγώνα τους από μέσα. Εμείς θα συνεχίσουμε να στηρίζουμε από έξω σε συνεργασία με τα κινήματα που πραγματικά νοιάζονται για την θέση των γυναικών στον κόσμο.

–Κυρία Σιάνου ως ιδρυτικό μέλος της WINPEACE (Ειρηνευτική Πρωτοβουλία Γυναικών) και ακτιβίστρια για την ειρήνη, πώς πιστεύετε ότι η γυναικεία ηγεσία μπορεί να προσφέρει διαφορετικές λύσεις σε σύγχρονες πολεμικές συγκρούσεις, όπως στη Γάζα ή την Ουκρανία;

Τριάντα χρόνια μετά την κρίση των Ιμίων το 1986, τότε που οι δυο γείτονες χώρες, η Ελλάδα και η Τουρκία έφτασαν στα πρόθυρα του πολέμου, παρακολουθήσαμε την αυξημένη κινητικότητα των πολεμικών πλοίων και αεροσκαφών. Παρακολουθήσαμε επίσης τις αναλύσεις ειδικών εμπειρογνωμόνων, δημοσιογράφων αλλά και δημοσιολογούντων. 

Σε όλο αυτό, η απουσία των γυναικών, ως είθισται, ήταν εκκωφαντική.

Και αποφασίσαμε να αναλάβουμε δράση.

Τις επόμενες ημέρες, ύστερα από επικοινωνίες με τις Τουρκάλες συνοδοιπόρους μας, συγκροτήσαμε την Ειρηνευτική Πρωτοβουλία Γυναικών Ελλάδας Τουρκίας και στην συνέχεια και Κύπρου – Women’s Initiative for Peace (WINPEACE).

Σε διεξοδικές συνεδριάσεις καταρτίσαμε από κοινού τις θέσεις μας που στηρίχτηκαν στις αρχές μας της ειρηνικής συνύπαρξης και ειρηνικής επίλυσης των διαφορών.

Καταρτίσαμε το πρόγραμμα δράσης μας και αρχίσαμε τη διοργάνωση σεμιναρίων εκπαίδευσης για την ειρήνη.

Στόχος μας να φέρνουμε κοντά γυναίκες από την Ελλάδα, την Τουρκία, την Κύπρο με μικρά και σημαντικά projects.

Το  2000, το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ πέρασε ομόφωνα το ψήφισμα 1325 με τίτλο “Γυναίκες, Ειρήνη, Ασφάλεια”, αναδεικνύοντας τον ρόλο των γυναικών στις ένοπλες συγκρούσεις, στους πολέμους, στην αξία της συμμετοχής τους στις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις.

Οι πολεμικές συγκρούσεις, αυτή την ώρα που μιλάμε, στον πλανήτη υπερβαίνουν τις 60. Και ο φόρος αίματος είναι βαρύς: Ανθρώπινες ζωές καταστρέφονται, παιδιά και βρέφη γίνονται θυσία ή πνίγονται στα νερά της Μεσογείου, πολύτιμες υποδομές για την επιβίωση των ανθρώπων ισοπεδώνονται και το περιβάλλον εισπράττει τα επίχειρα της απροσμέτρητης ανοησίας μας.

Είναι εξαιρετικά σημαντικό να αγωνιζόμαστε και να λειτουργούμε συλλογικά μέσα στην κοινωνία με στόχους πολιτικούς, οικονομικούς, εργατικούς, για ανθρώπινα δικαιώματα

Οι γυναίκες σε θέσεις ευθύνης θα μπορούσαν να προτείνουν διαφορετικές λύσεις.

Είθισται να επιδεικνύουν μεγαλύτερη ευαισθησία στα ανθρώπινα δικαιώματα, στις κοινωνικές ανάγκες και στις ευάλωτες ομάδες. Θα υπογράμμιζαν την ανάγκη για ασφαλείς διαδρόμους, για ανθρωπιστικά διαλείμματα και διελεύσεις, για την αποκατάσταση των υποδομών, για την φροντίδα, για προγράμματα επανένταξης, συμφιλίωσης των κοινοτήτων, θα εργάζονταν και την ειρήνη σε όλους τους καιρούς δημιουργώντας προϋποθέσεις για μία ειρήνη διαρκείας.

 Η θέση αυτή βέβαια δεν αποτελεί θέσφατο καθώς έχει αποδειχτεί ότι γυναίκες σε θέσεις κυβερνητικές και θέσεις ευθύνης έχουν πολλές φορές παρουσιάσει ένα πρόσωπο αποκρουστικής σκληρότητας. Επομένως εξίσου σημαντικό είναι το γεγονός της αφετηρίας σου και της πολιτικής σου σκέψης. Όμως όταν η γυναικεία ενσυναίσθηση αποδεσμευτεί από τον πατριαρχικό πολτό της ανταγωνιστικότητας, επικυριαρχίας και της απληστίας  τότε πράγματι μπορούν να γίνουν θαύματα.

–Έχετε εργαστεί σε σχολεία και φυλακές προωθώντας τη μη βίαιη επικοινωνία. Γιατί θεωρείτε κρίσιμη την ένταξη της συναισθηματικής νοημοσύνης στο εκπαιδευτικό σύστημα; 

Εργάστηκα εφτά χρόνια ως εθελόντρια – ακτιβίστρια στις φυλακές Κορυδαλλού. Η εμπειρία αυτή υπήρξε πολύτιμη για εμένα. Και η τιμή ταυτόχρονα.

Ως βάση χρησιμοποίησα εκπαιδευτικά εργαλεία του Marshall B. Rosenberg “Nonviolent Communication: A Language of Life” (Μη Βίαιη Επικοινωνία: Γλώσσα Ζωής ) και πάνω σ’ αυτά χτίζαμε την κάθε μέρα με τους κρατούμενους. Με αρκετούς/ες έχουμε σχέσεις ακόμα.

Είναι εξαιρετικά σημαντικό να αγωνιζόμαστε και να λειτουργούμε συλλογικά μέσα στην κοινωνία με στόχους πολιτικούς, οικονομικούς, εργατικούς, για ανθρώπινα δικαιώματα.

 Και ενώ ως ανθρωπότητα  βρισκόμαστε στο και πέντε, η αλόγιστη εκμετάλλευση του πλανήτη και του αδηφάγου καπιταλιστικού κέρδους όχι μόνο εξακολουθούν αλλά και διευρύνονται

Όμως τι γίνεται με την τρυφερότητα; Τι γίνεται με την κατανόηση;

Τι συμβαίνει εντός μας;

Η καλλιέργεια της συναισθηματικής νοημοσύνης ανοίγει δρόμο στην αυτογνωσία, βοηθάει με τρόπο (όχι εύκολο πάντα) να επεξεργαστούμε τα συναισθήματά μας, να προσδιορίσουμε τις ανάγκες μας και βελτιώνει την σχέση  με τον εαυτό μας και με τους άλλους ανθρώπους. Καλλιεργεί την ενσυναίσθηση, την κατανόηση της θέσης του άλλου/της άλλης, κατακτούμε την αυτοσυγκράτηση, την παρατήρηση και την εμβάθυνση. Η συμμετοχή στην κοινωνική πάλη και στους αγώνες σε συνδυασμό με την ευαισθητοποίηση μέσω της συναισθηματικής νοημοσύνης, μπορούν να παράξουν υπέροχα αποτελέσματα προς όφελος της ζωής και του πλανήτη.

–Συνδέετε την υπερεκμετάλλευση του πλανήτη με την εκμετάλλευση των γυναικών. Πώς μπορεί ο φεμινιστικός αγώνας να ενσωματώσει αποτελεσματικά την προστασία του περιβάλλοντος;

Αυτή την σύνδεση την κάνει ο οικοφεμινισμός και εγώ είμαι κοντά σ’ αυτή την σχολή σκέψης. Οι γυναίκες και ο πλανήτης έχουν  βιώσει την απόλυτη βαναυσότητα από την πατριαρχία και τον καπιταλισμό. Στις γυναίκες και στον πλανήτη έχει ασκηθεί βία, έλεγχος, εξουσία, ιδιοκτησία. Έχει αγνοηθεί για αιώνες η σοφία περιθωριοποιημένων γυναικών, ιθαγενών και ο σεβασμός τους προς την μητέρα Γη.

Εδώ χρειάζεται η σύνδεση του αγώνα των φεμινιστριών με το οικολογικό και το περιβαλλοντικό κίνημα. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι  ήδη η συντριπτική πλειοψηφία των ενταγμένων στα οικολογικά κινήματα  συγκροτείται από  γυναίκες και κυρίως νέα κορίτσια.

Έχουμε όλοι/όλες ευθύνη.

 Και ενώ ως ανθρωπότητα  βρισκόμαστε στο και πέντε, η αλόγιστη εκμετάλλευση του πλανήτη και του αδηφάγου καπιταλιστικού κέρδους όχι μόνο εξακολουθούν αλλά και διευρύνονται.

Η συνεργασία μεταξύ των Υπουργείων, των γυναικείων οργανώσεων, των Κέντρων Υποστήριξης θυμάτων/επιζωσών είναι συστηματική και συνεχής, από την πρώτη καταγγελία μέχρι την προστασία του θύματος και των παιδιών, την ενδυνάμωση και την επαγγελματική αποκατάσταση

Ο πλουτισμός των ολίγων υπερισχύει του ανθρώπου, της φροντίδας και του πλανήτη.

Φροντίδα για την ανθρωπότητα, Φροντίδα για κάθε έμβιο ον.  Ναι οφείλουμε να σηκώσουμε ψηλά το θέμα της φροντίδας, και της οικονομίας της φροντίδας ώστε να αποτελέσουν ισχυρό αναπτυξιακό πυλώνα.

Ένα κοινωνικό κράτος για την προστασία των γυναικών, των παιδιών, όλων των ευάλωτων της κοινωνίας μας, ανθρώπων, ζώων. Κράτος που να νοιάζεται για τον πλανήτη και που το διαπερνά η έννοια της ισότητας, της δημοκρατίας, της κοινωνικής προστασίας και της διατήρησης της ζωής, της οικολογικής δικαιοσύνης.

–Στο παρελθόν έχετε αναφερθεί στην Ισλανδία ως πρότυπο για την ισότητα των φύλων. Ποια συγκεκριμένα στοιχεία της ισλανδικής πολιτικής, όπως η συνεργασία αστυνομίας και κινήματος, θα θέλατε να δείτε να εφαρμόζονται στην Ελλάδα;

Η πρώτη προϋπόθεση είναι ο σεβασμός στο έργο των γυναικείων οργανώσεων/συλλογικοτήτων. Στην Ελλάδα τα τελευταία πολλά χρόνια παρά τα επανειλημμένα αιτήματα, ανακοινώσεις, καταγγελίες εκ μέρους των φεμινιστικών συλλογικοτήτων,  δεν ευτυχήσαμε να συναντηθούμε με Υπουργό της κυβέρνησης. Το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη έχει κάνει μία προσπάθεια διαλόγου και καταγραφής. Το Υπουργείο Δικαιοσύνης και η καθ’ ύλην αρμόδια Γενική Γραμματεία Ισότητας “αγρόν ηγόραζαν”.

Ως προς την περίπτωση της Ισλανδίας, το σημαντικότερο στοιχείο αφορά στη διυπουργική και διατομεακή προσέγγιση των θεμάτων.

Η επίγνωση της πολυπαραγοντικότητας των προβλημάτων καθώς και της ανάγκης της πολύπλευρης υποστήριξης των θυμάτων/ επιζωσών.

Η συνεργασία μεταξύ των Υπουργείων, των γυναικείων οργανώσεων, των Κέντρων Υποστήριξης θυμάτων/επιζωσών είναι συστηματική και συνεχής, από την πρώτη καταγγελία μέχρι την προστασία του θύματος και των παιδιών, την ενδυνάμωση και την επαγγελματική αποκατάσταση. Οι πολιτικές Ισλανδίας, Ελλάδας απέχουν χιλιόμετρα…. πιο πολλά από την χιλιομετρική απόσταση Ισλανδίας Ελλάδας.

–Πώς εξηγείτε το «παράδοξο», όπου ενώ υπάρχουν εκατοντάδες νέες γυναίκες στις φεμινιστικές σπουδές, οι «θεσμικότερες» συλλογικότητες δυσκολεύονται να προσελκύσουν τη νέα γενιά;

Νιώθω υπερηφάνεια και χαρά που αποτελώ μέλος και μέρος του φεμινιστικού κινήματος τα τελευταία 45 χρόνια.

Παρά τις όποιες ακυρώσεις, προσωπικά δεν νιώθω μετέωρη. Η γραμμή δεν είναι σχεδόν ποτέ ευθύγραμμη. Έχουμε διαδραματίσει σοβαρό ρόλο μέχρι εδώ. Απολογισμό δεν θα κάνω. Η μεγαλύτερη κατάκτησή μας ωστόσο είναι η αλλαγή στις συνειδήσεις των γυναικών.

Ότι έχουν το δικαίωμα να διεκδικήσουν ό,τι επιθυμούν να διεκδικήσουν στην ζωή τους, να ζήσουν μία ζωή χαράς, δημιουργικότητας, απόλαυσης. Χαίρομαι και χαιρόμαστε που είναι τόσες πολλές νέες γυναίκες  στις φεμινιστικές σπουδές. Ζουν σε άλλη εποχή, με δικούς τους προβληματισμούς, δικές τους αγωνίες. Έχουν δικαίωμα στην αναζήτηση και στην αμφισβήτηση. Έχουν φτιάξει και θα φτιάξουν δικές τους συλλογικότητες, δεν χρειάζεται να περπατάμε χέρι χέρι, χρειάζεται όμως να μην ξεχνάμε, να αποτίουμε φόρο τιμής σε όσες έδωσαν σκληρούς αγώνες και μεγάλο μέρος της ζωής τους. Να μην ξεχνάμε από που ξεκινήσαμε και να στεκόμαστε με σεβασμό. (Γιατί η ψυχή τους ζει στο σπίτι του Αύριο, που εσείς δεν μπορείτε να το επισκεφτείτε ούτε καν στα όνειρά σας. Χαλίλ Γκιμπράν)

–Πρόσφατα αποχωρήσατε από τη «Νέα Αριστερά» επικρίνοντας την «παραλυτική στασιμότητα» και την «ομφαλοσκόπηση». Πώς οραματίζεστε μια «μαχητική και κυβερνώσα Αριστερά» που να ανταποκρίνεται στις ανάγκες της κοινωνίας;

Κατ’ αρχήν μία μαχητική και κυβερνώσα Αριστερά θα πρέπει να είναι κοντά, να ακούει και να συναισθάνεται τις ανάγκες της κοινωνίας. Να επεξεργάζεται τις αγωνίες της, να διαμορφώνει πολιτικές προτάσεις και να δίνει την μάχη μέσα και έξω από την βουλή. Η “ομφαλοσκόπηση” ούτε  παράγει, ούτε προάγει. Η ενδοσκόπηση όμως παράγει. Σκέφτομαι τις πράξεις μου, τον λόγο μου, τα συναισθήματά μου και προχωρώ ωριμάζοντας και αγκαλιάζοντας τον κόσμο γύρω μου με σεβασμό στον άνθρωπο και στην φύση.

–Η συμμετοχή σας στην “Ομάδα Εργασίας κειμένου θέσεων για τη Σύγκλιση της Σοσιαλδημοκρατίας, της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και της Πολιτικής Οικολογίας” του Ιδρύματος Τσίπρα έχει ως στόχο την «αναγέννηση» του κόμματος που είναι πιθανό να δημιουργήσει ο κ. Τσίπρας;  

Είναι τόσο δύσκολα τα πράγματα στο διεθνές, ευρωπαϊκό και εθνικό επίπεδο που δεν θεωρώ  ότι έχουν οι δημοκρατικές, προοδευτικές, αριστερές δυνάμεις την πολυτέλεια να χάνουν χρόνο αγωνιζόμενες σε ξεχωριστές παράλληλες γραμμές.

Δεν είναι δυνατόν, και αυτό γίνεται, να δίνεται υποχρεωτικά η συνεπιμέλεια όταν έχουμε ενδοοικογενειακή βία, όταν έχουμε ασέλγεια, όταν παιδάκια ουρλιάζουν στα αστυνομικά τμήματα και αρνούνται να πάνε με τον πατέρα τους

Έχει έρθει η ώρα αυτές οι γραμμές να συναντηθούν και υπάρχουν τόσα πράγματα και θέσεις που τις ενώνουν και όπου θα πρέπει να επικεντρωθούμε προσπαθώντας να διαμορφώσουμε κοινές απαντήσεις στις προκλήσεις της εποχής.

Ο Αλέξης Τσίπρας ηγείται ήδη μιας σημαντικής προσπάθειας και παίρνει το ρίσκο και γιατί έχει πολύ ψηλά την αξία της ευθύνης. Δεν θα αναφερόμουν σε “αναγέννηση” κόμματος, αλλά σε συνδημιουργία. Εδώ καλούμαστε όλοι και όλες να αναλάβουμε την ευθύνη της συνδημιουργίας.

–Η πολυετή σας εμπειρία, σε θέματα ισότητας και του οικογενειακού δικαίου  νομίζω ότι είναι πολύτιμη, για να μάθουμε αν η πρόσφατη ρύθμιση που πέρασε στη Βουλή και της οποίας έκανε χρήση μία υπουργός έχει ουσία. Έπρεπε να έρθει μια ρύθμιση που ανατρέπει δικαστικές αποφάσεις; Ποια είναι  η άποψη σας;

Ως Επιτροπή για το Οικογενειακό Δίκαιο και την Συναινετική Συνεπιμέλεια εντοπίσαμε το άρθρο 109 που αφορά οικογενειακό δίκαιο χωμένο μέσα στον νόμο για ΟΠΕΚΕΠΕ. Στις 18 Δεκεμβρίου 2025 βγάλαμε ανακοίνωση καταγγέλλοντας την κυβέρνηση για την πάγια τακτική της να περνάει δεκάδες τροπολογίες σε άσχετα νομοσχέδια. Αυτό είναι το ένα σκέλος της υπόθεσης. Από την άλλη πλευρά υπάρχουν εκατοντάδες γυναίκες και παιδιά που ταλαιπωρούνται από τον απαράδεκτο νόμο 4800/21 του κ. Τσιάρα που πέρασε με εντολή και επιμονή Μαξίμου.

Ο νόμος αυτός είναι εγκληματικός. Εμείς είμαστε υπέρ της συνεπιμέλειας όχι όμως της υποχρεωτικής. Δεν είναι δυνατόν, και αυτό γίνεται, να δίνεται υποχρεωτικά η συνεπιμέλεια όταν έχουμε ενδοοικογενειακή βία, όταν έχουμε ασέλγεια, όταν παιδάκια ουρλιάζουν στα αστυνομικά τμήματα και αρνούνται να πάνε με τον πατέρα τους. Και παράλληλα μητέρες να χρεώνονται με εκατοντάδες μηνύσεις, αγωγές και βία στην βία. Ο νόμος Τσιάρα πρέπει να καταργηθεί έχει δημιουργήσει δυσβάστακτα προβλήματα. Και οι μητέρες αναζητούν εναγωνίως λύσεις ώστε να πάψουν να είναι όμηροι ενός γάμου, μιας σχέσης. Να συμπληρώσω όμως, ότι τέτοιον κουρνιαχτό δεν έχω ξαναδεί για τροπολογία σε άσχετο νομοσχέδιο.

Η τάξη και η ηθική μας διασαλεύτηκαν χωρίς διόλου να μας απασχολήσει το γεγονός ότι ελέω του νόμου Τσιάρα, δύο παιδάκια μικρά κάθε δύο ημέρες αλλάζουν σπίτι, αναστατώνονται, χάνουν την ψυχική τους ηρεμία και το αίσθημα ασφάλειας…..