Ράμμος για το “Alitheia Forum” : “Η εξουσία δεν μπορεί να ορίσει συνταγματικά, ποια είναι τα αποδεκτά όρια της κριτικής αυτής”
✨Ο Χρήστος Ράμμος τόνισε πως η συνταγματικά κατοχυρωμένη ελευθερία του Τύπου επιτρέπει την άσκηση κριτικής στην εξουσία χωρίς προκαθορισμένα όρια.
✨Η εξουσία δεν μπορεί να ορίσει τι είναι αληθές ή αποδεκτό στην κριτική, γιατί αυτό περιορίζει και ποινικοποιεί τη δημοσιογραφική ελευθερία.
✨Ο έλεγχος της εξουσίας δεν πρέπει να καθορίζεται από την ίδια, ενώ προτιμώνται οι υπερβολές του Τύπου παρά η αυτολογοκρισία και ο περιορισμός της ελευθερίας.
✨Ο πολίτης έχει την ευθύνη να κρίνει τον Τύπο, και ο πατερναλισμός που περιορίζει την ωρίμανσή του δεν είναι αποδεκτός σε φιλελεύθερη δημοκρατία.
Θέση για το συνέδριο σχετικά με την αντικειμενικότητα στα ΜΜΕ πήρε ο Χρήστος Ράμμος.
Ο πρώην πρόεδρος της Αρχής Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών (ΑΔΑΕ) με ένα σύντομο αλλά περιεκτικό κείμενο μερικών λέξεων μιλά για την κατοχυρωμένη ελευθερία του Τύπου και σημειώνει με νόημα πως «ο ελεγχόμενος δεν μπορεί ποτέ να προσδιορίσει πως θα του γίνει ο έλεγχος στον οποίο υπόκειται»
Ο κ.Ράμμος σημειώνει μεταξύ άλλων πως «η εξουσία δεν μπορεί με τρόπο συνταγματικώς αποδεκτό να ορίσει ποια είναι τα αποδεκτά όρια της κριτικής αυτής, να ορίσει τι είναι αληθές και καλόπιστο και τι δεν είναι, τι είναι άξιο να αποτελέσει αντικείμενο ενημέρωσης και τι δεν είναι», διότι «πράττοντας το περιστέλλει αυτόματα και ποινικοποιεί την κριτική που μπορεί να της ασκηθεί».
Η ανάρτηση του Χρ. Ράμμου
«Ο λόγος ύπαρξης και η πεμπτουσία της συνταγματικά κατοχυρωμένης ελευθερίας του τύπου, άλλως της δημοσιογραφικής ελευθερίας [άρθρο 14 του Συντάγματος] είναι παραδοσιακά όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και σε όλες τις δικαιοκρατούμενες φιλελεύθερες πολιτείες του αυτού με εμάς νομικού πολιτισμού η άσκηση κριτικής [ακόμη και αυστηρής και αιχμηρής] στις κάθε μορφής εξουσίες. Αυτό έχει πλειστάκις νομολογηθεί και από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.
Επομένως, η εξουσία δεν μπορεί με τρόπο συνταγματικώς αποδεκτό να ορίσει ποια είναι τα αποδεκτά όρια της κριτικής αυτής, να ορίσει τι είναι αληθές και καλόπιστο και τι δεν είναι, τι είναι άξιο να αποτελέσει αντικείμενο ενημέρωσης και τι δεν είναι, διότι πράττοντας το περιστέλλει αυτόματα και ποινικοποιεί την κριτική που μπορεί να της ασκηθεί. Με άλλα λόγια ο ελεγχόμενος δεν μπορεί ποτέ να προσδιορίσει πως θα του γίνει ο έλεγχος στον οποίο υποκειται.
Είναι προτιμότερες ακόμη και οι όποιες υπερβολές του Τύπου [όριο βέβαια η διαπιστωμένη συκοφαντική δυσφήμιση και η εξύβριση συγκεκριμένου προσώπου], παρά ένας Τύπος χαλιναγωγημένος και αυτολογοκρινόμενος. Ο πολίτης θα τιμωρήσει ο ίδιος τον »κακό» Τύπο και ο πατερναλισμός επί των πολιτών, που δεν τους επιτρέπει να σκεφτούν οι ίδιοι και να ωριμάσουν ως πολίτες δεν είναι αποδεκτός σε μια φιλελεύθερη δημοκρατία, που σέβεται αυτό τον τελευταίο αυτό επιθετικό προσδιορισμό. Αυτονόητα και κοινότοπα, αλλά καλό είναι να τα θυμίζουμε κάθε τόσο».
SiteDesign