Washington Post/ Οι πολιτικές δολοφονίες ως εργαλείο πολέμου

Η χρήση δολοφονιών ως εργαλείο εξωτερικής πολιτικής είναι μια τακτική που το Ισραήλ επί 10ετίες ασκεί. Αλλά δεν έχει αποτρέψει τους επαναλαμβανόμενους κύκλους βίας, γράφει ο David Ignatius στην Washington Post (απόδοση από το KREPORT).

Η στρατηγική «αποκεφαλισμού» της ηγεσίας του Ιράν, που υιοθέτησαν οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ, έχει δημιουργήσει ένα σοβαρό στρατηγικό παράδοξο: Όσο περισσότερο καταστρέφεται η ηγετική δομή του καθεστώτος, τόσο πιο δύσκολο γίνεται να διαμορφωθεί μια πολιτική λύση μετά τον πόλεμο.

Ο ίδιος ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ φέρεται να αναγνώρισε το πρόβλημα όταν, απαντώντας σε ερώτηση για το ποιος θα μπορούσε να αποτελέσει συνομιλητή της Ουάσιγκτον μετά το τέλος των βομβαρδισμών, παραδέχθηκε ότι «οι περισσότεροι από αυτούς που είχαμε στο μυαλό μας είναι νεκροί». Η δήλωση αυτή αποκαλύπτει το βασικό δίλημμα της στρατηγικής: Η εξόντωση των ηγετών ενός καθεστώτος μπορεί να επιφέρει τακτικά στρατιωτικά οφέλη, αλλά συχνά δυσκολεύει την πολιτική διαχείριση της επόμενης ημέρας.

Ο υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο ενημέρωσε το Κογκρέσο ότι η Ουάσιγκτον σκοπεύει πρώτα να ολοκληρώσει τη στρατιωτική αποδυνάμωση του ιρανικού καθεστώτος και στη συνέχεια να αξιολογήσει τις προοπτικές πολιτικής ανασυγκρότησης. Για πολλούς αναλυτές, αυτή η προσέγγιση δίνει προτεραιότητα στις στρατιωτικές τακτικές έναντι της συνολικής στρατηγικής: Πρώτα η καταστροφή του υπάρχοντος συστήματος και έπειτα η αναζήτηση λύσης για το τι θα το αντικαταστήσει.

Έμπειροι αναλυτές των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών προειδοποιούν ότι το ιρανικό καθεστώς δεν είναι απλώς μια προσωποπαγής δικτατορία. Αντίθετα, αποτελεί ένα πολύπλοκο δίκτυο θεσμών και οργανισμών εξουσίας. Η εξόντωση κορυφαίων προσώπων μπορεί να διαταράξει προσωρινά το σύστημα, αλλά δεν αρκεί για να το αποδομήσει πλήρως.

Η χρήση δολοφονιών ως εργαλείο εξωτερικής πολιτικής ενέχει και άλλους κινδύνους. Όπως επισημαίνουν πρώην αξιωματούχοι των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών, οι στοχευμένες εξοντώσεις μπορούν να απομακρύνουν κρίσιμα πρόσωπα και να διαταράξουν ένα δίκτυο εξουσίας, αλλά συχνά δημιουργούν απρόβλεπτες συνέπειες: Μετατρέπουν τους νεκρούς ηγέτες σε μάρτυρες, ενισχύουν τους σκληροπυρηνικούς διαδόχους και καταστρέφουν πολύτιμες πηγές πληροφοριών.

Το Ισραήλ έχει εφαρμόσει επί δεκαετίες παρόμοιες τακτικές εξόντωσης ηγετών οργανώσεων στη Μέση Ανατολή. Αν και οι επιχειρήσεις αυτές χαρακτηρίζονται από υψηλή επιχειρησιακή αποτελεσματικότητα, οι επικριτές επισημαίνουν ότι δεν έχουν αποτρέψει τους επαναλαμβανόμενους κύκλους βίας.

Για τις Ηνωμένες Πολιτείες, το ζήτημα είναι ακόμη πιο περίπλοκο, καθώς η αμερικανική νομοθεσία απαγορεύει τυπικά τις πολιτικές δολοφονίες. Η σχετική απαγόρευση θεσπίστηκε το 1981 με εκτελεστικό διάταγμα του προέδρου Ρόναλντ Ρέιγκαν. Παρ’ όλα αυτά, στην πράξη, σχεδόν κάθε αμερικανική κυβέρνηση από τότε έχει χρησιμοποιήσει στοχευμένες επιθέσεις εναντίον ηγετών εχθρικών οργανώσεων ή κρατών.

Η τεχνολογική εξέλιξη έχει καταστήσει τέτοιες επιχειρήσεις πολύ πιο εύκολες. Η συνδυασμένη χρήση εξελιγμένων πληροφοριών, δορυφορικής επιτήρησης και όπλων ακριβείας επιτρέπει την εξόντωση στόχων με μεγάλη ακρίβεια. Ωστόσο, αυτή η τεχνολογία δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο των Ηνωμένων Πολιτειών.

Ορισμένοι αναλυτές προειδοποιούν ότι ο κόσμος εισέρχεται σε μια εποχή όπου όλο και περισσότερα κράτη ή μη κρατικοί δρώντες θα αποκτήσουν πρόσβαση σε παρόμοια εργαλεία. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, οι στοχευμένες δολοφονίες θα μπορούσαν να καταστούν πιο συχνές, μετατρέποντας διπλωμάτες, αξιωματούχους ή στρατιωτικούς σε πιθανούς στόχους.