Βελούχι: Χάθηκε ο “καπετάνιος των βουνών”-Θλίψη για τον Πρόεδρο του Φυσιολατρικού Ομίλου Πειραιώς 

Ένας ιδιαίτερα έμπειρος ορειβάτης, με συμμετοχή σε δεκάδες αποστολές, ήταν ο 74χρονος Τάσος Αναστασιάδης, ο οποίος έχασε τη ζωή του στο Βελούχι.

Ο εκλιπών ήταν πρόεδρος του Φυσιολατρικός Όμιλος Πειραιώς και αρχηγός της αποστολής που είχε προγραμματίσει ο σύλλογος για το τριήμερο 21-22-23 Φεβρουαρίου.

Όλοι μιλούν για έναν άνθρωπο που γνώριζε τα βουνά «σαν τη χούφτα του» και διέθετε τεράστια εμπειρία, έχοντας συμμετάσχει σε αμέτρητες ορειβατικές αποστολές. Κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα τι ήταν αυτό που τον οδήγησε στη χαράδρα, όπου και βρήκε τραγικό θάνατο, με τους οικείους του να παραμένουν συγκλονισμένοι από τον αιφνίδιο χαμό του.

Από τη στιγμή που έγινε γνωστή η τραγική είδηση, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης γέμισαν με μηνύματα θλίψης και συμπαράστασης. Φίλοι και μέλη συλλόγων εκφράζουν τη βαθιά τους οδύνη για την απώλεια ενός ανθρώπου που αποτέλεσε σημείο αναφοράς για την ορειβατική κοινότητα.

«Δυστυχώς ο φίλος Τάσος, για πολλούς από εμάς ο “Καπετάνιος”, πρόεδρος και αρχηγός του Φ.Ο.Π., βρέθηκε πριν από λίγο σε δύσβατο σημείο. Καλή σου ανάβαση Τάσο, εκεί στα πολύ ψηλά. Τα συλλυπητήριά μου στους οικείους του και στους φίλους του Φ.Ο.Π… καλή δύναμη», έγραψε ένας από τους φίλους του.

Άλλος φίλος σημείωσε:
«Σήμερα αποχαιρετούμε έναν άνθρωπο που δεν ανέβαινε απλώς στα βουνά, αλλά ανήκε σε αυτά. Για εκείνον η κορυφή δεν ήταν προορισμός, αλλά σπίτι. Είχε το βουνό στην ψυχή του. Αν και το σώμα του αναπαύεται στα 200 μέτρα βάθος μιας παγωμένης ρεματιάς, το πνεύμα του είναι ελεύθερο στις κορυφογραμμές. Καλό ταξίδι, σύντροφε Τάσο Αναστασιάδη. Ας είναι ελαφρύ το χιόνι που σε σκεπάζει και αιώνια η μνήμη των βημάτων σου στις κορυφές».

Συγκλονιστική μαρτυρία

Συγκλονιστική είναι η μαρτυρία ορειβάτη που συνάντησε την 17μελή ομάδα του Φυσιολατρικού Ομίλου Πειραιώς και τον Τάσο Αναστασιάδη ενώ ανέβαιναν στην κορυφή στο Βελούχι.

Όπως λέει μίλησε μαζί του για λίγο και συνέχισε ο καθένας τον δρόμο του. Μετά από λίγο είδε τον καιρό να χαλάει απότομα.

Η περιγραφή του ορειβάτη στην ιστοσελίδα pezoporontas.com είναι συγκλονιστική:

«Η μέρα ξεκίνησε με την ησυχία που μόνο το βουνό ξέρει να προσφέρει. Κατηφόριζα από την Ψιλή Κορυφή με κατεύθυνση το καταφύγιο, νιώθοντας ακόμα την ικανοποίηση της ανάβασης. Εκεί, στο μονοπάτι, οι δρόμοι μας διασταυρώθηκαν.

Εκείνος ανέβαινε με την ομάδα του Φυσιολατρικού Ομίλου Πειραιά, γεμάτος διάθεση για την ολοκλήρωση της ανάβασης στην κορυφή. Σταθήκαμε για λίγο, όπως κάνουν πάντα οι ορειβάτες. Με ρώτησε πώς είναι τα πράγματα ψηλά, τι καιρό κάνει, αν το πεδίο είναι καθαρό.

Ανταλλάξαμε ένα «γειά» και ένα χαμόγελο, από εκείνα που δίνουν κουράγιο για τα επόμενα μέτρα, και τραβήξαμε ο καθένας τον δρόμο του.

Φτάνοντας στο καταφύγιο, γύρισα το βλέμμα μου πίσω. Τους έβλεπα να ανηφορίζουν σταθερά, φτάνοντας μέχρι την πρώτη κορυφή — την τελευταία ορατή από το σημείο εκείνο, αφού η μεγάλη κορυφή του Βελουχίου παραμένει κρυμμένη, σαν να φυλάει τα μυστικά της.

Και τότε, όλα άλλαξαν.

Μέσα σε ελάχιστα λεπτά, το βουνό έδειξε το σκληρό του πρόσωπο. Ο καιρός «έκλεισε» απότομα, μια λευκή κουρτίνα σκέπασε τα πάντα και η ορατότητα χάθηκε στο μηδέν. Η διαδρομή μέχρι τα αυτοκίνητά μας μετατράπηκε σε μάχη με τα στοιχεία της φύσης. Μέχρι να φτάσουμε, το χιόνι μας είχε καλύψει ολοκληρωτικά, μετατρέποντας το τοπίο σε έναν παγωμένο άγνωστο κόσμο.

Πού να ήξερα πως εκείνο το σύντομο «γειά» στο μονοπάτι δεν ήταν απλώς ένας χαιρετισμός, αλλά ένας αποχαιρετισμός».