Μακρόν: Ώρα αφύπνισης για την Ευρώπη-Επαναφέρει τον κοινό δανεισμό-Τι λέει για ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα

Ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν επαναφέρει στο προσκήνιο ένα νέο ευρωπαϊκό οικονομικό και γεωπολιτικό πλαίσιο, λίγες ημέρες πριν από το άτυπο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο με αντικείμενο την ανταγωνιστικότητα. Σε κοινή συνέντευξή του στην Καθημερινή και σε άλλες έξι ευρωπαϊκές εφημερίδες μιλά για μια «ώρα αφύπνισης» της Ευρώπης, η οποία –όπως υποστηρίζει– καλείται να επιλέξει αν θα παραμείνει μια χαλαρή ενιαία αγορά ή αν θα εξελιχθεί σε αυτόνομη οικονομική και πολιτική δύναμη, ικανή να επηρεάζει τις διεθνείς εξελίξεις.

Ο Μακρόν περιγράφει ένα νέο δόγμα που βασίζεται στην εμβάθυνση της ενιαίας αγοράς, στη μείωση κρίσιμων εξαρτήσεων και στην υλοποίηση μεγάλων κοινών επενδύσεων. Υπογραμμίζει ότι το διεθνές περιβάλλον έχει αλλάξει ριζικά: η Ρωσία δεν αποτελεί πλέον ενεργειακό εταίρο, οι ΗΠΑ δεν λειτουργούν ως απόλυτη εγγύηση ασφάλειας και η Κίνα έχει μετατραπεί σε συστημικό ανταγωνιστή.

• Σε αυτό το πλαίσιο, θεωρεί αναγκαία την απλοποίηση των κανόνων, τον περιορισμό της γραφειοκρατίας και την επιτάχυνση της ενοποίησης στους τομείς των κεφαλαιαγορών και της ενέργειας.

Κεντρικό στοιχείο των προτάσεών του είναι οι κοινές ευρωπαϊκές επενδύσεις σε άμυνα, τεχνολογία και καινοτομία, τις οποίες –όπως τονίζει– δεν μπορούν να χρηματοδοτήσουν μεμονωμένα τα κράτη-μέλη. Επανέρχεται έτσι στη συζήτηση για κοινό δανεισμό, διευκρινίζοντας ότι αφορά αποκλειστικά μελλοντικά έργα ευρωπαϊκού ενδιαφέροντος και όχι την αμοιβαιοποίηση παλαιών χρεών, στα πρότυπα του NextGenerationEU.

Ιδιαίτερη αναφορά κάνει στην ενιαία αγορά ενέργειας, συνδέοντας τη μείωση του κόστους με τη βιομηχανική ανταγωνιστικότητα και τη στρατηγική αυτονομία.

• Σε αυτό το πλαίσιο, επαινεί την Ελλάδα για τις οικονομικές της επιδόσεις τα τελευταία χρόνια, τις οποίες αποδίδει σε δύσκολες αλλά αποφασιστικές μεταρρυθμίσεις.

Παράλληλα, ο Μακρόν υπερασπίζεται τη σημασία του γαλλογερμανικού άξονα, ξεκαθαρίζοντας όμως ότι δεν αρκεί από μόνος του για την ευρωπαϊκή πρόοδο και πρέπει να λειτουργεί ως βάση ευρύτερων συμμαχιών. Τέλος, υποστηρίζει την ανάγκη προετοιμασίας ενός οργανωμένου ευρωπαϊκού διαλόγου με τη Ρωσία για τη «μετά τον πόλεμο» αρχιτεκτονική ασφάλειας, επιμένοντας ότι η στρατηγική αυτονομία δεν σημαίνει απομόνωση, αλλά ικανότητα της Ευρώπης να αποφασίζει και να δρα με τους δικούς της όρους.