Μαλβίνα, σε θυμόμαστε

Μου είχε πει κάποτε ένας φίλος μου, που έτυχε να γνωρίσει τη Μαλβίνα Κάραλη, ότι, μεταξύ άλλων, μαγείρευε τέλεια την ψαρόσουπα. Έγραφε μικρές φράσεις με μολύβι, της χάριζε, είχε μακριά, πολύ μακριά μαλλιά.

«Θα σου φέρω ένα βιβλίο της να διαβάσεις. Θα καταλάβεις πολλά». Εκείνο το καλοκαίρι, τέλος τρίτης γυμνασίου, είχα το βιβλίο. Και μάθαινα για την Ελίζα Φιορίλο, ξεκοκάλιζα την «Επικράτεια των σημείων», έψαχνα τη Σιλβάνα Μάγκανο, παρατηρούσα τα φιλιά του ’50, άκουγα, πού και πού, Λάτα Μανγκεσκάρ, μιλούσα (με άκουγαν;) για τον Αντώνη Σουρούνη, ανέβαινα στο Βελούχι (γνώριμος τόπος από πριν). Εντάξει, και μπάνια και παγωτά και ξέφρενη ραστώνη. Αλλά ένιωθα να ανάβουν χίλιοι προβολείς μέσα μου, ενώ χανόμουν στις 400 και κάτι σελίδες του βιβλίου της.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο εδώ