ΔΕΔΔΗΕ: Όταν το “κυνήγι” των ρευματοκλοπών μετατρέπεται σε κυνήγι μαγισσών 

Η αιφνιδιαστική απόφαση του ΔΕΔΔΗΕ να αναστείλει τις αποκοπές ρεύματος σε χαμηλές οικιακές παροχές και να προχωρήσει σε επανέλεγχο όλων των υποθέσεων ρευματοκλοπής του 2025 δεν αποτελεί ένδειξη ευαισθησίας ή θεσμικής υπευθυνότητας. Αποτελεί, αντίθετα, μια καθυστερημένη ομολογία αποτυχίας. Μια άτακτη υποχώρηση μπροστά σε ένα φιάσκο που δεν μπορούσε πλέον να συγκαλυφθεί.

Του Μιχάλη Χριστοδουλίδη*

Για μήνες, ο ΔΕΔΔΗΕ λειτουργούσε ως εισπρακτικός μηχανισμός χωρίς δικλείδες ασφαλείας, μοιράζοντας εξοντωτικά «ραβασάκια» δεκάδων χιλιάδων ευρώ σε ανυποψίαστους   οικιακούς καταναλωτές. Χωρίς επαρκή τεκμηρίωση, χωρίς κοινοποίηση στοιχείων, χωρίς σεβασμό στις στοιχειώδεις εγγυήσεις της διοικητικής διαδικασίας. Το μήνυμα ωμό και εκβιαστικό: πληρώνεις ή μένεις στο σκοτάδι.

Το ερώτημα που πρέπει να απασχολεί την πολιτεία είναι μπορεί ένας  ιδιωτικός φορέας να επιβάλει ποινές σε πολίτες,  χωρίς να υπάρχουν τελεσίδικες δικαστικές αποφάσεις; Δηλαδή ωμή παραβίαση του δικαιακού μας συστήματος, αφού κατ’ ουσίαν καταργείται το τεκμήριο της αθωότητας 

Η σημερινή αναδίπλωση δεν ήρθε από αυτοκριτική. Ήρθε ύστερα από τη γενικευμένη κοινωνική κατακραυγή, τις μαζικές καταγγελίες πολιτών και –κυρίως– τις καταδικαστικές αποφάσεις της ΡΑΑΕΥ, που επέβαλε πρόστιμα συνολικού ύψους 240.000 ευρώ για καταχρηστικές και παραβατικές πρακτικές.

Αποφάσεις-κόλαφος, στις οποίες η Ρυθμιστική Αρχή διαπιστώνει ότι ο ΔΕΔΔΗΕ δεν τήρησε ούτε ένα από τα προβλεπόμενα στάδια ελέγχου, επιδεικνύοντας μάλιστα «αξιοσημείωτη και άκρως απαράδεκτη αδιαφορία» απέναντι ακόμη και στα αιτήματα της ίδιας της Αρχής.

Κι όμως, ο ΔΕΔΔΗΕ επιχείρησε να παρουσιάσει αυτή την ήττα ως οργανωτική αναβάθμιση. Με ένα επιλεκτικά διανεμημένο ενημερωτικό σημείωμα, γεμάτο γενικολογίες για το τι είναι η ρευματοκλοπή, ενώ οι κρίσιμες αλλαγές θάφτηκαν στις τελευταίες γραμμές: αναστολή βεβαιώσεων, επανέλεγχοι χιλιάδων υποθέσεων, πάγωμα αποκοπών.

Ούτε λέξη για τις ευθύνες. Ούτε λέξη για τις ζωές που αναστατώθηκαν, τα νοικοκυριά που βρέθηκαν αντιμέτωπα με τον φόβο της διακοπής ρεύματος, τον κοινωνικό στιγματισμό, την οικονομική εξόντωση.

Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν υπήρξαν «αστοχίες», όπως αμήχανα παραδέχεται ο ΔΕΔΔΗΕ. Το ερώτημα είναι πώς ένας κρίσιμος διαχειριστής υποδομών έφτασε να λειτουργεί με τέτοια προχειρότητα, αδιαφάνεια και θεσμική αλαζονεία, μετατρέποντας τη δίωξη της ρευματοκλοπής σε συστημική παθογένεια της αγοράς ηλεκτρισμού.

Η προστασία των συνεπών καταναλωτών δεν επιτυγχάνεται με αυθαίρετες κατηγορίες και διοικητικό αυταρχισμό. Επιτυγχάνεται με διαδικασίες, έλεγχο, διαφάνεια και λογοδοσία. Και αυτά, όπως αποδεικνύεται, ήταν ακριβώς όσα έλειπαν.

Το σκοτάδι, τελικά, δεν απείλησε μόνο τα σπίτια των πολιτών. Απείλησε και την αξιοπιστία ενός οργανισμού που όφειλε να υπηρετεί το δημόσιο συμφέρον – όχι να το εκβιάζει.

*Διπλ Μηχανολόγος Μηχανικός ΑΠΘ, Ενεργειακός Επιθεωρητής