Προσωπικές εξομολογήσεις Μητσοτάκη: Η πρώτη φορά στο Μαξίμου, οι αναμνήσεις από τους γονείς του, το αγαπημένο του βιβλίο

Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης παραχώρησε συνέντευξη στο Action 24 και την εκπομπή της Αθηναϊδας Νέγκα “Καλύτερα αργά” και εκτός από τις απαντήσεις σε πολιτικά θέματα εσωτερικής αλλά και Διεθνούς επικαιρότητας ρωτήθηκε και για πιο ανθρώπινα ζητήματα όπως οι προσωπικοί του στόχοι για το 2026 αλλά και η σχέση με τα παιδιά του.

Η Αθηναϊδα Νέγκα του ζήτησε να μοιραστεί με τους τηλεθεατές αναμνήσεις από τα Χριστούγεννα της παιδικής του ηλικίας, να αποκαλύψει ποιό είναι το αγαπημένο του βιβλίο αλλά και πώς θα νιώσει αν κάποιο από τα παιδιά του θελήσει να ασχοληθεί με την πολιτική.

Το Μέγαρο Μαξίμου προκαλεί δέος. Πως ήταν για εσάς την πρώτη φορά που μπήκατε εδώ; Δεν ήσασταν Πρωθυπουργός.

Ναι, δεν θα έπρεπε να προκαλεί δέος. Και η προσπάθεια την οποία έχουμε κάνει με τον χώρο αυτόν, ο οποίος δεν είναι και τόσο μεγάλος -εδώ βρισκόμαστε στον χώρο υποδοχής-, είναι να είναι όσο το δυνατόν πιο ανοιχτός και φιλόξενος. Προσπαθώ συνήθως, όταν βλέπω σχολεία τα οποία περνούν απ’ έξω στα πλαίσια των εκπαιδευτικών επισκέψεων που κάνουν, ιδίως τα σχολεία της επαρχίας που έρχονται στην Αθήνα, όποτε έχω τη δυνατότητα να προσκαλώ τα παιδιά να μπαίνουν μέσα στο κτήριο, να το βλέπουν, να καταλαβαίνουν που παίρνονται οι σημαντικές αποφάσεις που επηρεάζουν τη ζωή τους. Αλλά η αλήθεια είναι ότι κι εγώ πρώτη φορά μπήκα στο Μέγαρο Μαξίμου το 1990 -ήμουν 22 ετών- όταν ο πατέρας μου έγινε Πρωθυπουργός. Τότε δεν φανταζόμουν, για να σας είμαι ειλικρινής, ότι θα επέστρεφα σε αυτό το γραφείο με άλλη ιδιότητα.

Θυμάστε εκείνη την ημέρα που μπήκατε πρώτη φορά στο Μέγαρο Μαξίμου και τι σας είπε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης;

Κοιτάξτε, ήταν μία δύσκολη εποχή. Θέλω να σας θυμίσω -θα θυμούνται ίσως οι παλαιότεροι- ότι ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης έγινε Πρωθυπουργός μετά από τρεις απανωτές εκλογικές αναμετρήσεις, με έναν εκλογικό νόμο της απλής αναλογικής τότε, με 151 βουλευτές, έχοντας φτάσει στο 47%. Νομίζω ότι υπήρχε μία αίσθηση μεγάλης ανακούφισης από τον ίδιο, αλλά και από όσους είχαν κοπιάσει για να γίνει αυτό.

Αλλά, βέβαια, επειδή η πραγματικότητα και η καθημερινότητα της πολιτικής είναι αμείλικτη -το θυμάμαι κι εγώ πολύ καλά- πολύς χρόνος να απολαύσει κανείς τη στιγμή δεν υπάρχει. Αλλά συχνά προσπαθώ να παίρνω λίγο χρόνο με το να κάθομαι μόνος μου στο γραφείο, να συνειδητοποιώ το βάρος της ευθύνης αλλά και τη μοναδικότητα της στιγμής.

Ανά πάσα χρονική στιγμή η χώρα έχει έναν Πρωθυπουργό -κάποια στιγμή ελπίζω να έχει και μία Πρωθυπουργό, να δούμε κάποια στιγμή και την πρώτη γυναίκα Πρωθυπουργό- και αυτό νομίζω ότι βάζει τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση: να αναλογίζεται κανείς τη σημασία του αξιώματος, την ευθύνη την οποία αναλαμβάνει και το γεγονός ότι ανά πάσα στιγμή αναμετριέται με τις προσδοκίες εκατομμυρίων πολιτών, ασχέτως αν αυτοί σε έχουν ή δεν σε έχουν ψηφίσει.

Δύσκολες μέρες για έναν Πρωθυπουργό, τι σημαίνει αυτό για την οικογένειά του; Θα σας ρωτήσω πώς το βιώσατε ως γιος και ως Πρωθυπουργός, που φέρνει το πρόβλημα ενδεχομένως στο σπίτι. Δεν ξέρω αν το πηγαίνετε στο σπίτι το πρόβλημα ή αν το κρατάτε μέσα σας.

Ο πατέρας μου ήταν πολύ καλός στο να κρατάει τα προβλήματα της πολιτικής μακριά από το σπίτι. Βέβαια, μιλάμε για άλλες εποχές. Νομίζω ότι σήμερα οι πολιτικοί και οι οικογένειές τους είναι πολύ πιο εκτεθειμένοι στη δημοσιότητα, στην καλή αλλά πρωτίστως και στην κακή δημοσιότητα. Και η πρώτη μου ευθύνη είναι να προστατεύσω την οικογένειά μου, τη γυναίκα μου, τα τρία μου παιδιά, από αυτήν την υπερβολική έκθεση και από τα συχνά κακοπροαίρετα σχόλια, τα οποία θα γίνονται. Διότι ο πολιτικός, εν προκειμένω ο Πρωθυπουργός, απολαμβάνει και τα θετικά αυτής της επιλογής την οποία κάνει, η οικογένεια συνήθως έχει να διαχειριστεί πρωτίστως τα αρνητικά.

Διότι η απόφαση αυτή, της ενασχόλησης με την πολιτική, είναι μεν μια προσωπική απόφαση, που την παίρνει το πρόσωπο που πολιτεύεται, όμως, δεν μπορεί να γίνει χωρίς τη στήριξη της οικογένειας.

Ναι, επτά χρόνια στο Μέγαρο Μαξίμου. Τα παιδιά σας είναι μεγάλα, αλλά κάποια χρόνια χάσατε. Δεν ξέρω αν τα χάσατε πραγματικά, κάνω μία υπόθεση, δεν ήσασταν ίσως ο τυπικός μπαμπάς, που επιστρέφει κάποια στιγμή το απόγευμα στο σπίτι και βλέπει τα παιδιά του ή συζητά ή έχει τη δυνατότητα να ταξιδέψουν μαζί, να τα δει εκεί που είναι και σπουδάζουν. Σας λείπει αυτό το κομμάτι;

Στις 10 Ιανουαρίου συμπληρώνονται δέκα χρόνια από τότε που εκλέχθηκα Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας. Νομίζω ότι εκείνο το βράδυ άλλαξε για τα καλά και η δική μου ζωή και η ζωή της Μαρέβας, αλλά και της Σοφίας, του Κωνσταντίνου και της Δάφνης. Ήταν μία εκλογή ελαφρώς αναπάντεχη τότε, ενδεχομένως και για εμάς. Όμως γνωρίζαμε από εκείνη τη στιγμή ότι οι ζωές μας δεν θα ήταν πια ίδιες. Και για αυτό πήραμε αυτή την απόφαση συλλογικά, αναλογιζόμενοι και τις αρνητικές επιπτώσεις που θα είχε στην οικογενειακή μας ζωή.

Πιστεύω ότι δεν έχασα πολλά από τις σημαντικές στιγμές των παιδιών μου. Κάπου υπήρχε και ένα καλό, ότι τα δύο μεγάλα μου παιδιά ήταν ήδη αρκετά μεγάλα όταν άλλαξα ρυθμούς στην πολιτική μου ενασχόληση.

Και πάντα πιστεύω ότι και εγώ και η Μαρέβα προτεραιοποιούσαμε τις στιγμές των παιδιών μας. Προσπαθούσαμε, όταν ήταν μικρά, στο σχολείο, να μην χάνουμε σχολική γιορτή, να μην χάνουμε σχολικούς αγώνες, να τα πηγαίνουμε στο σχολείο όποτε είχαμε αυτή τη δυνατότητα. Οπότε νομίζω ότι ήμαστε ως οικογένεια αρκετά χορτασμένοι από όμορφες οικογενειακές στιγμές.

Και τώρα, όποτε μπορούμε -τα Χριστούγεννα είναι κατ’ εξοχήν μία οικογενειακή γιορτή-, δεν είναι εύκολο να βρεθούμε και οι πέντε μας μαζί, διότι και τα τρία παιδιά είναι στο εξωτερικό, εκτιμούμε όμως εκείνες τις στιγμές που θα μπορέσουμε να βρεθούμε μαζί στο σπίτι, να «κλέψουμε» κάποιες μέρες για να πάμε κάπου, όπου μπορούμε, μαζί.

Είναι ιδιαίτερες στιγμές αυτές και προφανώς τις εκτιμούμε γιατί δεν είναι πολλές. Οπότε φροντίζουμε να τις αξιοποιούμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Χριστούγεννα στην οικογένεια Μητσοτάκη. Δεν ξέρω αν θυμάστε ιστορίες από την οικογένεια του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και ιστορίες από την οικογένεια του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Θα μείνω περισσότερο στις δεύτερες, γιατί νομίζω ότι όταν κάποιος κάνει τη δική του οικογένεια οι υπόλοιπες μνήμες πια, θα έλεγα, σε ένα βαθμό και λογικό είναι να ξεθωριάζουν. Θυμάμαι πολύ καλά τα πρώτα Χριστούγεννα με τη Σοφία, με την πρώτη μας κόρη, όταν είχε γεννηθεί, έξι μηνών ήταν τότε, γεννήθηκε Ιούνιο, τα Χριστούγεννα του ’97, να φοράει ένα ωραίο πράσινο βελούδινο φόρεμα και να ανοίγει τα πρώτα της δώρα.

Το καλό είναι ότι έχουμε και υλικό βιντεοσκοπικό και καθόμαστε και τα χαζεύουμε -έχω ψηφιοποιήσει όλα τα βίντεο, τα οποία τραβούσα εκείνη την εποχή ως χαζομπαμπάς. Και νομίζω ότι καθώς προχωρά ο χρόνος διανθίζονται οι μνήμες, προστίθενται παιδιά, εμπειρίες, ταξίδια.

Θυμάμαι ένα μεγάλο ταξίδι που είχαμε κάνει οικογενειακώς τις ημέρες των Χριστουγέννων -ήταν το 2010, νομίζω- είχαμε καταφέρει να φτάσουμε μέχρι τη νότια Παταγονία, ένα ταξίδι το οποίο σχεδιάζαμε πάρα πολύ καιρό.

Και νομίζω ότι πράγματι αυτό το οποίο λένε, ότι οι εμπειρίες τελικά μπορεί να έχουν μεγαλύτερη αξία από τα υλικά αγαθά, ακριβώς αυτές οι στιγμές, οι μνήμες, οι φωτογραφίες, τις οποίες συχνά αναπολούμε, μας κάνουν να συνδεόμαστε ακόμα περισσότερο με τους ανθρώπους που αγαπάμε πολύ.

Οπότε οι γιορτές των Χριστουγέννων είναι μία ευκαιρία να αναπολήσουμε, θα έλεγα, αυτές τις όμορφες αναμνήσεις και να «χτίζουμε» κάθε χρόνο τις καινούριες μας εμπειρίες.

Είχατε δύο πολύ αγαπημένους γονείς, πρότυπο οικογένειας. Εγώ θα σας ρωτήσω τι χαρακτηριστικά προσωπικότητας έχετε πάρει από τη Μαρίκα και ποια από τον Κωνσταντίνο, γιατί ήταν δύο διαφορετικές προσωπικότητες. Εκείνη εκρηκτική, εκφραστική και συναισθηματική, ενώ ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης ένας άνθρωπος ιδιαίτερα ψύχραιμος.

Δίκιο έχετε, ήταν αρκετά διαφορετικές προσωπικότητες, με τον τρόπο τους όμως, ένα πολύ δεμένο και αγαπημένο ζευγάρι.

Πιστεύω ότι έχω πάρει και τον συναισθηματισμό της μητέρας μου, άσχετα αν μερικές φορές μπορεί να μην το δείχνω τόσο πολύ, αλλά σίγουρα αυτό το οποίο αποκαλείτε «την ψυχραιμία του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη», θα έλεγα ότι η ψυχραιμία είναι ένα χαρακτηριστικό το οποίο απαιτείται να έχεις όταν αναλαμβάνεις αυτή την πολύ σημαντική ευθύνη του να είσαι Πρωθυπουργός. Δεν έχεις άλλη επιλογή, διότι ασχέτως της πίεσης που αισθάνεσαι και είναι πολλές οι στιγμές που αισθανόμαστε μεγάλη πίεση, οφείλεις να τιθασεύσεις εκείνη τη στιγμή τα συναισθήματά σου.

Ξέρω πολύ καλά, από εμπειρία, ότι τις περισσότερες φορές που έχω αντιδράσει συναισθηματικά το έχω μετανιώσει, οπότε αναπολώ πάντα στη μνήμη μου, τις στιγμές που μπορεί να θέλω να «υπακούσω» στην παρόρμηση της στιγμής, ότι μάλλον δεν είναι η καλύτερη συμβουλή αυτή.
Και βέβαια, εάν εγώ δεν είμαι ψύχραιμος τότε πώς θα εκπέμψω ψυχραιμία στην υπόλοιπη ομάδα; Ειδικά όταν διαχειριζόμαστε κρίσεις ή πολύ δύσκολες στιγμές.

Αγαπημένο σας βιβλίο του 2025;

Αγαπημένο βιβλίο του 2025, το βιβλίο το οποίο διαβάζω τώρα. Έχει πολύ ενδιαφέρον. Είναι το βιβλίο το οποίο πήρε το φετινό Booker Prize. Λέγεται «Flesh», «Σάρκα». Στα αγγλικά το διαβάζω, δεν έχει ακόμα μεταφραστεί. Έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον.

Και δεν μπορώ να μην ευλογήσω τα γένια μου αν δεν διαφημίσω το βιβλίο του Αλέξη Πατέλη, «Η Μεγάλη  Επιστροφή», το οποίο περιγράφει μέσα από την, θα έλεγα, πολύ διεισδυτική ματιά ενός ανθρώπου που ήταν δίπλα μου τα τελευταία πέντε χρόνια, αυτή τη μεγάλη προσπάθεια ανάταξης της αξιοπιστίας και της διεθνούς εικόνας της Ελλάδος.

Αν ένα από τα παιδιά σας θέλει να μπλέξει με την πολιτική, τι θα πείτε; Θα σας έρθει ταμπλάς ή θα χαρείτε;

Νομίζω ότι θα πρέπει να κάνουμε κάποιες πολύ σοβαρές συζητήσεις. Αλλά νομίζω ότι όλοι οι γονείς, και εγώ και η Μαρέβα, θέλουμε τα παιδιά μας να είναι ευτυχισμένα και να κάνουν κάτι το οποίο να είναι δημιουργικό και ουσιαστικό.

Και βέβαια, να πούμε και κάτι: ότι η ενασχόληση με την πολιτική δεν είναι ο μόνος τρόπος να προσφέρεις. Υπάρχουν πολλοί άλλοι τρόποι να προσφέρεις στα κοινά, δεν είναι υποχρεωτικό ότι πρέπει κάποιος να πολιτεύεται. Πάρα πολλοί άνθρωποι επιλέγουν έναν σκοπό, συμπληρωματικό στην κύρια ενασχόλησή τους, και αφιερώνουν πολύ χρόνο, πολύ κόπο και πολλή προσπάθεια και ενίοτε και χρήμα στα ενδιαφέροντά τους, τα οποία όμως με κάποιο τρόπο βοηθούν την κοινωνία: από κυρίες και κυρίους που μπορεί να μαγειρεύουν σε ένα συσσίτιο απόρων, μέχρι ανθρώπους που ασχολούνται ενεργά με την κοινωνία των πολιτών και επιλέγουν, παραδείγματος χάρη, να προσφέρουν μέσω του εθελοντισμού.

Και αυτό είναι μία ευρύτερη ενασχόληση με τα κοινά. Μας λέει ότι τελικά δεν μπορεί να τα περιμένουμε όλα από το κράτος αλλά κάπως κι εμείς ας κοιτάξουμε τι μπορούμε να κάνουμε και να βοηθήσουμε τους συνανθρώπους μας.

Αλλά ένας κανόνας είναι απαράβατος και ισχύει κι όταν, θα έλεγα, επιλέγω ανθρώπους για την πολιτική: πρέπει να έχουν κάνει κάτι πριν μπουν στην πολιτική. Πρέπει να έχουν «κολλήσει ένσημα». Πρέπει να έχουν δουλέψει.

Δεν θεωρώ ότι το να μπεις στην πολιτική στα 25 σου, ας πούμε, και να μην έχεις καταλάβει τι σημαίνει να έχεις αφεντικό, τι σημαίνει να χτυπάς κάρτα, να πηγαίνεις στο γραφείο σου νωρίς, να έχεις παραδοτέα, να βγάζεις τα προς το ζην, να ιδρώνεις τη φανέλα, για να το πω πολύ απλά, με το να ξεκινήσεις χαμηλά σε μία δουλειά και να προσπαθήσεις να ανέβεις, θεωρώ ότι αυτή η εμπειρία είναι απολύτως απαραίτητη για όποιον θέλει να ασχοληθεί με τα κοινά.

Το ίδιο προφανώς ισχύει και για τα παιδιά μου, αν ποτέ κάποιο ή κάποια επιλέξει να ασχοληθεί με την πολιτική.