Η λαχειοφόρος αγορά «1 Picasso για 100 ευρώ» δίνει στους συμμετέχοντες την ευκαιρία να αποκτήσουν το έργο του 1941 «Tête de Femme» του διάσημου καλλιτέχνη. Η τιμή ενός λαχνού είναι, όπως φαίνεται και από το όνομα του διαγωνισμού, 100 ευρώ, δηλαδή περίπου 116 δολάρια.

Συνολικά διατίθενται 120.000 λαχνοί για την κλήρωση της 14ης Απριλίου. Τα έσοδα θα διατεθούν στο Ίδρυμα Έρευνας για το Αλτσχάιμερ, το οποίο στηρίζει την κλινική έρευνα για τη νόσο σε όλη την Ευρώπη.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη 1 Picasso for 100 euros (@1picasso100euros)

Αυτή είναι η τρίτη διοργάνωση της καμπάνιας. Η πρώτη, πραγματοποιήθηκε το 2013, με τα έσοδα να διατίθενται για τη συντήρηση της Τύρου, μιας ιστορικής πόλης στον νότιο Λίβανο. Η δεύτερη καμπάνια, το 2020, στήριξε προγράμματα καθαρού νερού και υγιεινής κατά τη διάρκεια της πανδημίας Covid-19.

Ο Ολιβιέ Βιντμαγιέ Πικάσο, εγγονός του θρυλικού Ισπανού καλλιτέχνη, δήλωσε στο CNN ότι ο παππούς του δημιούργησε το «Tête de Femme» στο ίδιο εργαστήριο όπου ζωγράφισε το αριστούργημά του «Guernica».

Όπως ανέφερε, θεωρεί ότι το έργο υποτιμάται: «Αξίζει πολύ περισσότερο από 1 εκατομμύριο δολάρια», είπε, «οπότε θα είναι πραγματικά ένα σπουδαίο απόκτημα για όποιον το αγοράσει».

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη 1 Picasso for 100 euros (@1picasso100euros)

Το «Tête de Femme» έχει ύψος περίπου 15 ίντσες και πλάτος 10 ίντσες. Η έκφραση της γυναίκας, ζωγραφισμένη σε διαφορετικές αποχρώσεις του γκρι, είναι σκόπιμα παραμορφωμένη στο χαρακτηριστικό κυβιστικό ύφος του Πικάσο. Η Opera Gallery αναφέρει ότι το έργο αντανακλά μια στιγμή εσωστρέφειας του καλλιτέχνη.

Ο Βιντμαγιέ Πικάσο, δήλωσε ότι μια φίλη του ήταν αυτή που συνέλαβε την ιδέα για το «1 Picasso για 100 ευρώ» και πιστεύει ότι ο παππούς του θα στήριζε αυτή την πρωτοβουλία.

Αναφέρει, επίσης ότι όποιος αγοράσει το «Tête de Femme» είναι ελεύθερος να κάνει ό,τι επιθυμεί με αυτό. Για παράδειγμα, ο νικητής της πρώτης διοργάνωσης επέλεξε να εκθέσει το έργο που κέρδισε σε μουσείο.

Μέχρι και τις 10 Φεβρουαρίου, η υπόσχεση του Ιλέτ έχει κρατήσει για 493 ημέρες – δηλαδή ένα έτος, τέσσερις μήνες και οκτώ ημέρες. Όμως, χθες έφτασε μία ανάσα από την ολοκλήρωση της πρόκλησης, καθώς η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ είχε κερδίσει τέσσερα συνεχόμενα παιχνίδια και αγωνίζονταν ενάντια στην Γουέστ Χαμ. Όμως και πάλι δεν τα κατάφερε, καθώς έμεινε στο 1-1.

«Ξεκίνησε απλά για πλάκα», δήλωσε ο Ιλέτ στο Sky Sports, προσθέτοντας ότι ήθελε να φέρει λίγο χιούμορ σε μια δύσκολη περίοδο για τους οπαδούς της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Η πρόκληση όμως δεν ήταν εύκολη: μέχρι τις 10 Φεβρουαρίου, έχει κρατήσει για 493 ημέρες, δηλαδή σχεδόν 16 μήνες, ενώ τα μαλλιά του έχουν φτάσει τα 25 εκατοστά.

@theunitedstrand Day 493 of not cutting my hair until @Manchester United win 5 games in a row! Current Streak – 4/5 #manunited #hairgrowth #mufc #hairchallenge #carrick ♬ original sound – TheUnitedStrand

Η ιστορία του έχει προσελκύσει χιλιάδες followers στο Instagram, πάνω από 200.000, και συνεργασίες με εταιρείες όπως η Paddy Power, ενώ δημιούργησε και τη δική του επιχείρηση ηλεκτρονικού εμπορίου. Παρά τη φήμη για τεράστια κέρδη, ο Ιλέτ διέψευσε ότι έγινε εκατομμυριούχος, επισημαίνοντας ότι το κύριο κίνητρο δεν ήταν τα οικονομικά.

@theunitedstrand AD | One. More. Win. Buzzing to have @Argos ♬ original sound – TheUnitedStrand

Αντίθετα, έχει δώσει φιλανθρωπική διάσταση στην πρόκλησή του. Μέχρι σήμερα έχει συγκεντρώσει περίπου 6.000 λίρες για τον οργανισμό MIND UK και το Little Princess Trust, που παρέχει δωρεάν περούκες σε παιδιά με καρκίνο.

Μόλις η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ πετύχει τις πέντε συνεχόμενες νίκες, τα μαλλιά του Ιλέτ θα δοθούν στον οργανισμό.

@theunitedstrand MATCH REACTIONS #manunited #hairchallenge ♬ original sound – TheUnitedStrand

Η μεγαλύτερη δυσκολία, όπως παραδέχτηκε, δεν ήταν τα χρήματα αλλά η πρακτική πλευρά: «Το πρόβλημα ήταν η όρασή μου. Ευτυχώς φοράω γυαλιά που κρατούν κάπως την αφέλειά μου», ανέφερε. Παρά τις προκλήσεις, ο Ιλέτ συνεχίζει να δημιουργεί ποδοσφαιρικό περιεχόμενο, κερδίζοντας την αγάπη των οπαδών και δείχνοντας ότι μια αστεία ιδέα μπορεί να εξελιχθεί σε κάτι με πραγματικό αντίκτυπο.

Επί της υποδοχής του αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου, ήταν ο γενικός διευθυντής της «Αποστολής», Κωνσταντίνος Δήμτσας με συνεργάτες και το προσωπικό, ενώ παρέστη και ο αντιπρύτανης Διοικητικών Υποθέσεων, Φοιτητικής Μέριμνας και Διά Βίου Μάθησης του ΕΚΠΑ, καθηγητής Χρήστος Καραγιάννης.

«Η προσφορά του έργου σας, το έχω ξαναπεί, είναι σημαντική για την Εκκλησία. Παρακολουθούμε με πολύ ενδιαφέρον και τα μεγάλα πράγματα και τα μικρότερα και τα καθημερινά. Ό,τι έχετε καταφέρει όλα αυτά τα χρόνια αποτελεί πηγή ελπίδας και έμπρακτης αγάπης προς τους δοκιμαζόμενους συνανθρώπους μας. Είναι παράδειγμα όλα όσα έχετε προσφέρει με αξιοπρέπεια και ελπίδα για ουσιαστική βοήθεια. Όσο εργάζεστε με έμπρακτη αγάπη παράγετε ελπίδα». Με αυτά τα λόγια, ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος εξέφρασε την εκτίμηση και τις ευχές του προς τον γενικό διευθυντή του Φιλανθρωπικού Οργανισμού «Αποστολή», Κωνσταντίνο Δήμτσα, και το προσωπικό, για τη νέα χρονιά.

Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης κοπής της πρωτοχρονιάτικης βασιλόπιτας, στα γραφεία της Κεντρικής Διοίκησης, ο αρχιεπίσκοπος τόνισε ακόμη: «Συνεχίστε όπως ακριβώς μέχρι τώρα. Καλή δύναμη, υπομονή στις δυσκολίες, κουράγιο στη συνέχεια, διότι έχετε καταφέρει πολλά και είμαι σίγουρος ότι θα καταφέρετε ακόμη περισσότερα. Η συνεισφοράς σας μετατρέπεται καθημερινά σε μια ζωντανή μαρτυρία αλληλεγγύης. Αποδεικνύετε με τον αγώνα σας όλα αυτά τα χρόνια ότι η αγάπη με την οποία εργάζεστε, είναι η ισχυρότερη δύναμη κοινωνικής συνοχής».

Το 2025, η «Αποστολή» πραγματοποίησε αποστολές ανθρωπιστικής βοήθειας και διένειμε 237 τόνους τροφίμων, (επιπροσθέτως, είδη ατομικής υγιεινής, καθαριστικά, χαρτικά και κλινοσκεπάσματα), στηρίζοντας Ιερές Μητροπόλεις, Ιερούς Ναούς, γηροκομεία, συλλόγους παραπληγικών και πολυτέκνων, ιδρύματα, αστέγους και μαθητές ακριτικών σχολείων. Επιπλέον, υγειονομικό υλικό προσφέρθηκε σε νοσοκομεία, ενώ ενισχύθηκαν 216 οικογένειες ακριτικών περιοχών που απέκτησαν παιδί με όλα τα απαραίτητα βρεφικά είδη για ένα χρόνο. Μοιράστηκαν επίσης σε μαθητές 4.820 σχολικές τσάντες.

Τη βοήθεια και τη στήριξη της «Αποστολής» σε συνεργασία με τον International Orthodox Christian Charities (IOCC) έλαβαν επίσης: 26 πολύ μικρές επιχειρήσεις, που δραστηριοποιούνται στον πρωτογενή και μεταποιητικό τομέα σε ολόκληρη την Ελλάδα, οι οποίες έλαβαν δωρεάν παραγωγικό μηχανολογικό εξοπλισμό, καθώς και επαγγελματική καθοδήγηση, 17 υπότροφοι σπουδαστές από όλη τη χώρα με δωρεάν προγράμματα επαγγελματικής κατάρτισης διετούς διάρκειας σε ιδιωτικές σχολές ανώτερης επαγγελματικής εκπαίδευσης και 51 ενήλικες, που εκπαιδεύτηκαν στην απόκτηση νέων δεξιοτήτων μέσω δωρεάν σεμιναρίων επαγγελματικής κατάρτισης διάρκειας δύο μηνών.

Παράλληλα, 17.000 πακέτα τροφίμων διανεμήθηκαν μέσω των ενοριών της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών.

«Η “Αποστολή”», ανέφερε ο Κωνσταντίνος Δήμτσας, «μέσα από το έργο της, γεφυρώνει την ανάγκη με την ανακούφιση, διασφαλίζοντας ότι κανένας άνθρωπος δεν θα μείνει αβοήθητος στις δυσκολίες που αντιμετωπίζει. Η προσφορά αυτή δίνει στον συνάνθρωπο το αίσθημα ότι “κάποιος τον σκέφτεται”, ενισχύοντας την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Γίνεται όντως, με αγάπη αυτό το έργο, μακαριώτατε, και από μια απλή παροχή βοήθειας γίνεται βαθιά πράξη κοινωνικής αλληλεγγύης και σεβασμού».

Σύμφωνα με το εκτενές ρεπορτάζ, οι δράστες εντόπιζαν παιδιά ηλικίας από 3 έως 9 ετών που όντως έπασχαν από καρκίνο, προσέγγιζαν τις οικογένειές τους και οργάνωναν στημένα βίντεο «φιλανθρωπικού» χαρακτήρα. Βασική προϋπόθεση για τη συμμετοχή ήταν τα παιδιά να εμφανίζονται χωρίς μαλλιά και να κλαίνε μπροστά στην κάμερα, ώστε να ενισχύεται η συναισθηματική φόρτιση.

«Ένα μικρό αγόρι κοιτάζει την κάμερα. Είναι χλωμό και δεν έχει μαλλιά. “Είμαι επτά χρονών και έχω καρκίνο. Παρακαλώ σώστε μου τη ζωή και βοηθήστε με”», περιγράφει χαρακτηριστικά το BBC, αναφερόμενο στην περίπτωση του μικρού Khalil.

Η μητέρα του παιδιού, Aljin, αποκάλυψε ότι ο γιος της δεν ήθελε να συμμετάσχει. Όπως αναφέρει το δημοσίευμα, της ζήτησαν να ξυρίσει το κεφάλι του, ενώ συνεργείο τον συνέδεσε με ψεύτικο ορό και έστησε σκηνικό γενεθλίων. Του δόθηκε σενάριο στα αγγλικά, το οποίο έπρεπε να αποστηθίσει.

«Δεν του άρεσε», λέει η μητέρα, όταν δίπλα του τοποθετήθηκαν ψιλοκομμένα κρεμμύδια και μενθόλη κάτω από τα μάτια, ώστε να κλαίει μπροστά στην κάμερα. Παρότι το σκηνικό ήταν κατασκευασμένο, ο Khalil είχε πραγματικά καρκίνο και η οικογένεια πείστηκε ότι το βίντεο θα βοηθούσε στη συγκέντρωση χρημάτων για καλύτερη θεραπεία.

Η καμπάνια που έφερε το όνομα του παιδιού φέρεται να συγκέντρωσε 27.000 δολάρια, ωστόσο η οικογένεια ενημερώθηκε ότι «απέτυχε» και δεν έλαβε ποτέ ούτε ένα δολάριο, παρά μόνο 700 δολάρια ως “αμοιβή γυρίσματος”. Έναν χρόνο αργότερα, ο Khalil πέθανε.

Αντίστοιχη ήταν και η περίπτωση του μικρού Hector, για τον οποίο παρουσιαζόταν ότι ήταν πέντε ετών και χρειαζόταν μεταμόσχευση. Παρά τα μεγάλα ποσά που συγκεντρώθηκαν, η οικογένεια έλαβε μόνο χρήματα για την ημέρα των γυρισμάτων. Ο Hector πέθανε το 2024, όμως –όπως αποκαλύπτει το BBC– τα βίντεο συνέχισαν να αποφέρουν έσοδα ακόμη και μετά τον θάνατό του.

Οικογένειες από Κολομβία, Ουκρανία, Μεξικό και Φιλιππίνες δήλωσαν στο BBC ότι δεν έλαβαν ποτέ χρήματα από τα περίπου 4 εκατομμύρια δολάρια που συγκεντρώθηκαν στο όνομα των παιδιών τους.

Πίσω από την υπόθεση φέρεται να βρίσκεται Erez Hadari, Ισραηλινός υπήκοος που φέρεται να ζει στον Καναδά. Οι καμπάνιες συνδέονταν με οργανισμό με την επωνυμία Chance Letikva (Chance for Hope), εγγεγραμμένο στο Ισραήλ και τις ΗΠΑ.

Η έρευνα του BBC ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 2023, όταν εντοπίστηκε διαφήμιση στο YouTube με ένα κορίτσι από τη Γκάνα να λέει κλαίγοντας: «Δεν θέλω να πεθάνω. Οι θεραπείες μου κοστίζουν πολύ». Η καμπάνια φαινόταν να έχει συγκεντρώσει σχεδόν 700.000 δολάρια.

Όπως επισημαίνει το BBC, όλα τα βίντεο είχαν εντυπωσιακές ομοιότητες: επαγγελματική παραγωγή, έντονη συναισθηματική γλώσσα και αίσθηση επείγοντος. Η ταυτοποίηση των παιδιών ήταν εξαιρετικά δύσκολη και έγινε με γεωεντοπισμό, social media και λογισμικό αναγνώρισης προσώπου, μέχρι να εντοπιστούν οι οικογένειες.

Η συγκεκριμένη επίσκεψη είχε ιδιαίτερη συναισθηματική αξία για τον διάδοχο του βρετανικού θρόνου, καθώς πρόκειται για τον ίδιο χώρο όπου τον είχε οδηγήσει η μητέρα του, πριγκίπισσα Νταϊάνα, όταν ο ίδιος ήταν μόλις 11 ετών. Εκείνη η εμπειρία στάθηκε καθοριστική και αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τη μετέπειτα ενασχόλησή του με την αντιμετώπιση της αστεγίας.

Christmas at The Passage, 32 years apart

December 2025: Prince William, Prince George and Head Chef Claudette.

December 1993: Diana, Princess of Wales, Prince William and Passage Chefs. pic.twitter.com/PqECUFi1rJ

— The Prince and Princess of Wales (@KensingtonRoyal) December 20, 2025

Στο ίδρυμα The Passage, ο 12χρονος Τζορτζ υπέγραψε το βιβλίο επισκεπτών στην ίδια σελίδα όπου είχε αφήσει την υπογραφή της και η γιαγιά του, η Νταϊάνα, η οποία έχασε τη ζωή της σε τροχαίο δυστύχημα στο Παρίσι το 1997.

Πατέρας και γιος φόρεσαν ποδιές και εργάστηκαν στην κουζίνα, ετοιμάζοντας φαγητό, γεμίζοντας ταψιά και συζητώντας σε χαλαρό κλίμα με το προσωπικό και τους εθελοντές. Στη συνέχεια βοήθησαν στο στρώσιμο των τραπεζιών, τοποθετώντας πετσέτες και γιορτινά διακοσμητικά.

Proud to join volunteers and staff at The Passage in preparing Christmas lunch – this year with another pair of helping hands!

Full video on YouTube https://t.co/8xnRnMTcyY pic.twitter.com/uaCvPIdNUX

— The Prince and Princess of Wales (@KensingtonRoyal) December 20, 2025

Σύμφωνα με εκπρόσωπο του Παλατιού του Κένσινγκτον, ο πρίγκιπας της Ουαλίας ήθελε να μεταδώσει στον γιο του τη σημασία του έργου της συγκεκριμένης φιλανθρωπικής οργάνωσης, περνώντας μαζί του ουσιαστικό χρόνο προσφοράς. Όπως ανέφερε, ο Τζορτζ χάρηκε ιδιαίτερα τη γνωριμία του με τους ανθρώπους του ιδρύματος και ενημερώθηκε για τη δράση του.

Ο πρίγκιπας Ουίλιαμ, η Κέιτ και τα τρία τους παιδιά αναμένεται να περάσουν τις γιορτές των Χριστουγέννων στο Σάντριγχαμ, την εξοχική κατοικία της βασιλικής οικογένειας στην ανατολική Αγγλία.

Επιμέλεια

Ρούλα Μαντή

 Η μεγαλύτερη εκλογική χρονιά στην ιστορία εκτυλίσσεται σε μια εποχή που η αυξανόμενη ανισότητα πλούτου και εισοδήματος τροφοδοτεί την πόλωση και υπονομεύει την κοινωνική συνοχή σε πολλές χώρες. Τα διευρυνόμενα χάσματα μεταξύ των εχόντων και των μη εχόντων, έχουν γίνει ένα πρακτικά παγκόσμιο φαινόμενο και μεταφράζονται όλο και περισσότερο σε έντονα αποκλίνοντα οράματα για το τι συνιστά οικονομική και κοινωνική πρόοδο. Αυτό κάνει τη διακυβέρνηση δύσκολη, στην καλύτερη περίπτωση.

Εάν οι επίσημοι μηχανισμοί διακυβέρνησης βλάπτονται από τη φαινομενικά δυσεπίλυτη πολιτική πόλωση, πώς μπορούμε να αντιμετωπίσουμε σημαντικές προκλήσεις, όπως η βελτίωση των ίσων ευκαιριών, η οικοδόμηση βιώσιμων οικονομιών και η παροχή κρίσιμων δημόσιων αγαθών; Μια απάντηση είναι η φιλανθρωπία.

Κάποτε θεωρούνταν κτήμα των πιο πλουσίων, η φιλανθρωπία σήμερα είναι ένα μαζικό φαινόμενο. Οι πλατφόρμες crowdfunding δίνουν τη δυνατότητα σε μικρούς δωρητές να υποστηρίζουν κάθε είδους ανθρώπους και έργα, και εθελοντές όλων των εισοδηματικών επιπέδων αφιερώνουν τον χρόνο και την ενέργειά τους σε φιλανθρωπικές οργανώσεις. Αλλά εάν ο πλούτος συσσωρεύεται γρήγορα στην κορυφή της διανομής, θα ήταν λογικό να αξιοποιήσουμε την πλουσιότερη ομάδα για να χρηματοδοτήσουμε έργα παγκόσμιας ωφέλειας.

Ο ιδρυτής της Microsoft Bill Gates προσφέρει ένα μοντέλο τέτοιας φιλανθρωπίας: το Ίδρυμα Bill & Melinda Gates, του οποίου είναι πρόεδρος, είχε εκτεταμένο αντίκτυπο σε διάφορους τομείς, από την παγκόσμια υγεία έως τη βιωσιμότητα. Οι μεγάλοι επενδυτές διαδραματίζουν επίσης ολοένα και πιο σημαντικό ρόλο στη βασική έρευνα, η οποία μπορεί επίσης να θεωρηθεί ένα είδος φιλανθρωπίας, ανάλογα με το πώς μοιράζονται και χρησιμοποιούνται τα αποτελέσματα.

Στη δεκαετία του 1970, περισσότερο από το 70% της χρηματοδότησης για βασική, μη αποκλειστική έρευνα προερχόταν από την κυβέρνηση. Αυτός ο αριθμός μειώνεται σταθερά καθώς η χρηματοδότηση των επιχειρήσεων και της φιλανθρωπίας έχει επεκταθεί. Αλλά όταν πρόκειται για έρευνα για τις ψηφιακές τεχνολογίες, ειδικά την τεχνητή νοημοσύνη στις Ηνωμένες Πολιτείες, η κυβέρνηση αντιπροσωπεύει μόλις το ένα τρίτο της χρηματοδότησης. Τα υπόλοιπα προέρχονται από τεχνολογικούς γίγαντες όπως η Microsoft και η Google (το ένα τρίτο) και φιλάνθρωποι και φιλανθρωπικές οργανώσεις (το υπόλοιπο τρίτο).

Με άλλα λόγια, ο ιδιωτικός τομέας αντιπροσωπεύει τώρα τα δύο τρίτα της χρηματοδότησης για τη βασική έρευνα –το μεγαλύτερο μέρος της οποίας είναι ανοιχτού κώδικα και ανοιχτής πρόσβασης– σε μετασχηματιστικές τεχνολογίες όπως η τεχνητή νοημοσύνη. Υπάρχει προηγούμενο για μια τέτοια εταιρική συμμετοχή στη βασική έρευνα. Η Bell Laboratories της AT&T ήταν υπεύθυνη για μια σειρά από κρίσιμες καινοτομίες , από τρανζίστορ έως φωτοβολταϊκά στοιχεία, προτού η αντιμονοπωλιακή δράση διαμελίσει τη μητρική της εταιρεία. Σε μια εποχή που οι ρυθμιστικές αρχές προσπαθούν να καθορίσουν τον καλύτερο τρόπο ρύθμισης της Big Tech, αξίζει να θυμόμαστε την τύχη των Bell Labs.

Η φιλανθρωπία συχνά θεωρείται ως έκφραση ατομικής ενσυναίσθησης, αλλά είναι πιο περίπλοκη από αυτό. Στην πραγματικότητα, η φιλανθρωπία είναι ένα σύνθετο κοινωνικό φαινόμενο που διαμορφώνεται από μια σειρά από προβληματισμούς και κίνητρα, συμπεριλαμβανομένων των άμεσων οικονομικών κινήτρων. Στις ΗΠΑ και αλλού, η φιλανθρωπική προσφορά ενθαρρύνεται κάνοντας τις δωρεές με έκπτωση φόρου. Αλλά και επιπλέον οφέλη – όπως πχ η φήμη που αποκτούν οι φιλάνθρωποι – έχουν επίσης σημαντικό βάρος.

Όπως δείχνουν οι Jonathan K. Nelson και Richard J. Zeckhauser στο βιβλίο τους του 2008 The Patron’s Payoff: Conspicuous Commissions in Italian Renaissance Art , αυτό ήταν τόσο αληθινό τον δέκατο πέμπτο αιώνα όσο και σήμερα. Εκείνη την εποχή, οι πλούσιοι της Ιταλίας ήθελαν να προωθήσουν τις τέχνες και, σε μικρότερο βαθμό, την επιστήμη, δράσεις που σηματοδοτούσαν τον πλούτο τους και τα επιτεύγματα που τον δημιούργησαν και επιδείκνυαν την ευσέβειά τους σε μια κοινωνία που κυριαρχείται από την Καθολική Εκκλησία.

Η Εκκλησία παρείχε έναν τρόπο στους πλούσιους να επιτύχουν όλους αυτούς τους στόχους: έχτισε καθεδρικούς ναούς με πολλά παρεκκλήσια γύρω από τον κεντρικό ιστό και στη συνέχεια πούλησε τα δικαιώματα διακόσμησης και ονομασίας των παρεκκλησιών σε πλούσιες οικογένειες, οι οποίες θα ανέθεταν σε μεγάλους καλλιτέχνες να δημιουργήσουν πίνακες ζωγραφικής, τοιχογραφίες. , και γλυπτά. Με αυτό, η Εκκλησία χρηματοδοτήθηκε, η τέχνη άνθισε και οι πλούσιοι προώθησαν τις φιλανθρωπικές τους ατζέντες, ενίσχυσαν τη φήμη τους και απέκτησαν ακόμη και έναν βαθμό αθανασίας.

Αυτή η εμπειρία υπογραμμίζει τη σημασία των μηχανισμών σηματοδότησης, των δικτύων και της αναγνώρισης όχι μόνο για την ενθάρρυνση αλλά και για την κατεύθυνση της φιλανθρωπικής δραστηριότητας. Υπάρχει ένας λόγος για τον οποίο οι μεγάλοι δωρητές σε κορυφαία πανεπιστήμια, για παράδειγμα, δίνουν τα ονόματά τους σε κτίρια και συνδέονται με σημαντικές ερευνητικές πρωτοβουλίες: όπως οι προστάτες της τέχνης της Αναγέννησης, θέλουν να υποστηρίξουν την ανθρώπινη πρόοδο και να ενισχύσουν την προσωπική τους κατάσταση, ειδικά σε δίκτυο που τους ενδιαφέρει. Όπως υποστήριξαν οι φιλόσοφοι από τον Αριστοτέλη έως τον Χέγκελ, η αναγνώριση – ειδικά για τη βοήθεια προς τους άλλους – είναι μια θεμελιώδης ανθρώπινη επιθυμία.

Όπως τα πανεπιστήμια, άλλα ελίτ ιδρύματα –όπως γκαλερί τέχνης, βιβλιοθήκες, μουσεία, ορχήστρες και όπερες– προσελκύουν φιλανθρωπικές προσφορές, εν μέρει διασφαλίζοντας ότι οι δωρητές λαμβάνουν την αναγνώριση που επιθυμούν. Ωστόσο, πολλές ζωτικές αιτίες, συμπεριλαμβανομένης της υποστήριξης για εκείνους που αγωνίζονται να τα βγάλουν πέρα ​​και να δημιουργήσουν ευκαιρίες για τα παιδιά τους, στερούνται εξίσου ισχυρούς μηχανισμούς για την προσέλκυση χρηματοδότησης από δωρητές.

Αν και η φιλανθρωπία δεν υποκαθιστά τη δράση της κυβέρνησης σε τομείς όπως η υγεία, η εκπαίδευση και η διανομή εισοδήματος και πλούτου, σίγουρα μπορεί να βοηθήσει – εάν τεθούν τα κατάλληλα κίνητρα. Για το σκοπό αυτό, πρέπει να σχεδιάσουμε ιδρύματα που θα προσφέρουν οφέλη φήμης και δικτύου σε δωρητές υποστηρίζοντας αιτίες όπως η μείωση της φτώχειας και η δημόσια υγεία.

Πιο ουσιαστικά, πρέπει να σταματήσουμε να επικροτούμε τον πλούτο όταν προσφέρεται υστερόβουλα . Ενώ ο πλούτος μπορεί να σηματοδοτήσει ορισμένα είδη επιτευγμάτων, αξίζει να γιορτάζεται μόνο όταν χρησιμοποιείται στην υπηρεσία της ανθρώπινης ευημερίας.

Ο αγώνας είναι πάντα ο πρώτος της νέας σεζόν αναφορικά με τις ομάδες που συμμετέχουν στην πρώτη κατηγορία και σε αυτόν αναμετρώνται η κάτοχος του περσινού πρωταθλήματος με την κάτοχο του περσινού Κυπέλλου. Αν κάποια ομάδα έχει κάνει το Double, τότε ο αγώνας γίνεται ανάμεσα στην πρώτη και τη δεύτερη του πρωταθλήματος. Μέσω αυτής της διαδικασίας, προέκυψε το σημερινό ζευγάρι ανάμεσα στην Κυπελλούχο Λίβερπουλ και την πρωταθλήτρια Μάντσεστερ Σίτι στον τελικό του Community Shield όπως λέγεται τα τελευταία χρόνια. Το ζευγάρι δηλαδή που κυριαρχεί ποδοσφαιρικά στην Αγγλία εδώ και καιρό, αποτελώντας μια εξέλιξη του Τσέλσι-Μάντσετερ Γιουνάιτεντ την δεκαετία του 2000, ή αυτού της Άρσεναλ με την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ λίγο νωρίτερα.

Το ρόστερ βγαλμένο από Video Game και τα συνεχή ματς με γκολ

Όταν σε μια ομάδα που κατέκτησε το πρωτάθλημα πέρσι με εμφατικό τρόπο και μυθική ανατροπή στην τελευταία αγωνιστική προσθέσεις το πιο καυτό όνομα της αγοράς στην ηλικία του (Έρλινγκ Χάλαντ),  ένα από τα πιο ποιοτικά χαφ του πρωταθλήματος (Κάλβιν Φίλιπς), μαζί με την πιθανότητα αγοράς ενός εκ των πιο ελπιδοφόρων ακραίων αμυντικών ( Mαρκ Κουκουρέγια) οι κινήσεις θυμίζουν μεταγραφικό παζάρι σε Video Game. Από την άλλη η Λίβερπουλ ενισχύθηκε με τον 23χρονο επιθετικό Ντάρβιν Νούνιεζ έχοντας πουλήσει τον Μανέ στην Μπάγερν.

Τι συμβαίνει τα τελευταία χρόνια όταν αναμετρώνται μεταξύ τους η Λίβερπουλ με την Μάντσεστερ Σίτι; Η απάντηση είναι ξεκάθαρη. Γκολ. Πολλά γκολ. Από τα τελευταία 9 μεταξύ τους παιχνίδια, τα 7 ήταν στο G/G και Over, τα 8 στο G/G και μόλις το 1 ήταν Over με No Goal. Η Σίτι σκοράρει ανελλιπώς κόντρα στη Λίβερπουλ για 9 συνεχόμενα παιχνίδια. Στo Pamestoixima.gr προσφέρεται πλήθος επιλογών αναφορικά με το Goal/No Goal, το Over/Under αλλά τον ακριβή αριθμό των γκολ.