Οι περισσότεροι υπουργοί και βουλευτές της Ν.Δ απεύχονται, όταν ερωτώνται σχετικά, να συμβεί κάτι τέτοιο και αναγνωρίζουν ότι θα αποτελούσε ίσως και αξεπέραστο πλήγμα στον στόχο της αυτοδυναμίας, ελάχιστοι, όπως ο πρώην “σαμαρικός” Θ. Πλεύρης, εκφράζουν σιγουριά ότι τελικά δεν θα κάνει το βήμα.

Μπορεί να υπαναχωρήσει ο πρώην πρωθυπουργός απ΄ αυτό που ο ίδιος προεξοφλεί με τη στάση του και οι συνεργάτες του επιβεβαιώνουν;

Με την πολιτική και προσωπική σχέση του με τον Κυριάκο Μητσοτάκη να έχει βαρύνει σε βαθμό εχθροπάθειας, έστω και ένα μέτρο αν μετατοπιστεί θα εκληφθεί ως προσωπική και πολιτική του ήττα προ του φόβου ότι ίσως να μην εκπροσωπηθεί το νέο κόμμα στην επόμενη Βουλή.

Κάτι τέτοιο δεν θα συνιστούσε παρά μόνο υποχρεωτική και μάλλον όχι τιμητική πολιτική συνταξιοδότηση. Και είναι περισσότερο από βέβαιο πώς όσο κι αν οι δημοσκοπήσεις είναι επαμφοτερίζουσες –από οριακή προσέγγιση του 3% έως μία σχετικά καλή εκλογική καταγραφή-, ο πρώην πρωθυπουργός δεν θα ήθελε να τον θυμούνται μόνο για την πτώση της κυβέρνησης του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και την συνθηκολόγηση με τον γιό του τρεις και πλέον δεκαετίες αργότερα.

Σε μία ύστατη προσπάθεια να νουθετηθεί ο πρώην πρωθυπουργός, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης είπε πώς “δεν υποτιμά ούτε τις προθέσεις, ούτε τους στόχους, ούτε τον πατριωτισμό, πολλώ δε μάλλον όλων των πρωθυπουργών και όλων των κυβερνήσεων της μεταπολιτευτικής Ελλάδας” (αξιοσημείωτο: αυτό περιλαμβάνει, προφανώς, και τον Αλέξη Τσίπρα…) και συμπλήρωσε ότι “όλοι θέλουμε το εθνικά επωφελές, όμως μόνο η Ν.Δ του Κυριάκου Μητσοτάκη έχει στρατηγική γι΄ αυτό”.

Το Μαξίμου, λοιπόν, αναφέρει πώς δεν υποτιμά τον πατριωτισμό του Σαμαρά, ο τελευταίος, από την άλλη, αμφισβητεί τον πατριωτισμό της κυβέρνησης. Στα ελληνοτουρκικά, για παράδειγμα, έχει κατηγορήσει ευθέως τον υπουργό Εξωτερικών και τον πρωθυπουργό για κατευνασμό και ενδοτικότητα. Κάπου εκεί κάηκαν οι γέφυρες.

Αλλά και η επίκληση της παραταξιακής συνείδησης δεν είναι αρκετή, διότι και πάλι ο πρώην πρωθυπουργός κρατά για τον εαυτό του την γνήσια εκπροσώπηση του παραταξιακού dna και κατηγορεί τον πρωθυπουργό για την πολιτική της μετάλλαξη.

Η αλήθεια, βέβαια, είναι πώς όταν στέλεχος της κυβέρνησης αποκαλεί “ακροδεξιό” τον πρώην πρωθυπουργό και δεν αποδοκιμάζεται κατηγορηματικά το χάσμα βαθαίνει.

Ο Σαμαράς, λοιπόν, είναι πολύ δύσκολο να υποχωρήσει, εκτός εάν αποφασίσει ότι θα αποτραβηχτεί οριστικά από τον δημόσιο βίο. Ακόμα κι αν το πράξει στο όνομα της παράταξης, το στίγμα θα μείνει. Η μοναδική του διέξοδος θα μπορούσε να είναι να μην φτάσει η Ν.Δ στις εκλογές με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, κάτι πρακτικώς αδύνατο υπό τις σημερινές συνθήκες.

Ίσως όχι εντελώς θεωρητικά υπάρχει μία τελευταία πιθανότητα. Να διαχωρίσει τη θέση του από ένα κόμμα Σαμαρά ο έτερος πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής. Επισήμως δεν θα φανεί ότι τον υποστηρίζει, όμως οι επαναλαμβανόμενες κοινές εμφανίσεις αποκαλύπτουν κοινούς τόπους. Εάν, όμως, ο πρωθυπουργός κατόρθωνε να πείσει τον κ. Καραμανλή να υποστηρίξει δημόσια και με έμφαση τη Ν.Δ στην πορεία προς τις εκλογές και την αυτοδυναμία, ίσως ο Αντώνης Σαμαράς να βρισκόταν χωρίς αρκετές σφαίρες στη θαλάμη…

Το ΠΑΣΟΚ έσπευσε να απαντήσει στην δημοσιολογούντα συγγραφέα και να υπερασπιστεί την (πολιτική) ηθική του ακεραιότητα: “Σε μια εποχή που όλοι αυτοανακηρύσσονται ηθικοί κριτές, ίσως το πραγματικό ερώτημα δεν είναι ποιος «δικαιούται» να μιλά με ηθικούς όρους, αλλά αν έχουμε ακόμη το θάρρος να τους υπηρετούμε στην πράξη, ως άνθρωποι και ως κοινωνία”, ανέφερε σχετικά μία συνεργάτιδα του προέδρου Νίκου Ανδρουλάκη. “Από πότε η ηθική είναι προνόμιο συγκεκριμένων και «αλάθητων»; Είναι ηθικός όρος μια απόλυτη και ακυρωτική φράση;”, συμπλήρωσε.

Πριν μερικές μέρες ο υπουργός Μετανάστευσης Θάνος Πλεύρης προκάλεσε άλλη αντιπαράθεση επειδή αμφισβήτησε τον πατριωτισμό της Αριστεράς– λίγες ημέρες μετά την απόκτηση των ντοκουμέντων της εκτέλεσης των 200 κομμουνιστών από τους Ναζί, χάρη στην προσπάθεια του ΥΠ.ΠΟ. Τα συνήθη: οι εξ αριστερών του επιτέθηκαν, οι δεξιοί συμπαραστάτες επικρότησαν την αναφορά του. Είχε προηγηθεί, βεβαίως, σ’ αυτόν τον ιδιόμορφο αντι-αριστερό ανταγωνισμό η Αφροδίτη Λατινοπούλου χαρακτηρίζοντας τους αριστερούς “ανθέλληνες”.

Στην συγκεκριμένη αποστροφή όσων είπε η συγγραφέας και δημοσιολόγος το μέγα λάθος –ιδιαίτερα για άνθρωπο των λέξεων και γνώστη του βάρους των νοημάτων– είναι πώς εμφιλοχωρεί το “συλλήβδην” (συνολικά, αδιακρίτως, όλοι μαζί).Κατ’ αναλογία το ίδιο έπραξε και ο υπουργός.

Διότι εάν το ΠΑΣΟΚ (και η Αριστερά) δεν δικαιούται να ομιλεί (ή κατά τον Κουτσόγιωργα …δια να ομιλεί) με ηθικούς όρους για όσα έκανε επί 20 χρόνια, οφείλει όποιος το επικαλείται να παραθέσει εκείνο το άθροισμα των γεγονότων και των αδιαμφισβήτητων τεκμηριώσεων που το καθιστούν αξίωμα. Είναι, κατά την συγγραφέα, ο Άκης και ο Γιάννος; Συνάγεται, αν και δεν κατονομάζονται; Όταν, όμως, είναι το (όλον) ΠΑΣΟΚ που δεν δικαιούται να ομιλεί με ηθικούς όρους, αυτό υπερβαίνει τα συγκεκριμένα πρόσωπα και αφορά το σύνολο του κόμματος σε ολόκληρη την ιστορική διαδρομή του.

Πιθανότατα και τον αείμνηστο Σημίτη, επί των ημερών του οποίου διέπραξαν όσα διέπραξαν εκείνοι που δεν κατονομάζονται. Οι έχοντες μνήμη, βεβαίως, θυμούνται ότι κάποιοι (γενικά και συγκεκριμένα) εξ εκείνων που ταυτίζουν το ΠΑΣΟΚ με έλλειμμα ηθικής έχουν υμνήσει πολιτικά τον τότε πρωθυπουργό. Άρα, πώς δεν δικαιούται “συλλήβδην” να μιλά το ΠΑΣΟΚ με ηθικούς όρους;

Το ίδιο οφείλουμε να πούμε και για τη Ν.Δ, φυσικά και για την εκδοχή της κυβερνώσας Αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ). Επειδή πιάστηκαν με την γίδα στην πλάτη, κατά καιρούς, στελέχη της Ν.Δ, δεν δικαιούται να ομιλεί η συντηρητική παράταξη με ηθικούς όρους; Υπήρξαν λαμπροί πολιτικοί, υπάρχουν ικανότατα στελέχη σήμερα, άνθρωποι που θα ήταν ύβρις να στριμωχθούν στο “δεν δικαιούνται να ομιλούν”.

Σ’ αυτή τη χώρα που συνήθως εγκωμιάζει μετά θάνατο πολιτικά πρόσωπα για την εντιμότητά τους μάλλον δεν κατανοούμε ότι στην τιμή που αποδίδουμε κρύβεται η αντίφαση με πολλούς από τους ζώντες. Είναι, εν τέλει, σαν να θεωρούμε πώς κάποιος ξεχωρίζει έναντι όλων των υπολοίπων. Και συνήθως διστάζουμε να αναγνωρίσουμε την ηθική ακεραιότητα των ζώντων και δρώντων, μάλλον επειδή θα φέρουμε σε δύσκολη θέση κάποιους άλλους.

Όμως, η έκφραση δημόσιας άποψης είναι μια δύσκολη δουλειά και απαιτεί σκευή μετριοπάθειας και απουσία φανατισμού. Διότι τότε έρχεται το “συλλήβδην” να ακυρώσει τον ίδιο τον λόγο, τον καθιστά βαρύγδουπο μεν, άδειο από σοβαρότητα δε.

Αναμφίβολα υπήρξαν και υπάρχουν ανήθικοι πολιτικοί, ακόμα και ομάδες συμφερόντων που ανέχονται ή καλύπτουν ανήθικα μέλη τους. Πόθεν, όμως, προκύπτει η καταδίκη στη σιωπή και στην αιώνια αποδοχή της μομφής (περί ανηθικότητας) ενός ολόκληρου πολιτικού οργανισμού και κάθε στελέχους ή μέλους του ξεχωριστά; Και ποιός έχει, τελικά, την ακλόνητη και υπερδιαυγή ακεραιότητα ώστε να μπορεί να θεωρεί κάποιους ηθικούς και πατριώτες και κάποιους άλλους ανήθικους και απάτριδες;

Διότι, εάν, εν προκειμένω, δεν δικαιούται να ομιλεί με ηθικούς όρους το ΠΑΣΟΚ, η Αριστερά, ή όποιο άλλο πολιτικό υποκείμενο, αυτός που το υποστηρίζει θα έπρεπε να δηλώσει ποιός ή ποιό δικαιούται (κατ΄αποκλειστικότητα) να ομιλεί…

Τα πράγματα σήμερα είναι πολύ διαφορετικά: πρώτον, σε διεθνές επίπεδο έχει ανατραπεί η σχετική “κανονικότητα” περί διεθνούς δικαίου, δεύτερον, στον ανταγωνισμό ισχύος, που παίρνει τη θέση του δικαιϊκού συστήματος που, έστω και προσχηματικά ή και υποκριτικά, αποτελούσε βασική αρχή στις διεθνείς σχέσεις, η Ελλάδα είναι σε καλύτερη θέση απ΄ ότι παλαιότερα, τρίτον, οι εσωτερικές πολιτικές αντιστάσεις εντείνονται σε υπερθετικό βαθμό εξαιτίας του ρεύματος “αντισυστημικότητας” που σαρώνει οριζόντια το πολιτικό σύστημα και εκφράζεται πλέον από προσωποπαγή κόμματα διαμαρτυρίας, τα οποία δημοσκοπικά αθροίζουν πάνω από το 30% του εκλογικού σώματος.

Πριν από 23 χρόνια, η κυβέρνηση Σημίτη είχε φτάσει σε συμφωνία με την αντίστοιχη του Αμπντουλάχ Γκιούλ για τα χωρικά ύδατα: έξι μίλλια για τα νησιά, δώδεκα για την ηπειρωτική χώρα. Οι τελευταίες δηλώσεις του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών Χακάν Φιντάν δείχνουν την πρόθεση της Άγκυρας να βάλει το ίδιο θέμα στο τραπέζι, κάνοντας λόγο για το “πρόβλημα στο Αιγαίο”.

Οι αισιόδοξοι στην Αθήνα διαπιστώνουν ένα “παράθυρο ευκαιρίας”, κυρίως επειδή ο Τούρκος αξιωματούχος απέφυγε, αυτή τη φορά, να μιλήσει για αποστρατιωτικοποίηση των νησιών και για γκρίζες ζώνες, παρότι η γειτονική χώρα δεν έχει καμία πρόθεση να αποστεί από το αφήγημα της “γαλάζιας πατρίδας”. Αλλά και επειδή η Τουρκία δείχνει να θέλει να κλείσει μέτωπα, να μειώσει την διασπορά των δυνάμεών της και να επιδείξει καλή θέληση έναντι της Δύσης.

Η απάντηση του Γιώργου Γεραπετρίτη ήταν κατηγορηματική:” η Ελλάδα επιμένει και θα επιμένει εσαεί ότι υπάρχει ένα και μόνο ζήτημα, το οποίο μπορεί να αρθεί ενώπιον διεθνούς δικαιοδοσίας κι αυτό είναι η οριοθέτηση ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας. Η Τουρκία θεωρεί ότι υπάρχουν παρελκόμενα ζητήματα, αυτό δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό, άρα δεν μπορεί να γίνει συζήτηση”. Και προανήγγειλλε ότι η κυβέρνηση θα φέρει στη Βουλή το θέμα της επέκτασης των χωρικών υδάτων έως τα 12 μίλια.

Είναι δεδομένο πώς η Τουρκία αισθάνεται ενοχλημένη από την μετατόπιση του κέντρου βάρους των αμερικανικών συμφερόντων στην περιοχή προς την δική μας πλευρά. Οι συμφωνίες με την Chevron και την Exxon Mobil, τα ενεργειακά deals για το αμερικανικό LNG και ο ενεργειακός διάδρομος, η ενίσχυση των ενόπλων δυνάμεων με τις Belhara, τα Rafale και τα F35 και η τριμερής με το Ισραήλ και την Κύπρο έχουν δημιουργήσει μία ευνοϊκή γεωπολιτική συγκυρία για τη χώρα μας.

Το ερώτημα είναι εάν αυτή την συγκυρία την αξιοποιούμε μόνο για να συντηρηθεί η εύθραυστη ηρεμία στο Αιγαίο (οι Τούρκοι έσπασαν το τελευταίο διάστημα το μορατόριουμ των παραβιάσεων του εθνικού εναέριου χώρου), ή για να μπούμε πιό βαθιά σε έναν ουσιαστικό διάλογο. Δεν είναι εύκολο να δώσει κανείς απάντηση, ούτε είναι εύκολο να προβλέψει πώς ακριβώς θα κινηθεί ο αμερικανικός παράγοντας. Η συνάντηση Μητσοτάκη-Ερντογάν τον Φεβρουάριο (για τον προγραμματισμό της οποίας πληροφορηθήκαμε από την Άγκυρα!) αποκτά ιδιαίτερη σημασία και θα αποκαλύψει τις πραγματικές προθέσεις των δύο πλευρών.

Ο Τραμπ έχει κάθε λόγο να διασφαλίσει την περίμετρο ασφαλείας για τα αμερικανικά συμφέροντα στην περιοχή -που δεν αποκλείουν την Τουρκία, το αντίθετο– και εφόσον κινηθεί (αν δεν έχει ήδη κινηθεί, κρίνοντας και από πρόσφατες δηλώσεις του αμερικανού πρέσβη στην Άγκυρα Τομ Μπάρακ) δεν θα το κάνει με προσήλωση στο διεθνές δίκαιο.

Από την άλλη, η Ελλάδα πορεύεται προς τις εκλογές του 2027 και η Τουρκία το 2028. Κι αν το καθεστώς Ερντογάν είναι σχετικά πιό ευέλικτο να λαμβάνει αποφάσεις, η ελληνική κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να κινηθεί στην κόψη του ξυραφιού μπροστά σε μία αμφίρροπη εκλογική σύγκρουση.

Με μία κοινωνία εν βρασμώ, τρία προσωποπαγή κόμματα (Βελόπουλος, Κωνσταντοπούλου, Καρυστιανού) που δημοσκοπικά συγκεντρώνουν το 30% της εκλογικής δεξαμενής, μπορεί και περισσότερο, και μια κατακερματισμένη αντιπολίτευση στον χώρο της κεντροαριστεράς, είναι πολύ δύσκολο για τον πρωθυπουργό να δρομολογήσει πρωτοβουλίες στα ελληνοτουρκικά ένα χρόνο πριν τις κάλπες. Επιπλέον, και με δύο πρώην πρωθυπουργούς της παράταξής του να ασκούν δριμεία κριτική στους χειρισμούς του στα εθνικά θέματα και όχι μόνο.

Τούτων δοθέντων εγκυμονεί ο κίνδυνος η κυβέρνηση, αντί να αξιοποιήσει το μομέντουμ, έστω ως προθάλαμο για τις κινήσεις της επόμενης κυβέρνησης, να περιπέσει στην ευκολία ενός προεκλογικού “πατριωτισμού” για να οχυρώσει στα δεξιά της σύνορα. Όμως οι γεωπολιτικές συγκυρίες πιθανώς δεν θα υφίστανται εσαεί…

Στο χαιρετισμό του, ο κ. Παπασταύρου υπογράμμισε ότι η ουσιαστική συνεργασία Ελλάδας και Αλβανίας προϋποθέτει σεβασμό στο κράτος δικαίου και στα δικαιώματα της ελληνικής μειονότητας, ώστε να διασφαλίζεται η σταθερότητα και η εμπιστοσύνη μεταξύ των δύο χωρών.

«Δεν υπάρχει “νέος” και “παλιός” πατριωτισμός. Υπάρχει ένας και μόνο πατριωτισμός. Ο αληθινός, ο γνήσιος πατριωτισμός. Εκείνος που βάζει πάνω από όλα την πατρίδα και το κοινό καλό. Οτιδήποτε άλλο δεν είναι παρά ψευδεπίγραφος πατριωτισμός, ένα ακόμα επικοινωνιακό τέχνασμα.

Ψευδεπίγραφος πατριωτισμός είναι να υπερασπίζεσαι τα δικαιώματα όλων των μειονοτήτων, εκτός από εκείνα της ελληνικής εθνικής μειονότητας στην Αλβανία.

Ψευδεπίγραφος είναι να κατηγορείς την κυβέρνηση όταν επιχειρεί να αναπτύξει έρευνες υδρογονανθράκων, γνωρίζοντας πως πρόκειται για ζήτημα εθνικής κυριαρχίας και στρατηγικής ισχύος.

Ψευδεπίγραφος πατριωτισμός είναι να ποινικοποιείς τους πολιτικούς αντιπάλους και τις οικογένειές τους, δηλητηριάζοντας τη δημόσια ζωή.

Ο ένας και αληθινός πατριωτισμός είναι εκείνος που θέτει την πατρίδα και το συλλογικό καλό πάνω απ’ όλα. Πάνω ακόμη κι από την προσωπική ασφάλεια ή την ίδια την οικογενειακή γαλήνη. Είναι η στάση που δοκιμάζεται στην πράξη και όχι στα λόγια.

Ο πατριωτισμός απαιτεί και προϋποθέτει θυσία, αυταπάρνηση, προσήλωση σε αρχές. Δεν συνάδει με το λαϊκισμό. Δε μπορεί να είναι ευκαιριακός. Ο πατριωτισμός ενώνει, δεν διαιρεί, δεν χωρίζει», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Ο κ. Μπελέρης, με τη σειρά του, είπε ότι «ο αγώνας για τα εθνικά μας Δίκαια δεν έχει σταματήσει. Συνεχίζεται με αμείωτη ένταση από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Η ελληνική εθνική μειονότητα εκπροσωπείται με σταθερή και δυνατή φωνή πλέον στην καρδιά της Ευρώπης. Και η Αλβανία πρέπει να γνωρίζει πως το ευρωπαϊκό μονοπάτι δεν είναι μια α λα καρτ επιλογή, αλλά μια μόνιμη και εξ ολοκλήρου δέσμευση. Δέσμευση στις ευρωπαϊκές αξίες και αρχές, στη δημοκρατία και φυσικά στο κράτος Δικαίου. Σε αυτήν την κατεύθυνση, η Αλβανία έχει να κάνει ακόμη πολλά βήματα».

Για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, “ο Μητσοτάκης διασύρει τη χώρα στην Ευρώπη”, για το εκκολαπτόμενο διπλωματικό φιάσκο της Λιβύης, “ο Χαφτάρ εκθέτει τον Μητσοτάκη”, για την στήριξη που παρέχει στο Νετανιάχου, “ο Μητσοτάκης ταυτίζεται με τη γενοκτονία στη Γάζα και βάζει την Ελλάδα στον πόλεμο”, για την τραγωδία των Τεμπών κάποιοι στήνουν λαϊκά δικαστήρια για εσχάτη προδοσία. Και ων ουκ έστι αριθμός παρόμοιων αναφορών, τόσο από τα δεξιά της Ν.Δ, όσο και από τα αριστερά.

Θεωρητικά, ο Μητσοτάκης είναι πρωθυπουργός, αυτός κυβερνάει, άρα έχει την πολιτική ευθύνη για κάθε τι. Από το αυτονόητο, όμως, μέχρι το υπερβολικό, ακόμα και το ακραίο, η απόσταση διανύεται γρήγορα, τόσο γρήγορα, μάλιστα, που προκαλεί ενίοτε απορία, και πάντως διεγείρει εξίσου γρήγορα τα αμυντικά αντακλαστικά σημαντικής μερίδας ψηφοφόρων.

Στις μετρήσεις, ο Κυριάκος Μητσοτάκης διατηρεί ποσοστά “καταλληλότητας” και επιρροής αρκετά μεγαλύτερα από εκείνα της Ν.Δ. Κι αυτό έχει προφανώς να κάνει με το γεγονός ότι δεν υπάρχει πρόσωπο στην αντιπολίτευση (πλην του σταθερά ανταγωνιστικού “Κανένα”) που να γείρει την ζυγαριά σε μία εναλλακτική επιλογή.

Όσο η τακτική της αντιπολίτευσης προσωποποιεί όλα τα δεινά στον πρωθυπουργό, εκ των πραγμάτων θα τίθεται το ερώτημα “αν όχι αυτός, ποιός”.

Στο συντηρητικό ακροατήριο, μάλιστα, αυτό που ξεκινά από την υπερδεξιά και φθάνει στο κέντρο, επικρατεί παραδοσιακά μία αντίληψη για δύο συμφέροντα: το προσωπικό (ενός εκάστου), και αυτό της χώρας. Δεν ταυτίζονται πάντοτε, ωστόσο ελλείψει εναλλακτικών επιλογών συγχέονται.

Εκείνο που δεν έχουν κατορθώσει τα κόμματα της αντιπολίτευσης είναι, πριν κατηγορήσουν τον Μητσοτάκη, να περιγράψουν το συμφέρον της πατρίδας. Και να αποδείξουν γιατί ο πρωθυπουργός δεν το υπηρετεί, κατά την άποψή τους, επαρκώς. Εδώ μπαίνει η ανάγκη να αποτυπωθεί ποιά πρέπει να είναι η θέση της Ελλάδας, σε αυτή την παραπαίουσα Ευρώπη, και στον γεωπολιτικό της περίγυρο.

Σε σχέση με το Νετανιάχου, για παράδειγμα, ακούστηκαν από το να διακόψουμε τη στρατιωτική μας συνεργασία με το Ισραήλ, μέχρι να τον συλλάβουμε με βάση το ένταλμα του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου εάν τολμήσει να προσγειωθεί το αεροσκάφος του στο “Ελ. Βενιζέλος”. Να συμφωνήσουμε ότι απαιτείται ισχυρότερη καταδίκη της εθνοκάθαρσης στη Γάζα, να επισημάνουμε ότι δεν είναι επαρκείς οι διπλωματικές μας πρωτοβουλίες, όμως να εξηγήσουμε και γιατί το ίδιο κάνει η μισή και πλέον Ευρώπη- διότι η άλλη μισή στηρίζει το Ισραήλ ακόμα πιό προκλητικά. Όταν, δε, ως χώρα στηρίζεις ανελλιπώς το Ισραήλ την τελευταία δεκαπενταετία, τα επιχειρήματα αδυνατίζουν περισσότερο.

Αυτή η “αντιπολίτευση (στον) Μητσοτάκη” εξελίσσεται στην αχίλλειο πτέρνα της στρατηγικής των κομμάτων απέναντι στην κυβέρνηση. Όχι γιατί δεν έχει ευθύνες, επαναλαμβάνω, αλλά διότι όταν δεν διατυπώνεις απάντηση στο “αντί του Μητσοτάκη, ποιός και πώς”, ο πρωθυπουργός θα παραμένει η ορατή λύση σε ένα θολό τοπίο.

Όσοι δειλά έχουν αρχίσει να επισημαίνουν την ανάγκη να περιγράψουν τον “πατριωτισμό” στις εσωτερικές και, κυρίως, τις διεθνείς συνθήκες πρωτοφανούς αστάθειας, δείχνουν να κατανοούν ότι όταν στοχεύεις τον Μητσοτάκη πρέπει να έχεις τη δυνατότητα να ολοκληρώσεις την παράγραφο. Αλλιώς σε προδίδουν τα σημεία στίξης…