Ο Γιανγκ έλαβε το πτυχίο του στις θετικές επιστήμες το 1942 από το Εθνικό Νοτιοδυτικό Συνεργαζόμενο Πανεπιστήμιο στο Κουνμίνγκ και αργότερα ολοκλήρωσε μεταπτυχιακό δίπλωμα στο Πανεπιστήμιο Τσινγκχουά. Ο Γιανγκ ήταν επίσης καθηγητής στο φημισμένο Πανεπιστήμιο Τσινγκχουά του Πεκίνου και επίτιμος κοσμήτορας του Ινστιτούτου Προηγμένων Μελετών στο ίδρυμα.

Γεννημένος το 1922 στην ανατολική επαρχία Ανχούι της Κίνας, ήταν ο μεγαλύτερος από πέντε παιδιά και μεγάλωσε στην πανεπιστημιούπολη του Πανεπιστημίου Τσινγκχουά, όπου ο πατέρας του ήταν καθηγητής μαθηματικών. Ως έφηβος, ο Γιανγκ είπε στους γονείς του: «Μια μέρα, θέλω να κερδίσω το βραβείο Νόμπελ».

Εκπλήρωσε αυτό το όνειρο στην ηλικία των 35 ετών, όταν η συνεργασία του με τον Λι στη μελέτη του νόμου της ισοτιμίας τους χάρισε την τιμή το 1957. Η επιτροπή Νόμπελ επαίνεσε «την διεισδυτική τους έρευνα… η οποία οδήγησε σε σημαντικές ανακαλύψεις σχετικά με τα στοιχειώδη σωματίδια», σύμφωνα με το BBC.

Στο τέλος του Σινο-Ιαπωνικού Πολέμου, ταξίδεψε στις ΗΠΑ με υποτροφία από το Τσινγκχουά και σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο, όπου εργάστηκε υπό τον Ιταλό φυσικό Ενρίκο Φέρμι, εφευρέτη του πρώτου πυρηνικού αντιδραστήρα στον κόσμο.

Κατά τη διάρκεια μιας παραγωγικής καριέρας, εργάστηκε σε όλους τους τομείς της φυσικής, αλλά διατήρησε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τους τομείς της στατιστικής μηχανικής και των αρχών συμμετρίας.

Ο Γιανγκ έλαβε το Αναμνηστικό Βραβείο Άλμπερτ Αϊνστάιν το 1957 και του απονεμήθηκε επίσης τιμητικός διδακτορικός τίτλος από το Πανεπιστήμιο του Πρίνστον το 1958.

Ο Γιανγκ παντρεύτηκε την πρώτη του σύζυγο, την Τσιχ Λι Του, το 1950, με την οποία απέκτησε τρία παιδιά.

Μετά τον θάνατο της Του το 2003, ο Γιανγκ παντρεύτηκε τη δεύτερη σύζυγό του, την Γουένγκ Φαν, η οποία είναι περισσότερο από 50 χρόνια νεότερή του.

Το ζευγάρι είχε γνωριστεί για πρώτη φορά το 1995, όταν ο Γουένγκ παρακολουθούσε ένα σεμινάριο φυσικής, και αργότερα επανασυνδέθηκε μαζί της το 2004. Εκείνη την εποχή, ο Γιανγκ την αποκαλούσε «τελευταία ευλογία του από τον Θεό».

Μετά την εκδήλωση για την υπογραφή της συμφωνίας Ειρήνης για τη Γάζα, ο Ντόναλντ Τραμπ ξεκίνησε την ομιλία του, εκφράζοντας την «τεράστια ευγνωμοσύνη» του προς τα αραβικά και μουσουλμανικά έθνη που βοήθησαν να καταστεί δυνατή αυτή η πρόοδος.

Στη συνέχεια, ο Αμερικανός πρόεδρος ευχαρίστησε τους ηγέτες που παρευρέθηκαν στο Σαρμ ελ Σέιχ και τους χαιρέτισε έναν προς έναν.

Ενδιαφέρον παρουσίασε ο τρόπος που απευθύνθηκε στον Νορβηγό ηγέτη, όπου γέλασε με νόημα και είπε: «Ω, Νορβηγία, πού είσαι;», καθώς ο Νορβηγός πρωθυπουργός Γιούνας Γκαρ Στόρε.

Υπενθυμίζουμε ο Στόρε είχε αντιδράσει και στις απόψεις του Μασκ, που παλαιότερα ήταν στενός συνεργάτης του Αμερικανού Προέδρου προτού διαφωνήσουν. «Βρίσκω ανησυχητικό το γεγονός ότι ένας άνθρωπος με σημαντική πρόσβαση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και σημαντικούς οικονομικούς πόρους αναμιγνύεται με τόσο άμεσο τρόπο στις εσωτερικές υποθέσεις άλλων χωρών», είχε δηλώσει ο Γιόνας Γκαρ Στόρε στον δημόσιο νορβηγικό ραδιοσταθμό NRK.

Μεγαλωμένος στις ΗΠΑ, ο 67χρονος σήμερα καθηγητής φυσικής σπούδασε στο πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϊ, όπου είχε επιβλέπων καθηγητή τον Κλαρκ, κατά τη διάρκεια του διδακτορικού του.

Στο ίδιο πανεπιστήμιο γνώρισε και τον Μισέλ Ντεβορέ με τον οποίο συνεργάστηκε μαζί στην κβαντική συμπεριφορά μιας μακροσκοπικής μεταβλητής.

Στα χρόνια που ακολούθησαν ο Μαρτίνης εργάστηκε σε κορυφαία ερευνητικά ιδρύματα όπως το CEA Saclay στο Παρίσι και το NIST στις ΗΠΑ, όπου και ανέπτυξε μια τεχνική ανίχνευσης ακτίνων Χ.

Το έπραξε χρησιμοποιώντας ένα υπεραγώγιμο μικροθερμιδόμετρο αισθητήρα ακμής-μετάβασης με ηλεκτροθερμική ανάδραση.

Το 2002 σε ηλικία 44 χρονών ο Μαρτίνης αρχίζει να ασχολείται με το όραμα της κατασκευής του πρώτου κβαντικού υπολογιστή και δύο χρόνια μετά μετακομίζει στην Καλιφόρνια, ως καθηγητής της πειραματικής φυσικής στο πανεπιστήμιο της Σάντα Μπάρμπαρα.

Τότε αρχίζει ουσιαστικά η πορεία του προς την κορυφή που περιλαμβάνει πολλή και επίμονη δουλειά και ένα όραμα, που χρειάστηκε τη βοήθεια ενός κολοσσού για να γίνει πραγματικότητα.

Τα χρόνια της Google και οι έρευνες

Αυτός ο κολοσσός ήταν η Google, η οποία τον προσεγγίζει δέκα χρόνια μετά και ο ελληνοαμερικανός καθηγητής μαζί με την ομάδα του υπογράφει μια συμφωνία δεκάδων εκατομμυρίων δολαρίων που αφορά στην κατασκευή του πρώτου κβαντικού υπολογιστή με υπεραγώγιμα qubits.

Μαζί με τους συνεργάτες του δουλεύουν άπειρες ώρες, έχοντας στη διάθεση τους τα τελευταία τεχνολογικά επιτεύγματα και το 2019 καταφέρνουν αυτό που πολλοί θεωρούσαν σχεδόν αδύνατο.

Ολοκλήρωσαν την κατασκευή ενός κβαντικού υπολογιστή, ο οποίος είχε την δυνατότητα να επιλύσει μέσα σε τρία λεπτά και είκοσι δευτερόλεπτα έναν συγκεκριμένο υπολογισμό, για τον οποίο ένας κλασικός υπερυπολογιστής θα χρειαζόταν κάποιες χιλιετίες για να τον ολοκληρώσει.

Αποχώρησε από την Google τo 2020 αλλά μαζί με τον Κλαρκ και τον Ντεβορέ συνέχισαν να δουλεύουν πάνω στην κβαντομηχανική ενώ ξεκίνησε τη συνεργασία του με τη SQC της καθηγήτριας Μισέλ Σίμονς, ώστε να κατασκευάσουν τον πρώτο κβαντικό υπολογιστή εμπορίου.

«Αν μπορέσουμε να κατασκευάσουμε έναν με επιτυχία» είχε δηλώσει τότε «αυτό θα αποτελέσει ένα σημαντικό επίτευγμα με τεράστιο αντίκτυπο για την ανθρωπότητα».

Πέντε χρόνια μετά ο επίμονος Ελληνοαμερικανός φυσικός η συνεισφορά του οποίου στην επιστήμη της Φυσικής και της κβαντομηχανικής έχει αναγνωριστεί διεθνώς, έλαβε μαζί με τους δύο συναδέλφους του την ύψιστη διάκριση της Σουηδικής Ακαδημίας για την δουλειά τους, το βραβείο Νόμπελ.

Μέχρι χτες, το Νόμπελ Χημείας είχε απονεμηθεί σε 194 επιστήμονες, εκ των οποίων 8 γυναίκες.

Οι Ντ. Χασάμπης (φωτο δεξιά) και Τζ. Τζάμπερ (στο κέντρο) ανέπτυξαν ένα ισχυρό υπολογιστικό εργαλείο με το οποίο οι ερευνητές μπορούν να γνωρίζουν την αλληλουχία των συστατικών μιας πρωτεΐνης, να προβλέπουν πώς συστρέφεται και διπλώνει. Ο Ντ. Μπέικερ (αριστερά) ανέπτυξε εργαλεία που επιτρέπουν στους ερευνητές να σχεδιάσουν εντελώς νέες πρωτεΐνες, με νέα σχήματα και λειτουργίες, πράγμα που ανοίγει τεράστιες δυνατότητες προς όφελος του ανθρώπου.

NewScientist/ Τι ανακάλυψαν οι νομπελίστες Χημείας

Το βραβείο Νόμπελ Χημείας 2024 απονεμήθηκε στους David Baker, Demis Hassabis και John Jumper για το έργο τους που άνοιξε το δρόμο στην κατανόηση της δομής των πρωτεϊνών, οι οποίες διαδραματίζουν ζωτικό ρόλο σε όλους τους ζωντανούς οργανισμούς. Οι Hassabis και Jumper, της Google DeepMind, ανέπτυξαν μια τεχνητή νοημοσύνη που προβλέπει τη δομή των πρωτεϊνών. Ο Baker, στο Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον στο Σιάτλ, έκανε πολύ σημαντικό έργο σχετικά με το σχεδιασμό νέων πρωτεϊνών.

Οι πρωτεΐνες είναι τα μόρια της ζωής. Όλοι οι βασικοί μηχανισμοί της ζωής αποτελούνται από πρωτεΐνες, από τους μύες που μας δίνουν δύναμη και τα μόρια που διαβάζουν και αντιγράφουν το DNA μέχρι τα αντισώματα που μας προστατεύουν από τις λοιμώξεις. «Για να κατανοήσεις τη ζωή, πρέπει πρώτα να κατανοήσεις το σχήμα των πρωτεϊνών», δήλωσε ο Heiner Linke, πρόεδρος της επιτροπής Νόμπελ Χημείας, στη σχετική συνέντευξη Τύπου.

Όλες οι πρωτεΐνες αποτελούνται από αλυσίδες αμινοξέων, υπάρχουν περίπου 20 διαφορετικά είδη αυτών των ενώσεων. Το σχήμα των πρωτεϊνών καθορίζεται από την αλληλουχία των αμινοξέων, αλλά ο τρόπος με τον οποίο αναδιπλώνονται οι αλυσίδες είναι τόσο πολύπλοκος που η πρόβλεψη της δομής μιας πρωτεΐνης από την αλληλουχία της είναι εξαιρετικά δύσκολη. «Για αρκετές δεκαετίες, αυτό θεωρούνταν αδύνατο», δήλωσε ο Linke.

Αρκετές ομάδες ανέπτυξαν διάφορες υπολογιστικές μεθόδους πρόβλεψης των πρωτεϊνικών δομών, αλλά η ακρίβειά τους ήταν μικρή. Οι Hassabis και Jumper ανέπτυξαν μια τεχνητή νοημοσύνη που ονομάζεται AlphaFold. Η πρώτη έκδοση του AlphaFold, που παρουσιάστηκε το 2018, ήταν μια βελτίωση σε σχέση με άλλες μεθόδους. Η δεύτερη, που κυκλοφόρησε το 2020, ήταν ένα τεράστιο άλμα προς τα εμπρός, προβλέποντας τα δύο τρίτα των πρωτεϊνικών δομών με ακρίβεια άνω του 90%.

Μέχρι το 2022, η AlphaFold είχε χρησιμοποιηθεί για την πρόβλεψη της δομής σχεδόν όλων των γνωστών πρωτεϊνών, και τα αποτελέσματα διατίθενται ελεύθερα. «Ήταν μια τεράστια ανακάλυψη», δήλωσε ο Johan Åqvist, μέλος της Επιτροπής Νόμπελ Χημείας. «Πρόκειται για μια φανταστική πηγή για τη χημική και τη βιολογική έρευνα».

Ο Baker εργάζεται εδώ και καιρό πάνω στο αντίθετο πρόβλημα, αυτό του σχεδιασμού μιας πρωτεΐνης με την επιθυμητή δομή. Οι δυνατότητες είναι ατελείωτες -οι νέες πρωτεΐνες θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για να κάνουν σχεδόν τα πάντα, από τη θεραπεία ασθενειών μέχρι τη δημιουργία πολύπλοκων νανομηχανών. «Ο David Baker άνοιξε έναν εντελώς νέο κόσμο πρωτεϊνών που δεν είχαμε δει ποτέ πριν», δήλωσε ο Åqvist. «Πρόκειται για μια εξέλιξη που ξεπερνάει κάθε φαντασία».

Ο Μπέικερ δημιούργησε ένα λογισμικό που ονομάζεται Rosetta για να το κάνει αυτό, το οποίο είναι επίσης ελεύθερα διαθέσιμο. Ο ίδιος και η ομάδα του απέδειξαν το 2003 για πρώτη φορά ότι το Rosetta λειτουργεί, όταν σχεδίασαν μια πρωτεΐνη, την κατασκεύασαν και στη συνέχεια χρησιμοποίησαν μια τεχνική που ονομάζεται κρυσταλλογραφία ακτίνων Χ για να επιβεβαιώσουν ότι πράγματι είχε τη σχεδιασμένη δομή.

Ενώ ο Åqvist χαρακτήρισε αυτή τη δουλειά του 2003 ως «τη μεγάλη ανακάλυψη», η πρωτεΐνη που δημιουργήθηκε ήταν μικρή, απλή και δεν έκανε τίποτα. Ο ίδιος ο Baker περιέγραψε τη διαδικασία ως σταδιακή. «Τα τελευταία 20 χρόνια καταφέραμε –είπε- να σχεδιάζουμε πρωτεΐνες με όλο και πιο πολύπλοκες και ισχυρές λειτουργίες». «Καθώς γινόμασταν όλο και καλύτεροι σε αυτό, το εύρος των εφαρμογών γινόταν όλο και πιο συναρπαστικό», δήλωσε. «Ήταν ένα τεράστιο άνοιγμα δυνατοτήτων, επειδή οι πρωτεΐνες στη φύση κάνουν τόσα πολλά και τόσο διαφορετικά πράγματα, διαμεσολαβούν σε όλες τις διαδικασίες στο σώμα μας και σε όλα τα έμβια όντα».

Ο Μπέικερ απέδωσε επίσης τα εύσημα στους συναδέλφους του: «Στάθηκα στους ώμους γιγάντων. Είχα, καθ’ όλη τη διάρκεια της καριέρας μου, απολύτως θαυμάσιους συναδέλφους για να συνεργαστώ».

Υπενθυμίζουμε ότι το βραβείο χημείας είναι το τρίτο Νόμπελ που απονέμεται μέχρι στιγμής φέτος. Στις 8 Οκτωβρίου, το Νόμπελ Φυσικής 2024 απονεμήθηκε στους John Hopfield και Geoffrey Hinton για το έργο τους στα τεχνητά νευρωνικά δίκτυα. Στις 7 Οκτωβρίου, το βραβείο Νόμπελ 2024 στη φυσιολογία ή την ιατρική απονεμήθηκε στους Victor Ambros και Gary Ruvkun για την ανακάλυψή τους ότι μικροσκοπικά κομμάτια RNA που ονομάζονται microRNA παίζουν βασικό ρόλο στον έλεγχο των γονιδίων.

Το περσινό βραβείο Νόμπελ Χημείας απονεμήθηκε σε τρεις από τους δημιουργούς των κβαντικών κουκίδων – σωματιδίων τόσο μικρών που οι ηλεκτρικές και οπτικές τους ιδιότητες επηρεάζονται από την κβαντική φυσική.

Ο Νορβηγός συγγραφέας Γιον Φόσε τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας 2023.