Σύμφωνα με βρετανικά μέσα ενημέρωσης: έξι ακόμη περιοχές αντιμετωπίζουν επίσης παρατεταμένη ξηρασία μετά τους ξηρότερους έξι μήνες από το 1976. 

Η Υπηρεσία Περιβάλλοντος κάλεσε τους Βρετανούς να «παίξουν τον ρόλο τους» και να χρησιμοποιούν λιγότερο νερό για να «βοηθήσουν στη μείωση της πίεσης στο υδάτινο περιβάλλον μας». 

Υπενθυμίζουμε πως περισσότερο από το 52% των εδαφών στην Ευρώπη και την περιοχή της Μεσογείου επηρεάζονταν από ξηρασία στις αρχές Ιουλίου, σύμφωνα με ανάλυση του AFP των τελευταίων δεδομένων από το Ευρωπαϊκό Παρατηρητήριο Ξηρασίας (EDO).

Όπως έγινε γνωστό από τις αστυνομικές αρχές, δυο έφηβες πλέον σε στέλνονται σε σχολείο σωφρονισμού διότι επιτέθηκαν και κακομεταχειρίστηκαν ένα 14χρονο κορίτσι, με το επώνυμο Λάι.

Το περιστατικό συνέβη τον περασμένο μήνα αλλά η απόφαση για τα κορίτσια που είχαν συμμετοχή στο περιστατικό πάρθηκε τώρα. Η Λάι είχε πολλαπλούς μώλωπες στο τριχωτό της κεφαλής και τα γόνατα κι ο ξυλοδαρμός μεταδόθηκε στο διαδίκτυο. Στην ιστορία αυτή εμπλέκεται λιγότερο κι ένα άλλο κορίτσι, που ήταν μαζί με τις έφηβες που την κακοποίησαν. Τ

Τα αλλεπάλληλα περιστατικά βίας ανηλίκων έχουν προκαλέσει οργή και οι κάτοικοι διερωτήθηκαν γιατί δεν είναι αυστηρότερη η ποινή. Το γεγονός προκάλεσε πολυπληθή συγκέντρωση χθες Δευτέρα έξω από το δημαρχείο στο Τζιανγκγιού, στην επαρχία Σετσουάν, με μεγάλα πλήθη με αποτέλεσμα να υπάρξει καταστολή από την Αστυνομία. Πέρυσι, οι κινεζικές αρχές δεσμεύτηκαν να καταπολεμήσουν τον σχολικό εκφοβισμό μετά από μια πολύκροτη υπόθεση δολοφονίας.

Τον Δεκέμβριο, ένα δικαστήριο καταδίκασε έναν έφηβο σε ισόβια κάθειρξη για τη δολοφονία του συμμαθητή του.

Οι ύποπτοι, όλοι κάτω των 14 ετών κατά τη στιγμή της δολοφονίας, κατηγορήθηκαν ότι εκφόβιζαν έναν 13χρονο συμμαθητή τους για μεγάλο χρονικό διάστημα πριν τον σκοτώσουν σε ένα εγκαταλελειμμένο θερμοκήπιο.

Ένα άλλο αγόρι καταδικάστηκε σε 12 χρόνια φυλάκισης, ενώ ένα τρίτο, για το οποίο το δικαστήριο έκρινε ότι δεν έβλαψε το θύμα, καταδικάστηκε σε σωφρονιστική εκπαίδευση.

Πριν από σχεδόν 90 χρόνια, ο 26χρονος Ρόμπερτ Κ. Μέρτον, νεοδιορισμένος διδάκτορας κοινωνιολογίας του Χάρβαρντ και μελλοντικό μέλος της Αμερικανικής Φιλοσοφικής Εταιρείας, δημοσίευσε μια εργασία στο American Sociological Review που θα γινόταν μια από τις πιο συχνά αναφερόμενες στον κλάδο του: «Οι απρόβλεπτες συνέπειες της σκόπιμης κοινωνικής δράσης ».

• Ενώ η γλώσσα της εργασίας ήταν μετριοπαθής, προσέφερε μια προφανή αλλά επαναστατική εικόνα: πολλά ή τα περισσότερα φαινόμενα στον κοινωνικό κόσμο είναι ακούσια – προς το καλύτερο ή το χειρότερο.

Σήμερα, ακόμη και γκουρού της διοίκησης όπως ο Τομ Πίτερς αναγνωρίζουν ότι «Οι ακούσιες συνέπειες υπερτερούν αριθμητικά των επιδιωκόμενων συνεπειών… Οι στρατηγικές σπάνια εξελίσσονται όπως φανταζόμασταν. Οι επιδιωκόμενες συνέπειες είναι σπάνιες».

Ο Μέρτον είχε υποσχεθεί μια μονογραφία για την ιστορία και την ανάλυση του προβλήματος, με το «τεράστιο εύρος και τις πολλαπλές επιπτώσεις» του. Κάποια στιγμή, ωστόσο, εγκατέλειψε το έργο, ίσως επειδή κινδύνευε να γίνει ένα βιβλίο για τα πάντα. Επιπλέον, η φαινομενική του υποχώρηση μπορεί να αποθάρρυνε άλλους κοινωνικούς επιστήμονες από το να το επιχειρήσουν, αποκαλύπτοντας ένα από τα παράδοξα της μελέτης του θέματος: επειδή είναι τόσο καθολικό και σημαντικό, μπορεί να είναι καταλληλότερο για μελέτες περιπτώσεων παρά για μεγάλες θεωρίες.

Κατά ειρωνικό τρόπο, ενώ η ανάλυση που επικεντρώνεται στην ακούσια ανυπακοή μπορεί να είχε προκαλέσει μια κοπερνίκεια επανάσταση στην κοινωνική επιστήμη, είναι πιο πιθανό ότι θα είχε προκαλέσει δυσμενείς ακούσιες συνέπειες για οποιονδήποτε μελετητή που την επιχειρούσε – όπως ακριβώς η ιδέα του Thomas Kuhn για τα επιστημονικά παραδείγματα τον ενέπλεξε σε δεκαετίες αντιπαραθέσεων. Εκτός αυτού, υπάρχουν και ιδεολογικά εμπόδια στη μελέτη των ακούσιων συνεπειών. Για κάθε ενθουσιώδη φαίνεται να υπάρχει ένας μισητής, και η σκέψη στις ακούσιες συνέπειες των πολιτικών ενός αντιπάλου προκαλεί αντίποινα σε είδος.

Αυτό ήταν το επιχείρημα του οικονομολόγου Άλμπερτ Ο. Χίρσμαν στην κριτική του για το θέμα. Ο ίδιος ο Χίρσμαν είχε τρομερά διαπιστευτήρια ως μελετητής των ακούσιων συνεπειών. Μία από τις πιο διάσημες και αμφιλεγόμενες ιδέες του, το « χέρι που κρύβει », ήταν μια παραλλαγή της διάσημης μεταφοράς του Άνταμ Σμιθ για την αγορά (το αόρατο χέρι). Στο Development Projects Observed , ο Χίρσμαν σημείωσε ότι πολλά επιτυχημένα προγράμματα μπορεί να μην είχαν ξεκινήσει ποτέ αν ήταν γνωστές όλες οι δυσκολίες. Αλλά μόλις αναλήφθηκε μια δέσμευση, επικράτησε η ανθρώπινη εφευρετικότητα και βρέθηκαν νέες και απρόβλεπτες λύσεις. Η Όπερα του Σίδνεϊ, για παράδειγμα, ξεπέρασε τον προϋπολογισμό της κατά 1.300%, αλλά αποδείχθηκε μια ευκαιρία όταν έγινε το ανεπίσημο σύμβολο της Αυστραλίας.

Τη δεκαετία του 1990, υπήρξε μια έντονη συζήτηση σχετικά με τις ακούσιες συνέπειες που επικεντρώθηκε σε δύο θέματα. Το ένα ήταν η φαινομενικά ύπουλη συμπεριφορά των καθημερινών συσκευών, η οποία αντικατοπτρίζεται στο διάσημο επεισόδιο του Twilight Zone ” A Thing About Machines “, στο οποίο ο αλαζόνας, αλαζόνας κριτικός Bartlett Finchley δολοφονείται από τις κουρασμένες οικιακές του συσκευές. Το αντίστροφο θέμα αφορούσε συχνά, φαινομενικά ανόητα λάθη των χρηστών της τεχνολογίας, όπως αποτυπώνονται από τα αποτυχημένα πειράματα στο διαστημικό πρόγραμμα των αρχών του Ψυχρού Πολέμου.

• Τρεις “γίγαντες” κυριάρχησαν στη μελέτη των ακούσιων συνεπειών τη δεκαετία του 1990: ο κοινωνιολόγος του Γέιλ Τσαρλς Πέροου, ο καθηγητής μηχανικής στο Duke Χένρι Πετρόσκι και ο γνωστικός ψυχολόγος Ντόναλντ Νόρμαν, αρχικά από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Σαν Ντιέγκο.

Το έργο του Perrow επικεντρώθηκε σε τεχνολογικές καταστροφές. Είχε εμπνευστεί από τη μερική τήξη του πυρηνικού σταθμού στο Three Mile Island το 1979, η οποία ήταν αξιοσημείωτη όχι για την απώλεια ζωών ή περιουσίας, αλλά για όσα αποκάλυψε σχετικά με την ευπάθεια του κόσμου στα σφάλματα του χειριστή σε κρίσιμα συστήματα. Το γεγονός ενέπνευσε έναν ριζικό επανασχεδιασμό των ελέγχων του πυρηνικού συστήματος, αλλά πυροδότησε επίσης μια αντίδραση κατά της τεχνολογίας που επιμένει μέχρι σήμερα. Μόνο πρόσφατα οι συνέπειες των ορυκτών καυσίμων και η κατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας από την Τεχνητή Νοημοσύνη ενέπνευσαν μια αναβίωση της πυρηνικής ενέργειας – μια ακούσια συνέπεια αποφάσεων που αποσκοπούσαν στην πρόληψη ακούσιων συνεπειών.

Σε μια εργασία του 1981 , ο Perrow εισήγαγε τις σημαντικές έννοιες της «χαλαρής σύζευξης» και της «στενής σύζευξης» για την ανάλυση του κινδύνου σε τεχνολογικά συστήματα. Αντί να κατηγορεί απλώς τους χειριστές, επικεντρώθηκε σε αυτό που ονόμασε «συστήματα που προκαλούν σφάλματα». Στην περίπτωση των πυρηνικών σταθμών, αμφισβήτησε την υπόθεση ότι οι μηχανικοί ασφαλείας μπορούσαν να αποτρέψουν όλα τα λάθη. Ακόμα και με τον πιο προσεκτικό σχεδιασμό, ορισμένα τεχνικά συστήματα παραμένουν ευάλωτα σε καταιγιστικές βλάβες που προκαλούνται από μια μόνο, αναπόφευκτη απόκλιση – μια περίπτωση στενής σύζευξης. Όταν δύο πλοία, το Stockholm και το SS Andrea Doria , συγκρούστηκαν το 1956, η προκύπτουσα ολική απώλεια κατέδειξε αυτό που ο Perrow και άλλοι ειδικοί ασφαλείας ονόμασαν σύγκρουση με τη βοήθεια ραντάρ.

Η καριέρα του Petroski ως αναλυτή ακούσιων συνεπειών διαμορφώθηκε επίσης από το περιστατικό του Three Mile Island. Έκανε σημαντικό έργο στην ανάλυση ρωγμών στο Εθνικό Εργαστήριο Argonne, ένα κέντρο πυρηνικής έρευνας. Προβλέποντας περικοπές χρηματοδότησης, επέστρεψε στον ακαδημαϊκό χώρο με μια νέα εστίαση στην ερμηνεία τεχνικών ζητημάτων – ιδίως μηχανικών βλαβών – για το ευρύ κοινό.

Για τον Petroski, η αποτυχία ήταν ταυτόχρονα αξιοθρήνητη και αναπόφευκτη, καθώς οι σχεδιαστές ανέπτυσσαν νέα παραδείγματα ως απάντηση στην κατάρρευση προηγούμενων μοντέλων. Καθώς απέκτησαν μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση, έτειναν να αυξάνουν την κλίμακα της εργασίας τους μέχρι που έφτασε σε σημείο καμπής σε καταστροφές όπως η βύθιση του Τιτανικού το 1912 και η κατάρρευση της γέφυρας Tacoma Narrows το 1940, που προκλήθηκε από απρόβλεπτες αρμονικές δονήσεις υπό το φορτίο του ανέμου, (« Galloping Gertie »).

• Σε αντίθεση με τον Πέροου, ο Πετρόσκι θεωρούσε τις καταστροφές ως απαραίτητες τραγωδίες για τη βελτίωση της ασφάλειας. Θα μπορούσε όμως να προσθέσει ότι τα νέα μέτρα ασφαλείας, εάν δεν εφαρμοστούν προσεκτικά, θα μπορούσαν τα ίδια να οδηγήσουν σε νέες τραγωδίες, όπως όταν το εκδρομικό πλοίο SS Eastland ανατράπηκε στον ποταμό Σικάγο. Οι σωστικές λέμβοι και η ενίσχυση του καταστρώματος – μέτρα που προστέθηκαν μετά την τραγωδία του Τιτανικού – είχαν καταστήσει το Eastland θανάσιμα ασταθές, όπως έδειξε ο οικονομολόγος Τζορτζ Γ. Χίλτον το 1995.

Τέλος, η ειδικότητα του Norman είναι ο ανθρωποκεντρικός σχεδιασμός. Πιστεύει ότι τα λάθη και οι τραυματισμοί μπορούν να αποφευχθούν μέσω της καλύτερης κατανόησης της ανθρώπινης συμπεριφοράς και της τεχνολογίας. Έτσι, αυτός και ο συνεργάτης του David Rumelhart απέρριψαν τα υποτιθέμενα πλεονεκτήματα της «απλοποιημένης» διάταξης πληκτρολογίου Dvorak, αποδεικνύοντας ότι αύξησε την ταχύτητα πληκτρολόγησης μόνο οριακά σε σχέση με τη συμβατική μορφή QWERTY.

Γρήγορη κίνηση και σπάσιμο πραγμάτων

Παρά τις ανωμαλίες και τα παράδοξα που ανακάλυψαν αυτοί οι ερευνητές, ο τεχνολογικός κόσμος της δεκαετίας του 1990 δεν επρόκειτο ποτέ να παραμείνει υπό τον έλεγχο κανενός. Είναι αλήθεια ότι αυτός ο κόσμος δεν αντιπροσώπευε τόσο μια επανάσταση όσο μια ψηφιακή επέκταση των υφιστάμενων οργανισμών και αρχών. Οι εφημερίδες δημοσίευαν ηλεκτρονικές εκδόσεις για να επεκτείνουν την πρόσβαση στο περιεχόμενό τους, συχνά χωρίς paywalls, υποστηριζόμενες από νέες μορφές διαφήμισης banner. Οι επιστημονικές και ιατρικές αρχές χρησιμοποίησαν το διαδίκτυο για να διανείμουν τα τελευταία ερευνητικά ευρήματα στο κοινό. Και οι βιβλιοθήκες και τα μουσεία έκαναν διαθέσιμες εξ αποστάσεως σαρώσεις εγγράφων και έργων τέχνης.

Παρά την κατάρρευση της φούσκας των dot-com το 2000, η ​​15ετία από το 1990 έως το 2005 ήταν η χρυσή εποχή της τεχνολογίας των πληροφοριών. Στο μπεστ σέλερ του 1995, The Road Ahead , ο νεαρός διευθύνων σύμβουλος της Microsoft, Μπιλ Γκέιτς , και οι συνεργάτες του υποσχέθηκαν έναν καταναλωτικό παράδεισο «εμπορίου χωρίς τριβές». Ο κόσμος μπορούσε να βασιστεί στον Νόμο του Μουρ, την παρατήρηση ότι η ισχύς επεξεργασίας των υπολογιστών θα διπλασιαζόταν περίπου κάθε δύο χρόνια. Στη συνέχεια, μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001, τις τρομοκρατικές επιθέσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες και την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση του 2008, φάνηκε να υπάρχει μια νέα αυγή, λόγω της διαδεδομένης πεποίθησης ότι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης θα εκπλήρωναν επιτέλους τους αντικουλτούρας και τους προοδευτικούς στόχους της αντικατάστασης των ιεραρχιών με συνεργατικές δομές.

• Αλλά, όπως είπε ο Μάικ Τάισον, «Όλοι έχουν ένα σχέδιο μέχρι να τους χτυπήσουν στο πρόσωπο». Εκ των υστέρων, ο κόσμος που έχει θεσπιστεί από δημοσιογραφικές, ακαδημαϊκές, ιατρικές και πολιτικές αρχές έχει προφανώς δεχθεί επανειλημμένα χτυπήματα στο πρόσωπο από μια νέα γενιά επιχειρηματιών που δημιουργούν απροσδόκητες αυτοκρατορίες.

Οι ακούσιες συνέπειες των καινοτομιών στα τέλη του εικοστού αιώνα και στις αρχές του εικοστού πρώτου αιώνα ήταν ως επί το πλείστον μικροσκοπικές, ενώ οι νέες -τόσο θετικές όσο και αρνητικές- θα ήταν μακροσκοπικές. Πρώτη ήρθε η Google, οι ιδρυτές της οποίας δημιούργησαν έναν αλγόριθμο που φαινομενικά κατεύθυνε τους αναζητητές πληροφοριών στις πιο σχετικές πηγές με βάση τα αποτελέσματα προηγούμενων αναζητήσεων. Σε αντίθεση με το επιμελημένο μοντέλο της Yahoo, άφησε την επιλογή στους αλγόριθμους, υπονοώντας ότι η δημοτικότητα θα υπερίσχυε της εξουσίας. Ήταν ένα πρώτο βήμα προς την υλοποίηση του επιστημολογικού αναρχισμού που είχε ακμάσει σε ορισμένες γωνιές του ακαδημαϊκού χώρου τη δεκαετία του 1980 και του 1990.

Το Facebook και το Twitter προχώρησαν το crowdsourcing ακόμη παραπέρα, υποσχόμενοι νέα ελευθερία στην κοινοποίηση και διάδοση απόψεων χωρίς ελεγκτές και χωρίς χρέωση – μια επέκταση της υποσχεμένης ελευθερίας από τις τριβές που είχε υποσχεθεί ο Gates. Αυτές οι πλατφόρμες, μαζί με άλλες όπως το YouTube, βοήθησαν στη δημιουργία του είδους των εικονικών κοινοτήτων που κηρύττονταν από τους οραματιστές του διαδικτύου της δεκαετίας του 1980 και του 1990. Ο Clay Shirky, καθηγητής σπουδών μέσων ενημέρωσης στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης και υποστηρικτής του «κινήματος ελεύθερης κουλτούρας», διακήρυξε με ενθουσιασμό την αυγή της εποχής των κοινωνικών μέσων στο βιβλίο του Here Comes Everybody: The Power of Organizing Without Organizations ( Εδώ έρχονται όλοι: Η δύναμη της οργάνωσης χωρίς οργανισμούς) του 2008 .

Το Web 2.0, όπως ονομαζόταν, ήταν ένα πλήγμα στο σαγόνι των παραδοσιακών αρχών. Οι εταιρείες κοινωνικής δικτύωσης συσσώρευαν και ανέπτυσσαν δεδομένα σχετικά με το υπόβαθρο και τις συνήθειες περιήγησης των χρηστών για να στοχεύσουν τις διαφημίσεις σε έναν μικρό αριθμό πιθανών αγοραστών. Η εκτροπή των διαφημιστικών προϋπολογισμών προς αυτά τα διαδικτυακά κοινά διατάραξε το επιχειρηματικό μοντέλο των παραδοσιακών μέσων ενημέρωσης, οδηγώντας σε μια σειρά από κλεισίματα και συγχωνεύσεις που επιτάχυναν τη συγκέντρωση των αμερικανικών μέσων ενημέρωσης. Μέχρι τη στιγμή που ξέσπασε η πανδημία COVID-19, τα συντηρητικά μέσα ενημέρωσης που έτειναν να δίνουν μεγαλύτερο βάρος στα μηνύματα δημόσιας υγείας από τις ιατρικές αρχές είχαν γίνει ολοένα και πιο σπάνια.

Ποιος είναι υπεύθυνος εδώ;

Ένα άλλο πλήγμα ήρθε με την άνοδο των influencers από την ποπ κουλτούρα και την πολιτική. Κατά τη διάρκεια της πανδημίας, ο Βρετανός ποπ σταρ Χάρι Στάιλς φέρεται να είχε τη μεγαλύτερη απήχηση στο διαδίκτυο, με μέσο όρο 97.000 retweets ανά tweet σχετικά με την COVID-19 .

Οι αρχές και οι πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης αντιμετώπισαν ένα δυσεπίλυτο δίλημμα: επειδή ένας μικρός αριθμός διαφωνούντων ήταν τόσο ζηλωτής, η απήχησή τους ήταν δυσανάλογη. Ωστόσο, ο έλεγχος των φερόμενων ψευδών πληροφοριών βοήθησε επίσης στην εξάπλωσή τους, καθώς οι κατηγορίες για λογοκρισία έστρεψαν ακόμη μεγαλύτερη προσοχή στο εν λόγω περιεχόμενο.

Ακόμη και μεταξύ των πιστοποιημένων εμπειρογνωμόνων, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν αναδείξει ορισμένες ομάδες – δηλαδή, αυτό που αποκαλώ « alt-thorities »: άνδρες και γυναίκες που είχαν περιθωριοποιηθεί στους τομείς τους, αλλά κατάφεραν να απευθυνθούν άμεσα στο κοινό.

Ορισμένες από αυτές τις προσωπικότητες κατέχουν τώρα υψηλές θέσεις στην κυβέρνηση Τραμπ. Σε αυτούς περιλαμβάνονται ο προστατευτικός οικονομολόγος Πίτερ Ναβάρο, ο καρδιοχειρουργός που έγινε τηλεοπτικός τσαρλατάνος ​​Μεχμέτ Οζ, ο οικονομολόγος υγείας Τζέι Μπατατσάρια, και ιδιαίτερα ο πρώην περιβαλλοντικός δικηγόρος και αντιεμβολιαστικός ακτιβιστής Ρόμπερτ Φ. Κένεντι Τζούνιορ, ο οποίος επί του παρόντος υπηρετεί ως Υπουργός Υγείας και Ανθρωπίνων Υπηρεσιών των ΗΠΑ. Όλοι έχουν καταρρίψει τον κανόνα της πολιτικά ουδέτερης, καθοδηγούμενης από τη συναίνεση επιστήμης.

Οι δημιουργοί διαδικτυακού περιεχομένου, στους οποίους είχε υποσχεθεί ελευθερία από τους αλαζονικούς φύλακες, το έχουν επίσης αναλάβει. Το 2019, ακόμη και πριν από την πανδημία, μια μελέτη της Ένωσης Συγγραφέων των ΗΠΑ αποκάλυψε ότι στα οκτώ χρόνια από το 2009 (το οποίο ήταν και το ίδιο έτος ύφεσης), το εισόδημα των συγγραφέων είχε μειωθεί κατά 42%, λόγω του αντίκτυπου της Google, του Facebook και της Amazon. Για παράδειγμα, η κυριαρχία της Amazon στις αγορές έντυπων και ψηφιακών βιβλίων ενθάρρυνε την αγορά μεταχειρισμένων αντιτύπων και επιτάχυνε την ενοποίηση των εκδοτών, μειώνοντας τον ανταγωνισμό για νέα συμβόλαια βιβλίων.

Τώρα, η Τεχνητή Νοημοσύνη (ΤΝ) καταβάλλει ένα ακόμη πλήγμα στους δημιουργούς – συγγραφείς, εικαστικούς καλλιτέχνες και συνθέτες. Τα κορυφαία μεγάλα γλωσσικά μοντέλα (LLM) εκπαιδεύτηκαν αρχικά σε αμέτρητα, ως επί το πλείστον χωρίς άδεια, κείμενα και εικόνες που δημιουργήθηκαν από ανθρώπους. Οι ενάγοντες σε δικαστικές διαμάχες εναντίον αυτών των εταιρειών αντιμετωπίζουν τώρα ένα μεγαθήριο λόμπινγκ, με τις εταιρείες να καταφεύγουν πίσω από την αρχή της «δίκαιης χρήσης». Το χειρότερο απ’ όλα είναι ότι οι νεότεροι LLM εκπαιδεύονται ολοένα και περισσότερο με βάση το δικό τους προηγούμενο έργο, απειλώντας με μια καθοδική πορεία στην ποιότητα, γνωστή ως κατάρρευση μοντέλου ή « προχειροποίηση ».

Λίγο μετά την εισαγωγή των LLM, πολλοί επαγγελματίες υψηλού επιπέδου πίστευαν ότι ενώ η Τεχνητή Νοημοσύνη θα μπορούσε να αντικαταστήσει την εργασία των επαγγελματιών, θα μπορούσε επίσης να βοηθήσει τους ανθρώπους να βελτιώσουν την απόδοσή τους . Ωστόσο, πρόσφατη έρευνα αμφισβητεί αυτήν την υπόθεση. Σε μια πρόσφατη μελέτη που αξιολογεί τον αντίκτυπο των γενετικών μοντέλων Τεχνητής Νοημοσύνης στην απασχόληση των ελεύθερων επαγγελματιών, οι συγγραφείς καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι «δεν βρίσκουμε στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι η υψηλής ποιότητας υπηρεσία, που μετριέται από την προηγούμενη απόδοση και απασχόληση [των ελεύθερων επαγγελματιών], μετριάζει τις αρνητικές επιπτώσεις στην απασχόληση. Στην πραγματικότητα, βρίσκουμε υποδηλωτικά στοιχεία ότι οι κορυφαίοι ελεύθεροι επαγγελματίες επηρεάζονται δυσανάλογα από την Τεχνητή Νοημοσύνη».

Ενώ οι επιχειρήσεις εξακολουθούν να φαίνεται να προτιμούν τους εργαζόμενους υψηλού επιπέδου, λίγοι αρχίζουν να στρέφονται προς τους εργαζόμενους με βελτιωμένη Τεχνητή Νοημοσύνη, ειδικά επειδή τα στοιχεία δείχνουν ότι η ελίτ μπορεί να μην απολαμβάνει το αναμενόμενο πολλαπλασιαστικό αποτέλεσμα που συνοδεύει μια νέα τεχνολογία. Επιπλέον, μπορεί να είναι λιγότερο παραγωγικοί εξαιτίας αυτής.

Είναι η «επιρροή» ένα υποκατάστατο για τις φθίνουσες συμβατικές προοπτικές των δημιουργών; Πιθανώς όχι. Το 2024, η Wall Street Journal ανέφερε ότι σχεδόν οι μισοί από όλους τους influencers έβγαλαν 15.000 δολάρια ή λιγότερο το προηγούμενο έτος. Ένας χρήστης του TikToker έλαβε μόλις 120 δολάρια για ένα βίντεο που προβλήθηκε δέκα εκατομμύρια φορές.

Τέλος, και τραγικά, η άσκηση επιρροής μπορεί να οδηγήσει σε κυριολεκτικές γροθιές στο πρόσωπο, όπως έμαθαν οι αστυνομικοί που υπερασπίζονταν το Καπιτώλιο των ΗΠΑ στις 6 Ιανουαρίου 2021. Κατά τη διάρκεια των δύο προηγούμενων δεκαετιών, πολλοί στοχαστές είχαν προβλέψει ότι οι αυτοοργανωμένες διαμαρτυρίες μέσω δικτύων κινητής τηλεφωνίας και μέσων κοινωνικής δικτύωσης – που ονομάστηκαν «έξυπνοι όχλοι » από τον προοδευτικό τεχνολογικό οραματιστή Χάουαρντ Ράινγκολντ – θα ανέτρεπαν το ένα διεφθαρμένο αυταρχικό καθεστώς μετά το άλλο. Στην πραγματικότητα, οι φιλο-Τραμπ εξεγερμένοι φαντάστηκαν ότι έκαναν ακριβώς αυτό.

Ο Shirky αποδείχθηκε απόλυτα σωστός όταν έγραψε : «Η δύναμη συντονισμού ομάδων που θα ήταν διαφορετικά διασκορπισμένες θα συνεχίσει να βελτιώνεται. Νέα κοινωνικά εργαλεία εξακολουθούν να εφευρίσκονται… η ελευθερία δράσης ως ομάδα είναι εγγενώς πολιτική». Αλλά παρέλειψε το αντίστροφο: η χρηστικότητα συνεπάγεται κατάχρηση – ή αυτό που αποκαλώ αποκλίνουσα εφευρετικότητα .

Αναρωτιέμαι τι θα είχε συλλάβει ο Μέρτον για τον κόσμο του 2025, ο οποίος φαίνεται να είναι πιο γεμάτος με ακούσιες συνέπειες από ό,τι φανταζόταν ποτέ αυτός ή η γενιά του. Ήταν σοφό που δεν έγινε προφήτης. Η Σίλικον Βάλεϊ φαίνεται τώρα να δαγκώνει τους ίδιους τους θεσμούς που τη δημιούργησαν – το Ivy League, το UC Berkeley, το Stanford και το Εθνικό Ίδρυμα Επιστημών, για να μην αναφέρουμε τις προοδευτικές εφημερίδες και τα περιοδικά που κάποτε εξυμνούσαν την ουτοπική κυβερνοκουλτούρα. Ούτε φαίνεται να υπάρχει κάποιος εφικτός τρόπος για να αντιμετωπιστεί.1

• Ωστόσο, παραδόξως, βρίσκω λόγους ελπίδας στην ιδέα ότι αυτά που οι αριστεροί και οι δεξιοί οπαδοί βλέπουν ως ισχυρές τάσεις είναι, στην πραγματικότητα, απλώς τα σωρευτικά αποτελέσματα μιας χαοτικής ακολουθίας τυχαίων γεγονότων. Ενώ αυτά τα αποτελέσματα θα μπορούσαν κάλλιστα να οδηγήσουν σε καταστροφή, έχουν εξίσου μεγάλο δυναμικό για απροσδόκητα θετικά αποτελέσματα.

Σκεφτείτε την τύχη της Βιέννης. Μεταξύ του Α’ και του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ήταν η ηττημένη πρωτεύουσα μιας διαλυμένης αυτοκρατορίας, διχασμένη ανάμεσα στη βία των κομμουνιστών και των φασιστών, στη συνέχεια προσαρτημένη από τη ναζιστική Γερμανία και εν μέρει κατεχόμενη από τους Σοβιετικούς μέχρι το 1955. Ωστόσο, σήμερα, η Βιέννη κατατάσσεται ως η πιο βιώσιμη πόλη στον κόσμο για τρίτη συνεχόμενη χρονιά. Ίσως μπορούμε να βρούμε παρηγοριά στο διάσημο αστείο του Βιεννέζικου δημοσιογράφου Άλφρεντ Πόλγκαρ (που συχνά αποδίδεται λανθασμένα στον σύγχρονό του Καρλ Κράους): «Η κατάσταση είναι απελπιστική αλλά όχι σοβαρή».

Πηγή: project-syndicate.org

Το άρθρο είναι του Edward Tenner : Εναι διακεκριμένος μελετητής του Κέντρου Lemelson του Smithsonian και συγγραφέας, πιο πρόσφατα, του βιβλίου Why the Hindenburg Had a Smoking Lounge: Essays in Unintended Consequences (APS Press, 2025).

Εκφράζει την πεποίθηση ότι η ψήφος στον ΚΟΣΜΟ θα είναι «η πιο χρήσιμη ψήφος με το πιο κρίσιμο αποτέλεσμα», γιατί η είσοδός του στην Ευρωβουλή θα επιτρέψει να συμμετάσχει η Ελλάδα στη μεγάλη συζήτηση που γίνεται στην Ευρώπη μαζί με τη μεγάλη οικογένεια των Πρασίνων, για την κλιματική κρίση και την κοινωνική δικαιοσύνη.

Ολόκληρη η δήλωση του κ. Κόκκαλη:

«Όλοι και όλες έχουμε ευθύνες, εδώ που βρισκόμαστε σήμερα. Δεν είναι πλέον ζήτημα ατομικής ευθύνης, παρότι κι αυτή είναι πολύ σοβαρή. Είναι ζήτημα πολιτικής συμμετοχής, προκειμένου να έχουμε πολιτικές δυνάμεις που αντιλαμβάνονται το μέγεθος του προβλήματος και που μειώνουν τις ανισότητες. Μία τέτοια δύναμη είναι ο ΚΟΣΜΟΣ που έχει την επίσημη στήριξη των Ευρωπαίων Πρασίνων.

Σαφώς θα εκφραστεί, και πολύ σωστά, ένα μεγάλο μήνυμα δυσαρέσκειας προς την Κυβέρνηση, αλλά από εκεί και πέρα δεν νομίζω ότι θα αλλάξει κάτι αν λάβει 13-14% το ΠΑΣΟΚ, 14-15% ο ΣΥΡΙΖΑ κ.ο.κ. Το να δημιουργηθεί ο χώρος για ένα πράσινο, επαρκές, ανιδιοτελές και βασισμένο στα πραγματικά δεδομένα Πράσινο κόμμα, και να φέρει στην Ελλάδα αυτή την τεράστια και στιβαρή συζήτηση που γίνεται σε όλη την Ευρώπη, μαζί με μια πολιτική οικογένεια που συγκυβερνά σε 7 χώρες και διοικεί πάνω από 500 δήμους και περιφέρειες, μία πολιτική οικογένεια που χθες, μαζί με τους σοσιαλιστές, κέρδισε την άκρα δεξιά στην Ολλανδία, νομίζω ότι είναι η πιο χρήσιμη ψήφος σε αυτές τις ευρωεκλογές και το πιο κρίσιμο αποτέλεσμα».

Του Αθανάσιου Τσακρή, καθηγητή Μικροβιολογίας στην Ιατρική Σχολή ΕΚΠΑ και υποψήφιου ευρωβουλευτή με τον ΚΟΣΜΟ

Δίπλα σ’ αυτά ας σκεφτούμε τους ολοένα και πιο συχνούς καύσωνες και τις επιπτώσεις τους στην υγεία μας, την ξηρασία, την ερημοποίηση, τη μετάδοση ασθενειών λόγω γεωγραφικής εξάπλωσης των κουνουπιών, την πτώση της παραγωγικότητας σε αγροτικές περιοχές, τη συρρίκνωση της βιοποικιλότητας, καθώς και τη μείωση των αποθεμάτων πόσιμου νερού. Σύμφωνα με εκτιμήσεις, το 35% της Ευρώπης θα ταλαιπωρείται από λειψυδρία το 2070, ενώ ο πληθυσμός θα έχει αυξηθεί κατά 16-44 εκατομμύρια.

Ακόμα κι αν με κάποιον μαγικό τρόπο οι εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου μηδενιστούν, όλα αυτά θα συνεχίσουν ως έναν βαθμό να υπάρχουν. Η αποκωδικοποίηση των πολύπλοκων παραμέτρων της κλιματικής αλλαγής, λοιπόν, είναι μία από τις μεγάλες προκλήσεις που πρέπει να αντιμετωπίσουμε ως κοινωνίες τα επόμενα χρόνια. Όχι μόνο για την ποιότητα της ζωής μας, αλλά για την ίδια μας την επιβίωση.

Τα προβλήματα είναι πολυδιάστατα και δυσεπίλυτα και ο πήχης της δυσκολίας ιδιαίτερα ψηλός στην Ελλάδα, λόγω διαχρονικών στρεβλώσεων και παθογενειών του σημερινού πολιτικού συστήματος, που χρησιμοποιεί «εργαλεία» του παρελθόντος, ξεπερασμένα από την ίδια την πραγματικότητα, επομένως αναποτελεσματικά.

Για τον ΚΟΣΜΟ, μια νέα πολιτική κίνηση που ανήκει στη μεγάλη ευρωπαϊκή οικογένεια των Πρασίνων, μοναδική λύση είναι η αναδιάταξη του κοινωνικού και οικονομικού μοντέλου που τώρα μας οδηγεί από τη μία κρίση στην άλλη. Αυτό οι συμπολίτες μας το γνωρίζουν. Δεν είναι τυχαίο ότι σύμφωνα με το Ευρωβαρόμετρο, το 91% των Ελλήνων πιστεύουν ότι η χώρα δεν είναι έτοιμη να αντιμετωπίσει μια φυσική καταστροφή, δηλαδή μια κλιματική καταστροφή. Πράγματι, δεν μπορούμε να διαπραγματευτούμε ούτε με τις φωτιές, ούτε με τους καύσωνες, ούτε με τις πλημμύρες. Μπορούμε όμως να θωρακιστούμε απέναντί τους όσο το δυνατόν καλύτερα. Αν, για παράδειγμα, είχαμε επενδύσει 400 εκατ. σε αντιπλημμυρικά έργα στη Θεσσαλία δεν θα είχαμε υποστεί ζημιές ύψους 3,5 δισ.

Εμείς στον ΚΟΣΜΟ προσπαθούμε να αναδείξουμε την κλιματική κρίση όχι ως ένα ακόμα πρόβλημα ανάμεσα στα δεκάδες, αλλά ως το βασικό πρόβλημα από το οποίο προκύπτουν όλα τα υπόλοιπα. Ως μητέρα όλων των κρίσεων. Ξεκινάμε από τις Ευρωεκλογές, γιατί η Ευρωπαϊκή Ένωση τα επόμενα χρόνια θα δοκιμαστεί σε πολλά πεδία: στην αντιμετώπιση της εκτόξευσης του κόστους ζωής και της ενεργειακής κρίσης, στην προάσπιση του κράτους δικαίου, στην οικοδόμηση της άμυνάς της, στη διαχείριση του μεταναστευτικού, στη στήριξη της δημόσιας υγείας. Θέλουμε να γίνουμε μοχλός πίεσης απέναντι σε καταστροφικές και αδιέξοδες πολιτικές και να κάνουμε ευρείες συνεργασίες. Δεν είμαστε κόμμα διαμαρτυρίας, έχουμε σαφείς και ρεαλιστικές προτάσεις διακυβέρνησης σε όλα τα πεδία: για κοινωνική δικαιοσύνη, άρση των ανισοτήτων, ευημερία, ισότιμη πρόσβαση όλων των πολιτών στην υγεία, την παιδεία, την αξιοπρεπή εργασία, την προσιτή στέγη, την καθαρή ενέργεια.

Για τον ΚΟΣΜΟ, η πορεία της Ελλάδας, της Ευρώπης και του πλανήτη συνδέονται. Η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να συνεχίσει να είναι παγκόσμιος ηγέτης στον τομέα της κλιματικής δράσης, αν θέλουμε να εξασφαλίσουμε ανθεκτικότητα του πλανήτη και να ανακόψουμε την «επέλαση» των πλημμυρών, των πυρκαγιών και των ξηρασιών.

Ιδιαίτερα στον τομέα της Δημόσιας Υγείας, την οποία υπηρετώ εδώ και δεκαετίες, η πανδημία ανέδειξε με τον χειρότερο τρόπο ότι η υποεπένδυση, η κακοδιαχείριση και η παραμέληση των προληπτικών προσεγγίσεων θέτουν σε κίνδυνο ασθενείς και εργαζόμενους. Παράλληλα, η ίδια η κλιματική κρίση και η μόλυνση του περιβάλλοντος κάνουν επιτακτική την ανάγκη προετοιμασίας και ενίσχυσης των εθνικών συστημάτων υγείας και την ανάπτυξη καινούργιων στρατηγικών και μηχανισμών, ώστε να μπορέσουν να ανταποκριθούν στις αυξανόμενες ανάγκες και απειλές.

Γενικότερα, πάντως, η κλιματική αλλαγή είναι μια αφορμή όχι για καταστροφολογία αλλά για να μιλήσουμε για νέες ευκαιρίες, για ένα νέο δίκαιο και ανθεκτικότερο μοντέλο στην παραγωγή, στον τουρισμό, στην οικονομία που θα κάνει καλύτερη τη ζωή και τη δική μας και των επόμενων γενιών.

Δεν διαλέξαμε διασημότητες ή επαγγελματίες για καριέρα, είπε ο γραμματέας του ΚΟΣΜΟΥ και υποψήφιος ευρωβουλευτής Πέτρος Κόκκαλης, αλλά ανθρώπους που έχουν διακριθεί στη δουλειά τους και στην κοινωνία, στην επιστήμη, στην καινοτομία, στην τοπική αυτοδιοίκηση, στα ανθρώπινα δικαιώματα και πιστεύουν στο όραμα του ΚΟΣΜΟΥ για την υλοποίηση της Εθνικής Πράσινης Συμφωνίας που έχει στο επίκεντρο το περιβάλλον και τον άνθρωπο και στόχο μια δικαιότερη και συμπεριληπτική κοινωνία.

«Πρέπει να φέρουμε τον κόσμο στην κάλπη και τον ΚΟΣΜΟ στην ευρωβουλή», είπε κλείνοντας την παρουσίαση των συνυποψηφίων του, ο Πέτρος Κόκκαλης, στέλνοντας το μήνυμα για τη συμμετοχή και παράλληλα για την ψήφιση του ΚΟΣΜΟΥ. Πρόκειται για ένα κόμμα, που όπως είπε, γεννήθηκε τους τελευταίους 9 μήνες με πνεύμα «σύγχρονο, ευρωπαϊκό, που έχει τη στήριξη των Ευρωπαίων Πράσινων και τη συνεργασία των δύο σημαντικών κομμάτων, των Πράσινων-Οικολογίας και του Βολτ».

Το εγχείρημα του ΚΟΣΜΟΥ προχώρησε, όπως τόνισε ο γραμματέας του, παρά τις αντίθετες συστάσεις, με τα επιχειρήματα ότι «δεν υπάρχει χώρος για το πράσινο στην Ελλάδα, δεν έχετε κομματικό μηχανισμό», αλλά εμείς συνεχίσαμε πιστεύοντας ότι «στις 19 μέρες που μένουν μπορούμε να δώσουμε μια νικηφόρο μάχη».

Είναι κρίσιμο για τη χώρα μας και χρήσιμο για την Ευρώπη να έχει η Ελλάδα έναν εκπρόσωπο στην ευρωβουλή και στην ευρωομάδα των Πρασίνων, που θα δώσει τη μάχη για την αλήθεια με βάση τα επιστημονικά δεδομένα «απέναντι στην άκρα συντηρητική παράταξη που ορθώνεται για να αναχαιτίσει την Ευρωπαϊκή Πράσινη Συμφωνία, το θεμελιώδες νομοθέτημα που πάνω απ’ όλα αφορά έναν τεράστιο κοινωνικό εκσυγχρονισμό και μετασχηματισμό».

Δίνοντας το στίγμα του κλίματος που εισέπραξε περιοδεύοντας στην Ελλάδα, είπε ότι «η συμπάθεια προς τον ΚΟΣΜΟ διευρύνεται, οι πολίτες δεν αντέχουν να ζουν παραλογισμούς», είτε αφορά τα απορρίμματα, είτε τον αέρα που αναπνέουμε, είτε την οικονομία στην οποία λειτουργούμε «και γνωρίζουν ότι υπάρχουν λύσεις που εφαρμόζονται σε πολλά μέρη της Ευρώπης, στα μέρη που κυβερνούν οι Πράσινοι με άλλα κόμματα, που διοικούν τις περιφέρειες και όπου προστατεύουν το περιβάλλον, αλλά παράλληλα μειώνουν την κοινωνική ανισότητα και ενισχύουν την κοινωνική συνοχή».

Μιλώντας για την επομένη των ευρωεκλογών, ο κ. Κόκκαλης, τόνισε ότι «θα είμαστε εδώ και την επόμενη μέρα στην ευρωβουλή, στην ελληνική βουλή, σε κάθε δήμο για να συνεισφέρουμε στη δύσκολη συγκυρία που έρχεται και που παράλληλα είναι και μεγάλη ευκαιρία».

Αναφερόμενος στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, είπε ότι λειτουργεί με δεδομένο ότι στην καλύτερη περίπτωση που πετυχαίνει ο κόσμος τον μέσο όρο αύξησης θερμοκρασίας 1,5°C , αυτό για την Ευρώπη σημαίνει 3°C και κανείς δεν είναι προετοιμασμένος, γι’ αυτό. Πρέπει να τα αλλάξουμε όλα.

Για να αναχαιτιστεί η κλιματική κρίση, αλλά και για να γίνει αυτός ο μετασχηματισμός με δίκαιο τρόπο, ώστε να μη μείνει κανείς πίσω, ο γραμματέας του ΚΟΣΜΟΥ συνόψισε αυτά που είπαν και πολλοί από τους συνυποψηφίους του, λέγοντας ότι χρειάζονται ευρωπαϊκές επενδύσεις, ένα είδος ευρωομολόγου, εθνικές δημόσιες επενδύσεις, και εθνικό σχέδιο.

Ολοκληρώνοντας, προκειμένου να δώσει το μέγεθος και την κατεύθυνση των αλλαγών που χρειάζονται έκανε αναφορά στην οικονομική πολιτική του Φραγκλίνου Ρούζβελτ στη δεκαετία του ’30, ο οποίος παρενέβη στην αγορά, χρηματοδοτώντας την παραγωγή και τη ζήτηση και γύρισε την οικονομία.

Πρέπει να έχουμε το θάρρος να σταθούμε απέναντι σ’ αυτούς που θέλουν να μας γυρίσουν πολλά χρόνια πίσω, είπε καταλήγοντας. «Όχι μόνον κλιματικά, αλλά κοινωνικά, εργασιακά και δημοκρατικά. Η Ευρώπη δεν είναι δεδομένη, η ΕΕ δεν είναι δεδομένη, η ειρήνη δεν είναι δεδομένη, η δημοκρατία δεν είναι δεδομένη και σίγουρα δεν πρέπει να συνηθίσουμε την αφρικανική σκόνη, τα καμένα δέντρα, το μολυσμένο νερό και τον ρυπασμένο αέρα ως κανονικότητα».

«Ο πρωθυπουργός», σύμφωνα με το ίδιο κείμενο, «ακόμα αρνείται να νομοθετήσει τη γυναικοκτονία ως αυτοτελές έγκλημα, παρότι είδαμε αύξηση 187,5% μόνο μέσα στο 2020-21, ο πρωθυπουργός της συνεπιμέλειας που δίνει πρόσβαση στα θύματα από τους κακοποιητές τους, ο πρωθυπουργός που αρκέστηκε σε ένα app για την αντιμετώπιση της έμφυλης βίας, σήμερα κατηγόρησε τα θύματα πως φταίνε γιατί δεν χρησιμοποιούν τους ξενώνες».

Καταλήγοντας, στην ανακοίνωση του ΚΟΣΜΟΥ σημειώνεται: «Ο κ. Μητσοτάκης δεν είναι εκτός πραγματικότητας, γνωρίζει. Και αυτό τον καθιστά επισήμως ασύδοτο με όσα υποστήριξε σήμερα προκειμένου να μεταβιβάσει τις ευθύνες του στα ίδια τα θύματα. Victim blaming που θα ζήλευε ακόμα και ο Ντόναλντ Τραμπ».

Σύμφωνα με την ανάρτηση του ΚΟΣΜΟΥ: «Η παραίτηση προσώπων, κατά τη συνήθη πρακτική της κυβέρνησης, αποτελεί προσπάθεια συγκάλυψης και όχι απάντηση στο τι συνέβη. Εν προκειμένω μέχρι πού φτάνει η επισφάλεια των προσωπικών δεδομένων στην ευθύνη της ΥΠΕΣ κ. Κεραμέως;»

Η παραίτηση προσώπων, κατά τη συνήθη πρακτική της κυβέρνησης, αποτελεί προσπάθεια συγκάλυψης και όχι απάντηση στο τι συνέβη· εν προκειμένω μέχρι πού φτάνει η επισφάλεια των προσωπικών δεδομένων στην ευθύνη της ΥΠΕΣ κας. Κεραμέως.

— ΚΟΣΜΟΣ (@kosmosgreece) March 15, 2024

Η έκδοση για το 2024 της έκθεσης για τη Στρατιωτική Ισορροπία που συντάσσει το IISS, με έδρα το Λονδίνο, υπογραμμίζει ότι ο κόσμος εισήλθε πέρυσι σε «ένα ιδιαίτερα ρευστό περιβάλλον ασφαλείας», αναφερόμενη στη νίκη του Αζερμπαϊτζάν στο Ναγκόρνο Καραμπάχ ή ακόμη και τα πραξικοπήματα στον Νίγηρα και την Γκαμπόν, και εκτιμώντας ότι αυτή η τάση θα διαρκέσει.

«Η τρέχουσα κατάσταση σε ό,τι αφορά τη στρατιωτική ασφάλεια προμηνύει ότι θα πρόκειται πιθανόν για μια πιο επικίνδυνη δεκαετία, που θα χαρακτηριστεί από σημαντική προσφυγή από κάποιους στη στρατιωτική ισχύ προκειμένου να πετύχουν τις επιδιώξεις τους (…) καθώς και από την επιθυμία των δημοκρατιών που μοιράζονται τις ίδιες αξίες να ενισχύσουν τους διμερείς και πολυμερείς δεσμούς στον τομέα της άμυνας σε απάντηση σε αυτή την κατάσταση», σημειώνει η έκθεση.

Ακολουθούν κάποια από τα βασικά της συμπεράσματα.

Χιλιάδες ρωσικά τανκς έχουν καταστραφεί

Περίπου δύο χρόνια μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, το IISS εκτιμά ότι ο ρωσικός στρατός έχει χάσει περίπου 3.000 άρματα μάχης, δηλαδή σχεδόν το σύνολο των επιχειρησιακών αποθεμάτων που διέθετε τον Φεβρουάριο του 2022. Έκτοτε αντισταθμίζει τις απώλειές της χρησιμοποιώντας κυρίως τα αποθέματά της σε οχήματα τα οποία δεν ήταν λειτουργικά τότε, αναγκαζόμενη να προτιμήσει την ποσότητα εις βάρος της ποιότητας.

Το Κίεβο αντιθέτως προς το παρόν αντισταθμίζει τις απώλειές του σε εξοπλισμό χάρη στη δυτική βοήθεια, κερδίζοντας μάλιστα σε ποιότητα. Ο ουκρανικός στρατός επίσης επιδεικνύει «εφευρετικότητα», κυρίως στη Μαύρη Θάλασσα με τη χρήση θαλάσσιων drones.

Αυξημένες στρατιωτικές δαπάνες

Συνολικά οι στρατιωτικές δαπάνες σε όλο τον κόσμο αυξήθηκαν κατά 9% πέρυσι, στα 2.200 δισεκ. δολάρια (2.000 δισεκ. ευρώ), κάτι πρωτοφανές, σύμφωνα με το IISS το οποίο αναμένει νέα αύξηση φέτος.

Το Ινστιτούτο εξηγεί κυρίως το φαινόμενο αυτό λόγω του πολέμου στην Ουκρανία και των εντάσεων με την Κίνα. Σημειώνει ότι αφορά κυρίως τις χώρες μέλη του ΝΑΤΟ εκτός των ΗΠΑ.

Η έκθεση αυτή δημοσιεύεται την ώρα που ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος ελπίζει να επανεκλεγεί τον Νοέμβριο, αναφέρθηκε στο ενδεχόμενο η χώρα του να μην υπερασπίζεται τα κράτη μέλη του ΝΑΤΟ που δεν επενδύουν επαρκώς στην άμυνά τους, προκαλώντας έντονες αντιδράσεις.

Σύμφωνα με το IISS, μόνο 10 από τις 31 χώρες του ΝΑΤΟ πετυχαίνουν τον στόχο που έχει θέσει η Συμμαχία να αφιερώνουν το 2% του ΑΕΠ τους στις στρατιωτικές δαπάνες, όμως 19 τις αύξησαν.

Η έκθεση αποκαλύπτει εξάλλου ότι η Ρωσία και η Κίνα πλέον αφιερώνουν περισσότερο από το 30% των δημόσιων δαπανών τους στον στρατιωτικό τομέα, ενώ οι Δυτικοί αυξάνουν «αργά» την παραγωγή τους σε πυραύλους και πυρομαχικά, έπειτα από μήνες υποεπενδύσεων.

Υπογραμμίζει ότι, εκτός από τις επενδύσεις σε νέες τεχνολογίες, παρατηρείται αύξηση του ενδιαφέροντος «για εξοπλισμό που είχε παραμεληθεί, όπως το πυροβολικό και η αντιαεροπορική άμυνα» καθώς και για τον εκσυγχρονισμό των πυρηνικών οπλοστασίων των ΗΠΑ και της Κίνας.

Κίνα και Ιράν επιβάλλονται

Το Πεκίνο συνεχίζει την πολιτική του εκσυγχρονισμού των στρατηγικών του δυνάμεων και μεταμορφώνει στον στρατό του σε μια δύναμη που θα είναι ικανή να επεμβαίνει μακριά από τα σύνορα της χώρας, οδηγώντας τους ανήσυχους γείτονές της στην ενίσχυση των αμυντικών συμμαχιών τους.

«Η Κίνα επιβάλλεται περισσότερο και όχι μόνο στην άμεση γειτονιά της», σημειώνει η έκθεση, αναφερόμενη στην πτήση κινεζικών μπαλονιών πάνω από τις ΗΠΑ, την ανάπτυξη πλοίων στον κόσμο ή τις διπλωματικές προσπάθειες που καταβάλλει το Πεκίνο για συγκρούσεις που μαίνονται μακριά από την περιοχή του.

Παράλληλα το IISS αποκαλύπτει ότι το Ιράν ασκεί αυξανόμενη επιρροή σε διάφορες εμπόλεμες περιοχές, με δύο παραδείγματα: την παροχή πυραύλων στους σιίτες αντάρτες Χούθι στην Υεμένη, οι επιθέσεις των οποίων στην Ερυθρά Θάλασσα έχουν διαταράξει το παγκόσμιο εμπόριο, καθώς και την παροχή drones στη Ρωσία με τα οποία επιτίθεται στην Ουκρανία.

Η Αστυνομία δίνει επισήμως πως στο πλακόστρωτο της Μητρόπολης και τους γύρω δρόμους συγκεντρώθηκαν για το “λαϊκό προσκύνημα” περίπου 3.000, άλλοι λένε για 5.000 κόσμο.

Με υπεραπλουστευτικό τρόπο η Φωτεινή Πιπιλή είπε πως πολλοί είχαν επηρεαστεί από το “The Crown” του Netflix και πήγαν για την βασιλική “γκλαμουριά”. Δεν είναι έτσι. Από την άλλη, ούτε και τάγματα υπέρ της παλινόρθωσης συνιστούσαν. Οι περισσότεροι και ηλικιωμένοι είναι “απομεινάρια μιας εποχής”, πιθανότατα είχαν ψηφίσει υπέρ της βασιλείας στο δημοψήφισμα του 1974 και πλέον ψηφίζουν Ν.Δ, ή Βελόπουλο, ή ευκαιριακά το ένα ή το άλλο υπερδεξιό γκρουπούσκουλο.

Γιατί πήγαν; Η ιστορική και συναισθηματική φόρτιση είναι αναμφίβολα μία σημαντική αιτία. Αν και ψηφοφόροι της δεξιάς δεν είναι απαραίτητο να γνωρίζουν ιστορία, συγχέουν τον Κωνσταντίνο Καραμανλή με τον …Κωνσταντίνο Γλύξμπουργκ, είναι αυτοί που, όπως είπε ο εκ Θεσσαλονίκης “σαμαρικός” βουλευτής της Ν.Δ Δημήτρης Βαρτζόπουλος, αποτελούν τη βάση της συντηρητικής παράταξης. Οι δηλώσεις του είναι αποκαλυπτικές: “Δεν πήγαμε εκεί για ψηφαλάκια αλλά για να κρατήσουμε τη βάση του κόμματος”.

Η δήλωση είναι παντός καιρού. Η (καιροσκοπική) αντίληψη εφαρμόστηκε και στα συλλαλητήρια για τη Συμφωνία των Πρεσπών, όταν (πάλι ο Αντώνης Σαμαράς ως καταλύτης) δίπλα στους γραφικούς με τις περικεφαλαίες στέκονταν οι βουλευτές της Ν.Δ.

Αρκετοί από όσους βρέθηκαν στην κηδεία φώναξαν “Παύλος, Παύλος”, όταν ο γιός του έκπτωτου βγήκε από τον μητροπολιτικό ναό. “Ο βασιλιάς πέθανε, ζήτω ο βασιλιάς”, θα σκέφτηκαν. Ακόμα κι αυτοί, ωστόσο, αν και φιλοβασιλικοί, δεν ελπίζουν σε ανάσταση του “μαρμαρωμένου”, ούτε σε αλλαγή του πολιτεύματος. Αισθάνονται πως έχουν ανάγκη από μία “ιστορική αναφορά”, μια αναδρομή και ταύτιση με κάτι “λαμπερό” που τους ξεπερνά, μία επίκληση του υπερκείμενου.

Στο πλήθος, βεβαίως, υπήρχε και η ατμόσφαιρα της αντισυστημικότητας. Απογοήτευση και οργή ακόμα και για την παράταξή τους, θυμός, ίσως, επειδή δεν τιμήθηκε περισσότερο ο έκπτωτος (ως αρχηγός κράτους), μαζί με τις βιωματικές δυσκολίες τους και τις αλεπάλληλες κρίσεις.

Εν κατακλείδι, θα έπρεπε να μας ανησυχεί πολύ περισσότερο επειδή το τάγμα εφόδου Κασιδιάδη με μανδύα κόμματος “γράφει” ποσοστά εισόδου στη Βουλή στις δημοσκοπήσεις.

Αλλά τα τηλεοπτικά κανάλια δεν αφιερώνουν ούτε δευτερόλεπτο σε αυτό, προτιμούν επί ώρες να αναλύουν το μενού της ψαρόσουπας στη “Μεγάλη Βρετανία” και τα φορέματα της Τατιάνας, της Μαγκρίτε και της Μάξιμας, ή όπως αλλιώς ονομάζονται…