Η αποβιομηχάνιση από τα μέσα της δεκαετίας του 1980, η πτώση της συνδικαλιστικής πυκνότητας και η έκρηξη της κρίσης ακρίβειας άφησαν την παλιά εκλογική τους βάση εκτεθειμένη, ενώ οι ηγεσίες επέλεξαν να μετακινηθούν προς το κέντρο σε μια «ανώδυνη» διαχείριση κρίσεων.

Η Δανία είναι το πιο πρόσφατο καμπανάκι για την ευρωπαϊκή Κεντροαριστερά. Οι Σοσιαλδημοκράτες της πρωθυπουργού Μέτε Φρεντέρικσεν κατέγραψαν τα χειρότερα αποτελέσματά τους από το 1903, παρότι αναδείχθηκαν πρώτο κόμμα, με τους εργαζόμενους που πλήττονται από το κόστος ζωής να στρέφονται στο ακροδεξιό Danish People’s Party και τους αριστερούς ψηφοφόρους να μετακινούνται προς την Green Left, απορρίπτοντας τη σκληρή γραμμή στο μεταναστευτικό και τη συγκυβέρνηση με την Κεντροδεξιά.

Στην ανάλυσή του, ο γενικός γραμματέας του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος, Τζιάκομο Φιλιμπέκ, αποδίδει την πτώση σε οργή για τον τρόπο με τον οποίο η κυβέρνηση χειρίστηκε την κρίση ακρίβειας, επιδεινωμένη από τον πόλεμο στο Ιράν που εκτίναξε τις τιμές της ενέργειας, ενώ τοπικά στελέχη κατηγορούν την ηγεσία ότι «εγκατέλειψε τις κόκκινες αξίες».

Η ταυτότητα της Κεντροαριστεράς σε κρίση

Η κρίση δεν περιορίζεται στη Σκανδιναβία: στη Γερμανία, το SPD έχασε μετά από 35 χρόνια τον έλεγχο του βιομηχανικού κρατιδίου Ρηνανίας-Παλατινάτου, ενώ στη Βάδη-Βυρτεμβέργη περιορίστηκε σε μόλις 5,5%, με την εκστρατεία να κυριαρχείται από τη στασιμότητα της οικονομίας.

Στη Γαλλία, οι Σοσιαλιστές μπορεί να κρατούν συμβολικά προπύργια όπως το Παρίσι και τη Μασσαλία, αλλά σε εθνικό επίπεδο έχουν συρρικνωθεί σε 65 έδρες στη Βουλή, αφού αναγκάστηκαν ακόμη και να πουλήσουν τα ιστορικά κεντρικά τους για να αποπληρώσουν χρέη.

Πολιτικοί αναλυτές μιλούν για μια Κεντροαριστερά που «δεν ξέρει πλέον πού ανήκει», έχοντας υιοθετήσει προγράμματα σχεδόν δυσδιάκριτα από εκείνα της Κεντροδεξιάς, σε μια απόπειρα «να ικανοποιήσει τους πάντες» που τελικά δεν πείθει κανέναν.

Ο Γερμανός καγκελάριος Όλαφ Σολτς, κυβερνώντας σε συνασπισμό με Πράσινους και Φιλελεύθερους, κατηγορείται ότι έπεσε στην «παγίδα του κεντρισμού», αδυνατώντας να επιβάλει ξεκάθαρες γραμμές σε θέματα όπως η κλιματική κρίση και η ανταγωνιστικότητα της βιομηχανίας, ενώ ο Βρετανός πρωθυπουργός Κιρ Στάρμερ εμφανίζεται να ακολουθεί μια παρόμοια «αναποτελεσματική κεντρώα» στρατηγική, την ώρα που οι πολίτες πνίγονται από την ακρίβεια και τη διάβρωση του κοινωνικού κράτους.

Κεντροαριστερά ανάμεσα σε Τραμπ και Σάντσεθ

Ένας απρόσμενος «σύμμαχος» της ευρωπαϊκής Κεντροαριστεράς ήταν ο Ντόναλντ Τραμπ, καθώς η αντιπαράθεση με τον Αμερικανό πρόεδρο κινητοποίησε μέρος της προοδευτικής βάσης, όπως στην περίπτωση της Δανίας όπου η άρνηση της Φρεντέρικσεν να υποκύψει στις πιέσεις του για την προσάρτηση της Γροιλανδίας φέρεται να μετρίασε την εκλογική συντριβή.

Ωστόσο, ακόμη και στελέχη των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων αναγνωρίζουν ότι δεν μπορεί να στηριχθεί μακροπρόθεσμη στρατηγική σε αντι-MAGA ρητορική, ιδίως σε μια Ευρώπη που βομβαρδίζεται από διαδοχικές κρίσεις – από την πανδημία και τον πόλεμο στην Ουκρανία μέχρι την ενεργειακή φτώχεια.

Το μοναδικό σχεδόν success story της ηπειρωτικής Κεντροαριστεράς είναι ο Πέδρο Σάντσεθ στην Ισπανία, του οποίου το PSOE παραμένει ισχυρό, επειδή επέλεξε να κυβερνήσει με εταίρους στα αριστερά του και να εφαρμόσει πραγματικά προοδευτικές πολιτικές, όπως το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα και οι μεγάλες επενδύσεις στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.

Ο Ισπανός πρωθυπουργός έχει «υιοθετήσει» τα αιτήματα της ριζοσπαστικής Αριστεράς, από την πράσινη μετάβαση και το φεμινιστικό κίνημα μέχρι τις φιλελεύθερες πολιτικές μετανάστευσης και την υπεράσπιση της παλαιστινιακής κρατικότητας, διατηρώντας την προοδευτική ψήφο εντός του σοσιαλιστικού στρατοπέδου, αν και αυτό ενδέχεται να του κοστίσει μελλοντικά σε συμμαχίες, σύμφωνα με το Politico.

Την ίδια ώρα, στη Γερμανία, ο αντικαγκελάριος και συμπρόεδρος του SPD, Λαρς Κλινγκμπάιλ, επιχειρεί μια στροφή «πίσω στα βασικά», ανακοινώνοντας φοροελαφρύνσεις για το 95% των φορολογουμένων και αυξημένη φορολογία για τους πλουσιότερους, σε μια προσπάθεια επανασύνδεσης με τα «ψωμί και βούτυρο» ζητήματα της καθημερινότητας.

Ο Γερμανός ευρωβουλευτής Τόμπιας Κρέμερ μιλά για ανάγκη συνδυασμού οικονομικής ανάπτυξης, κοινωνικής δικαιοσύνης και προστασίας της ευρωπαϊκής αυτονομίας απέναντι σε Λευκό Οίκο, Κρεμλίνο και Πεκίνο, προαναγγέλλοντας μια δύσκολη μάχη της Κεντροαριστεράς για να ξαναβρεί πυξίδα πριν χαθεί οριστικά από τον πολιτικό χάρτη.

Στη συνέντευξη που ακολουθεί, ο Κ. Ζαχαριάδης αποδομεί το αφήγημα της ΝΔ, συνδέοντας τις αποκαλύψεις για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, τις υποκλοπές και το έγκλημα των Τεμπών με ένα συνολικό υπόδειγμα διακυβέρνησης που, όπως υποστηρίζει, έχει ως σταθερά τη διαφθορά και την αλαζονεία της εξουσίας. Την ίδια στιγμή, στέλνει μήνυμα προς όλες τις δυνάμεις της Αριστεράς και της Κεντροαριστεράς για υπερβάσεις, συγκλίσεις και εγκατάλειψη της «περιχαράκωσης», προειδοποιώντας ότι όσοι επιμένουν σε μικροκομματικές καταγραφές «θα σαρωθούν από τις εξελίξεις».​

Από τον ρόλο του στην κεντρική πολιτική σκηνή μέχρι την παρουσία του στην αυτοδιοίκηση της Αθήνας, ο ίδιος παρουσιάζει την ενότητα των προοδευτικών δυνάμεων ως μονόδρομο: από τις προτάσεις νόμου με τη Νέα Αριστερά έως το αυτοδιοικητικό παράδειγμα της συμμαχίας γύρω από τη δημαρχία του Χάρη Δούκα. Σε αυτό το πλαίσιο, ο Κώστας Ζαχαριάδης επιχειρεί να απαντήσει στο κρίσιμο ερώτημα: μπορεί ο κατακερματισμένος προοδευτικός χώρος να μετατρέψει την κοινωνική αγανάκτηση σε αξιόπιστη, πειστική εναλλακτική διακυβέρνησης;​

Συνέντευξη

Χρόνης Διαμαντόπουλος

–Κύριε Ζαχαριάδη, είστε εκπρόσωπος ενός κόμματος που τα περισσότερα στελέχη του παρακολουθούν τις προθέσεις του κ. Τσίπρα παρά τις εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. Με το χέρι την καρδιά, ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ πνέει τα λοίσθια;

Βρισκόμαστε στην αρχή μιας μεγάλης πορείας ανασυνθέσεων. Είναι η ώρα να πάμε στην αντίστροφη πορεία και τον κατακερματισμό που μας οδήγησαν ως εδώ. Πρέπει να σκεφτούμε με λογικές ενότητας. Πρέπει να κινητοποιήσουμε ένα μεγάλο μέρος πολιτών που μας παρακολουθεί με μια επιφύλαξη και μια λογική αποστασιοποίηση. Σε αυτή τη διαδρομή, καθοριστικό ρόλο εκτιμώ θα διαδραματίσει και ο Αλέξης Τσίπρας. Δεν νομίζω ότι πρέπει να σκεπτόμαστε διαζευκτικά, αλλά αθροιστικά και πολλαπλασιαστικά.

Η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα έβγαλε τη χώρα από τα μνημόνια, ρύθμισε το χρέος, άφησε εννέα συνεχόμενα τρίμηνα αυξανόμενου ρυθμού ανάπτυξης στην οικονομία και γεμάτα ταμεία

Σε αυτές τις συνθήκες, ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ έχει σημαντικό ρόλο να διαδραματίσει, καθημερινά και στη Βουλή και στην κοινωνία, αναδεικνύουμε όλα τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι πολίτες από την καταστροφική κυβέρνηση Μητσοτάκη και προτείνουμε λύσεις. Θα συνεχίσουμε τις πρωτοβουλίες για τη συνολική ανασυγκρότηση του προοδευτικού χώρου και θα συμμετέχουμε, με πνεύμα ανοικτών οριζόντων σε όσους πιστεύουν στη συνεργασία, στην ενότητα, στην προσπάθεια για συγκρότηση προοδευτικής πλειοψηφία.

–Γιατί οι πολίτες να εμπιστευτούν και πάλι ένα κόμμα της Αριστεράς; Να σας θυμίσω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ συγκυβέρνησε με τους ΑΝΕΛ, εφάρμοσαν όπως και οι προηγούμενες κυβερνήσεις ένα μνημόνιο, ίδρυσαν το υπερταμείο και δέσμευσαν τις επόμενες κυβερνήσεις για πρωτογενή πλεονάσματα. Και όλα αυτά σε πλήρη αντίθεση με αυτά που υπόσχονταν.

Μεγάλη συζήτηση, που δύσκολο να χωρέσει σε μια συνέντευξη. Το 2026 – 2027 δεν είναι 2015, ούτε στην Ελλάδα, ούτε στη Ευρώπη, ούτε διεθνώς. Σε αντίθεση με τις κυβερνήσεις του 2009 – 2014, η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα έβγαλε τη χώρα από τα μνημόνια, ρύθμισε το χρέος, άφησε εννέα συνεχόμενα τρίμηνα αυξανόμενου ρυθμού ανάπτυξης στην οικονομία και γεμάτα ταμεία με σχεδόν 40 δισ. για μελλοντικές ταμειακές ανάγκες και κρίσεις, όπως συνέβη άλλωστε αμέσως μετά.

Ήταν μια κυβέρνηση έντιμη και, παράλληλα, έλυσε με τη Συμφωνία των Πρεσπών ένα μεγάλο ζήτημα εξωτερικής πολιτικής για τη χώρα. Αυτή είναι η αλήθεια της κυβέρνησης μας. Σε δύσκολες συνθήκες, παραδώσαμε το 2019 μια χώρα καλύτερη από αυτή που παραλάβαμε το 2015.
Έγιναν λάθη; Βεβαίως έγιναν.

Σε κάθε περίπτωση, ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ θα συνεχίσει να παλεύει για την ενότητα του χώρου. Γνωρίζουμε πολύ καλά πως είναι η μόνη λύση για να ξεπεραστεί το αδιέξοδο της χώρας

Υπήρξε πίεση στην κοινωνία από το μνημόνιο; Βεβαίως υπήρξε. Θα μπορούσαμε επιμέρους ζητήματα να τα είχαμε χειριστεί διαφορετικά; Με σαφήνεια, ναι. Η αναγνώριση των λαθών μας είναι η άλλη πλευρά της εμπειρίας μας.

–Ενώ η κυβέρνηση βρίσκεται απέναντι σε πολλές δυσκολίες, η κεντροαριστερή αντιπολίτευση παραμένει κατακερματισμένη. Κανένα κόμμα δεν φαίνεται ικανό να απειλήσει την ΝΔ, όσο αποδυναμωμένη και αν είναι.

Όντως, ο κατακερματισμός των δυνάμεων του προοδευτικού χώρου, της Αριστεράς και της Κεντροαριστεράς, αποτελεί πρόβλημα το οποίο αξιοποιεί και καλά κάνει ο κ. Μητσοτάκης. Από την πλευρά μας, όπως ανέφερα και παραπάνω, έχουμε λάβει πολλές πρωτοβουλίες προκειμένου να κινηθούμε σε διαφορετική κατεύθυνση.

Υπενθυμίζω την πρόταση που καταθέσαμε για την υποψηφιότητα της Λ. Κατσέλη για την Προεδρία της Δημοκρατίας. Και δεν είναι μόνο αυτό. Έχουμε διοργανώσει ή συνδιοργανώσει δεκάδες εκδηλώσεις σε ολόκληρη τη χώρα που έχουν φέρει στο ίδιο τραπέζι πρόσωπα από όλο το φάσμα του προοδευτικού χώρου.

Επιπλέον, το περασμένο καλοκαίρι καταθέσαμε από κοινού με τη Νέα Αριστερά μια σημαντική πρόταση νόμου στη Βουλή, που αφορά τις συντάξεις.

Σε κάθε περίπτωση, ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ θα συνεχίσει να παλεύει για την ενότητα του χώρου. Γνωρίζουμε πολύ καλά πως είναι η μόνη λύση για να ξεπεραστεί το αδιέξοδο της χώρας.

–Βλέπετε κάποια πιθανότητα συμπόρευσης των κομμάτων της Αριστεράς;

Εμείς το επιδιώκουμε σταθερά. Η εμπλοκή της κοινωνίας στη διαδικασία αυτή μπορεί να δώσει μια νέα πνοή στο συγκεκριμένο εγχείρημα. Εμείς κάναμε ό,τι μπορούσαμε και συνεχίζουμε για να συμβεί αυτό. Υπάρχει ευθύνη που δεν συνέβη κάτι τέτοιο.

Δεν ξέρω αν θα είναι συμπόρευση, λοιπόν, αλλά εκτιμώ ότι υπάρχει ανάγκη για μεγάλες συγκλήσεις και υπέρβαση των διαχωριστικών γραμμών και πιστεύω ότι όποιος επιμένει σε μια γραμμή περιχαράκωσης και κομματικής καταγραφής θα σαρωθεί από τις εξελίξεις.

–Το «σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ», όπως το έχουν χαρακτηρίσει όλα τα πολιτικά κόμματα, πιστεύετε ότι θα λειτουργήσει σωρευτικά για την κυβέρνηση; Θα προστεθεί εννοώ στις υποκλοπές και στα Τέμπη;

Και δεν είναι μόνο αυτά… Είναι η ακρίβεια, είναι η αλαζονεία της κυβέρνησης, η κατάρρευση του λεγόμενου επιτελικού κράτους και πολλά άλλα. Μια κοινωνία που όλο και περισσότεροι δυσκολεύονται να ανταποκριθούν στις καθημερινές υποχρεώσεις τους, εξοργίζεται ακόμα περισσότερο με τον χορό των εκατομμυρίων για τους φίλους του κ. Μητσοτάκη και της κυβέρνησης. Εμάς η περιπάθειά μας είναι η αγανάκτηση και η οργή να μετατραπούν σε ελπίδα και δημιουργική διεκδίκηση.

Για τον Δήμο της Αθήνας θα είμαι παρών πολιτικά και αυτοδιοικητικά μέχρι τις επόμενες εκλογές, είχα πει από το 2023 ότι για εμένα και την Ανοιχτή Πόλη, είναι μια μεγάλη πρόκληση και το αποδεικνύω καθημερινά στην πράξη

Από τον Έβρο μέχρι την Κρήτη, οι άνθρωποι του πρωτογενή τομέα παραγωγής βγαίνουν στον δρόμο, γιατί βλέπουν καθημερινά μια κυβέρνηση που όχι μόνο τους εξαπάτησε, αλλά εκμεταλλεύτηκε τους πολύτιμους κοινοτικούς πόρους του ΟΠΕΚΕΠΕ, προκειμένου να στήσει έναν άθλιο μηχανισμό πλουτισμού για λίγους κι εκλεκτούς, αλλά και εξαγοράς συνειδήσεων.

Οι πολίτες γνωρίζουν πολύ καλά ότι το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ είναι σκάνδαλο της ΝΔ. Και, βεβαίως. Δεν ξεγελιούνται από τους φθηνούς αντιπερισπασμούς του κ. Μητσοτάκη. Επιπλέον, οι πρόσφατες αποκαλύψεις για το σκάνδαλο των υποκλοπών δεν αφήνουν κάποια αμφιβολία για το ποιος ενορχήστρωσε όλη αυτή την αθλιότητα, εγκαθιστώντας το παρακράτος μέσα στο Μέγαρο Μαξίμου.

Το θέμα, λοιπόν, δεν έχει να κάνει τόσο με τη συνειδητοποίηση της διαφθοράς της συγκεκριμένης κυβέρνησης. Το ζητούμενο είναι η συγκρότηση μιας πειστικής εναλλακτικής πρότασης.

–Στις επόμενες δημοτικές εκλογές θα είστε και πάλι υποψήφιος για τον Δήμο Αθηναίων;

Είναι πολύ νωρίς ακόμα για αυτή τη συζήτηση. Μέχρι τις επόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές, έχουμε πολλά ακόμα να κάνουμε. Αυτό που θέλω να επισημάνω, πάντως, είναι ότι η δημαρχία του Χάρη Δούκα είναι μια έντιμη προσπάθεια που δίνει καθημερινά τη μάχη με τα προβλήματα της πόλης από την πλευρά των δημοτών, κόντρα σε τρικλοποδιές και συμφέροντα που με τον έναν ή άλλο τρόπο διοικούσαν την πόλη για χρόνια.

Σε περίπτωση που (η Μαρία Καρυστιανού) αποφασίσει να ιδρύσει πολιτικό φορέα, θα περιμένουμε να δούμε και εμείς αλλά και η κοινωνία το πλαίσιο που θα παρουσιάσει και βάση αυτού θα τοποθετηθούμε

Η πρόκληση της Αθήνας συνιστά, μέχρι στιγμής, ένα επιτυχημένο εγχείρημα στην Αυτοδιοίκηση, που έχει φέρει κοντά δυνάμεις και ανθρώπους της αυτοδιοίκησης από διαφορετικούς χώρους. Να ένα επιτυχημένο παράδειγμα συνεργασίας. Η ενότητα των προοδευτικών δυνάμεων μπορεί να είναι και νικηφόρα και αποτελεσματική, παρά τον καθημερινό πόλεμο που δέχεται από την κυβέρνηση. Εμείς είμαστε εκεί και δίνουμε τη μάχη, με το δικό μας στίγμα και θέσεις.

Για τον Δήμο της Αθήνας θα είμαι παρών πολιτικά και αυτοδιοικητικά μέχρι τις επόμενες εκλογές, είχα πει από το 2023 ότι για εμένα και την Ανοιχτή Πόλη, είναι μια μεγάλη πρόκληση και το αποδεικνύω καθημερινά στην πράξη. Και, φυσικά, όταν έρθει η ώρα θα πω τη γνώμη μου αλλά θα καθορίσουμε και τη στάση μας για το πως η πόλη μπορεί να συνεχίσει με προοδευτική διοίκηση μετά τις εκλογές και να μην κάνει βήματα προς τα πίσω.

–Η κυρία Μαρία Καρυστιανού σχεδόν επιβεβαίωσε την πρόθεσή της να προχωρήσει στην ίδρυση πολιτικού κινήματος ή κόμματος. Θέλετε να κάνετε κάποιο σχόλιο;

Η κ. Καρυστιανού, μέχρι στιγμής, κινείται στη δημόσια σφαίρα ως η επικεφαλής του Συλλόγου για τα θύματα του εγκλήματος των Τεμπών. Σε περίπτωση που αποφασίσει να ιδρύσει πολιτικό φορέα, θα περιμένουμε να δούμε και εμείς αλλά και η κοινωνία το πλαίσιο που θα παρουσιάσει και βάση αυτού θα τοποθετηθούμε.

Το μόνο που σημαίνει η άμεση διαγραφή του Ν. Παππά είναι ότι τέτοιου είδους συμπεριφορές δεν έχουν θέση στο κόμμα μας, είμαστε ηθικά και αξιακά απέναντι σε τέτοιες συμπεριφορές

Είναι σαφές ότι το πολιτικό μας σύστημα χρειάζεται ένα μεγάλο σοκ συμμέτοχης αλλά και προοδευτικής ανατροπής. Ο κ. Μητσοτάκης, με την έπαρσή του και τις καθεστωτικές πρακτικές του, δημιουργεί ένα κλίμα διάχυσης ευθυνών σε όλο το πολιτικό σύστημα και ισοπέδωσης του. Πρέπει να είμαστε σαφώς οριοθετημένοι σε τέτοιου είδους λογικές, διότι αυτές είναι που δημιουργούν τις συνθήκες της αποστασιοποίησης των πολιτών από το πολιτικό σύστημα.

–Η διαγραφή του ευρωβουλευτή Νίκου Παππά από την Ομάδα των Ευρωβουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, εκτός από “άμεσα αντανακλαστικά” σημαίνει και κάτι άλλο; Ρωτώ γιατί σπεύσατε να κάνετε έναν συμψηφισμό σε σχέση με όσα έκανε η ΝΔ με τον πρώην υπουργό Λευτέρη Αυγενάκη.

Το μόνο που σημαίνει η άμεση διαγραφή του Ν. Παππά είναι ότι τέτοιου είδους συμπεριφορές δεν έχουν θέση στο κόμμα μας, είμαστε ηθικά και αξιακά απέναντι σε τέτοιες συμπεριφορές. Από ‘κει και πέρα, το δικό μου σχόλιο δεν αφορά κάποιου είδους συμψηφισμό. Το μόνο που έκανα ήταν να υπενθυμίσω στα στελέχη της Νέας Δημοκρατίας, με αφορμή τη σχετική δήλωση του Π. Μαρινάκη, ότι ο βουλευτής τους και πρώην γραμματέας του κόμματος τους, Λ. Αυγενάκης, αφού χτύπησε εργαζόμενο στο αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος», τον έβαλαν έξι μήνες στον «πάγκο» και κατόπιν τον επανέφεραν σαν να μην είχε συμβεί τίποτα. Ε, λοιπόν, όχι, δεν είμαστε όλοι ίδιοι.

Για πρώτη φορά μετά τις εκλογές η έρευνα της GPO για το Star καταγράφει την άποψη της κοινής γνώμης για τις εσωκομματικές εξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ.

Για την άμεση εκλογή ηγεσίας στο ΠΑΣΟΚ, το 66,4% λέει ναι και μάλλον ναι ενώ το 24,1% διαφωνεί.

Στο σύνολο των ερωτηθέντων, καταλληλότερος για την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ θεωρείται ο Νίκος Ανδρουλάκης από το 20,7%, ο Χάρης Δούκας από το 16,5%, ο Παύλος Γερουλάνος από το 13,3% και ακολουθούν ο Μανώλης Χριστοδουλάκης και ο Παύλος Χρηστίδης.

Μεταξύ των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ, ο Νίκος Ανδρουλάκης επιλέγεται από το 34,5%, ο Παύλος Γερουλάνος από το 17,7%, ο Χάρης Δούκας από το 17,2% και ακολουθούν ο Μανώλης Χριστοδουλάκης και ο Παύλος Χρηστίδης.

Η έρευνα αποτυπώνει αναλυτικά τις απόψεις των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ σε σχέση με τις διεργασίες για την ανασύνθεση της κεντροαριστεράς.

Στο ερώτημα αν πρέπει να συνεργαστεί ο ΣΥΡΙΖΑ με το ΠΑΣΟΚ, μεταξύ των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ, ναι και μάλλον ναι απαντά το 70,9%. Την ίδια απάντηση δίνει το 52,3% των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ.

Μεταξύ των προσώπων που θεωρείται ότι μπορούν να ενώσουν την κεντροαριστερά πρώτος είναι ο Αλέξης Τσίπρας με 19% , δεύτερος ο Στέφανος Κασσελάκης με 10,6%, τρίτος ο Νίκος Ανδρουλάκης με 10,4%, τέταρτος ο Χάρης Δούκας με 9,3% και ακολουθούν ο Παύλος Γερουλάνος, ο Μανώλης Χριστοδουλάκης και ο Παύλος Χρηστίδης. Το υψηλότερο ποσοστό, 28,9% συγκεντρώνει η αυθόρμητη απάντηση «κανένας από αυτούς».

Μεταξύ των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ πρώτος έρχεται και πάλι ο Αλέξης Τσίπρας, που συγκεντρώνει 45,6% ενώ ακολουθεί ο Στέφανος Κασσελάκης με 27,2%. Μεταξύ των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ πρώτος είναι ο Νίκος Ανδρουλάκης με 32,2% και ακολουθεί ο Αλέξης Τσίπρας με 13,2%.

Τέλος, η έρευνα αποτυπώνει τα αίτια της υψηλής αποχής στις ευρωεκλογές αλλά και την άποψη των πολιτών για τον ανασχηματισμό της κυβέρνησης.

Το 50,3% δηλώνει ότι απείχε από τις ευρωεκλογές για πρακτικούς λόγους όπως η υγεία, η εργασία και η απόσταση.

Το 58,3% αξιολογεί αρνητικά και μάλλον αρνητικά τον ανασχηματισμό ενώ το 33,8% τον αξιολογεί θετικά και μάλλον θετικά.

Συγκεκριμένα, στο ερώτημα αν «θα πρέπει να υπάρξει σύγκλιση σε ένα ενιαίο σχήμα», το 83% των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ και το 83% των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ – Κινήματος Αλλαγής απαντούν θετικά, ενώ ενδιαφέρον έχει και το γεγονός ότι θετική ανταπόκριση έχει ένα τέτοιο δυνητικό εγχείρημα και από το 54% των ψηφοφόρων της ΝΔ.

Όσο για τις πολιτικές δυνάμεις που ενισχύθηκαν στη χώρα μας, η άκρα Δεξιά συγκεντρώνει τη μερίδα του λέοντος, σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας – και μάλιστα με ποσοστό 45%, ενώ ακολουθεί η Δεξιά με 25%.