Δεν είναι τυχαίο απ΄ ότι φαίνεται πως τις δύο τελευταίες ημέρες, πρώτα η αναπληρώτρια εκπρόσωπος Τύπου Όλγα Μαρκογιαννάκη και στη συνέχεια ο Παύλος Χρηστίδης άφησαν σαφώς να εννοηθεί πως το ΠΑΣΟΚ θα ψήφιζε ξανά την Κατερίνα Σακελαροπούλου. Είτε, πάντως, έχει …ληφθεί το μήνυμα του Μαξίμου, είτε επιχειρείται να έρθει σε δύσκολη θέση ο Κυριάκος Μητσοτάκης εάν δεν επαναπροτείνει την κ. Σακελαροπούλου, η Χαριλάου Τρικούπη δείχνει να επιδιώκει να εμφανιστεί με θεσμικό πρόσωπο και να συναινέσει στην εκλογή νέου/ας ΠτΔ. Σήμερα, το μήνυμα έγινε ακόμα σαφέστερο με την παρέμβαση του εκπροσώπου Τύπου του κόμματος.

Στον τηλεοπτικό σταθμό Action 24 ήταν καλεσμένος ο Εκπρόσωπος Τύπου του ΠαΣοΚ – Κινήματος Αλλαγής, Κώστας Τσουκαλάς, ο οποίος αναφέρθηκε στο ζήτημα της επιλογής Προέδρου της Δημοκρατίας. «Η Νέα Δημοκρατία και ειδικά ο Πρωθυπουργός θα πρέπει, αν δεν προτείνει την ανανέωση της θητείας της κας Σακελλαροπούλου που ήταν προσωπική του επιλογή, να το αιτιολογήσει», υπογράμμισε χαρακτηριστικά.

Ωστόσο, δεν είναι όλοι στο ΠΑΣΟΚ σε κοινό μήκος κύματος. Ο Παναγιώτης Δουδωνής, για παράδειγμα, είπε (realfm) ότι η θέση του ΠΑΣΟΚ είναι υπέρ ενός πολιτικού προσώπου στην προεδρία της Δημοκρατίας, κάτι που δεν συνάδει με μία επανεκλογή της Κατερίνας Σακελαροπούλου. Όπως και ζητά πρόσωπο από την κεντροαριστερά, αν και ορισμένοι κατατάσσουν τη νυν ΠτΔ σε αυτόν τον ιδεολογικό χώρο. Προφανώς το ΠΑΣΟΚ επιδιώκει την υποψηφιότητα του Ευάγγελου Βενιζέλου, ο οποίος βρίσκεται στην “short list” του Κυριάκου Μητσοτάκη, αν και ορισμένοι υπενθυμίζουν ότι είναι πολιτικά πληθωρικός και ενδεχομένως να δημιουργούσε συνθήκες άτυπου ανταγωνισμού με την κυβέρνηση σε μείζονα θέματα.

Παράλληλα, ο ίδιος μίλησε και για τον τέως πρωθυπουργό, Κώστα Σημίτη, αλλά και για την ακροδεξιά στην Ελλάδα, στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ.

«Η Λατινοπούλου είναι το συγγενές κόμμα της Λεπέν»

«Χαίρομαι που στελέχη της Νέας Δημοκρατίας όπως η κα Βούλτεψη λένε ότι η κα Λατινοπούλου είναι το συγγενές κόμμα της Λεπέν και συμφωνώ. Βέβαια, υπάρχουν και στελέχη στη Νέα Δημοκρατία και κορυφαίοι υπουργοί, που έχουν πει ότι έχουν ιστορική σχέση με το κόμμα της Λεπέν, όπως ο κ. Βορίδης» ανέφερε αρχικά.

Χαρακτήρισε «αστείο και μόνο να συζητάμε για την κα Λατινοπούλου. Είναι αμετροεπές και μόνο που σχολιάζει τον Κώστα Σημίτη. Σκοπός της είναι τα λίγα λεπτά δημοσιότητας, πήγε να χαϊδέψει κάποια ακροδεξιά κοινά σε έναν διαγκωνισμό, που κάνει με άλλα κόμματα της ακροδεξιάς και με ένα μέρος της Νέας Δημοκρατίας και δεν διστάζει με μία ρητορεία φασιστική και δυσφημιστική να προσβάλλει τη μνήμη του εκλιπόντος».
«Ο Κώστας Σημίτης ήταν ένας πολιτικός, που αγωνίστηκε για μια Ελλάδα της αυτοπεποίθησης, ενώ η κα Λατινοπούλου υποστηρίζει μια Ελλάδα της απομόνωσης. Άρα, είναι τεράστια η πολιτισμική και πολιτική διαχωριστική γραμμή, η οποία υπάρχει. Αυτά που λέει, επομένως, εμείς τα θεωρούμε ανάξια λόγου και δεν θέλουμε να δώσουμε αξία, διότι πέραν από καταδικαστέα είναι και φαιδρά», πρόσθεσε ο Κώστας Τσουκαλάς για τον τέως πρωθυπουργό.

«Δεν θα δώσουμε αξία σε κάποιους ακροδεξιούς πολιτικούς νάνους»

Ο Εκπρόσωπος Τύπου υπενθύμισε, παράλληλα, ότι «θυμάμαι τον κ. Γεωργιάδη στο ΛΑ.Ο.Σ. το 2004, που είχε μία αδιανόητα εμπρηστική ρητορεία σε σχέση με τον κ. Σημίτη», τονίζοντας ότι «είναι καλοδεχούμενο ότι ξαφνικά είκοσι χρόνια μετά αναγνωρίζει την αξία του εκλιπόντος και αναθεωρεί όσα έχει πεί. Τον καλωσορίζουμε στην ορθή άποψη».

Ανέφερε, ωστόσο, ότι «δεν είναι μόνο η Λεπέν. Εδώ βγαίνει ο Ντόναλντ Τραμπ τον οποίο πολλοί υπουργοί της Νέας Δημοκρατίας την επόμενη μέρα των εκλογών αποθέωναν και λέει ότι θέλει να προσαρτήσει τη Γροιλανδία ακόμη και με όπλα, λέει για τον Παναμά, λέει ακόμα και για το ζήτημα του Καναδά, μιλάει για θαυμασμό προς τον Ερντογάν. Για αυτά, ο κ. Γεωργιάδης, ο κ. Πλεύρης που τον αποθέωναν ,τι λένε;»

«Δεν νομίζω ότι πρέπει να μπούμε σε μια διαδικασία αντιπαράθεσης με κόμματα τα οποία θέλουν απλά, χτυπώντας το ΠαΣοΚ, να διαγκωνιστούν στο ποιος είναι πιο ελκυστικός σε ακροδεξιά κοινά, να δώσουμε τροφή σε αυτά και να τα κάνουμε πιο ορατά. Οι ανακοινώσεις και του Προέδρου του ΠαΣοΚ και όλων των στελεχών και η δική μου σχετικά με το έργο, την πορεία και την προσφορά του Κώστα Σημίτη καθιστά ξεκάθαρο το ποια είναι η θέση μας. Δεν θα δώσουμε αξία σε κάποιους ακροδεξιούς πολιτικούς νάνους, οι οποίοι απλά θέλουν λίγα λεπτά δημοσιότητας», ξεκαθάρισε ο Κώστας Τσουκαλάς.

«Το κρίσιμο είναι να φτάσουμε σε προοδευτικό ΠτΔ»

Όσον αφορά στο πρόσωπο του Προέδρου της Δημοκρατίας, ο Εκπρόσωπος Τύπου του ΠαΣοΚ-Κινήματος Αλλαγής επανέλαβε ότι «εμείς έχουμε πει από την αρχή δημόσια ποια θα πρέπει να είναι τα χαρακτηριστικά του. Το ΠαΣοΚ εδώ και δύο μήνες μιλάει για ΠτΔ από την κεντροαριστερά για να υπάρχει πολιτική εξισορρόπηση, εθνική ενότητα και εγγύηση θεσμικής ομαλότητας. Άρα θα είναι και αυτό κατά τη γνώμη μου μία συνεισφορά του ΠαΣοΚ, αν φτάσουμε σε ΠτΔ κεντροαριστερό, και θα δείξει ότι είναι και μια επιδραστική αντιπολίτευση».

Τόνισε, ωστόσο, ότι «η Νέα Δημοκρατία και ειδικά ο Πρωθυπουργός θα πρέπει, αν δεν προτείνει την ανανέωση της θητείας της κας Σακελλαροπούλου που ήταν προσωπική του επιλογή, να το αιτιολογήσει. Αν δούμε χαρακτηριστικά σε όλους τους Προέδρους, όταν ένα κόμμα πρότεινε την πρώτη φορά Πρόεδρο Δημοκρατίας, τη δεύτερη φορά όταν έμπαινε το ίδιο όνομα στο ζύγι πάντα το κόμμα που τον πρότεινε τον ξαναστήριζε. Το ΠαΣοΚ στήριξε τον Κωστή Στεφανόπουλο και το 1995 και το 2000, η Νέα Δημοκρατία τον Κάρολο Παπούλια και το 2005 και το 2010. Άρα, εδώ θα έχουμε στην ουσία μια νέα κατεύθυνση πρώτη φορά να μην προτείνεται η ανανέωση. Και θα πρέπει να το αιτιολογήσει».

«Εμείς θα τοποθετηθούμε για τα πρόσωπα όταν τοποθετηθεί και ο Πρωθυπουργός. Διότι δεν είναι το κρίσιμο να υπάρξει ένας προοδευτικός υποψήφιος Πρόεδρος για να καταγραφεί απλά, αλλά να φτάσουμε σε προοδευτικό Πρόεδρο. Ο θεσμός του ΠτΔ δεν είναι θεσμός για να κάνεις αντιπολίτευση. Είναι κατ’ εξοχήν συναινετικός θεσμός, διότι πρέπει να εκφράζει την εθνική ενότητα. Αν έρθει ο Πρωθυπουργός με μία στενή δεξιά επιλογή απλά για να καλύψει τα δικά της εσωκομματικά αδιέξοδα, εκεί προφανώς και θα έχουμε άλλη πρόταση», κατέληξε ο Κώστας Τσουκαλάς.

Ο πρωθυπουργός θα πρέπει αναγκαστικά να λάβει την όποια απόφαση σχετικά με το πρόσωπο του/ της επόμενου/ης Προέδρου έχοντας κατά νου δύο βασικές παραμέτρους:

Πρώτη, εάν ο βασικός του στόχος είναι η μέγιστη δυνατή συσπείρωση της εκλογικής βάσης της Ν.Δ, η οποία βρίσκεται, σύμφωνα με τις κυλιόμενες έρευνες του Μεγάρου Μαξίμου, περίπου στο 67%, όσο και τις διαρροές προς τα δεξιά, ή

Δεύτερη, εάν εκτιμήσει πως χρειάζεται την ευρύτερη δυνατή συναίνεση, όχι τόσο επειδή το επιβάλλει η πολιτική παράδοση (οι κυβερνήσεις είθισται να προτείνουν πρόσωπο της “άλλης όχθης”), όσο επειδή όλες οι τελευταίες δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι το ανερχόμενο ΠΑΣΟΚ και ο Νίκος Ανδρουλάκης κατακτούν ολοένα και περισσότερο τον χώρο του κέντρου. Πολιτική περιοχή την οποία κατείχε επί πολλά χρόνια ο Κυριάκος Μητσοτάκης.

Σύμφωνα με τις μετρήσεις του Μαξίμου (όπως αναφέρει η “Καθημερινή”) η Ν.Δ χάνει ψηφοφόρους και προς τις δύο πολιτικές κατευθύνσεις: 6,5% προς το ΠΑΣΟΚ (κέντρο) και 4,1% προς τη Φωνή Λογικής και 3% προς την Ελληνική Λύση (δεξιά). Κάθε επιλογή προσώπου για την Προεδρία της Δημοκρατίας θα έχει εκ των πραγμάτων ρίσκα.

Στις 6μηνιαίες τάσεις της MRB, ένα ισχυρό ποσοστό, περίπου 50%, δηλώνει ότι επιθυμεί μη πολιτικό πρόσωπο ως ΠτΔ, όμως από την άλλη ακούγονται ισχυρές φωνές για την ανάγκη μιας συγκροτημένης πολιτικής προσωπικότητας στο ύπατο πολιτειακό αξίωμα, δεδομένης της εξαιρετικά δύσκολης διεθνούς συγκυρίας και των ανοικτών μετώπων που έχει η χώρα.

Ονόματα με υπέρ και κατά

Ασφαλής επιλογή για τον Κυριάκο Μητσοτάκη μάλλον δεν υπάρχει, εκτός εάν βγάλει “άσσο” από το μανίκι με κάποιο πρόσωπο που δεν έχει αποκτήσει ακόμα μιντιακή ορατότητα. Όλα τα άλλα πρόσωπα έχουν υπέρ και κατά. Κάποιοι υποστηρίζουν πως η καλύτερη μακράν υποψηφιότητα θα ήταν αυτή του υπουργού Άμυνας Νίκου Δένδια, όμως ο ίδιος έχει καταστήσει σαφές σε όλους τους τόνους ότι δεν ενδιαφέρεται, αν και είναι αμφίβολο εάν και ο ίδιος ο πρωθυπουργός θα ήθελε ένα τόσο “βαρύ” πολιτικό όνομα στο μέγαρο της Ηρώδου του Αττικού, έτι δε περαιτέρω με τις απόψεις που έχει στα εθνικά θέματα και δη στα ελληνοτουρκικά. Παρόλα αυτά, μία τέτοια υποψηφιότητα θα συσπείρωνε απόλυτα την Κ.Ο της Ν.Δ, ενώ, υπό προϋποθέσεις, θα μπορούσε να προσελκύσει ψήφους και από τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Ο υπουργός Άμυνας, όμως, έχει, ως φαίνεται, πιό …πολιτικά σχέδια για το μέλλον και δεν σκοπεύει, όπως λέει σε συνομιλητές του, να “αποστρατευθεί” τιμητικά.

Ο πρόεδρος της Βουλής Κωνσταντίνος Τασούλας θα ήταν επίσης ένα πρόσωπο που θα συσπείρωνε τη Ν.Δ και θα διεκδικούσε πιθανώς διείσδυση και στα κόμματα που βρίσκονται στα δεξιά της, ακόμα και στο ΠΑΣΟΚ. Θα ήταν όμως μία αμυντική επιλογή για τον πρωθυπουργό, τίποτε που να προκαλεί το ενδιαφέρον.

Πρόσωπα από την “απέναντι όχθη”

Στα πρόσωπα που ακούγονται από την “απέναντι όχθη” μάλλον εμφιλοχωρούν τα στοιχεία της πολιτικής επικοινωνίας, ακόμα και της προβολής περισσότερο των δικών τους φιλοδοξιών και όχι των πραγματικών σχεδιασμών του Μαξίμου. Ο Ευάγγελος Βενιζέλος, για παράδειγμα, είναι αναμφίβολα ένα πολύ “βαρύ” πολιτικό όνομα που θα ανάγκαζε το ΠΑΣΟΚ να συνταχθεί απολύτως με μία τέτοια πρωθυπουργική πρόταση, όμως, όπως εύστοχα έλεγε κορυφαίος υπουργός, “είμαστε σίγουροι, σε ένα τέτοιο σενάριο, ότι θέλουμε έναν Πρόεδρο της Δημοκρατίας που θα μιλάει περισσότερο και επί παντός του επιστητού από τον ίδιο τον πρωθυπουργό;”. Πρόσωπο μεγάλου βεληνεκούς θα ήταν και ο διοικητής της ΤτΕ Γιάννης Στουρνάρας (σε μία τέτοια περίπτωση μπορεί να μετακινούνταν στην κεντρική τράπεζα ο μέχρι προ ημερών οικονομικός σύμβουλος του πρωθυπουργού Άλεξ Πατέλης), ωστόσο υπάρχουν αρκετοί βουλευτές της Ν.Δ που δεν θα συμφωνήσουν, ενώ γενικότερα είναι μάλλον υπερβολή να εκλεγεί ΠτΔ, αξίωμα που ενώνει και εκπροσωπεί όλους τους Έλληνες, ένας τραπεζίτης και πρώην υπουργός Οικονομικών, συνδεδεμένος, μάλιστα, με την χειρότερη περίοδο των μνημονίων.

Ο πρωθυπουργός πρέπει να ζυγίσει, όχι μόνο τις δύο παραμέτρους που προαναφέραμε αλλά και το εάν η επιλογή που θα κάνει ως προς το πρόσωπο προκαλέσει “αντισυσπείρωση” με κοινή πρόταση των κομμάτων της αντιπολίτευσης, για παράδειγμα του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΡΙΖΑ, ακόμα και της Νέας Αριστεράς, κάτι που θα δημιουργούσε την εντύπωση αντιπολιτευτικού μετώπου. Η διείσδυση στο κέντρο (που την χρειάζεται), ωστόσο, ενέχει για τον Κυριάκο Μητσοτάκη τον κίνδυνο να βαθύνει το χάσμα με το τμήμα στα δεξιά της Ν.Δ, εκεί όπου ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς αναζητά παρασκηνιακώς συμμαχίες και συγκλίσεις, αν και χωρίς να έχει καταλήξει για το τι πραγματικά επιδιώκει.

Η δύσκολη απόφαση “εξαίρεσης” της νυν Προέδρου της Δημοκρατίας και οι “χρησμοί” Ντόρας, Μεϊμαράκη

Τούτων δοθέντων, προκάλεσε αίσθηση η ταυτόχρονη πρόταση, εμμέσως αλλά σαφώς, της Ντόρας Μπακογιάννη και του Ευάγγελου Μεϊμαράκη για τη νυν ΠτΔ Κατερίνα Σακελλαροπούλου.

Ο Β. Μεϊμαράκης, υποστήριξε ότι η Πρόεδρος της Δημοκρατίας ασκεί με επάρκεια τα καθήκοντά της και ότι «όταν οι κυβερνήσεις δεν αλλάζουν, συνήθως προτείνουν τον ίδιο Πρόεδρο». «Η Κ. Σακελλαροπούλου θα μπορούσε να επαναπροταθεί για Πρόεδρος της Δημοκρατίας», είπε η Ντ. Μπακογιάννη απαντώντας σε σχετική ερώτηση σε ραδιοφωνική συνέντευξη. “Έσπασαν”, μάλιστα, το “σιωπητήριο” σχετικά με την προεδρολογία που έχει επιβάλλει το τελευταίο διάστημα το Μέγαρο Μαξίμου.

Είναι αλήθεια πως ο πρωθυπουργός δεν πρέπει μόνο να σκεφτεί καλά, λαμβάνοντας υπόψη τις παραμέτρους που επισημάνθηκαν, σχετικά με το πρόσωπο που θα υποδείξει, πρέπει, επιπλέον, να εξηγήσει γιατί δεν θα προτείνει την επανεκλογή της κ. Σακελαροπούλου, στην περίπτωση που καταλήξει διαφορετικά. Κι αυτό δεν θα είναι εύκολο, δεδομένου, όπως επισήμανε και ο κ. Μεϊμαράκης, είθισται η ίδια κυβέρνηση να προτείνει την επανεκλογή για δεύτερη θητεία του/της ΠτΔ που έχει ήδη εκλέξει. Γι αυτό και δεν πρέπει να θεωρείται ότι η σημερινή Πρόεδρος είναι εκτός κάδρου πρωθυπουργικών προθέσεων.

Αμφότεροι, μάλιστα, εμμέσως αλλά σαφώς άφησαν να εννοηθεί πως είτε μπορεί, είτε πρέπει να προταθεί η επανεκλογή της Κατερίνας Σακελαροπούλου. Δεδομένου του “απαγορευτικού” από το Μαξίμου, η έμμεση προτροπή των δύο κορυφαίων στελεχών της Ν.Δ μπορεί να πρόκειται για προσωπικές τους απόψεις, ενδέχεται, όμως, να έχουν εισπράξει …κλίμα από το πρωθυπουργικό περιβάλλον. Είναι, άλλωστε, δεδομένο ότι στην περίπτωση που ο πρωθυπουργός προτείνει την επανεκλογή της νυν Προέδρου της Δημοκρατίας κάτι τέτοιο μάλλον θα συγκέντρωνε ευρεία πλειοψηφία στη Βουλή.

Διέψευσε τα σενάρια που τον αφορούν και “έδειξε” Σακελαροπούλου ο Μεϊμαράκης

«Έχω πολλή δουλειά στο ευρωκοινοβούλιο» απάντησε με ένα βαθύ γέλιο ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης όταν ρωτήθηκε για το εάν θα μπορούσε να είναι το πρόσωπο που θα προτείνει ο Κυριάκος Μητσοτάκης για την Προεδρία της Δημοκρατίας, δεδομένου ότι προέρχεται από το χώρο της κεντροδεξιάς και συγκεντρώνει θετικές γνώμες από όλες τις πτέρυγες του κοινοβουλίου.

«Δεν το συζητάω καν, άλλωστε είναι απόφαση του Πρωθυπουργού την οποία θα λάβει ότι έρθει η ώρα» είπε ο κ. Μεϊμαράκης στο ραδιόφωνο του Real κάνοντας ωστόσο ένα βήμα παραπάνω αφού επί της ουσίας «έδειξε» την Κατερίνα Σακελλαροπούλου.

Σύμφωνα με το σκεπτικό του Βαγγέλη Μεϊμαράκη, η Πρόεδρος της Δημοκρατίας ασκεί με επάρκεια τα καθήκοντά της και όπως παρατήρησε «όταν οι κυβερνήσεις δεν αλλάζουν συνήθως προτείνουν τον ίδιο Πρόεδρο…».

Σε ανάλογο κλίμα η Ντόρα

Η Ντόρα Μπακογιάννη δήλωσε ότι θα μπορούσε να επαναπροταθεί η Κατερίνα Σακελλαροπούλου για Πρόεδρος της Δημοκρατίας, απαντώντας θετικά σε σχετική ερώτηση στον ραδιοφωνικό σταθμό Παραπολιτικά FM. Η δήλωσή της έρχεται ενόψει της αναγγελίας από τον Κυριάκο Μητσοτάκη για την επιλογή του νέου ΠτΔ, που αναμένεται να γίνει μετά τα μέσα Ιανουαρίου.
Μάλιστα, υποστήριξε ότι η ΚΟ της ΝΔ «είναι απολύτως ενωμένη και το κλίμα το οποίο πράγματι πριν από λίγους μήνες ήταν πιο δύσκολο, ήταν λίγο “γκρινιάρικο”, σήμερα το κλίμα αυτό είναι τελείως διαφορετικό. Η Κοινοβουλευτική Ομάδα είναι εξαιρετικά ευχαριστημένη, είδε αποτελέσματα. Είδε ότι ο Πρωθυπουργός την άκουσε και προβληματίστηκε μαζί της. Το κλίμα αυτό δεν ανατρέπεται».

Η κίνηση Χαρίτση έφερε σε σχετικά δύσκολη θέση πρώτα το ΠΑΣΟΚ, αφού ο Νίκος Ανδρουλάκης όχι μόνο διατηρεί εξαιρετική σχέση με τον πρώην ανώτατο δικαστικό αλλά του οφείλει πολλά για την ανάδειξη και τον χειρισμό της υπόθεσης της παρακολούθησής του μέσω Pretador αλλά και με “νόμιμη επισύνδεση” από την ΕΥΠ. Σε πρώτη ανάγνωση η συγκεκριμένη πρόταση δεν έχει τύχη να συγκροτήσει μπλοκ κομμάτων της αντιπολίτευσης αφού, τόσο το ΠΑΣΟΚ, όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ, έχουν αποφασίσει να περιμένουν την εισήγηση του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Η παράμετρος Σακελαροπούλου

Μιλώντας στον ΣΚΑΙ όταν ρωτήθηκε για το θέμα  εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας, χαρακτήρισε πρόωρη τη συζήτηση, υπογραμμίζοντας οτι το ΠΑΣΟΚ θα σταθεί με σοβαρότητα στο σωστό χρόνο. “Εκτιμώ ιδιαιτέρως τον κύριο Ράμμο για τη στάση του σε μια νοσηρή υπόθεση παρακρατικού περιεχομένου. Άντεξε, αγωνίστηκε με όλες τις δυνάμεις για να βγει η αλήθεια στην επιφάνεια. Τον εκτιμώ απεριόριστα. Εκτιμώ και την κυρία Σακελλαροπούλου”, ανέφερε ο κ. Ανδρουλάκης επισημαίνοντας ότι “όλα πρέπει να γίνονται στον καιρό τους. Η προεδρική εκλογή δεν είναι για μικροπολιτικά παιχνίδια ή για εσωκομματικές διευθετήσεις. Παγίως η επιλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας,  γίνεται από πρόσωπο που αφορά τον απέναντι χώρο από την κυβέρνηση. Περιμένω να τελειώσει ο προϋπολογισμός για να αναδείξουμε τις δικές μας εναλλακτικές προτάσεις και όταν θα έρθει η ώρα θα τοποθετηθούμε με σοβαρότητα”, τόνισε ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. 

Εμμέσως, με τη συγκεκριμένη δήλωση, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ έδειξε στον πρωθυπουργό έναν εύκολο δρόμο να εξασφαλίσει την συναίνεση του κόμματός του σχετικά με την υποψηφιότητα για την Προεδρία της Δημοκρατίας. Η αναφορά του στη νυν ΠτΔ δεν ήταν τυχαία. Υπό μία έννοια, μάλιστα, “συναντήθηκε” με την αναφορά που έκανε προ ημερών, μιλώντας στο ΟΤ Forum, ο Αλέξης Τσίπρας, όταν απευθυνόμενος στον Κυριάκο Μητσοτάκη διατύπωσε το ρητορικό ερώτημα “γιατί δεν προτείνει την κ. Σακελαροπούλου, τι λάθος έχει κάνει;”, κατηγορώντας τον για θεσμικά παιχνίδια με την προεδρία της Δημοκρατίας.

Δεδομένου, λοιπόν, ότι κορυφαία στελέχη του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ μιλούν θετικά για την Πρόεδρο της Δημοκρατίας θεωρείται βέβαιο πως, εφόσον ο πρωθυπουργός αποφασίσει να προτείνει την επανεκλογή της η συγκεκριμένη πρόταση μπορεί να συγκεντρώσει ευρεία πλειοψηφία. Θα το κάνει, όμως, ο κ. Μητσοτάκης;

Οι αντιδρώντες στην Κ.Ο της Ν.Δ

Παρότι δεν πρέπει να αποκλειστεί η πιθανότητα, στο Μέγαρο Μαξίμου έχουν ήδη μετρήσει έναν σημαντικό αριθμό βουλευτών της Ν.Δ που έχουν στείλει “απαγορευτικό”, χρεώνοντας στην κ. Σακελαροπούλου τη συμμετοχή της σε εκείνη τη μεταμεσονύχτια “εορταστική” συνάθροιση σε wine bar του αθηναϊκού κέντρου, μετά την ψήφιση στη Βουλή του νομοσχεδίου για τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών. Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι πολλοί από τους 21 βουλευτές που είπαν “όχι” στο νομοσχέδιο δηλώνουν ότι δεν θα ψηφίσουν την επανεκλογή της εάν την προτείνει ο πρωθυπουργός. Μηνύματα, και μάλιστα δημόσια, έχουν στείλει ο Νότης Μηταράκης, ο Θάνος Πλεύρης, ο οποίος είπε στο Action24 ότι “η λύση για την προεδρία πρέπει να είναι …δεξιά”, ο Νικήτας Κακλαμάνης που επίσης έδειξε προς την ίδια κατεύθυνση (” οι παραδόσεις για υποψήφιο από την άλλη πλευρά είναι για να σπάνε”, είπε). Το γεγονός ότι ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε καταψηφίσει, μόνος απ΄ όλους τους βουλευτές της Ν.Δ, το 2015, την πρόταση Τσίπρα για τον Προκόπη Παυλόπουλο, “απελευθερώνει” πολλούς βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος.

Βεβαίως, ακόμα κι αν αρκετοί βουλευτές καταψήφιζαν τυχόν πρόταση επανεκλογής της κ. Σακελαροπούλου, ο πρωθυπουργός μπορεί να εκτιμά βάσιμα πως θα έχει τις θετικές ψήφους των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ (άλλωστε η νυν ΠτΔ αποτέλεσε, το 2020, και δική του πρόταση). Ο σοβαρός δισταγμός, όμως, του κ. Μητσοτάκη κρύβεται σε αυτό που είπε ο Αλέξης Τσίπρας: “Δεν θα πέσει η κυβέρνηση, θα έχει, όμως, σοβαρό πολιτικό πρόβλημα και απώλεια δεδηλωμένης”. Ήτοι, εάν μία τέτοια πρόταση του πρωθυπουργού δεν την στηρίξουν τουλάχιστον 151 βουλευτές της Ν.Δ η κυβέρνηση θα εμφανιστεί ασταθής. Εάν συνδυάσει δε κανείς την πρόσφατη διαγραφή του Αντώνη Σαμαρά, δεν πρέπει να αποκλείεται να εκδηλωθεί κίνηση σαμαρικών βουλευτών δια της καταψήφισης μιας τέτοιας πρότασης του πρωθυπουργού.

Που στοχεύει ο πρωθυπουργός

Το ερώτημα που αναδεικνύεται είναι τι ακριβώς επιδιώκει ο Κυριάκος Μητσοτάκης με την υπόδειξη της υποψηφιότητάς του κόμματός του τον Ιανουάριο.

–Εάν επιδιώξει την εδραίωσή του στο κέντρο, όπου ούτως ή άλλως διαθέτει υπεροπλία έναντι του Νίκου Ανδρουλάκη, τότε η Κατερίνα Σακελαροπούλου είναι μία από τις πιό ενδεδειγμένες λύσεις. Ίσως η ασφαλέστερη καθώς η συνεργασία της με την κυβέρνηση υπήρξε έως τώρα αδιατάρρακτη.

-Εάν, από την άλλη, σκοπός του είναι να συσπειρώσει την κοινοβουλευτική ομάδα της Ν.Δ και την εκλογική της βάση, τότε πρέπει να αναζητήσει μία κεντροδεξιά επιλογή, ακόμα καλύτερα, δε, εάν είναι πολιτικά ήπια ώστε να εκμαιεύσει ψήφους και από το ΠΑΣΟΚ. Στη Χαριλάου Τρικούπη, άλλωστε, έχουν αποφασίσει να εξαντλήσουν τα περιθώρια συναίνεσης στο θέμα της προεδρικής εκλογής για να εξισορροπούν -με θεσμικούς όρους- την σκληρή αντιπολίτευση που θέλουν να ασκήσουν. Και παράλληλα να αφαιρέσουν από την κυβέρνηση το επιχείρημα περί “πράσινου ΣΥΡΙΖΑ”. Οι πλευρές Μητσοτάκη και Ανδρουλάκη δηλώνουν ότι το θέμα αυτό δεν συζητήθηκε στην τελευταία συνάντηση τους, ωστόσο δίαυλος επικοινωνίας υπάρχει πλέον και θα ενεργοποιηθεί την κατάλληλη στιγμή.

Οι ασφαλείς επιλογές

Ο Κωνσταντίνος Τασούλας μοιάζει μία αρκετά καλή επιλογή. Ως πρόεδρος της Βουλής (που συγκέντρωσε μεγάλη πλειοψηφία) είναι πολύ πιθανό να αποτελέσει σημείο σύγκλισης και για το ΠΑΣΟΚ, ακόμα και για βουλευτές που προέρχονται από κόμματα στα δεξιά της Ν.Δ. Και σε καθε περίπτωση θα τον ψηφίσουν όλοι οι βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος. Με “αυτοεξαιρεθέντες” από τη συζήτηση τους Κώστα Καραμανλή και Νίκο Δένδια, μία παρόμοια επιλογή θα μπορούσε να είναι ο Παναγιώτης Πικραμένος. Δεν είναι, πάντως, από τα φαβορί.

Ωστόσο, με αφορμή τον αστυνομικό που βίαζε τα παιδιά του και είχε επιδείξει παλαιότερα κακοποιητική συμπεριφορά ακόμα και σε βάρος πολιτών, ο πρόεδρος της Βουλής βρέθηκε σε δύσκολη θέση και αναγκάστηκε να αιτιολογήσει γιατί παρέμενε στην φρουρά μέχρι και την επίσημη καταγγελία της συζύγου του. Το “γαϊτανάκι” μετάθεσης ευθυνών δείχνει πως η υπόθεση ανησύχησε τον κ. Τασούλα.

“Είναι μια ερεβωδης υπόθεση. Οφείλονται απαντήσεις και η Βουλή πρέπει να δώσει απαντήσεις, αυτό προέκυψε σήμερα ως αίτημα και απο τη Διάσκεψη των Προέδρων” σχολίασε σε δηλώσεις του ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ Παναγιώτης Δουδωνής, ενώ παράλληλα η αντιπρόεδρος της Βουλής, βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Όλγα Γεροβασίλη τόνισε στη Διάσκεψη των Προέδρων: “Για αυτή τη δυσωδη και φοβερή υπόθεση που μας έχει συγκλονίσει όλους, πρέπει να γίνει έρευνα εις βάθος, και από Βουλη να δοθούν απαντήσεις. Οφείλει να υπάρχει διαφάνεια και από τη Βουλή” ζητώντας να στηριχθούν τα παιδιά θύματα.

Μία μεγάλη πολιτική κίνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη θα ήταν να προτείνει τον Ευάγγελο Βενιζέλο. Για όσους γνωρίζουν καλά τον πρώην αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Σαμαρά, επιθυμεί διακαώς να κλείσει τον πολιτικό του κύκλο στο ύπατο αξίωμα ως πολιτειακός άρχων και εγγυήτής της ενότητας του έθνους. Παρά τη σύγκρουση με τον πρωθυπουργό στην υπόθεση των υποκλοπών, όταν αποτέλεσε το σημείο σύγκλισης όλων των συνταγματολόγων και υπέδειξε με τις υψηλού επιπέδου γνώσεις του τις δέουσες ενέργειες, είναι βέβαιο πως μπορεί να καταστείλει την πολιτική του ορμή και να προσαρμοστεί στις στενόχωρες συνταγματικές αρμοδιότητες του Προέδρου της Δημοκρατίας. Τις γνωρίζει, άλλωστε, καλύτερα από οιονδήποτε, όπως και γνωρίζει και την “ελαστικότητά” τους όταν χρειάζεται. Αναμφισβήτητα, ο ρόλος του ταιριάζει, όμως, σε κάθε περίπτωση θα αποτελεί μία προσωπικότητα μεγάλου “ειδικού (πολιτικού) βάρους” ακριβώς απέναντι από το Μέγαρο Μαξίμου.

Μία καλή επιλογή, θεωρούν αρκετοί στη Ν.Δ, θα ήταν και ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος Γιάννης Στουρνάρας. Ασφαλής ως προς την πολιτική στόχευση στο κέντρο του πολιτικού συστήματος, όσο και ως προς την κοινοβουλευτική ομάδα της Ν.Δ, όπου μπορεί από τη μία να έχει κάποιες “αντιπάθειες”, από την άλλη, όμως, δύσκολα μπορεί να ξεχάσει κανείς ότι διετέλεσε υπουργός Οικονομικών της συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Γι αυτό, μάλιστα, θεωρείται βέβαιο ότι θα λάβει εύκολα το “πράσινο φως”¨και από το Νίκο Ανδρουλάκη.

Συνομιλητές του πρωθυπουργού, ωστόσο, λένε πως δεν πρέπει να αποκλείεται και κάποιο όνομα-έκπληξη που, όμως, θα έχει έστω τα ελάχιστα χαρακτηριστικά να υποστηριχτεί από αριθμό βουλευτών που θα υπερβαίνει την κυβερνητική πλειοψηφία.

Είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμα και ο Νότης Μηταράκης που ήταν ο πρώτος που άνοιξε πρόωρα τη συζήτηση, όταν από τον Ιούνιο είχε πει πως δεν πρέπει να είναι εκ νέου υποψήφια η Κατερίνα Σακελαροπούλου (λόγω της στάσης της στον γάμο για τα ομόφυλα, όταν “το γιόρτασε” μετά την ψηφοφορία στη Βουλή μαζί με τους Άκη Σκέρτσο, Αλεξ Πατέλη και άλλα στελέχη της Ν.Δ στο Bytheglass), όταν ρωτήθηκε στην “Επόμενη μέρα” του Action24, τόνισε πως είναι ακόμα άκαιρη. Βεβαίως, πρόσφατα, το “απαγορευτικό” το έσπασε ο Νικήτας Κακλαμάνης όταν είπε ότι “η παράδοση θέλει να προτείνεται από κάθε κυβέρνηση υποψήφιος από την άλλη πλευρά, ωστόσο οι παραδόσεις σπάνε”.

Το libre πληροφορείται ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει ήδη μία short list υποψηφίων με τρία-τέσσερα ονόματα. Κώστας Καραμανλής και Νίκος Δένδιας, πάντως, έχουν αυτοεξαιρεθεί με τις τελευταίες δηλώσεις τους. Λέγεται ότι η νυν ΠτΔ βρίσκεται στη σχετική λίστα, αν και κερδίζει έδαφος τελευταία ο πρόεδρος της Βουλής Κων. Τασούλας, αφενός διότι εξυπηρετεί το άνοιγμα προς τη δεξιά πτέρυγα του κόμματος, αφετέρου διότι θεωρείται πως μπορεί να στηριχτεί από τα κόμματα δεξιά της Ν.Δ, τον διαγραφέντα Αντώνη Σαμαρά, ίσως και από άλλα κόμματα. Γιάννης Στουρνάρας και Βαγγέλης Βενιζέλος βρίσκονται επίσης στη λίστα, αλλά και όνομα-έκπληξη που, όμως, κρατείται ως επτασφράγιστο μυστικό στο Μέγαρο Μαξίμου.

Η κ. Σακελλαροπούλου χαρακτήρισε την Ελλάδα Κράτος Δικαίου με εδραιωμένους δημοκρατικούς θεσμούς. «Θα ήταν επικίνδυνο να σβήνουμε τις κατακτήσεις των 50 χρόνων» από την πτώση της δικτατορίας μέχρι σήμερα, εξήγησε, ενώ επισήμανε ότι οι γενικεύσεις είναι πάντα επικίνδυνες. «Η Δημοκρατία είναι μια συνεχής διεκδίκηση», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Η Πρόεδρος της Δημοκρατίας τοποθετήθηκε και για το πρόσφατο νομοσχέδιο που αφορά τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών, στο πλαίσιο ερωτήματος που της τέθηκε από τον κ. Τσιντσίνη για τις αντιδράσεις από μερίδα της ελληνικής κοινωνίας, η οποία ισχυρίζεται ότι νιώθει ότι μια ελίτ θέλει να επιβάλει τις αξίες της. «Δεν έχω κρύψει την ευαισθησία μου για τα δικαιώματα», ανέφερε χαρακτηριστικά η κ. Σακελλαροπούλου, επισημαίνοντας ότι μια Δημοκρατία πρέπει να εξασφαλίζει την καθολικότητα τέτοιων δικαιωμάτων. Όπως υπογράμμισε, κανείς δεν απομονώνει τους διαφωνούντες, «εάν κάποιοι προσβάλλονται, επειδή μια άλλη ομάδα απολαμβάνει τα ίδια δικαιώματα με εκείνους, κάτι πάει λάθος». Η εκπαίδευση και η επαφή με το εξωτερικό μέσω ταξιδιών, σύμφωνα με την Πρόεδρο, θα συμβάλουν σταδιακά στην άμβλυνση τέτοιων αντιλήψεων.

Η κ. Παπούλια έθεσε το ερώτημα, αν η διεύρυνση των προϋποθέσεων για την απόδοση ιθαγένειας σε ανθρώπους που γεννιούνται στην Ελλάδα ή μετέχουν της ελληνικής παιδείας, θα έχει θετικό πρόσημο για την ελληνική κοινωνία. «Βεβαίως, αλλά υπάρχει μια ειδική διάταξη στο Σύνταγμα, ελπίζω να λυθεί με τον χρόνο» απάντησε η κ. Σακελλαροπούλου.

Σχετικά με την έμφυλη ισότητα στην Ελλάδα η κ. Σακελλαροπούλου υπενθύμισε τα βήματα που έχουν γίνει στη χώρα μας αρχής γενομένης από το 1952, όταν οι γυναίκες απέκτησαν δικαίωμα ψήφου. Η ίδια, όσο ήταν στο ΣτΕ, δεν ένιωσε άβολα ως γυναίκα, ωστόσο είναι κοινωνός των ανισοτήτων και των στερεοτύπων που κυριαρχούν στην ελληνική κοινωνία. «Όταν ένας άνδρας φωνάζει, είναι δυναμικός, όταν μια γυναίκα φωνάζει, είναι υστερική» είπε ενδεικτικά. «Τώρα το δικαστικό σώμα γυναικοκρατείται» ανέφερε, σημειώνοντας ότι πλέον έχει αναδειχθεί η ανάγκη ποσόστωσης για την αποκατάσταση της ισόρροπης εκπροσώπησης των δύο φύλων στον κλάδο. «Η ισορροπία έρχεται πάντοτε σιγά σιγά».

Σε ερώτηση του κ. Τσιντσίνη, αν ένιωσε κάποια στιγμή στη διάρκεια της θητείας της να τη «στενεύουν» τα συνταγματικά περιθώρια του ρόλου της, η κ. Σακελλαροπούλου απάντησε πως όχι. «Είμαι εκπαιδευμένη ως δικαστικός στον αυτοπεριορισμό» σημείωσε η Πρόεδρος δίνοντας μια απάντηση σε όσους κατά καιρούς αναμένουν από εκείνη να κάνει δηλώσεις που υπερβαίνουν του θεσμικού της ρόλου. «Θα μας κρίνει όλους η ιστορία» επεσήμανε η κ. Σακελλαροπούλου.

Σε θέματα κοινωνικής πολιτικής η κ. Σακελλαροπούλου τόνισε ότι «αν πιστεύεις στην συμπερίληψη, πρέπει να μεριμνάς για να μην υπάρχουν αόρατοι πολίτες».

Στο κλείσιμο της συζήτησης, η κ. Παπούλια μετέφερε στην Πρόεδρο της Δημοκρατίας ένα ερώτημα από τα πολλά που συγκεντρώθηκαν από τους φοιτητές που παρακολουθούσαν το συνέδριο και αφορούσε τη σχέση Ελλάδας και Ευρώπης. Η Ευρώπη, τόνισε η Πρόεδρος μπορεί να αντιμετωπίζει τεράστια προβλήματα, «όμως είναι το σπίτι μας».

Το συνέδριο «ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ: 50 Χρόνια Μετά», συνδιοργανώνουν η «Καθημερινή», το Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης (ΜΙΕΤ), το Οικονομικό Φόρουμ Δελφών και το Ελληνικό Παρατηρητήριο του London School of Economics στην Εθνική Πινακοθήκη.

Σεραφείμ Κοτρώτσος

Είναι σπάνιο στην σύγχρονη πολιτική ιστορία να βρει κανείς πολιτικούς που συνιστούν “μια κατηγορία από μόνοι τους”. Ο Ευάγγελος Βενιζέλος είναι ένας απ΄ αυτούς. Έχει συνδεθεί με μερικές από τις κακές στιγμές του πολιτικού συστήματος, κάποιες ίσως τις έχει χρεωθεί, υπήρξε, όμως, στο επίκεντρο ιστορικών εξελίξεων. Έλκει την καταγωγή του από την υπεράσπιση του Ανδρέα Παπανδρέου στο μακρινό και αμφιλεγόμενο ’89, και έκτοτε διέτρεξε μια φρενήρη πορεία που θα μπορούσε να είχε καταλήξει σε μία πρωθυπουργία. Δεν συνέβη, ίσως επειδή αρέσκεται συχνά να ασκείται σε ένα παράλληλο σύμπαν της πολιτικής, όπου η ισχύς καμια φορά ανοίγει τις πύλες της κολάσεως- λέγεται πως το έκανε από το καλοκαίρι του 2011 μέχρι την επεισοδιακή Σύνοδο των Καννών και την αποκαθήλωση του Γιώργου Παπανδρέου. Όμως είχε τις προδιαγραφές να γίνει σημαντικός και το κατόρθωσε.

Μπορεί κανείς να ξοδέψει ώρες για να αντιπαρατεθεί μαζί του σχετικά με πολιτικές επιλογές που έκανε. Δεν θα διαφύγει από την βάσανο και, είτε λόγω μιας ιδιότυπης προσωπικής αντοχής, είτε εξαιτίας της πολυμάθειας και της ρητορικής του ικανότητας, δεν θα ηττηθεί. Μπορεί να μην νικήσει, αλλά δεν θα ηττηθεί.

Ένα πράγμα δεν θα δεχθεί ποτέ να του αμφισβητήσουν. Την επιστημονική του πληρότητα και επάρκεια, την ικανότητα, δηλαδή, να διαθέτει προβάδισμα τεκμηρίωσης περί τα συνταγματικά από νεότερους πανεπιστημιακούς και δη από εκείνους που προσπαθούν να στριμώξουν την ερμηνεία των συνταγματικών διατάξεων σε συγκυριακές κομματικές σκοπιμότητες. Σε αυτό το σφάλμα υπέπεσε ο καθηγητής του Μεγάρου Μαξίμου, υπουργός Επικρατείας Γιώργος Γεραπετρίτης που ξεκίνησε την γνωστή αντιπαράθεση και την συνέχισε, αναβαθμίζοντάς την, ο ίδιος ο πρωθυπουργός, αναφερόμενος περιπαικτικά στον Ευάγγελο Βενιζέλος με την αναφορά “ε, δεν είναι και παντογνώστης”.

Δεν χρειάστηκε κάτι περισσότερο και η συνέχεια είναι γνωστή. Οι απαντήσεις στην “πρόκληση” ήρθαν κατά ριπάς, με αποκορύφωμα την συνέντευξή του στα “Νέα” και τον Ηλία Κανέλη, ο οποίος ανέλαβε την επικίνδυνη εργασία να επιχειρήσει να αμφισβητήσει τις προθέσεις του πολιτικού.

«Αντί να ρωτάει ο κ. Μητσοτάκης τον κ. Τσίπρα «πού βρήκες τα ονόματα;», θα έπρεπε να γίνει μια σοβαρή συζήτηση αν όντως παρακολουθούνταν αυτοί οι άνθρωποι», είπε μεταξύ άλλων ο Ευάγγελος Βενιζέλος.

«Αν ως πρωθυπουργός θεωρεί ότι η παρακολούθηση ήταν νόμιμη, να εξηγήσει ποιος την έκανε, ποιος άκουσε τις μαγνητοταινίες, ποιος διάβασε τα δελτία και σε τι συμπέρασμα κατέληξε… Θεωρεί ότι αυτό καθιστά την κυβέρνηση υπερήφανη ή υπόλογη;».

«Υπάρχει πρόβλημα κράτους δικαίου, υπάρχει πρόβλημα έννομης τάξης», επέμεινε, για να αναρωτηθεί, “παίζοντας” ρητορικά, με τον δημοσιογράφο, “δηλαδή, τις παρακολουθήσεις τις έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ”. Και να συμπληρώσει το αμίμητο “εκτιμώ πάντοτε το καλό χιούμορ”.

Η δε υπεράσπιση του προέδρου της ΑΔΑΕ Χρήστου Ράμμου έχει γίνει σημείο σύγκλισης σχεδόν όλων των συνταγματολόγων, οι οποίοι αναγνωρίζουν στον Ευάγγελο Βενιζέλο την πρωτοκαθεδρία στην συγκεκριμένη υπόθεση και δεν διστάζουν να τον συμβουλεύονται. Οι γνωρίζοντες λένε πως το γραφείο του συνταγματολόγου και πολιτικού λειτουργεί τους τελευταίους μήνες ως “θεσμική και συνταγματική γιάφκα”, εκεί όπου παράγεται νομική τεκμηρίωση και οικοδομούνται τα επιχειρήματα έναντι της -κατά τον ίδιο τον κ. Βενιζέλο- κατάλυσης του κράτους Δικαίου.

Η δράση Βενιζέλου παράγει, ωστόσο, και πολιτικά αποτελέσματα:

–Προκαλεί βέρτιγκο στο αντι-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο που είχε συσπειρωθεί γύρω του τα χρόνια της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και ειδικότερα μετά την υπόθεση Novartis και την καταφανώς άδικη (όπως και άλλων) παραπομπή του, ανάμεσα στους γνωστούς δέκα πολιτικούς. Ο Ευάγγελος Βενιζέλος δεν συγχώρεσε ποτέ εκείνη την πράξη, φαίνεται, όμως, πως μπορεί να ιεραρχεί τα κρίσιμα και να έχει περάσει σε μία νέα φάση. Η αντίδραση της Άννας Διαμαντοπούλου στην απόφασή του να συμμετάσχει στην γνωστή εκδήλωση για τις υποκλοπές που είχε τον τίτλο “Μένουμε Ευρώπη;”, τον ανάγκασε να απαντήσει δημοσίως και, μάλιστα, σκληρά. Άλλωστε, εκείνος ήταν που είχε μιλήσει παλαιότερα για “θεσμική λαίλαπα” της περιόδου ΣΥΡΙΖΑ. Το ό,τι έχει αφήσει πίσω του το “αντι-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο” δεν μπορεί να θεωρηθεί, φυσικά, πως υιοθετεί απόψεις του 2015, τις οποίες, άλλωστε, πρώτος άφησε πίσω του ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας.

Όλα αυτά προκαλούν ρωγμές στην προσπάθεια της κυβέρνησης να ανακαλεί στην προεκλογική συλλογική μνήμη τις “περιπέτειες” του πρώτου εξαμήνου του ’15 και να καταλογίζει ακτιβισμό στον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, και ως εκ τούτου ουδόλως αρέσουν στο Μέγαρο Μαξίμου. H αντιπαράθεση αυτή με τον Κυριάκο Μητσοτάκη έχει λάβει πλέον προσωπικά χαρακτηριστικά και είναι βέβαιο πως δεν στοιχίζει -αντιθέτως- στον πολιτικό που έχει ενδυθεί τον ρόλο του “statesman” και τον ασκεί με επιτυχία. Το ό,τι έχει βρεθεί, άλλωστε, σχετικά με το σκάνδαλο των υποκλοπών, στην ίδια όχθη με τον Αλέξη Τσίπρα δεν σημαίνει πως στο μέλλον δεν θα ξαναβρεθεί απέναντί του.

–Προκαλεί πονοκεφάλους στον Νίκο Ανδρουλάκη, αφού ως θύμα των υποκλοπών δυσκολεύεται να εξηγήσει γιατί είναι μαλθακός στο συγκεκριμένο θέμα και δεν υιοθετεί την τεκμηριωμένη άποψη του πολιτικού του μέντορα.

-Δεν διέλαθε, δε, της προσοχής των παρατηρητικών η προτροπή του (για θεσμική παρέμβαση) προς την Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κατερίνα Σακελαροπούλου. Ωσάν να ήθελε να της υποδείξει (και όχι μόνο σε αυτήν) πόσο ευρύχωρες μπορούν να γίνουν οι συνταγματικά περιορισμένες αρμοδιότητες της προεδρίας, εάν ο φέρων, ή η φέρουσα το ύπατο αξίωμα έχει το θάρρος και την συγκρότηση να τοποθετείται σε θέματα μείζονος δημοσίου συμφέροντος και κράτους Δικαίου.

Ουδείς μπορεί να μπει στο μυαλό του Ευάγγελου Βενιζέλου και να αντιληφθεί εάν, πέραν της επίδειξης επιστημονικής ισχύος και της προβολής της απελευθερωμένης πιά αυτοπεποίθησής του, υπάρχουν και φιλοδοξίες ή σκοπιμότητες. Ακόμα κι έτσι, όμως, είναι τόσο στέρεα τοποθετημένη η άποψή του που δύσκολα μπορεί να του καταλογίσει κανείς κάτι άλλο.

Είναι βέβαιο, όμως, πως στα 66 του ο Ευάγγελος Βενιζέλος μπορεί να απολαμβάνει τις διδασκαλίες στο ΑΠΘ, ή την συμμετοχή σε εκδηλώσεις κύρους, ή ακόμα και την οργάνωση παρεμβατικών διαλέξεων μέσω του e-kyklos, είναι μάλλον νωρίς να εγκαταλείψει την κεντρική πολιτική σκηνή. Το πώς θα σχεδιαστεί η επιστροφή του και με ποιόν ρόλο θα κριθεί από τους πολιτικούς συσχετισμούς μετά τις εκλογές. Είναι βέβαιο πως όντας “μια κατηγορία μόνος του” και έχοντας διαγράψει μακρά και ενδιαφέρουσα πορεία, τα κόμματα δεν τον χωρούν. Εάν βρεθεί κάτι, θα είναι ευρύτερο…

Σταχυολογώ μόνο ελάχιστους από την πρόσφατη ιστορία μας, όπως η Βασιλική Θάνου, ο Χαράλαμπος Αθανασίου, ο Παναγιώτης Πικραμμένος, ο Γιώργος Κώτσηρας κ.ά.

Άλλοι πάλι έχουν συνεισφέρει στην στελέχωση των ανεξάρτητων αρχών, είτε προέρχονται από το δικαστικό σώμα, είτε από την ιεραρχία των ίδιων αυτών των αρχών. Από τον πρώτο “όμπουτσμαν” Νικηφόρο Διαμαντούρο (που συνέχισε στους ευρωπαϊκούς θεσμούς), μέχρι τον Γιώργο Καμίνη, τον τωρινό “Συνήγορο του Πολίτη” Ανδρέα Ποττάκη, τον Κωνσταντίνο Μενουδάκο (Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων), και τον Χρήστο Ράμμο. Εξέχουσα περίπτωση σε αυτή την παράθεση, φυσικά, η Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κατερίνα Σακελαροπούλου, πρώην πρόεδρος του ΣτΕ, στενή φίλη και συνεργάτης του προέδρου της ΑΔΑΕ επί δεκαετίες.

Το γεγονός ότι η επαγγελματική τους διαδρομή και η τοποθέτησή τους σε ανεξάρτητες αρχές επιβάλλει την τήρηση των θεσμικών κανόνων και την απόσταση από την πολιτική καθημερινότητα, δεν σημαίνει πως προήλθαν από κάποιο “κενό” πολιτικής ή ιδεολογικής προσέγγισης. Όλοι και όλες τους, και πολιτική, και ιδεολογική αντίληψη των πραγμάτων είχαν. Το ζητούμενο θα έπρεπε να είναι πάντοτε εάν υπηρετούν το Σύνταγμα, τους θεσμούς, και την κοινωνία, και όχι εάν είναι δεξιοί, κεντρώοι,κεντροαριστεροί, ή αριστεροί. Και η κριτική που πρέπει να τους γίνεται είναι επί του πρακτέου και όχι στη βάση κάποιας υποψίας, ή εικασίας. Αυτή η πολύ απλή προσέγγιση θα μας γλύτωνε από ακραίες απόψεις, μομφές και λιβέλλους που έχουν ακουστεί κατά καιρούς και εντάθηκαν εσχάτως με τις προσωπικές επιθέσεις που δέχθηκε ο πρόεδρος της ΑΔΑΕ.

Διότι, το “ο Ράμμος είναι ΣΥΡΙΖΑ” που προκλητικά λένε κάποιοι θα μπορούσε να διαχυθεί τοξικά σε όλο το εύρος των επιλογών που έχουν γίνει. Θα τεθούν εν αμφιβόλω, για παράδειγμα, μείζονες δικαστικές αποφάσεις του κ. Αθανασίου πριν μεταπηδήσει στη Ν.Δ, θα χαρακτηρισθεί “σημιτικός” ο κ. Μενουδάκος επειδή ήταν επικεφαλής του νομικού γραφείου του πρωθυπουργού (τότε) Κώστα Σημίτη, θα κατηγορηθεί ο κ. Καμίνης για την θητεία του στον “Συνήγορο του Πολίτη” επειδή -θα πουν- την χρησιμοποίησε ως εφαλτήριο για να προσχωρήσει στο ΠΑΣΟΚ και να γίνει δήμαρχος και πάει λέγοντας. Ή, μήπως, η “απουσία” της Προέδρου της Δημοκρατίας σε αρκετά θεσμικώς πολύ σοβαρά που συνέβησαν κατά την θητεία της την καθιστά “νεοδημοκράτισσα”; Βαρέλι χωρίς πάτο…

Ο Χρήστος Ράμμος υπήρξε πρόταση του Ευάγγελου Βενιζέλου (το αποκάλυψε ο ίδιος) στον πρώην πρόεδρο της Βουλής Νίκο Βούτση για την ανάληψη της θέσης του επικεφαλής της ΑΔΑΕ, τον Ιούνιο του 2019. Κάτι που έγινε ομόφωνα, με την πλήρη συνηγορία των βουλευτών της Ν.Δ στην διάσκεψη των προέδρων. Πόσο πιθανό είναι μία πρόταση του πρώην αντιπροέδρου της κυβέρνησης Σαμαρά και ενός εκ των πρωταγωνιστών του αντι-ΣΥΡΙΖΑ μετώπου τα προηγούμενα χρόνια να κατέληξε “συριζαίος” την περίοδο μιας πανίσχυρης διακυβέρνησης της Ν.Δ και με την αξιωματική αντιπολίτευση να ασθμαίνει -όπως λεγόταν- δημοσκοπικά; Εάν είχε άγνοια (προσωπικού) κινδύνου, ίσως θα μπορούσε να συμβεί; Μήπως, όμως, είναι πιθανότερο να έχουμε να κάνουμε με έναν επίμονο ως προς το Σύνταγμα, τους θεσμούς, και τον ρόλο του πρώην δικαστή;

Εν κατακλείδι, υπεράνω κριτικής ουδείς. Είτε είναι η Πρόεδρος της Δημοκρατίας, είτε υπουργοί που ήταν δικαστές, είτε δικαστές που έγιναν πρόεδροι ανεξαρτήτων αρχών. Προέχει, όμως, η υπεράσπιση των θεσμών και της λειτουργίας του Συντάγματος, όχι όποτε αυτό δεν συμφέρει να εξαπολύουμε επιθέσεις αποδόμησης χαρακτήρα και να απαξιώνουμε πρόσωπα και μέσω αυτού τους ίδιους τους θεσμούς με ένα υπονομευτικό “ε, αυτός είναι ΣΥΡΙΖΑ”, ή “ποιός τον/την πιστεύει, είναι της Ν.Δ”…

Στη συνέχεια ο πρόεδρος της κοινότητας απηύθυνε πρόσκληση στον τέως Πρόεδρο, ο οποίος ανταποκρίθηκε ασμένως και παρέστη στη σχετική τελετή. Η κ. Σακελαροπούλου αρκέστηκε σε μία ανάρτηση στο facebook για την μαύρη επέτειο. Στην ομιλία του ο τέως Πρόεδρος, πάντως, βρήκε την ευκαιρία να προβάλλει ξανά και εμπεριστατωμένα το νομικό και πολιτικό σκέλος της διεκδίκησης των πολεμικών αποζημιώσεων.

Η ανάρτηση της Κατερίνας Σακελαροπούλου

«Παραμένουμε σταθεροί στην πάγια διεκδίκησή μας για καταβολή πολεμικών αποζημιώσεων από το Γερμανικό Κράτος, μέχρι το δίκαιο αυτό αίτημα να ικανοποιηθεί», τονίζει η Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κατερίνα Σακελλαροπούλου με αφορμή τη μαύρη επέτειο της σφαγής των Καλαβρύτων στις 13 Δεκεμβρίου 1943, ένα από τα αποτρόπαια εγκλήματα της ναζιστικής θηριωδίας.

Με ανάρτησή της στο facebook, η Πρόεδρος της Δημοκρατίας σημειώνει: «Τιμώντας και σήμερα εκείνη την αποφράδα ημέρα και τα μαρτυρικά θύματα της ανείπωτης αυτής αγριότητας, δεν αναμηρυκάζουμε το ιστορικό γεγονός, αλλά το σημασιοδοτούμε μέσα στα συμφραζόμενα του παρόντος μας».

Υπογραμμίζει, επίσης, ότι «αναλαμβάνουμε την ευθύνη της επαγρύπνησης απέναντι στο κακό, την υπολογισμένη σκληρότητα, το μίσος και τον φανατισμό που γεννούν οι απάνθρωπες ιδεολογίες» και επισημαίνει ότι «Θυμόμαστε, σημαίνει φράζουμε τον δρόμο σε παρόμοιες θηριωδίες».

Ακολουθεί η ανάρτηση της κ. Κατερίνας Σακελλαροπούλου στο facebook:

«Τετρακόσιοι σαράντα ένας άνδρες και αγόρια άνω των δεκατριών ετών εκτελέστηκαν. Μόνο δεκατρείς επέζησαν. Στη Ράχη του Καπή, τον λόφο πάνω από τα Καλάβρυτα που έγινε τόπος του μαρτυρίου, μέρες ξερνούσε αίμα το χώμα. Το μεγαλοχώρι του Χελμού παραδόθηκε στις φλόγες. Το σχολείο όπου κρατούνταν τα γυναικόπαιδα πυρπολήθηκε. Είκοσι επτά γειτονικοί οικισμοί καταστράφηκαν και λεηλατήθηκαν. Καπνισμένα ερείπια παντού. Πάνδημος θρήνος.

Από τη σφαγή των Καλαβρύτων, στις 13 Δεκεμβρίου 1943, ένα από τα αποτρόπαια εγκλήματα της ναζιστικής θηριωδίας, σχεδιασμένη ως αντίποινα για την εκτέλεση 77 Γερμανών που είχαν συλληφθεί αιχμάλωτοι μετά τη μάχη της Κερπινής, δύο μήνες νωρίτερα, έχουν περάσει 78 χρόνια – και η πληγή παραμένει νωπή.

Και η μνήμη. Μια μνήμη που πάγωσε τον χρόνο για όσους έχασαν αγαπημένους, όσους έζησαν τον τρόμο και την ερήμωση. Και ταυτόχρονα μια μνήμη που βαραίνει πάνω σε όλους μας σαν ηθική υποθήκη. Τιμώντας και σήμερα εκείνη την αποφράδα ημέρα και τα μαρτυρικά θύματα της ανείπωτης αυτής αγριότητας, δεν αναμηρυκάζουμε το ιστορικό γεγονός, αλλά το σημασιοδοτούμε μέσα στα συμφραζόμενα του παρόντος μας. Αναλαμβάνουμε την ευθύνη της επαγρύπνησης απέναντι στο κακό, την υπολογισμένη σκληρότητα, το μίσος και τον φανατισμό που γεννούν οι απάνθρωπες ιδεολογίες. Θυμόμαστε, σημαίνει φράζουμε τον δρόμο σε παρόμοιες θηριωδίες. Και βέβαια, παραμένουμε σταθεροί στην πάγια διεκδίκησή μας για καταβολή πολεμικών αποζημιώσεων από το Γερμανικό Κράτος, μέχρι το δίκαιο αυτό αίτημα να ικανοποιηθεί».

Η ομιλία του Προκόπη Παυλόπουλου

Ο τέως Πρόεδρος της Δημοκρατίας και Επίτιμος Καθηγητής της Νομικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Προκόπιος Παυλόπουλος παραβρέθηκε στο Ετήσιο Μνημόσυνο για τους Μάρτυρες του Ολοκαυτώματος των Καλαβρύτων, που εκτελέστηκαν από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής και μίλησε, με θέμα «Δεν ξεχνάμε, Ποτέ ξανά». Στην ομιλία του αυτή ο κ. Προκόπιος Παυλόπουλος επισήμανε, μεταξύ άλλων, και τα εξής:
«Η αιματοβαμμένη γη των Μαρτυρικών Καλαβρύτων και οι ψυχές των τραγικών Θυμάτων, που πλανώνται αδιαλείπτως σε τούτο τον Ιερό Τόπο, θυμίζουν, για πάντα και προς κάθε κατεύθυνση, το απεχθέστερο έγκλημα πολέμου στην Ελλάδα κατά την διάρκεια του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου. Έγκλημα το οποίο συντελέσθηκε, υπό συνθήκες Ολοκαυτώματος που παραπέμπουν σε πραγματικό Έγκλημα κατά της Ανθρωπότητας, από τα ναζιστικά στρατεύματα κατοχής την 13η Δεκεμβρίου 1943. Εκπληρώνοντας Εθνικό Χρέος, κυριολεκτικώς, τιμούμε και φέτος την Ιερή Μνήμη των τραγικών Θυμάτων της ναζιστικής θηριωδίας στέλνοντας, urbi et orbi, το διπλό μήνυμα: «Δεν ξεχνάμε, Ποτέ ξανά». Και σας ευχαριστώ θερμώς γιατί μου δίνετε, για μιάν ακόμη φορά, την ευκαιρία να μετέχω σε αυτό το Ιερό Προσκύνημα. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο Ιστορικής Μνήμης -και μακριά από κάθε λογική αντεκδίκησης, που είναι παντελώς ξένη σ’ εμάς, τους Έλληνες- εντάσσουμε και τις αξιώσεις της Ελλάδας ως προς το κατοχικό δάνειο και τις εν γένει αποζημιώσεις για τα θύματα και τις υλικές καταστροφές της ναζιστικής θηριωδίας. Και τούτο διότι η Δικαιοσύνη της Ιστορίας, προκειμένου το μήνυμα «Δεν ξεχνάμε, Ποτέ ξανά» να καταστεί πράξη, απαιτεί από τους θύτες να ολοκληρώσουν την «συγγνώμη» τους αποδίδοντας στην Ελλάδα αυτό που δικαιωματικώς της ανήκει. Πράγμα που σημαίνει πως αν η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας εννοεί και αναγνωρίζει, στο ακέραιο, τις ευθύνες της για το ναζιστικό παρελθόν της οφείλει, αμέσως, να πράξει έναντι της Ελλάδας εκείνο, το οποίο επιβάλλει τόσον η Ιστορική διαδρομή της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ο κοινός μας Ευρωπαϊκός Πολιτισμός, ιδίως δε ο κοινός μας Ευρωπαϊκός Νομικός Πολιτισμός. Και επ’ αυτού υπενθυμίζω τις βασικές μας θέσεις -που είναι και Εθνικές μας Θέσεις, αφότου συντελέσθηκαν τα εγκλήματα της ναζιστικής θηριωδίας κατά της Ελλάδας και του Ελληνικού Λαού- ως προς τις ως άνω αξιώσεις μας. Διευκρινίζεται, ευθύς εξ αρχής, ότι έχουμε να κάνουμε με δύο εντελώς διαφορετικά, από νομική άποψη, θέματα.

Ήτοι:

Α. Πρώτον, με το κατοχικό δάνειο προς την Γερμανία, το οποίο συνήφθη υποχρεωτικώς –ορθότερα με καταναγκαστικό και εκβιαστικό τρόπο- μεταξύ της κατοχικής Ελληνικής κυβέρνησης και της Γερμανίας, προς συντήρηση των στρατευμάτων κατοχής. Εδώ πρόκειται, λοιπόν, από νομική σκοπιά για ενοχή εκ συμβάσεως. Άρα, η αντίστοιχη εκ της συμβάσεως απαίτηση της Ελλάδας είναι ενδοσυμβατικής -και όχι αδικοπρακτικής- προέλευσης.

1. Σε αυτήν την απαίτηση προστίθενται ποσά, τα οποία προκύπτουν από συναφείς προς την δανειακή σύμβαση αιτίες, όπως είναι ιδίως οι τόκοι υπερημερίας λόγω μη έγκαιρης εξόφλησης.
2. Για την απαίτηση αυτή δεν τίθεται ούτε θέμα παραγραφής ούτε θέμα παραίτησης. Τίθεται μόνο ζήτημα συνολικού υπολογισμού της ως σήμερα. Ας σημειωθεί, ότι η Ελληνική θέση γίνεται νομικώς τόσο περισσότερο ισχυρή, όσον η αποπληρωμή του δανείου είχε αρχίσει ήδη από την κατοχική περίοδο.

Β. Και, δεύτερον, με τις αποζημιώσεις λόγω ανθρώπινων θυμάτων και υλικών καταστροφών στην Ελλάδα από τις δυνάμεις κατοχής.

1. Επισημαίνεται, πριν απ’ όλα, ότι το 1946, στην Διάσκεψη των Παρισίων, είχε προσδιορισθεί ένα –κατά προσέγγιση- ποσό τέτοιων αποζημιώσεων προς την Ελλάδα ύψους 7,5 δισ. δολαρίων. Κυρίως δε επισημαίνεται μ’ έμφαση ότι το 1953, με την Συμφωνία του Λονδίνου, δεν «χαρίσθηκαν» στην Γερμανία οι οφειλές της λόγω πολεμικών αποζημιώσεων, όπως η γερμανική πλευρά «τεχνηέντως» φαίνεται να διατείνεται.

α) Η Συμφωνία αυτή απλώς έθεσε «σε αδράνεια» τις οφειλές της Γερμανίας ως την υπογραφή, κατά το Διεθνές Δίκαιο (Δίκαιο του Πολέμου), «Συμφώνου Ειρήνης» μεταξύ της τελευταίας και των Δυνάμεων που νίκησαν στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Πρόκειται νομικώς για ένα είδος «αναβλητικής αίρεσης» (lato sensu), σχετικά με την εξόφληση των υποχρεώσεων της Γερμανίας, επειδή τότε θεωρήθηκε ότι αυτή δεν διέθετε –πρωτίστως λόγω της διαίρεσής της σε Δυτική και Ανατολική- την κατά το Διεθνές Δίκαιο απαιτούμενη πολιτειακή υπόσταση για ανάληψη και εκπλήρωση συναφών υποχρεώσεων.

β) Τούτο –ήτοι η ικανότητα σύναψης «Συμφώνου Ειρήνης»- επήλθε το 1990. Όταν, μετά την επανένωση της Γερμανίας, η τελευταία απέκτησε ενιαία, νομικώς, πολιτειακή υπόσταση και κυριαρχία. Ειδικότερα, το 1990 υπογράφηκε το λεγόμενο «Σύμφωνο 2 + 4» μεταξύ της ενωμένης πλέον Γερμανίας και ΗΠΑ, ΕΣΣΔ, Γαλλίας και Αγγλίας.

γ) Γίνεται δε σήμερα, γενικώς και επισήμως, δεκτό –de facto δε το έχει αποδεχθεί και η Γερμανία, αφού στην βάση αυτή στηρίζει την εν γένει κυριαρχία της- ότι το ως άνω Σύμφωνο επέχει την θέση του «Συμφώνου Ειρήνης» που προβλέπει, κατά το Διεθνές Δίκαιο, η προαναφερόμενη Συμφωνία του Λονδίνου του 1953. Και τούτο διότι μόνον έκτοτε η Γερμανία μπορούσε να υπογράψει ένα τέτοιο «Σύμφωνο», δεδομένου ότι μόνο τότε, κατά τα προλεχθέντα, απέκτησε την ενότητά της και την ενιαία κυριαρχία της μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

δ) Το «Σύμφωνο 2 + 4» καλύπτει, λόγω της νομικής φύσης του αλλά και γενικότητάς του, και τα μη συμβαλλόμενα πλην όμως «παθόντα» από την γερμανική κατοχή Κράτη, όπως η Ελλάδα. Είναι δηλαδή νομικό κείμενο γενικής εφαρμογής.

2. Η από Ελληνικής πλευράς νομική βάση των αποζημιωτικών απαιτήσεων κατά της Γερμανίας βρίσκει σταθερό έρεισμα κυρίως στις διατάξεις του άρθρου 3 της Δ΄ Σύμβασης της Χάγης του 1907, οι οποίες κωδικοποίησαν και τις ως τότε διατάξεις του Δικαίου του Πολέμου.

α) Κατά τις διατάξεις αυτές: «Ο εμπόλεμος όστις ήθελε παραβιάσει τας διατάξεις του Κανονισμού θα υποχρεούται, αν συντρέχει λόγος, εις αποζημίωσιν, θα είναι δε υπεύθυνος δια πάσας τας πράξεις τας διαπραχθείσας υπό των προσώπων των μετεχόντων της στρατιωτικής του δυνάμεως». Επέκεινα, οι διατάξεις των άρθρων 46 και 47 του «Κανονισμού Νόμων και Εθίμων του Πολέμου στην ξηρά», ο οποίος είναι προσαρτημένος στην Δ΄ Σύμβαση της Χάγης του 1907, καθιερώνουν και τις δύο θεμελιώδεις αρχές του Δικαίου του Πολέμου, ήτοι τις αρχές της προστασίας του σεβασμού του Ανθρώπου και της ατομικής ιδιοκτησίας.

β) Όλες αυτές τις αρχές επικαιροποίησε η απόφαση του Διεθνούς Στρατιωτικού Δικαστηρίου της Νυρεμβέργης, το 1946. Αυτό είχε αποδεχθεί, έναντι της Ελληνικής Κυβέρνησης, επισήμως, το 1965, ο τότε Καγκελάριος Λούντβιχ Έρχαρτ. Ο ίδιος δε είχε μιλήσει για επανορθώσεις ύψους 500 εκ. γερμανικών μάρκων.

Από τα όσα εκτέθηκαν προκύπτει ότι οι ως άνω αξιώσεις μας, από τις οποίες ουδέποτε και καθ’ οιονδήποτε τρόπο έχουμε παραιτηθεί, είναι πάντα νομικώς ενεργές –πράγμα που σημαίνει ότι δεν τίθεται κανένα θέμα παραγραφής- και δικαστικώς επιδιώξιμες. Και ο κοινός μας Ευρωπαϊκός Νομικός Πολιτισμός, ως μέρος του εν γένει κοινού μας Ευρωπαϊκού Πολιτισμού που συντίθεται από τις διατάξεις αλλά και από τις θεμελιώδεις αρχές και τις αξίες της Ευρωπαϊκής και της Διεθνούς Νομιμότητας, επιβάλλει την σχετική απόφαση να την λάβει αρμόδιο δικαιοδοτικό Forum, με βάση το σύνολο του εφαρμοζόμενου, εν προκειμένω, Διεθνούς Δικαίου. Η θέση αυτή είναι, κυριολεκτικώς, Εθνική και, κατά συνέπεια, αδιαπραγμάτευτη. Πολλώ μάλλον όταν την θέση αυτή ενισχύει, πλέον, καταλυτικώς η πρόσφατη γνωμοδότηση (2019) της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Εμπειρογνωμόνων του Γερμανικού Κοινοβουλίου (Bundestag). Η οποία αφενός αναγνωρίζει ότι δεν τίθεται ζήτημα παραίτησης ή παραγραφής των αξιώσεων στην Ελλάδα. Και, αφετέρου, προτρέπει, «expressis verbis», την γερμανική πλευρά ν’ αποδεχθεί την προσφυγή Ελλάδας και Γερμανίας στο αρμόδιο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Και κατά τούτο, μόνο προβληματισμό προκαλεί η από 18.10.2019 απόρριψη της, από τον Ιούνιο του ίδιου έτους, πλήρως τεκμηριωμένης ρηματικής διακοίνωσης της Ελλάδας -αλλά και μεταγενέστερες, άμεσες ή έμμεσες, απορρίψεις-αναφορικά με την προοπτική προσφυγής σε αρμόδιο δικαιοδοτικό Forum, για την οριστική επίλυση της σχετικής διαφοράς ως προς τις αξιώσεις της Ελλάδας αναφορικά με το κατοχικό δάνειο και τις γερμανικές αποζημιώσεις. Η προαναφερόμενη άρνηση της Κυβέρνησης της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας, αγνοώντας όλα τα κατά τ’ ανωτέρω, πλήρως τεκμηριωμένα, νομικά επιχειρήματα, εμφανίζεται παντελώς αναιτιολόγητη, δοθέντος ότι έρχεται σε αντίθεση και προς την Ευρωπαϊκή και την Διεθνή Νομιμότητα. Επιπλέον, η άρνηση αυτή είναι άκρως αντιφατική και υποκριτική, αφού δεν είναι νοητό και αποδεκτό, από πλευράς συνεπούς διεθνούς συμπεριφοράς, η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας από την μια πλευρά να επιχειρεί, σε πολλές περιπτώσεις, να «παραδώσει μαθήματα» σεβασμού, εκ μέρους άλλων Κρατών, της Διεθνούς και της Ευρωπαϊκής Νομιμότητας. Και, από την άλλη, ν’ αρνείται την συμμόρφωσή της προς αυτές, όταν μάλιστα πρόκειται για θύματα και ζημίες προερχόμενες από το εφιαλτικό ναζιστικό της παρελθόν, το οποίο έχει, δημοσίως και διεθνώς, καταδικάσει και αποκηρύξει με κάθε μέσο και με κάθε τρόπο. Υπό τις συνθήκες αυτές είναι βέβαιο ότι με την προαναφερόμενη συμπεριφορά της η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας υποσκάπτει, «εκ των έσω», την αξιοπιστία της και το κύρος της, σ’ Ευρωπαϊκό και Διεθνές επίπεδο. Όπως είναι λοιπόν αυτονόητο, η Ελλάδα δεν αποδέχεται, ούτε πρόκειται ν’ αποδεχθεί, καθ’ οιονδήποτε τρόπο, την άρνηση αυτή. Πράγμα που σημαίνει ότι θα επανέλθει εν προκειμένω, δίνοντας ακόμη μεγαλύτερη έκταση και έμφαση στα νομικά -και όχι μόνο- επιχειρήματά της.»

Συγκεκριμένα οι πηγές της προεδρίας ανέφεραν ότι εφαρμόστηκε κατά γράμμα ο 106/1975 (το άρθρο 1 ιδιαίτερα) όπως γίνεται κάθε χρόνο στη μεταπολιτευτική περίοδο.

Τα άτομα προς παρασημοφόρηση ορίζονται από την αρμόδια επιτροπή του Υπουργείου Εξωτερικών. Στην αρχική λίστα που δόθηκε βρισκόταν και το όνομα του Ιάσωνα Αποστολόπουλου.

Εν συνεχεία όμως, το βράδυ της Παρασκευής η προεδρία ενημερώθηκε από το ΥΠΕΞ ότι το όνομα του Ιάσωνα Αποστολόπουλου έχει βγει από το λίστα (και ενώ του είχε ήδη αποσταλλεί πρόσκληση να δώσει το παρών στη σημερινή γιορτή για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας).

Η Προεδρία, ως όφειλε, απέστειλε με ορθή επανάληψη τη νέα λίστα και προχώρησε και στη σχετική διόρθωση στην ιστοσελίδα της.

Το ερώτημα πάντως παραμένει: Ποιος και ποια κριτήρια παρενέβη εκθέτοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο και την Πρόεδρο της Δημοκρατίας σε μία μάλιστα τόσο εμβληματική ημέρα.

Έντονη ήταν η αντίδραση του τομεάρχη Εξωτερικών του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ Γιώργου Κατρούγκαλου.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΣΥΝΕΒΗ: Ιάσων Αποστολόπουλος: Πως ματαιώθηκε αιφνιδίως από την Προεδρία της Δημοκρατίας η παρασημοφόρηση του διασώστη- Η παρέμβαση Μπογδάνου

Οι λόγοι της απόφασης της ΠτΔ να μην προχωρήσει τελικά στην παρασημοφόρηση, παρότι είχε επισήμως ανακοινωθεί, δεν έχουν διευκρινισθεί, ωστόσο κάποιοι αναφέρονται σε επικριτικές αναφορές του διασώστη, παλαιότερα, σχετικά με την μεταναστευτική πολιτική και τις επαναπροωθήσεις προσφύγων.

Την παρασημοφόρηση του Ιάσωνα Αποστολόπουλου, επρόκειτο να ανακοινώσει σήμερα η κυρία Σακελλαροπούλου, με ευκαιρία την 47η επέτειο από την αποκατάσταση της Δημοκρατίας.

Ο Ιάσων Αποστολόπουλος έχει διακριθεί διεθνώς για τη πολυετή συνεισφορά του στη διάσωση των προσφύγων στη Μεσόγειο και σήμερα συνεργάζεται με τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα σε επιχειρήσεις διάσωσης προσφύγων και μεταναστών από την Λιβύη και την Αφρική.

Εχει βραβευθεί από τον δήμαρχο του Παλέρμο που τον ανακήρυξε επίτιμο δημότη και το υπουργείο Ναυτιλίας της Δανίας του απένειμε το Ναυτικό Βραβείο 21 για τις διασώσεις του στη ζώνη της Μάλτας.

Με τον νεαρό διασώστη(37 ετών) επικοινώνησε η προεδρία της Δημοκρατίας και του ανακοίνωσε ότι βρίσκεται στη λίστα των ανθρώπων που θα παρασημοφορήσει η πρόεδρος, με απόφαση της ίδιας της κυρίας Σακελλαροπούλου που γνωρίζει και παρακολουθεί το έργο του. Χθες μάλιστα Παρασκευή, του ζητήθηκε η ακριβής ιδιότητα του για να συμπεριληφθεί στο σχετικό ΦΕΚ.

Σε χθεσινό τηλεγράφημα του Αθηναϊκού Πρακτορείου με τίτλο «Οι προσωπικότητες που θα παρασημοφορήσει η Κατερίνα Σακελλαροπούλου» αναφέρεται σχετικά ότι θα του απονεμηθεί ο Χρυσός Σταυρός του Τάγματος του Φοίνικος.

Όμως αργά χθες το βράδυ, ο βουλευτής της ΝΔ Κ. Μπογδάνος ενημέρωσε μέσω του λογαριασμού του στο Facebook, ότι «ο επιθετικός επικριτής της πολιτικής υπεράσπισης των συνόρων της Ελληνικής Δημοκρατίας αλλά και συνολικά των Σωμάτων Ασφαλείας, ΔΕΝ θα τιμηθεί αύριο από την πρόεδρο, όπως είχε αρχικά ανακοινωθεί».