Μάλιστα, κατά τη διάρκεια της τηλεοπτικής εκπομπής παρουσιάστηκε και μία σειρά από νέες τέτοιες ιχνογραφίες που βρέθηκαν στο ημερολόγιο του άτυχου φοιτητή στις οποίες οι ειδικοί αναλυτές που τις μελετούν, εντοπίζουν άγχος, φόβο, αγωνία, ανασφάλεια και αποκλεισμό. Προτείνουν, μάλιστα, αυτά τα έξι σχέδια να συμπεριληφθούν στα υπόλοιπα ντοκουμέντα που θα ερευνηθούν από τις Αρχές, καθώς ενδεχομένως αποτυπώνουν γεγονότα με σημασία για την έκβαση της υπόθεσης. Επισημαίνουν πως συχνά τα παιδιά αναπαριστούν εικόνες που μπορεί να έχουν πέσει στην αντίληψή τους, να έχουν ακούσει, να έχουν δει ή να έχουν βιώσει.

Οι ιχνογραφίες, μαζί με νέα αποσπάσματα από το ημερολόγιο του φοιτητή, επίσημα μεταφρασμένα από την αγγλική γλώσσα την οποία χρησιμοποιούσε για να καταγράφει τις βαθύτερες σκέψεις του, έχουν συγκεντρωθεί και κατατέθηκαν στις εισαγγελικές Αρχές. Σε αυτά τα χωρία από το ημερολόγιο διαφαίνονται οι σχέσεις του κυρίως με τη μητέρα του, αλλά και με πρόσωπα που η μαρτυρία τους θεωρείται σημαντική. «Όσο και αν πιστεύω ότι θα έπρεπε να τα πω όλα, ένα μέρος του εαυτού μου είναι χαρούμενο που δεν το έκανα», είχε γράψει ανάμεσα σε άλλα ο Νικόλας Ντουρτουρέκας και είχε προσθέσει: «Τα πράγματα εύκολα θα είχαν ανατραπεί και εγώ θα έβρισκα τον εαυτό μου στο μάτι του κυκλώνα. Ίσως αυτό να έγινε για να μου δείξει ότι είναι ένα θηρίο αυτό που αγαπάω, για να με κάνει να συμπεριφερθώ σαν ένας ήρωας».

Τα σχέδια του Νικόλα:

Επίσης, η μητέρα του Νικόλα αποκάλυψε δημοσίως για πρώτη φορά πως ήταν αποδέκτης μιας έντονα κακοποιητικής συμπεριφοράς από τον πρώην σύντροφό της. Υποστήριξε πως δεν θέλησε να καταφύγει στις αρχές φοβούμενη τις αντιδράσεις του καθώς λόγω της επαγγελματικής του ιδιότητας θα γινόταν άμεσα κοινωνός της καταγγελίας της. Δεν απέκλεισε αποδέκτης τέτοιων συμπεριφορών να ήταν και ο Νικόλας.

Πίνακες – έργα τέχνες από τους μικρούς δημιουργούς με έμπνευση από τις εποχές του χρόνου, από τις γιορτές του χρόνου, από τις δραστηριότητες του χρόνου. Η έκδοση του ημερολογίου δεν θα ήταν εφικτή χωρίς τη βοήθεια των 9 χορηγών :

1. Lesvos handmade wooden spearguns
2. Lesvosnews.net  Ενημερωτική Ιστοσελίδα της Λέσβου
3. Xinelis Wood.  Συστήματα κουφωμάτων και πόρτες ασφαλείας
4. Bolkas. Σκάφος, ψάρεμα, εκδρομή, τεχνολογία  
5. ΕΥ ΚΑΤΟΙΚΕΙΝ Νίκος Τζιμούκος  Κουφώματα
6. Κρέατα Γαϊτάνη
7. Γεωτεχνικές Μελέτες Δεϊλόγκος Γατσής ΟΕ
8. Syllabus Κέντρο Δημιουργικής Εκμάθησης Ξένων Γλωσσών
9. Χαρτί και Μολύβι Βιβλιοχαρτοπωλείο

Ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων των μαθητών του 5^ου Νηπιαγωγείου ευχαριστεί θερμά τους χορηγούς και όλους όσους αγόρασαν το ημερολόγιο. Όλα τα έσοδα από την πώληση του ημερολογίου θα διατεθούν για εκπαιδευτικές δραστηριότητες των παιδιών του νηπιαγωγείου.

Η κόρη του νυν προέδρου των ΗΠΑ, Τζο Μπάιντεν, είχε αφήσει τα προσωπικά της αντικείμενα στο σπίτι μιας φίλη της στη Φλόριντα, την άνοιξη του 2020, όπου έμεινε τότε η Έιμι Χάρις. Η Χάρις και ο Κουρλάντερ κατηγορούνται ότι προσπάθησαν να πουλήσουν το ημερολόγιο στο προεκλογικό επιτελείο του Ντόναλντ Τραμπ, το οποίο φέρεται να απέρριψε την προσφορά τους. Ακολούθως, στράφηκαν σε μια συντηρητική ομάδα που ονομάζεται «Project Veritas», γνωστή για την υποστήριξή της στον Ρεπουμπλικάνο μεγιστάνα.

Σύμφωνα με δικαστικά έγγραφα, έλαβαν 20.000 δολάρια ο καθένας από την Project Veritas, που τελικά αποφάσισε να μη δημοσιεύσει ιστορίες από το ημερολόγιο επειδή δεν κατάφερε να επιβεβαιώσει πως ανήκε πράγματι στην κόρη του Μπάιντεν.

Η εφημερίδα New York Times μεταδίδει ότι η Project Veritas λίγες εβδομάδες πριν από τις προεδρικές εκλογές του 2020 επιχείρησε να ξεγελάσει την Άσλεϊ Μπάιντεν προκειμένου να παραδεχτεί πως επρόκειτο για το προσωπικό της ημερολόγιο.

Το FBI ξεκίνησε έρευνα όταν ο συντηρητικός ιστότοπος National File δημοσίευσε περιεχόμενο του ημερολογίου που περιελάμβανε προσωπικά δεδομένα της Άσλεϊ Μπάιντεν. Το National File ισχυρίζεται ότι έλαβε τα έγγραφα από ένα μέλος της ομάδας Project Veritas.

Η Έιμι Χάρις και ο Ρόμπερτ Κουρλάντερ βρίσκονται αντιμέτωποι με ποινή φυλάκισης έως και πέντε ετών.

Η Καλλιόπη Νάκου, η οποία ποζάρει με χάρη …μοντέλου μπροστά στον φωτογραφικό φακό, είναι μία από τους ενοίκους της ξεχωριστής αυτής μονάδας φροντίδας ηλικιωμένων στην Ξάνθη, του «γηροκομείου της καρδιάς μας», όπως γράφει και η ταμπέλα με την οποία τους επισκέπτες στους χώρους του.

Καταγγελίες για παράνομες επαναπροωθήσεις προσφύγων και μεταναστών στο Αιγαίο

Μαζί με τους συνενοίκους της στο γηροκομείο, τον Λευτέρη Γιαγκίδη, που ποζάρει με το χαρακτηριστικό «καβουράκι» του και το κομπολόι στο χέρι στο εξώφυλλο του ημερολογίου, αλλά και τους Βασιλική Τσοκαλίδου, Κουιμέτ Μουσταφά Ογλού, Αθανασία και Θεόδωρο Παυλίδη, Χαράλαμπο Καραβασίλογλου, Αγαθή Ανδρεάδου, Γεωργία Χατζηαποστόλου και Ευαγγελία Καρακεσίσογλου, η Καλλιόπη Νάκου πόζαρε στον φακό της καλλιτεχνικής ομάδας φωτογραφίας του «ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟΥ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ», έτους 2019-2020, του Ιδρύματος Θρακικής Τέχνης και Παράδοσης (Ι.Θ.Π.Τ) Ξάνθης. Η καλλιτεχνική αυτή ομάδα μαζί με το γηροκομείο «Ο Μέγας Βασίλειος» και την εθελόντρια Σοφία Σαλβανά ένωσαν δυνάμεις και φαντασία και μεταμόρφωσαν τους ηλικιωμένους σε «πρωταγωνιστές σε πρώτο πλάνο».

Η προσπάθεια εντάσσεται στο πλαίσιο πρακτικής άσκησης του εργαστηρίου με θέμα «Τρίτη Ηλικία: μορφές και καθημερινότητα στο Γηροκομείο Ξάνθης», με εκπαιδευτή τον Γρηγόρη Λεοντιάδη. Στο εγχείρημα της μεταμόρφωσης δόθηκε η ονομασία «Διακτινισμοί» και στο πλαίσιό του, από τον Νοέμβριο του περασμένου έτους έως και την πρώτη καραντίνα, οι ηλικιωμένοι πόζαραν στο φακό των εκπαιδευόμενων. Με περισσή φροντίδα, όπως εξηγεί στο Αθηναϊκό/Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο πρόεδρος του γηροκομείου, Γιάννης Παπαχρόνης, όλοι οι συντελεστές κατάφεραν να δημιουργήσουν το κατάλληλο σκηνικό και συνθήκες ιδανικές ώστε οι ηλικιωμένοι να νιώσουν άνετα και να μεταδώσουν με τη νιότη της ψυχής τους και το πλατύ τους χαμόγελο μηνύματα χαράς, αισιοδοξίας, ευτυχίας, ελπίδας, νοσταλγίας για το παρελθόν αλλά κι ελπίδας για το μέλλον.

Το εγχείρημα, όπως σημειώνει ο κ. Παπαχρόνης, «αγκάλιασαν» πρωτίστως οι ίδιοι οι ηλικιωμένοι, οι οποίοι εντυπωσιάστηκαν εξίσου με τον ίδιο από το αποτέλεσμα. «Είδα τις φωτογραφίες κι εξεπλάγην ευχάριστα», σημειώνει χαρακτηριστικά ο κ. Παπαχρόνης, εξηγώντας πως το φωτογραφικό υλικό της καλλιτεχνικής ομάδας δεν περιορίζεται στις σελίδες του ημερολογίου. «Έχουμε κι άλλο φωτογραφικό υλικό και θα δούμε πώς θα το αξιοποιήσουμε», εξηγεί.

Μέσα από τις λεζάντες που συνοδεύουν τις φωτογραφίες τους, οι ένοικοι του γηροκομείου μοιράζονται τις σκέψεις τους κάνοντας κοινωνούς της ζωής τους τούς κατόχους του διαφορετικού αυτού ημερολογίου. «Ένα σφίξιμο χεριών …κι ένα σφίξιμο χειλιών», γράφει ο Θεόδωρος Παυλίδης, «Είμαι έτοιμη… κοιτάζω μπροστά αλλά πατάω γερά στο τώρα!», σημειώνει η Βασιλική Τσοκαλίδου, «Μια σύγχρονη μάγισσα της Σμύρνης: βλέπω μέσα σου, αν βλέπεις κι εσύ!» σημειώνει η Κουιμέτ Μουσταφά Ογλού, «Εμείς μαζί εδώ… αλλά και αλλού!» τονίζουν η Αθανασία και Θεόδωρος Παυλίδης, «Κάπου… κάποτε… παλιά… μεταξύ μας OMERTA!» αναφέρει ο Χαράλαμπος Καραβασίλογλου, «Πόσο αστεία είναι η ζωή τελικά!!! Αρκεί το αεράκι από τη βεντάλια μου να διώχνει κάθε κακό» αναφέρει η Αγαθή Ανδρεάδου, «Ένα τσιγάρο δρόμος είναι η ζωή! Ερωτευτείτε και θα κρατήσει περισσότερο!» παροτρύνει η Αθανασία Παυλίδου, «La vie en rose! Παντού υπάρχει αρχοντιά!» επισημαίνει η Γεωργία Χατζηαποστόλου, «Το βιβλίο με κάνει να ταξιδεύω… τελικά τη 2η φορά που το διαβάζω, μου φαίνεται καλύτερο! Να ήταν έτσι και η ζωή μας!!!» εύχεται η Ευαγγελία Καρακεσίσοσγλου.

Το ημερολόγιο αφιερώνεται «σε όλους τους ηλικιωμένους της καρδιάς μας που έφυγαν από κοντά μας, αλλά συνεχίζουν να μας εμπνέουν στο διηνεκές», αναφέρεται χαρακτηριστικά στις σελίδες του. Είναι, μάλιστα, η πρώτη φορά που το γηροκομείο Ξάνθης «Ο Μέγας Βασίλειος» εκδίδει το δικό του ημερολόγιο, όπως εξηγεί ο κ. Παπαχρόνης. Μάλιστα, ενώ είχε αποφασιστεί να εκδοθούν 70 συλλεκτικά αντίτυπα, τα οποία έχουν δοθεί πρωτίστως στους «πρωταγωνιστές» του, τα παιδιά των ηλικιωμένων αλλά και σε διάφορους φορείς που στηρίζουν το έργο της μονάδας, μια ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έγινε η αφορμή για έναν καταιγισμό τηλεφωνημάτων από ανθρώπους που επιθυμούν να το αποκτήσουν.

Ο κ. Παπαχρόνης δεν παραλείπει να ευχαριστήσει τον υπεύθυνο της φωτογραφικής ομάδας Ι.Θ.Τ.Π. και του όλου εγχειρήματος Γρηγόρη Λεοντιάδη αλλά και κάθε έναν από τους εκπαιδευόμενους/μαθητές: Νίκο Στρατογιαννάκο, Δροσιά Πουταχίδου, Αναστασία Μακρή, Ιωάννα Παυλίδου, Γιάννη Βλαχόπουλο, Ξανθή Δεμερτζή και Έφη Μαρίνου. Όπως επίσης και τις Φοίβη Βασιλειάδου και Σοφία Σαλβανά που φρόντισαν για τα ρούχα, το χτένισμα και το make up των …μοντέλων του ημερολογίου!

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Αναλυτικά τα όσα έγραψε:

Τρίτη 10/11
Όλα ξεκίνησαν την Τρίτη 10.11 με έντονο πονοκέφαλο για να εξελιχθεί στη συνέχεια σε πονοκέφαλο με πυρετό. Καθώς κάθε μέρα συνήθιζα να πηγαίνω για τρέξιμο δεν έδωσα αρχικά σημασία, θα μπορούσε να είναι ιγμορίτιδα, ή κάποιο απλό κρύωμα, από τα πολλά που κυκλοφορούν.

Συγκίνηση στην Πάτρα: Βγαίνει από τη ΜΕΘ ο 8χρονος με συμπτώματα της νόσου Kawasaki

Πέμπτη – Παρασκευή 12-13/11
Πέμπτη ο πυρετός επέμενε, Παρασκευή έχασα γεύση και όσφρηση. Τα αντίστοιχα συμπτώματα του αδελφού μου έδωσαν το στίγμα, μάλλον επρόκειτο για COVID.

Σαββατοκύριακο 14-15/11
ΟΚ, πυρετός, δεν έγινε κάτι, τα αντιπυρετικά είναι καλά, αντιβιώσεις, αλλά φτάνει το Σαββατοκύριακο 14-15.11 και δεν λέει να περάσει η κατάσταση, ούτε για λίγο.

Δευτέρα 16/11
Από Δευτέρα 16.11 ξεκινάω δεξαμεθαζόνη, για να προλάβουμε την πνευμονία, παρότι ως τότε δεν έχει δώσει συμπτώματα. Δεν ένιωθα πόνο, βήχα ή κάτι άλλο.

Τετάρτη-Πέμπτη 18-19/11
Τετάρτη εμφανίζεται η δύσπνοια, πόνος στο διάφραγμα, το βράδυ δεν μπορούσα να κοιμηθώ κι έτσι τα χαράματα της Πέμπτης 19.11 πήγα στα ΤΕΠ COVID του νοσοκομείου της Κατερίνης. Μου έκαναν ακτινογραφία, αιματολογικές και με έστειλαν για PCR.

Η ακτινογραφία ήταν ένα σοκ, μιας και έδειξε πνευμονία και στους δύο πνεύμονες, με οξεία φλεγμονή στις αιματολογικές.

Οι γιατροί μου σύστησαν ξεκούραση, έδωσαν αγωγή και έτσι έφυγα για το σπίτι. So far so good. Όμως το βράδυ της Πέμπτης (χαράματα Παρασκευής) ξυπνάω για να πιω λίγο νερό και νιώθω την αναπνοή μου να με αφήνει. Πέρασα τις ώρες αγωνίας ως το πρωί σε μια πολυθρόνα προσπαθώντας να αναπνεύσω, με τον κορεσμό μου οριακά πάνω από το 90, να φλερτάρει με το 88-89.

Παρασκευή 20/11
Η Παρασκευή κύλησε κάπως καλύτερα, μέχρι που έφτασε το βράδυ (αλλά αυτή τη φορά από τις 22:00) με τα ίδια ακριβώς συμπτώματα και το οξυγόνο σπάνια να ανεβαίνει στο 90.

Δίχως να κοιμηθώ το βράδυ από το φόβο, την ταχύπνοια, το Σάββατο το πρωί ετοιμάστηκα να πάω στο νοσοκομείο, ενώ παράλληλα χτύπησε και το τηλέφωνο που με ενημέρωνε πως ήμουν θετικός στον COVID. Φυσικά δεν ήταν έκπληξη, κι οι γιατροί μου το είχαν πει άλλωστε ότι αυτό ήταν 100% σίγουρο.

Με πολύ κόπο ντύθηκα με πήγα στο νοσοκομείο. Σχεδόν αμέσως με έβαλαν στα Επείγοντα-COVID, σύνδεση στο μόνιτορ, οξυγόνο, αίμα, ένεση Apotel και επιτήρηση. Με το που πέρασα την πόρτα τον Επειγόντων είδα ένα πρωτόγνωρο θέαμα, γεμάτα όλα τα κρεβάτια, νοσηλευτές και γιατροί να τρέχουν, χαμός. Δεν είναι ότι δεν είχα ξαναβρεθεί σε νοσοκομείο – τουλάχιστον όχι για μένα – όμως ήταν κάτι διαφορετικό, το ένιωθες με τις στολές, τις φωνές, την αγωνία. Το οξυγόνο μου ήταν κακό και το καταλάβαινα. Με το ζόρι μου έβαλαν φορητό για να με πάνε για ακτινογραφία, όπου έδειξε αυτά που γνώριζαν για την πνευμονία-COVID. Ως το μεσημέρι είχε τόσο ασφυκτικά γεμίσει ο χώρος των ΤΕΠ, ώστε έψαχναν εναγωνίως κρεβάτια, ήδη ήταν μεσημέρι και υπολόγιζαν για 12 εισαγωγές.

Σάββατο 21/11
Το Σάββατο 21.11 ήταν μια πολυάσχολη μέρα…

Τελικά τα πολυπόθητα κρεβάτια βρέθηκαν κι έτσι πήγα στο επίπεδο-1, πρώην πτέρυγα AIDS.

Με το με βάζουν στο κρεβάτι το οξυγόνο πέφτει, αυξάνεται το άγχος, πια δεν μπορώ να κάνω βήμα ούτε ως το μπάνιο να πάω. Προσπαθώ να σκύψω να πιάσω το μαξιλάρι και η ανάσα μου κόβεται. Το απόγευμα και το βράδυ πέρασαν με μεγάλο φόβο, έσφιγγα στο χέρι μου το κουμπί του συναγερμού, το ρίγος ήταν απίστευτο.

Οι σκέψεις φυσικά ήταν όλες μαύρες, δεν ντρέπομαι να το γράψω, φοβήθηκα ότι δεν θα ξαναδώ το σπίτι μου, Αλήθεια. Σκεφτόμουν ότι τόσος κόπος διαβάζοντας, γράφοντας, όλα θα πήγαιναν χαμένο, προσωπικό χρόνος που επενδύθηκε με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Δεν ξέρω εάν είναι χαζό ή λογικό, νομίζω τίποτε λογικό δεν μπορεί να συμβεί όταν είσαι μόνος σε ένα θάλαμο συνδεδεμένος με ορούς, οξυγόνο και ενέσεις τη μία πίσω από την άλλη. Το Σάββατο βράδυ έφτασα κοντά στη διασωλήνωση.

Κυριακή 22/11
Το πρωί της Κυριακής ένιωσα αρχικά λίγο καλύτερα, άυπνος και φοβισμένος, αλλά σύντομα το οξυγόνο κατέρρευσε, αναγκάζοντας τους γιατρούς να μου βάλουν την πιο ισχυρή μάσκα που είχαν και άρον άρον μου βρήκαν δωμάτιο στον 3ο όροφο και την πτέρυγα COVID. Για όλη την Κυριακή δεν είχα διαφύγει τη διασωλήνωση, εφόσον το οξυγόνο έμενε χαμηλά, αν και ήταν κάτι που φοβόμουν αλλά δεν ήξερα (το έμαθα μετά το εξιτήριο).

Δευτέρα 23/11
Η Κυριακή ήταν μια αρκετά σκληρή μέρα, το ίδιο και η Δευτέρα.

Δίπλα μου γηραιός κύριος 76 ετών διασωληνώθηκε τα χαράματα της Δευτέρας προς Τρίτη, μια διαδικασία επίπονη να την ακούς, όλη η αγωνία των γιατρών και η προσπάθειά τους να τον κρατήσουν στη ζωή. Ο θάλαμος έμεινε με εμένα μόνο γύρω στις 03:00, αλλά στις 05:30 ήρθε νέος ασθενής, λίγο μεγαλύτερος ηλικιακά από μένα, αλλά σε κακή κατάσταση, ισχυρός πυρετός δύσπνοια και όλα τα συναφή. Πονούσε, δεν μπορούσε να αναπνεύσει, χάλια όλα, κι αυτό δεν βοηθούσε την ψυχολογία μου να ανέβει ιδιαίτερα.

Να σημειώσω εδώ ότι δεν μπορούσα ούτε να σηκωθώ στο κρεβάτι, ούτε να κινηθώ, δεν έτρωγα, δεν είχα διάθεση να πιω ούτε νερό, πονούσα αφόρητα και κάθε σκέψη και μόνο ήταν δύσκολη, ώστε οι γιατροί μου έβαλαν καθετήρα. Δεν υπήρχε άλλη λύση, ο πόνος του καθετήρα δεν ήταν τίποτε μπροστά στα υπόλοιπα σενάρια.

Τρίτη 24/11
Μετά την Τρίτη η κατάσταση κάπως εξομαλύνθηκε. Τρίτη απόγευμα μου άλλαξαν μάσκα σε κάπως πιο ελαφριά, αφού σιγά σιγά το οξυγόνο πήγαινε καλύτερα. Ήμουν πια απύρετος, η όσφρηση και η γεύση επανήλθαν, είχα πια όρεξη να φάω ό,τι μου έφερναν οι νοσοκόμες. Προσπαθούσα να μην διαβάζω ειδήσεις, και σίγουρα όχι σχετικά με τον κορονοϊό αν και ήταν μάλλον αδύνατο να αποφύγει κανείς τέτοια πράγματα καθώς σκρολάρει το κινητό του.

Φόβος, θάνατος, αγωνία, διασωληνωμένοι, και τα πράγματα στην Πιερία δεν πήγαιναν (και εξακολουθούν να μην πηγαίνουν) καλά. Πρώτη φορά την Πέμπτη μάζεψα λίγες δυνάμεις και ανασηκώθηκα στο κρεβάτι, κατάφερα να δω έξω από το παράθυρο, ως τότε έβλεπα λίγο ψηλά τον ουρανό όπως ήμουν σε οριζόντια θέση. Έκανα λίγα βήματα με τον καθετήρα και το οξυγόνο.

Παρασκευή 27/11
Όταν οι γιατροί την Παρασκευή το μεσημέρι με εξέτασαν και μου είπαν ότι θα μπορούσα να πάω σπίτι μου, με συμπυκνωτή οξυγόνου, ήθελα να κλάψω από χαρά, αλλά παράλληλα σκεφτόμουν: μπορώ να σηκωθώ; μπορώ να περπατήσω; θα έχω οξυγόνο; Το απόγευμα, αφού έγιναν οι διαδικασίες που απαιτούνταν για τα χαρτιά, μου έβγαλαν τον καθετήρα, και έπρεπε να ντυθώ, να ετοιμαστώ, επιστράτευσα όλο το οξυγόνο που είχα για να τα καταφέρω, ενώ οι αρθρώσεις μου πονούσαν από την πολυήμερη κατάκλιση, κάθε κίνηση ήταν πολύ δύσκολη. Όμως ήμουν αποφασισμένος να φύγω όρθιος από εκεί μέσα, όχι σε καρέκλα, όχι υποβασταζόμενος. Και το κατάφερα. Όταν ανέπνευσα τον αέρα έξω από το κτίριο του νοσοκομείου ήταν σα να ξαναγεννήθηκα, τόση ήταν η χαρά.

Η επιστροφή στο σπίτι

Όταν βρέθηκα στο σπίτι μου φυσικά δεν περιγράφεται το συναίσθημα, εντάξει μιλάμε έσπευσα να κάνω ένα μπάνιο να φύγει από πάνω μου η αίσθηση του νοσοκομείου. Κοιμήθηκα για πρώτη φορά δίχως να ακούω τον ήχο από τα μόνιτορ, όλα αυτά, και ήταν σχεδόν απίστευτο. Αφού ξυπνούσα μέσα στο βράδυ και κάθε τρεις και λίγο ξυπνούσα για να συνειδητοποιήσω ότι δεν ήμουν στο θάλαμο, αλλά στο σπίτι μου.

Τώρα υπάρχει ο μακρός δρόμος της αποκατάστασης, μέχρι να επανέλθουν τα πνευμόνια μου, αλλά είμαι σίγουρος ότι τα δύσκολα πέρασαν. Σύντομα (?) θα είναι μια κακή ανάμνηση, μια εμπειρία…

«Οι ήρωες της εποχής μας»

Και λίγα λόγια για το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό: οι άνθρωποι αυτοί είναι οι ήρωες της εποχής μας, δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία. 24/7 εκεί, στις επάλξεις, με μισθούς που σε μεγάλο βαθμό είναι κατώτεροι των υπηρεσιών του, με μόνο τους μέλημα το να κάνουν τη νοσηλεία των ασθενών όσο πιο άνετη γίνεται. Αντιμετωπίζοντας τους φόβους, τις ιδιαιτερότητες του κάθε ενός και της κάθε μιας, βλέποντας το θάνατο τριγύρω και να πρέπει κάθε βράδυ μετά από μια δύσκολη βάρδια να γυρίσουν σπίτια και στις οικογένειές τους. Υπόκλιση. Χρέος του κράτους είναι να στηρίξει και να ενισχύσει το ΕΣΥ, ασχέτως της διάρκειας της πανδημίας. Ο κόσμος πάντα θα υποφέρει από προβλήματα υγείας, όμως ένα κράτος που έχει στο επίκεντρο τον πολίτη του, οφείλει να του παρέχει ποιοτικές υπηρεσίες δημόσιας υγείας, κι εγώ προσωπικά το ένιωσα στο νοσοκομείο μας.

Αυτές ήταν μερικές σκέψεις, ξέρω ότι είναι κουραστική η ανάγνωση αλλά σίγουρα σε κάποιους μπορεί να φανούν χρήσιμες.

Υγεία, το πιο σημαντικό πράγμα, όλα τα άλλα με τον έναν ή τον άλλο τρόπο έρχονται.