Συνέντευξη

Νίκος Γιαννόπουλος

–Οι περισσότεροι από μας αντιμετωπίζουμε την πανδημία ως μία μακρινή ανάμνηση. Φαίνεται όμως ότι ο Covid υπάρχει ακόμη ανάμεσά μας. Ποια είναι τα δεδομένα; Είναι σημαντικό να συνεχίσουμε να εμβολιαζόμαστε;

Είναι όντως μακρινή ανάμνηση, με την έννοια ότι η ανθρωπότητα πέρασε μια επώδυνη περιπέτεια που κόστισε τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων — περισσότερα από 7 εκατομμύρια παγκοσμίως — ενώ εκατοντάδες εκατομμύρια νόσησαν, με σημαντικό αριθμό να εμφανίζει σοβαρή νόσο. Ήταν μια περίοδος που μας ανάγκασε να αλλάξουμε δραματικά την καθημερινότητά μας και να αναμετρηθούμε με τα όρια των συστημάτων υγείας.

Και όμως, χάρη στην επιστήμη, μέσα σε ελάχιστους μήνες από την εμφάνιση ενός νέου ιού και μιας νέας νόσου του COVID-19, καταφέραμε να αναπτύξουμε αποτελεσματικές διαγνωστικές και θεραπευτικές στρατηγικές, καθώς και νέα μοντέλα οργάνωσης των υπηρεσιών υγείας — κυρίως σε επίπεδο πρωτοβάθμιας φροντίδας — που μείωσαν θεαματικά τη θνητότητα και τη νοσηρότητα από τη λοίμωξη SARS-CoV-2. Επιπλέον, μέσα σε έναν μόλις χρόνο αναπτύχθηκαν τα εμβόλια mRNA, τα οποία κυριολεκτικά σταμάτησαν την πανδημία – ο μαζικός καθολικός εμβολιασμός απέτρεψε περισσότερους από 14 έως 20 εκατομμύρια θανάτους παγκοσμίως μόνο κατά τον πρώτο χρόνο εφαρμογής των εμβολίων, μειώνοντας δραστικά τον κίνδυνο σοβαρής νόσου και νοσηλείας.

Ο πολίτης πρέπει να αντιληφθεί την αξία του του κοινωνικού κράτους και να αγωνιστεί για αυτό

Ωστόσο, o COVID δεν είναι μια μακρινή ανάμνηση. Σύμφωνα με μεγάλες διεθνείς μετα-αναλύσεις, περίπου 36% των ανθρώπων που μολύνθηκαν με SARS-CoV-2 εμφανίζουν συμπτώματα Long COVID σε κάποιο στάδιο μετά τη λοίμωξη. Πρόκειται για μια πολυσυστηματική κατάσταση που μπορεί να επηρεάσει το νευρικό, το καρδιαγγειακό και το αναπνευστικό σύστημα και να διαρκέσει μήνες ή και χρόνια. Tο πρόβλημα έχει πλέον και τεράστιες οικονομικές διαστάσεις. Υπολογίζεται ότι περίπου 400 εκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως έχουν εμφανίσει Long COVID, ενώ το συνολικό οικονομικό βάρος της νόσου προσεγγίζει το 1 τρισεκατομμύριο δολάρια ετησίως — περίπου το 1% της παγκόσμιας οικονομίας.

Η επιστήμη απέδειξε ότι διαθέτoυμε ισχυρά εργαλεία που αντιμετώπισαν τις επιπτώσεις της πανδημίας: Το ισχυρό Δημόσιο Εθνικό Σύστημα Υγείας, την Πρωτοβάθμια Περίθαλψη και τον Εμβολιασμό. Δεν είναι μια μακρινή ανάμνηση  αν αναλογιστούμε ότι τα διδάγματα της πανδημίας δεν αξιοποιήθηκαν. Αντί να ενισχυθούν τα δημόσια συστήματα υγείας, σε πολλές χώρες της Ευρώπης συνεχίζεται — και μάλιστα πιο επιθετικά — μια πολιτική αποδυνάμωσης και εμπορευματοποίησης της υγείας.

Σε ό,τι αφορά το ερώτημα του εμβολιασμού, η απάντηση είναι κατηγορηματικά θετική: πρέπει να συνεχίσουμε να εμβολιαζόμαστε.

Μην ξεχνάμε ότι ο εμβολιασμός, ο μαζικός καθολικός εμβολιασμός, είναι μια κατάκτηση των λαϊκών τάξεων. Είναι ένας από τους βασικούς πυλώνες της πολιτικής πρωτοβάθμιας περίθαλψης που εφαρμόστηκε ήδη από τα πρώτα χρόνια της Σοβιετικής Ένωσης μετά την Επανάσταση, υπό την καθοδήγηση του πρώτου κομισσάριου υγείας, του Nikolaï Semachko.

Όταν η υγεία αντιμετωπίζεται ως εμπόρευμα και όχι ως δημόσιο αγαθό, είναι αναμενόμενο ένα μέρος της κοινωνίας να απομακρύνεται και να αμφισβητεί

Όταν λοιπόν λέμε ότι πρέπει να συνεχίσουμε να εμβολιαζόμαστε, σημαίνει ότι πρέπει να διεκδικούμε την ανάπτυξη καθολικών προγραμμάτων δωρεάν εμβολιασμού για όλα τα νοσήματα για τα οποία υπάρχουν αποτελεσματικά εμβόλια — από την ιλαρά έως τον HPV, που σχετίζεται με αυξημένο κίνδυνο καρκίνου του τραχήλου της μήτρας.

Εφοσον προσεγγίσουμε τον εμβολιασμό μέσα από αυτό το πλαίσιο – δηλαδή της διάχυσης στην κοινωνία των κατακτήσεων της ιατρικής επιστήμης και της βιολγίας, αντιλαμβανόμαστε ότι ο εμβολιασμός είναι κοινωνικό δικαίωμα. Αυτός είναι και ο βασικός λόγος που ο εμβολιασμός είναι στόχος ακροδεξιών, νεοφιλελεύθερων και αντιεπιστημονικών δυνάμεων στην Ευρώπη και την Αμερική. Η υπεράσπισή του εμβολιασμού λοιπόν δεν είναι μόνο ζήτημα υγείας, είναι και ζήτημα κοινωνικής δικαιοσύνης και δημοκρατίας.

-Πολύς κόσμος δυσπιστεί πλέον σοβαρά για τα εμβόλια… Τι θα συμβουλεύατε έναν πολίτη που αρνείται να εμβολιαστεί για τον Covid;

Πρέπει να κατανοήσουμε ότι η δυσπιστία δεν προέκυψε στο κενό. Είναι αποτέλεσμα αντιφάσεων, λαθών στη διαχείριση της πανδημίας, αλλά και της γενικότερης κρίσης εμπιστοσύνης προς τους θεσμούς και τα συστήματα υγείας. Όταν η υγεία αντιμετωπίζεται ως εμπόρευμα και όχι ως δημόσιο αγαθό, είναι αναμενόμενο ένα μέρος της κοινωνίας να απομακρύνεται και να αμφισβητεί.

Η απάντηση, λοιπόν, στο ερώτημά σας είναι μία: να αντιληφθεί την αξία του του κοινωνικού κράτους και να αγωνιστεί για αυτό. Ένα δημόσιο, δωρεάν, δημοκρατικά δομημένο και αποκεντρωμένο σύστημα υγείας, που εφαρμόζει τις κατευθυντήριες οδηγίες όπως διατυπώνονται από διεθνή και εθνικά επιστημονικά όργανα, προσαρμοσμένες στα χαρακτηριστικά των πολιτών και των κοινοτήτων όπου εφαρμόζονται εμπνέει εμπιστοσύνη στους πολίτες. Η αρχή αυτή επιβεβαιώθηκε κατά την διάρκεια της πανδημίας.

Η Ελλάδα εξακολουθεί να δαπανά περίπου 5–5,5% του ΑΕΠ για δημόσια υγεία, σημαντικά κάτω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο που ξεπερνά το 7%

Σε χώρες με ισχυρό κοινωνικό κράτος και αποτελεσματικό δημόσιο σύστημα υγείας τα ποσοστά του μαζικού καθολικού εμβολιασμού κατά του SARS-CoV-2 ήταν της τάξης του 90%-95% και επιτεύχθηκαν ταχύτατα μετά την έναρξη του εμβολιαστικού προγράμματος. Αντίθετα σε χώρες με διαλυμένο εθνικό σύστημα υγείας και αναποτελεσματικό κοινωνικό κράτος – όπως η Ελλάδα – έπρεπε να δώσουμε σκληρή μάχη και διαρκή σύγκρουση ώστε να προχχωρήσει ο εμβολιασμός και να σωθούν ανθρώπινες ζωές.

Η απάντηση λοιπόν είναι ένα κοινωνικό κράτος που, εκ της λειτουργίας του, έχει και εκπαιδευτικό χαρακτήρα. Αντιλαμβανόμαστε, ότι η ατομική «διαπαιδαγώγηση» ή η αντιπαράθεση σε επίπεδο μεμονωμένου πολίτη είναι ένα ερώτημα περιορισμένης σημασίας, καθώς εγγράφεται σε μια νεοφιλελεύθερη λογική.

Δεν είμαστε άτομα ανεξάρτητα και απομονωμένα. Είμαστε μέλη μιας κοινωνίας. Και το κοινωνικό, δημοκρατικό και αποκεντρωμένο κράτος είναι ο βασικός φορέας εκπόνησης και εφαρμογής προγραμμάτων δημόσιας υγείας.

–Στην Ελλάδα ο Υπουργός Υγείας επαίρεται ότι το ΕΣΥ είναι στην καλύτερη κατάσταση της ιστορίας του. Οι υγειονομικοί τον διαψεύδουν. Ποια είναι η κατάσταση του συστήματος και πως μπορεί να βελτιωθεί;

Με ιδιωτική δαπάνη στο 35%, η έννοια του ισχυρού δημόσιου συστήματος υγείας τίθεται υπό αμφισβήτηση. Τα δεδομένα δείχνουν ένα σύστημα που λειτουργεί στα όρια των αντοχών του.

Η Ελλάδα εξακολουθεί να δαπανά περίπου 5–5,5% του ΑΕΠ για δημόσια υγεία, σημαντικά κάτω από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο που ξεπερνά το 7%. Αυτό δεν είναι λογιστική λεπτομέρεια — είναι η αιτία της υποστελέχωσης, των ελλείψεων και της καθημερινής πίεσης στο σύστημα, που το οδηγεί σε εκφυλισμό, γήρανση και τελικά σε αποδυνάμωση.

Η ιδιωτική δαπάνη υγείας ανέρχεται περίπου στο 35% του συνόλου των δαπανών, όταν ο ευρωπαϊκός μέσος όρος είναι περίπου 15%

Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το νοσηλευτικό προσωπικό: περίπου 3,5 νοσηλευτές ανά 1.000 κατοίκους, όταν στην Ευρωπαϊκή Ένωση ο μέσος όρος είναι 8–9. Δηλαδή, μιλάμε για ένα σύστημα που λειτουργεί με σχεδόν τους μισούς ανθρώπους από όσους χρειάζεται. Οι γιατροί μπορεί να είναι αριθμητικά επαρκείς, αλλά είναι άνισα κατανεμημένοι, με σοβαρές ελλείψεις στην περιφέρεια και σε κρίσιμες ειδικότητες.

Την ίδια στιγμή, παρατηρείται διαχρονική μείωση των θέσεων μόνιμων γιατρών στο ΕΣΥ, η οποία, σε συνδυασμό με συνταξιοδοτήσεις και αποχωρήσεις τα τελευταία χρόνια, εκτιμάται ότι αντιστοιχεί σε έλλειμμα αρκετών χιλιάδων οργανικών θέσεων (της τάξης των 6.000–8.000). Αυτό οδηγεί σε εντατικοποίηση της εργασίας, εξουθένωση του προσωπικού, ερήμωση των περιφερειακών νοσοκομείων και ιατρείων.

Οι συνέπειες είναι ορατές: λίστες αναμονής που διογκώνονται, χειρουργεία που καθυστερούν, Τμήματα Επειγόντων Περιστατικών που ασφυκτιούν και ασθενείς που αναγκάζονται να πληρώνουν από την τσέπη τους. Δεν είναι τυχαίο ότι η Ελλάδα βρίσκεται στη χειρότερη θέση στην ΕΕ ως προς τις οικονομικές και γεωγραφικές ανισότητες πρόσβασης στις υπηρεσίες υγείας, ενώ περίπου το 10% του πληθυσμού αδυνατεί να καλύψει το κόστος ιατρικών υπηρεσιών.

Την ίδια στιγμή, η ιδιωτική δαπάνη υγείας ανέρχεται περίπου στο 35% του συνόλου των δαπανών, όταν ο ευρωπαϊκός μέσος όρος είναι περίπου 15%. Αυτό σημαίνει ότι το κόστος της υγείας μετακυλίεται στους πολίτες, υπονομεύοντας την καθολική πρόσβαση. Με άλλα λόγια η παροχή υπερησιών υγείας στην Ελλάδα δεν είναι ένας μηχανισμός αναδιανομής του πλούτου αλλά ένας σκληρός μηχανισμός ταξικών αποκλεισμών. Με απλά λόγια οι εργαζόμενοι, οι αγρότες οι μικρομεσαίοι έμποροι και οι συνταξιούχοι πληρώνουν με την υγεία τους την κοινωνικής τους θέση.

Αυτή η κατάσταση αυτή δεν πρόκειται να βελτιωθεί από μόνη της. Αντίθετα, η νοσηρότητα από λοιμώδη αλλά και από χρόνια μη μεταδιδόμενα νοσήματα —όπως καρκίνος και καρδιαγγειακά— αναμένεται να αυξηθεί τα επόμενα χρόνια, ενώ η αύξηση της φτώχειας και τα νέα μεταναστευτικά και οικολογικά προσφυγικά ρεύματα θα αυξήσουν περαιτέρω τον αριθμό των ανθρώπων που θα χρειάζονται υπηρεσίες υγείας.

Άρα, το ερώτημα δεν είναι αν το ΕΣΥ βρίσκεται στην καλύτερη φάση του, αλλά γιατί —μετά από μια πανδημία που απέδειξε τη σημασία του δημόσιου συστήματος υγείας— συνεχίζεται η ίδια πολιτική υποχρηματοδότησης και σταδιακής ιδιωτικοποίησης.

Ας δούμε όμως και το μέλλον. Σήμερα, το σχέδιο της Assistance Publique – Hôpitaux de Paris (AP-HP) για την επόμενη δεκαετία βασίζεται στη μείωση της μέσης διάρκειας νοσηλείας, η οποία από μόνη της θα μπορούσε να οδηγήσει σε ενδεχόμενη κατάργηση περίπου 860 κλινών, στις οποίες προστίθενται 230 κλίνες λόγω της ανάπτυξης της ημερήσιας νοσηλείας, καθώς και αρκετές εκατοντάδες ακόμη μέσω της βελτιστοποίησης της πληρότητας. Σε ευρύτερο επίπεδο, αυτή η λογική εντάσσεται σε μια εθνική τάση, όπου η ανάπτυξη της ημερήσιας νοσηλείας συμβάλει στην κατάργηση καποιων χιλιάδων νοσοκομειακών κλινών, κυρίως στον χειρουργικό τομέα. Στην ίδια κατεύθυνση κινείται και η αναδιοργάνωση των ογκολογικών και παθολογικών τμημάτων.

Εδώ όμως χρειάζεται μεγάλη προσοχή. Αυτή η κατεύθυνση είναι, καταρχάς, αποτέλεσμα της εξέλιξης της ιατρικής. Για παράδειγμα: πριν από 10–15 χρόνια ένας ασθενής με πνευμονία νοσηλευόταν κατά μέσο όρο 10 ημέρες, ενώ σήμερα περίπου 5. Ένας ασθενής για χολοκυστεκτομή νοσηλευόταν 5 ημέρες, ενώ σήμερα περίπου 12 ώρες. Ένας ασθενής με πνευμονική εμβολή ή εν τω βάθει φλεβική θρόμβωση νοσηλευόταν 5–10 ημέρες, ενώ σήμερα μπορεί να μη χρειαστεί καθόλου νοσηλεία και να επιστρέψει στο σπίτι του απευθείας από τα επείγοντα.

Το ερώτημα δεν είναι αν το ΕΣΥ βρίσκεται στην καλύτερη φάση του, αλλά γιατί —μετά από μια πανδημία που απέδειξε τη σημασία του δημόσιου συστήματος υγείας— συνεχίζεται η ίδια πολιτική υποχρηματοδότησης και σταδιακής ιδιωτικοποίησης

Όμως, αυτό το μοντέλο —που απαιτεί υψηλή εξειδίκευση, προσοχή στην διαλογή και φροντίδα στην εφαρμογή των θεραπειών στο σπίτι — αν εφαρμοστεί σε συνθήκες μείωσης προσωπικού και χωρίς επαρκή ιατρονοσηλευτική υποστήριξη εκτός νοσοκομείου, δηλαδή χωρίς ισχυρή πρωτοβάθμια φροντίδα, κινδυνεύει να ρίξει στον Καιάδα τους οικονομικά αδύναμους ασθενείς- και τους ασθενείς που ζουν σε γεωγραφικά αποκλεισμένες περιοχές.

Άρα, η βελτίωση του ΕΣΥ απαιτεί ξεκάθαρες πολιτικές επιλογές:

• ουσιαστική αύξηση της δημόσιας χρηματοδότησης και συνολικό επανασχεδιασμό του συστήματος, λαμβάνοντας υπόψη τις εξελίξεις στην επιστήμη και την τεχνολογία, που οδηγούν από το νοσοκομειοκεντρικό μοντέλο προς την ιατρική στην κοινότητα
• μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού
• τεχνολογικό εκσυγχρονισμό, αποκέντρωση και εισαγωγή eHealth τεχνολογίας
• δημοκρατική οργάνωση και αντιμετώπιση της διαφθοράς
• ενίσχυση και αναδιοργάνωση της πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας
• συρρίκνωση των τράστ που μονοπωλούν τον ιδιωτικό τομέα

–Μιλάτε συχνά για νεοφιλελεύθερες εμμονές στο χώρο της υγείας όσο και παγκοσμίως. Κάποιοι απαντούν ότι οι ανάγκες των συστημάτων υγείας δεν μπορούν να καλυφθούν μόνο από το κράτος. Τι πρέπει να κάνουμε κατά τη γνώμη σας;

Καταρχάς, μιλώντας για την Ελλάδα, πρέπει να παραδεχθώ ότι ίσως ήταν λάθος να μιλώ συνολικά για «νεοφιλελεύθερη ανασυγκρότηση» στον χώρο της υγείας. Αυτό που ζούμε σήμερα, με την κυβέρνηση Μητσοτάκη, μοιάζει περισσότερο με μια ταχεία οπισθοδρόμηση προς μοντέλα της δεκαετίας του 1950 όπου ένα πατερναλιστικό πελατειακό κράτος μοιράζει χρήματα σε έναν κρατικοδίαιτο μεταπρατικό ιδιωτικό τομέα.

Αυτό, παρά τις επιφάσεις δεν είναι νεοφιλελευθερισμός. Πρόκειται για μια πολιτική που αναπαράγει πελατειακές πρακτικές μέσα στο ΕΣΥ. Σε ένα αποδιοργανωμένο ΕΣΥ, είναι εκλογικά πιο “αποδοτικό” —και πολιτικά πιο χρήσιμο— να μεσολαβεί ο πολιτευτής για την εξυπηρέτηση ενός πολίτη, παρά να λειτουργεί ένα σύστημα που εγγυάται ισότιμη πρόσβαση για όλους Έτσι, η υγεία μετατρέπεται από δικαίωμα όχι μόνο σε εμπόρευμα αλλά και σε μοχλό εξάρτησης των πολιτών από τις διάφορες εξουσίες.

Αυτό είναι το πραγματικό ζήτημα. Οταν η πολιτική εξουσία επιλέγει την επικοινωνία και τα έργα βιτρίνας αντί του διαλόγου και του σχεδιασμού, δεν μιλάμε για μεταρρύθμιση (έστω και νοεφιλελυθερη), αλλά για πολιτική επιλογή επιδείνωσης μιας κρίσης ώστε να δημιουργείται πολιτικό- εκλογικό όφελος και να χειραγωγούνται οι πολίτες .

Οι νέοι γιατροί και επιστήμονες φεύγουν κατά κύριο λόγο από ανάγκη. Και η ανάγκη αυτή δεν είναι μόνο οικονομική — ίσως τα χρήματα να είναι δευτερεύοντα

Σε αυτό το πλαίσιο, η συζήτηση για το αν το κράτος μπορεί μόνο του να καλύψει τις ανάγκες του εθνικού συστήματος υγείας χάνει το νόημά της. Το ερώτημα είναι βαθιά πολιτικό: θέλουμε ένα σύστημα που να λειτουργεί με όρους δικαιώματος ή με όρους αγοράς και διαμεσολάβησης;

Με άλλα λόγια, όταν οι πολιτικές υγείας έχουν χαρακτηριστικά real estate «there is no bathroom, but the view is wonderful», τότε δεν υπάρχει καν βάση σοβαρής συζήτησης.

–Και μία πιο προσωπική ερώτηση: Θα επιστρέφατε στην Ελλάδα κ. Γεροτζιάφα για να συνεχίσετε την ιατρική αλλά και ακαδημαϊκή καριέρα σας με τα σημερινά δεδομένα;

Η Ελλάδα είναι η πατρίδα μου και παραμένει σημείο αναφοράς σε προσωπικό και επιστημονικό επίπεδο. Αυτά ορίζουν και ένα μέρος της επιθυμίας επιστροφής.

Όμως, με τα σημερινά δεδομένα, δεν πρόκειται για απλή προσωπική επιλογή. Ένας γιατρός και και πολύ περισσότερο ένας πανεπιστημιακός χρειάζεται περιβάλλον που στηρίζει τη γνώση και την έρευνα,  και λειτουργεί με διαφάνεια και αξιοκρατία και προγραμματισμό. Ένα ακαδημαϊκό περιβάλλον που να λειτουργεί δημοκρατικά και να έχει προοπτική, να επιλέγει προσωπικό σύμφωνα με ένα σχέδιο για το αύριο και όχι με βάση τι έκανε πριν από 10 χρόνια, αν είναι γόνος οικογενείας ή έχει καλές σχέσεις με τον βουλευτή, τον δεσπότη ή τον υπουργό. Οι συνθήκες που επικρατούν σήμερα δεν προσφέρουν αυτό το πλαίσιο.

Αυτή η διαπίστωση δεν αφορά σε εμένα. Αφορά σε μια ολόκληρη γενιά νέων επιστημόνων που αναγκάζεται να φύγει ή να παραμείνει στο εξωτερικό. Και επειδή η συζήτηση για το brain drain / brain gain ανακυκλώνεται συχνά, είναι χρήσιμο να κάνουμε μια διευκρίνιση: η δική μου γενιά έφυγε στο εξωτερικό στην δεκαετία του 1990 εν πολλοίς από «ανησυχία» — και πολλοί από εμάς είχαμε μια σταδιοδρομία που περιέχει τον σπόρο της αναζήτησης, της ανυπακοής αλλά και της ανταπόδοσης προς τον λαό, την πατρίδα — όπως θέλετε πείτε το.

Όταν οι πολιτικές υγείας έχουν χαρακτηριστικά real estate «there is no bathroom, but the view is wonderful», τότε δεν υπάρχει καν βάση σοβαρής συζήτησης

Οι νέοι γιατροί και επιστήμονες φεύγουν κατά κύριο λόγο από ανάγκη. Και η ανάγκη αυτή δεν είναι μόνο οικονομική — ίσως τα χρήματα να είναι δευτερεύοντα. Η πορεία, λοιπόν, είναι διαφορετική.

Άρα, αν δεν αναλύσουμε τους όρους και τις συνθήκες που οδηγούν στην μη κάλυψη που των αναγκών των νέων συναδέλφων, δεν θα μπορέσουμε ούτε να καταλάβουμε γιατί φεύγουν ούτε γιατί δεν επιστρέφουν ούτε και κυρίως γιατί δεν ανταποδίδουν στην ελληνική κοινωνία τις γνώσεις και τις δεξιότητες που αποκτούν δουλευοντας σε ποιο αναπτυγμένα και ολοκληρωμένα συστήματα.

Άρα, ξαναερχόμαστε στο ίδιο άιτημα: κοινωνικό κράτος, ένα σοβαρό, αξιόπιστο και δημοκρατικά οργανωμένο σύστημα υγείας, εκπαίδευσης και έρευνας.

Τώρα ο Αντώνης Αντζολέτος περιγράφει στην “Κ” τον τρόπο που θα λειτουργήσει ένα τέτοιο σχήμα αλλά και ποια πρόσωπα έχουν ήδη “κλειδώσει”.

Όπως αναφέρει το δημοσίευμα:

«Προσωπικότητες που δεν ανήκουν κατ’ ανάγκη στο κόμμα, αλλά τις έχει καταξιώσει η κοινωνική συμμετοχή και δράση, η συμβολή τους στην επιστήμη, την τέχνη, την οικονομική σκέψη και πράξη», ήταν η αναφορά του από το βήμα του Βελλιδείου.

Από τότε μέχρι σήμερα, στον 7ο όροφο της Κουμουνδούρου τα ραντεβού του τέως πρωθυπουργού με νέους επιστήμονες και τεχνοκράτες πύκνωσαν. Η «Κ» πρώτη δημοσίευσε τόσο τον περασμένο Ιανουάριο όσο και τον Ιούλιο τα ονόματα, την κινητικότητα και την επιχείρηση ανίχνευσης σημαντικών και καταξιωμένων ανθρώπων που θα βγουν μπροστά το επόμενο διάστημα από την αξιωματική αντιπολίτευση.

Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες της «Κ», συγκροτείται ήδη μια ομάδα περίπου 30 συμβούλων, η οποία θα έχει τον χαρακτήρα think tank. Δουλειά της θα είναι να συνεργάζεται με την υφιστάμενη ομάδα με την οποία συνεννοείται σχεδόν καθημερινά ο Αλέξης Τσίπρας και στην οποία συμμετέχουν, μεταξύ άλλων, οι Γιώργος Χουλιαράκης, Δημήτρης Λιάκος, Τάκης Κορκολής, Ακρίτας Καϊδατζής, Ευάγγελος Αποστολάκης και Παυσανίας Παπαγεωργίου.

Ποιος θα είναι ο ρόλος τους; Θα επικεντρώνονται σε τομείς που έχουν ιδιαίτερη σημασία για την καθημερινότητα των πολιτών αλλά και άμεση σύνδεση με τις σύγχρονες παγκόσμιες και ευρωπαϊκές προκλήσεις που δημιουργεί η πανδημική κρίση και η μετά COVID εποχή, όπως είναι: η κλιματική κρίση, η περιθωριοποίηση της νεολαίας, η λειτουργία των θεσμών και η κοινωνική συνοχή, η ψηφιακή συνθήκη, η ενέργεια και η ανταγωνιστικότητα, οι νέες τεχνολογίες, η 4η βιομηχανική επανάσταση, ο εκδημοκρατισμός των Σωμάτων Ασφαλείας, η διατροφική αλυσίδα κ.ά.

Το «μητρώο στελεχών» μεγαλώνει στον ΣΥΡΙΖΑ, με τον Αλέξη Τσίπρα να αξιοποιεί την εμπειρία επιφανών προσωπικοτήτων, αλλάζοντας το προφίλ του κόμματος.

Η ομάδα των 16 πρώτων στελεχών που έχουν «κλειδώσει» και έχει στη διάθεσή της η «Κ» είναι:

Οθωνας Ηλιόπουλος. Αναπληρωτής καθηγητής Ιατρικής και κλινικός ογκολόγος στο Harvard Medical School και στο Massachusetts General Hospital Cancer Center, με μακρόχρονη εμπειρία στον σχεδιασμό, στη μελέτη και στην εκτέλεση στρατηγικών στην ιατρική εκπαίδευση και στη βιοϊατρική έρευνα.

Ο Καθηγητής κ. Όθων Ηλιόπουλος τελείωσε την Ιατρική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Ακολούθως, εκπαιδεύτηκε στην Παθολογία στο University of Wisconsin Medical School και στην Ογκολογία στο Dana-Farber Cancer Institute and Harvard Medical School. Κατέχει τις ειδικότητες Παθολογίας και Ιατρικής Ογκολογίας. Είναι Αναπληρωτής Καθηγητής Ιατρικής και Κλινικός Ογκολόγος στο Harvard Medical School και στο Massachusetts General Hospital Cancer Center. Ο Δρ. Ηλιόπουλος είναι γιατρός ερευνητής και το επιστημονικό ενδιαφέρον του Εργαστηρίου του εντοπίζεται στην ανακάλυψη μοριακών στόχων για την πρόληψη και θεραπεία του καρκίνου. Είναι μέλος επιτροπών στρατηγικού σχεδιασμού στο Dana-Farber/Harvard Cancer Center και έχει μακρόχρονη εμπειρία στον σχεδιασμό, μελέτη και εκτέλεση στρατηγικών στην Ιατρική εκπαίδευση και βασική βιοιατρική έρευνα.

Γρηγόρης Γεροτζιάφας. Εντονα πολιτικοποιημένος, αναπληρωτής καθηγητής Αιματολογίας στην Ιατρική Σχολή του πανεπιστημίου Pierre et Marie Curie (Paris VI), συντονίζει την ερευνητική ομάδα «Θρόμβωση και Καρκίνος» στο συγκεκριμένο ανώτατο ίδρυμα.

Ζαχαρούλα Τσιριγώτη. Είναι η πρώτη γυναίκα αντιστράτηγος της Ελληνικής Αστυνομίας, με κομβικό ρόλο στη διαχείριση του προσφυγικού το 2015. Πρόσφατα βραβεύτηκε με το Χρυσό Μετάλλιο Εσωτερικής Ασφάλειας της Γαλλικής Δημοκρατίας.

Δεν είναι λίγοι εκείνοι που θεωρούν πως θα μπορούσε να είναι κάλλιστα μία επιλογή για το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη.

Δημήτρης Χριστόπουλος. Είναι κοσμήτορας της Σχολής Πολιτικών Επιστημών και καθηγητής Πολιτειολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Διετέλεσε πρόεδρος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Δικαιωμάτων του Ανθρώπου με έδρα το Παρίσι (2016-2019).

Κωστής Παπαϊωάννου. Εκπαιδευτικός που σπούδασε Ιστορία και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στις Πολιτικές Επιστήμες. Ηταν πρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και γενικός γραμματέας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Διάνα Βουτυράκου. Ηλεκτρολόγος μηχανικός και μηχανικός υπολογιστών με πολλές διακρίσεις στον τομέα της ρομποτικής, κατακτώντας την πρωτιά το 2018 στον παγκόσμιο διαγωνισμό στη Σαγκάη.

Πέρυσι κατέκτησε την πρωτιά στον Παγκόσμιο Διαγωνισμό Ρομποτικής στη Σανγκάη. Είναι η πρώτη Ελληνίδα που έγινε δεκτή σε Παγκόσμια Ολυμπιάδα Ρομποτικής ως μέλος κριτικής επιτροπής και η νεότερη ηλικιακά που βρέθηκε σε αυτή τη θέση. Από το 2009 έως σήμερα, ακούει ανελλιπώς το όνομα της από τα μεγάφωνα πανελληνίων και διεθνών διαγωνισμών ρομποτικής, για να παραλάβει βραβεία, ως αναγνώριση των κόπων της. Το 2016 ίδρυσε και έκτοτε ηγείται της Unique Minds, ενός Μη Κερδοσκοπικού Οργανισμού που παρέχει ακαδημαϊκό προσανατολισμό σε μαθητές Λυκείου.

Η ομάδα-κρούσης

Θα επικεντρώνονται σε τομείς που έχουν ιδιαίτερη σημασία για την καθημερινότητα των πολιτών αλλά και άμεση σύνδεση με τις προκλήσεις που δημιουργεί η μετά COVID εποχή.

Σταύρος Κατσανέβας. Καθηγητής Φυσικής του Πανεπιστημίου του Παρισιού και διευθυντής του Ευρωπαϊκού Κέντρου Βαρύτητας.

Σύμφωνα με το ellines.com:

Ο Σταύρος Κατσανέβας είναι Καθηγητής Φυσικής και διαπρέπει για χρόνια στη Γαλλία. Ήταν ο πρώτος πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κοινοπραξίας Αστροσωματιδιακής Φυσικής – Astroparticle Physics European Consortium-APPEC. Είναι καθηγητής στο πανεπιστήμιο Paris VII ─ Denis Diderot και διευθύνει το εργαστήριο Αστροσωματιδιακής Φυσικής και Κοσμολογίας (APC) του εν λόγω ιδρύματος.

Γεννηθείς στην Αθήνα το 1953 σπούδασε Φυσική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου δίδαξε έως το 1989, αφού ολοκλήρωσε τη διδακτορική του διατριβή στο πανεπιστήμιο Paris Sud του Παρισιού το 1979. Σήμερα είναι καθηγητής στο Εργαστήριο Αστροσωματιδιακής Φυσικής και Κοσμολογίας του Πανεπιστημίου Paris VII ─ Denis Diderot, ενώ θεωρείται ένας από τους κορυφαίους φυσικούς στην Ευρώπη, έχοντας κεντρικό ρόλο ως διευθυντικό στέλεχος του Εθνικού Κέντρου Επιστημονικών Ερευνών (CNRS) της Γαλλίας, στις έρευνες του CERN.

Η δημιουργία της Ευρωπαϊκής Κοινοπραξίας Αστροσωματιδιακής Φυσικής προέκυψε από τους κόλπους του δικτύου ASPERA (AStroparticle European Research Area) των 23 εθνικών φορέων από 19 χώρες, που επί έξι χρόνια προώθησαν και συντόνισαν την αστροσωματιδιακή έρευνα στην Ευρώπη με τη συμμετοχή και του CERN. Στόχος της Κοινοπραξίας, είναι να χαραχθεί ένα κοινό σχέδιο δράσης για την Ευρώπη στο πεδίο της αστροσωματιδιακής έρευνας και να εξευρεθούν οι πόροι, ώστε να υλοποιηθούν μεγάλης κλίμακας ερευνητικές υποδομές, με βάση τον σχετικό στρατηγικό «οδικό χάρτη» που έχει ήδη συντάξει το ASPERA.

Σε δηλώσεις του, ο κ. Κατσανέβας χαρακτήρισε μεγάλη τιμή την εκλογή του ως προέδρου της νέας κοινοπραξίας, συμπληρώνοντας ότι «πρώτιστος στόχος της θα είναι να βελτιώσει την ευρωπαϊκή συνεργασία και τον συντονισμό, όσον αφορά την χρηματοδότηση για την ενίσχυση της αστροσωματιδιακής φυσικής στην Ευρώπη, καθώς και να διατηρήσει τον ηγετικό ρόλο της Ευρώπης, αναφορικά στην κατανόηση των μυστικών του σύμπαντος»

Διετέλεσε υποδιευθυντής του Εθνικού Ινστιτούτου Πυρηνικής Φυσικής και Στοιχειωδών Σωματιδίων (IN2P3) του Εθνικού Κέντρου Επιστημονικών Ερευνών της Γαλλίας (CNRS) κατά τα έτη 2002-2012. Επίσης, ήταν συντονιστής της κοινοπραξίας ASPERA (2006-2012), χρηματοδοτούμενης από την ΕΕ για τον προγραμματισμό των μεγάλων υποδομών αστροσωματιδιακής φυσικής, και πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κοινοπραξίας Αστροσωματιδιακής Φυσικής (APPEC) κατά την περίοδο 2012-2015.

Αρις Καζάκος. Καθηγητής Εργατικού Δικαίου στο ΑΠΘ.

Δημήτρης Πλουμπίδης. Ομότιμος καθηγητής Ψυχιατρικής στο ΕΚΠΑ.

Νικόλας Φαραντούρης. Διδάκτωρ Νομικής του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης και καθηγητής της ευρωπαϊκής έδρας Jean Monnet στο Δίκαιο Ενέργειας, Μεταφορών και Ανταγωνισμού. Εχει εργαστεί ως δικηγόρος και νομικός σύμβουλος σε υποθέσεις Δικαίου Ενέργειας και Περιβάλλοντος σε Λονδίνο, Νέα Υόρκη, Βρυξέλλες και Αθήνα.

Νατάσσα Ρωμανού. Ερευνήτρια στο Ινστιτούτο Γκόνταρντ της NASA στη Νέα Υόρκη. Διδάσκει στο πανεπιστήμιο Columbia θέματα που αφορούν την κλιματική αλλαγή.

Τριαντάφυλλος Αλμπάνης. Πρύτανης του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και καθηγητής του Τμήματος Χημείας με συμμετοχές σε περισσότερα από 50 ευρωπαϊκά και εθνικά ερευνητικά προγράμματα.

Σπύρος Κίντζιος. Πρύτανης του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών. Είναι διευθυντής του Εργαστηρίου Kυτταρικής Tεχνολογίας του ΓΠΑ.

Ζωρζέττα Λάλη. Νομικός με σπουδές στην Αθήνα και μεταπτυχιακά στο Ευρωπαϊκό Δίκαιο στο Στρασβούργο. Ηταν διευθύντρια της task force για την Ελλάδα την περίοδο 2011-2015.

Σοφία Βιδάλη. Καθηγήτρια Εγκληματολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Είναι μέλος του διεθνούς διαπανεπιστημιακού δικτύου Criminal Justice and Critical Criminology και πρόεδρος και ιδρυτικό μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Μελέτης του Εγκλήματος και του Κοινωνικού Ελέγχου.

Ντόρα Γιαννάκη. Πολιτική επιστήμων, εμπειρογνώμονας πολιτικών ασφαλείας και δικαιοσύνης και ερευνήτρια σε θέματα νεολαίας. Από το 2004 ασχολείται συστηματικά με τις ευρωπαϊκές πολιτικές νεολαίας συμμετέχοντας σε ομάδες εμπειρογνωμόνων της Ευρωπαϊκής Ενωσης και του Συμβουλίου της Ευρώπης.

Η λειτουργία

Αυτό που σχεδιάζουν στην Κουμουνδούρου είναι οι σύμβουλοι με βάση την εμπειρία τους να συμμετέχουν ενεργά με τις εισηγήσεις και τις γνώσεις τους στις πρωτοβουλίες και στις παρεμβάσεις του Αλέξη Τσίπρα. Σε αυτό το πλαίσιο, θα μπορούν να συνεισφέρουν στις εργασίες και στις νομοθετικές πρωτοβουλίες της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ. Ο χρόνος θα δείξει ποιοι από αυτούς θα συμπεριληφθούν και στα ψηφοδέλτια του κόμματος. Τον συντονισμό θα αναλάβει ο διευθυντής του Γραφείου του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, Μιχάλης Καλογήρου, σε συνεργασία με τον σύμβουλο του Αλέξη Τσίπρα για θέματα εκπαίδευσης Κώστα Γαβρόγλου, καθώς και τον διπλωματικό του σύμβουλο Βαγγέλη Καλπαδάκη. Ο στόχος είναι το κόμμα να διεισδύσει βαθιά στον κοινωνικό ιστό, για αυτό τον λόγο πολλές διεργασίες είναι σε εξέλιξη και στα συνδικάτα και στην τοπική αυτοδιοίκηση.

Πηγή: “Κ”