Σύμφωνα με το cretalive.gr, το πρωί της Κυριακής ο Μητροπολίτης Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου Πρόδρομος παρέστη, συμπροσευχόμενος από του Ιερού Βήματος, στην Πατριαρχική και Συνοδική Θεία Λειτουργία στο Φανάρι.

Εκεί ο Μητροπολίτης Πρόδρομος έγινε δεκτός σε ακρόαση από τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο, ο οποίος εξέφρασε το ενδιαφέρον για την υπόθεση της δολοφονίας του Νικήτα.

Παράλληλα, ο πατριάρχης Βαρθολομαίος παρέδωσε στον Μητροπολίτη Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου χειρόγραφο σημείωμα «συμπαθείας προς την οικογένεια του μακαριστού Νικήτα, με την ευχή να μην υπάρξουν στο μέλλον άλλες παρόμοιες τραγωδίες».

Στο σημείωμα ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος αναφέρει: «Στην οικογένεια του Νικήτα την συμπάθεια και τα πατρικά συλλυπητήρια μου. Αιωνία η μνήμη του αγαπημένου παιδιού σας. Σας χαιρετώ, σας ευλογώ και σας εύχομαι καλή υπομονή και κουράγιο».

«Ζητώ συγνώμη που δεν μπόρεσα να παραβρεθώ στην ομιλία σας. Ήμουν στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και στη συνέχεια στην Ιορδανία αλλά ήθελα και πάλι να σας μεταφέρω πόσο χαρά και δύναμη μας δίνουνε πάντα οι επισκέψεις σας.

Συμπληρώνετε 35 χρόνια στον Πατριαρχικό Θρόνο τον ερχόμενο Νοέμβριο. Εις Πολλά Έτη ακόμα σας εύχομαι και βέβαια θα έχουμε την ευκαιρία να συζητήσουμε και τις ευρύτερες εξελίξεις στην περιοχή μας, το μεγάλο ενδιαφέρον το οποίο δείχνετε και δείχνουμε και εμείς για την προστασία των Ορθόδοξων Χριστιανών στη Μέση Ανατολή σε μια περίοδο μεγάλης αναταραχής αλλά και τα θετικά νέα τα οποία μας κομίζετε σχετικά με την επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης, μια σημαντική απόφαση που ξέρω ότι αποτελούσε έναν διαχρονικό σας πόθο.

Και θέλω να γνωρίζετε ότι η ελληνική Πολιτεία στέκεται πάντα δίπλα στο Πατριαρχείο αλλά και σε εσάς προσωπικά για να σας στηρίξουμε με κάθε τρόπο να επιτελείτε και να συνεχίζετε το θεάρεστο έργο σας», πρόσθεσε ο πρωθυπουργός.

«Αναγνωρίζουμε και ευγνωμονούμε για αυτό. Κύριε Πρωθυπουργέ εγώ σας φέρνω την ευλογία της Μητρός Εκκλησίας, τον χαιρετισμό της μικράς ομογένειας της Κωνσταντινούπολης», ανέφερε παίρνοντας τον λόγο ο Οικουμενικός Πατριάρχης. «Είναι μία εβδομάδα πλήρης ευτυχών γεγονότων που διανύουμε στην Αθήνα. Αύριο το πρωί επιστρέφουμε στην Κωνσταντινούπολη. Ήταν όλες οι επαφές μου ευλογημένες και επιτυχημένες διότι έγιναν μέσα σε κλίμα αμοιβαίας αγάπης και εκτιμήσεως.

Σας φέρνω επίσης τις ευχές του Πατριαρχείου μας, ημών προσωπικώς για την πλήρη αποθεραπεία της κυρίας Μαρέβας», συνέχισε ο κ. Βαρθολομαίος.

«Σας στέλνει κι αυτή την αγάπη της. Θα ήθελε πολύ να είναι εδώ», είπε ο πρωθυπουργός και ο Οικουμενικός Πατριάρχης στη συνέχεια είπε τα εξής: «Παρακολουθήσαμε την περιπέτεια της υγείας της, ανάψαμε κεράκι στο Πατριαρχείο για την υγεία της διότι είναι προσφιλής, ευγενής, πάντοτε απέναντί μας. Μιλήσατε για τους Χριστιανούς της Μέσης Ανατολής. Μόλις προ ολίγων ημερών είχα στο Πατριαρχείο τον Μακαριότατο Πατριάρχη Αντιοχείας ο οποίος μας διηγήθηκε, να το πω έτσι, την πραγματική κατάσταση των ολίγων Χριστιανών.

Δυστυχώς και εκεί λιγοστεύουν με την πάροδο του χρόνου οι Χριστιανοί και έχουν προβλήματα και στη Συρία και στον Λίβανο όπου εκτείνεται η δικαιοδοσία του Μακαριοτάτου ως προς την ενδοορθόδοξο συνεργασία ή το πλήρης καλών διαθέσεων να επανέλθουμε στο καλό παρελθόν γιατί μεσολάβησαν διάφορα δυσάρεστα γεγονότα και θα συνεχίσουμε και με τις άλλες αδερφές Εκκλησίες. Τον άλλο μήνα θα μεταβούμε στην Ίμβρο μαζί με τους Μακαριοτάτους Πατριάρχες Ρουμανίας και Βουλγαρίας και θα είναι ευκαιρία να συσφίξουμε τις σχέσεις μας μεταξύ μας και να συζητήσουμε τα κοινά μας προβλήματα».

«Η σοφία, η νηφαλιότητα και το κύρος του αποτελούν διαρκή πηγή έμπνευσης και καθοδήγησης για την απαιτητική συνέχεια του έργου μας.

Τον ευχαριστώ θερμά και από καρδιάς για την τιμή», πρόσθεσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος.

Ανδρέας Μαραθιάς

Ο κ. Βαρθολομαίος αφού σταθηκε στο “θαῦμα” τῆς δημιουργικῆς συναντήσεως Ἑλληνισμοῦ καί Χριστιανισμοῦ”, το οποίο όπως είπε “συνετελέσθη χάρις εἰς τήν δύναμιν τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης, τῆς «μητρικῆς γλώσσης τοῦ πνεύματος», τῆς γλώσσης τοῦ Ὁμήρου, τῶν Τραγικῶν καί τῶν Φιλοσόφων, τῆς Καινῆς Διαθήκης, τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας καί τῆς ἐκκλησιαστικῆς Ὑμνολογίας” και στο “διακριτό” ρόλο και λόγο της Εκκλησίας, με βάση το γραπτό πολυτονικό κείμενο της ομιλίας του, τόνισε μεταξύ άλλων,:

– Τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον ἠγωνίσθη καί ἀγωνίζεται κατά τῆς φαλκιδεύσεως τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου εἰς τάς ποικίλας ὄψεις της, στιγματίζει τόν ρατσισμόν, τάς διακρίσεις καί τάς συγχρόνους μορφάς δουλείας, ἀνθίσταται εἰς τάς δυνάμεις καί τάς τάσεις, αἱ ὁποῖαι ὑποσκάπτουν τήν κοινωνικήν συνοχήν καί τήν εἰρήνην καί καταστρέφουν τήν δημιουργίαν τοῦ Θεοῦ, προάγει τόν διάλογον μέ τόν λοιπόν χριστιανικόν κόσμον, μέ τάς ἄλλας θρησκείας καί μέ τόν σύγχρονον πολιτισμόν.

– Δέν ὑπάρχει «τέλος τῆς ἱστορίας», τέλος τῆς ἀνάγκης καί τῆς εὐθύνης διαχειρίσεως τῶν ἀπροβλέπτων κατά τήν ἔκτασίν των, ἀλλά βεβαίων ἐξελίξεων, πολώσεων καί ἀνακατατάξεων. Σαφεστάτη εἶναι ἐπ᾿ αὐτοῦ ἡ διακήρυξις τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας (Κρήτη, 2016). 

– Ὁ λόγος τῆς Ἐκκλησίας ὑπῆρξε πάντοτε διακριτός καί θά παραμείνῃ εἰς τό διηνεκές μία ὀφειλετική παρέμβασις ὑπέρ τοῦ ἀνθρώπου.

– Τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον εἶναι ἡ πρώτη Ἐκκλησία, ἡ ὁποία ἀνέδειξεν, ἀκριβῶς ὡς ἔκφρασιν τῆς πνευματικῆς ταυτότητος καί μαρτυρίας της, τό οἰκοφιλικόν μήνυμα τοῦ Χριστιανισμοῦ, κατενόησε καί προέβαλε τήν ἐκκλησιαστικήν ζωήν ὡς «ἐφηρμοσμένην οἰκολογίαν». Τό ἐνδιαφέρον τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας διά τό φυσικόν περιβάλλον δέν ὑπῆρξεν ἁπλῶς μία περιστασιακή ἀντίδρασις εἰς τήν σοβοῦσαν οἰκολογικήν κρίσιν. Ἐξ ἀρχῆς, προσηγγίσαμεν τήν οἰκολογικήν κρίσιν ὡς κοινωνικόν πρόβλημα καί ἀνεδείξαμεν τήν ἀλληλουχίαν περιβαλλοντικῶν, κοινωνικῶν καί οἰκονομικῶν θεμάτων. Ἐτονίσαμεν ὅτι τό κυρίαρχον πρότυπον οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως ἀνήκει εἰς τά κύρια αἴτια τῆς οἰκολογικῆς κρίσεως. Ἐπαναλαμβάνομεν καί ἐνώπιόν σας, Ἐξοχώτατοι καί ἀγαπητοί, αὐτό τό ὁποῖον λέγομεν συχνάκις: Ἡ οἰκονομική δραστηριότης, ἡ ὁποία δέν σέβεται τόν οἶκον τῆς ζωῆς, τό φυσικόν περιβάλλον, δέν εἶναι «οἰκονομία», ἀλλά «οἰκο-ἀνομία». Δἐν ἔχομεν μέλλον χωρίς τήν ὁλικήν στροφήν πρός μίαν «οἰκολογικήν οἰκονομίαν».

– Ἡμεῖς προσωπικῶς, ἐν ἀκλονήτῳ πεποιθήσει ὅτι ἡ εἰρήνη τῶν λαῶν καί τῶν πολιτισμῶν εἶναι ἀνέφικτος ἄνευ τῆς εἰρήνης μεταξύ τῶν θρησκειῶν καί τῆς εὐρυτέρας συμβολῆς των εἰς τόν παγκόσμιον ἀγῶνα διά τήν εἰρήνην, ἐπαινοῦμεν καί στηρίζομεν πᾶσαν εἰλικρινῆ εἰρηνευτικήν πρωτοβουλίαν, ἀγωνιζόμεθα δέ ἀδιαλείπτως διά τήν διαθρησκειακήν συνεργασίαν καί τήν ἀνάδειξιν καί τήν ἄσκησιν τοῦ εἰρηνοποιητικοῦ ρόλου τῶν θρησκειῶν. Θεωροῦμεν τόν φονταμενταλισμόν ἔκπτωσιν τοῦ θρησκευτικοῦ βιώματος καί οὐδόλως ἕν συμφυές μέ τήν πίστιν φαινόμενον. Ἡ γνησία πίστις εἶναι ὁ αὐστηρότερος κριτής τοῦ θρησκευτικοῦ φανατισμοῦ καί τῆς μισαλλοδοξίας. Εἶναι γεγονός ὅτι ἡ σύγχρονος ἐκδοχή τῆς λεγομένης Realpolitik ἔχει κατισχύσει πλήρως τοῦ Διεθνοῦς Δικαίου καί αὐτοῦ τούτου τοῦ Καταστατικοῦ Χάρτου τοῦ Ὀργανισμοῦ Ἡνωμένων Ἐθνῶν, ὁ ὁποῖος διέπεται ὑπό τῆς γενικῆς ἀρχῆς τῆς εἰρηνικῆς ἐπιλύσεως τῶν διαφορών.

– Εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν δέν ὑπάρχει ἑνιαία ἀξιολόγησις τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων. Μία σχετική συμφωνία συναντᾶται κυρίως εἰς τήν θετικήν προσέγγισιν τῶν κοινωνικῶν δικαιωμάτων. Εἶναι βέβαιον ὅτι μία συνολικῶς ἀπορριπτική στάσις ἀπέναντι εἰς τά δικαιώματα τοῦ ἀνθρώπου καί ἡ θεώρησίς των ὡς ἀμέσου ἀπειλῆς διά τήν ταυτότητα τῆς Ὀρθοδοξίας, πηγάζουν ἀπό τήν παρανόησιν τόσον τῶν δικαιωμάτων, ὅσον καί τοῦ Ὀρθοδόξου ἤθους. Ἡ θρησκευτική ἐλευθερία κατέχει ἄλλωστε προέχουσαν θέσιν εἰς τόν κατάλογον τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων καί ὁ σεβασμός της εἶναι βασικόν κριτήριον διά τόν χαρακτηρισμόν ἑνός κράτους ὡς κράτους δικαίου.

– Τολμῶμεν νά εἴπωμεν ὅτι ἡ δημοκρατική κοινωνία ζῇ ἐπί τῇ βάσει ἀρχῶν, τάς ὁποίας δέν ἔχει δημιουργήσει ἡ ἰδία. Εἰς αὐτάς ἀνήκουν αἱ πνευματικαί ἀξίαι, αἱ ὁποῖαι ὑπενθυμίζουν ὅτι ὁ ἄνθρωπος δέν εἶναι μόνον “πολίτης τοῦ κόσμου” και δέν ὑπάρχει ἀληθής πρόοδος ἄνευ σεβασμοῦ αὐτῶν τῶν ἀξιῶν. Ἡ ἄποψις ὅτι ἡ ἄνοδος τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου, ἡ ἐπιστημονική γνῶσις καί ὁ ἐκδημοκρατισμός τῶν κοινωνιῶν θά περιθωριοποιήσουν τάς πνευματικάς ἀναζητήσεις, ὑποτιμᾷ τό ὑπαρξιακόν βάθος καί τήν σοβαρότητά των.

– Το Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον ὑπῆρξε καί παραμένει λάβαρον τῆς παγκοσμιότητος τῆς πίστεως, τοῦ ἤθους καί τοῦ πολιτισμοῦ τῆς Ὀρθοδοξίας, ζωτικόν σημεῖον ἀναφορᾶς διά τό Γένος μας καί σύμβολον τῶν περιπετειῶν καί τῶν ἐλπίδων του. Ἐμψυχώνει τήν Ρωμιοσύνην, στηρίζει τήν ὁμογενειακήν παιδείαν, μεριμνᾷ ἀόκνως διά τήν διάσωσιν τῆς πατρῴας κληρονομίας εἰς τήν Μικράν Ἀσίαν καί τήν Ἀνατολικήν Θρᾴκην, διαποιμαίνει στοργικῶς τά ἀνά τήν ὑφήλιον τέκνα του καί φροντίζει ἐπιμελῶς διά τήν καλλιέργειαν τῆς Ὀρθοδόξου ταυτότητός των καί τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης. Ἀγωνίζεται διά τήν διαφύλαξιν τῆς πανορθοδόξου ἑνότητος, ἡ ὁποία δοκιμάζεται ἐντόνως ἀπό ὅσους ἀμφισβητοῦν τήν μακραίωνα δομήν καί τήν κοινωνικήν λειτουργίαν τῆς Ἐκκλησίας, ἐν ὀνόματι κοσμικῶν σκοπιμοτήτων. Ἄν καί δέν ἀσχολεῖται μέ τήν πολιτικήν ἐν τῇ στενωτέρᾳ ἐννοίᾳ τοῦ ὅρου το Οικουμενικό Πατριαρχείο, ἡ πνευματική του μαρτυρία ἐγγίζει καί τόν χῶρον τῶν πολιτικῶν πραγμάτων καί τῶν μεγάλων προκλήσεων ἡ ἀντιμετώπισις τῶν ὁποίων ἀπαιτεῖ κοινήν ὑπευθυνότητα, κοινήν κινητοποίησιν, κοινήν στοχοθεσίαν, σύμπραξιν καί ἀλληλεγγύην. Ἀναφέρεται ἐπίσης εἰς τήν ἀπροϋπόθετον συμπαράστασιν πρός τόν συνάνθρωπον, ἀνεξαρτήτως κοινωνικῆς καί πολιτισμικῆς ταυτότητος, ἐν τῇ ἐννοίᾳ καί τῆς ἐτυμολογίας τῆς λέξεως εἰς τήν ἑλληνικήν γλῶσσαν, τοῦ νά εὑρισκώμεθα δηλαδή ὁ εἷς πλησίον τοῦ ἄλλου, ἐγγύς ἀλλήλων, ἀλληλεγγύη.

Από την πλευρά του ο Πρόεδρος της Βουλής, υποδέχθηκε τον Οικουμενικό Πατριάρχη  με τη φράση του  Ιερού Αυγουστίνου “Ο Θεός δίνει τον άνεμο. Ο άνθρωπος όμως πρέπει να σηκώσει το πανί”, παρομοιάζοντας το Οικουμενικό Πατριαρχείο, ως ένα “καράβι που διαπλέει τους αιώνες” και  αφήνει πίσω του ένα λαμπρό ίχνος χαράσσοντας νέους φωτεινούς προορισμούς. “Από τον θεμελιωτή της Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως, τον πρώτο “ρωμηό” Άγιο, Απόστολο Ανδρέα, μέχρι τα νεότερα χρόνια, το Οικουμενικό Πατριαρχείο παρέμεινε το εμβληματικό κέντρο τής Ορθοδοξίας, με έδρα την Πόλη των Πόλεων” , ανέφερε χαρακτηριστικά ο Νικήτας Κακλαμάνης, τονίζοντας πως “ο κ.κ. Βαρθολομαίος, ως ο 270ος Οικουμενικός οδηγός, με την αξιοσύνη και το ακάματο έργο του φωτίζει τόσο τον απανταχού Ελληνισμό, όσο και τον πανανθρώπινο πολιτισμό”.

Κλείνοντας την ομιλία του, ο Πρόεδρος της Βουλής υπογράμμισε τη θεσμική σημασία του Φαναρίου ως εγγυητή της ενότητας της Ορθοδοξίας, σημειώνοντας “Στο Οικουμενικό Πατριαρχείο οφείλουμε τιμή και ευγνωμοσύνη, γιατί εκεί χρωστάμε την ύπαρξη, τη συνοχή και τη συνέχειά μας. Η αποστολή του είναι η εγγύηση για την ιστορία, το παρόν και το μέλλον μας” και του απενειμε το Χρυσό Μετάλλιο της Βουλής και ακολούθως γευμάτισαν στην Αθηναϊκή Λέσχη.

Στην κατάμεστη αίθουσα της Ολομέλειας παρευρέθησαν μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου, Αρχηγοί κοινοβουλευτικών κομμάτων, πλην του προέδρου της Ελληνικής Λύσης,Κυριάκου Βελόπουλου και του προέδρου της ΚΟ της Νέας Αριστεράς, Πέτης Πέρκα,  η πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας,  Κατερίνα Σακελλαροπούλου, πρώην πρωθυπουργοί (Β. Θάνου και Γ. Σαρμάς) , πρώην Πρόεδροι της Βουλής (Απ. Κακλαμάνης, Β. Μεϊμαράκης και Β. Πολύδωρρας), εκπρόσωποι του Αρχιεπισκόπου Αθηνών, Αρχηγοί άλλων Δογμάτων και άλλων Θρησκευμάτων, Πρέσβεις, ο Πληρεξούσιος Υπουργός  Β΄ Γενικός Πρόξενος Κωνσταντινούπολης, Κωνσταντίνος Κούτρας, ο Γενικός Γραμματέας της Βουλής, Βασίλειος Μπαγιώκος, η  Ειδική Θεματική Γραμματέας της Βουλής, Ελευθερία Παπαγεωργίου κ.α.

Η παρουσία του πραγματοποιήθηκε ύστερα από πρόσκληση του Προέδρου της Βουλής Νικήτα Κακλαμάνη, ενώ αξίζει να σημειωθεί ότι η προηγούμενη ομιλία του Πατριάρχη στο ελληνικό κοινοβούλιο είχε πραγματοποιηθεί πριν από 27 χρόνια, το 1999.

Η ιστορικής σημασίας συνεδρίαση πραγματοποιήθηκε παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας, κ. Κωνσταντίνου Τασούλα.

Σε μια δύσκολη διεθνή συγκυρία λόγω της κρίσης στη Μέση Ανατολή και του συνεχιζόμενου πολέμου στην Ουκρανία, η ομιλία του Οικουμενικού Πατριάρχη αποκτά ακόμα μεγαλύτερη βαρύτητα.

Το απόγευμα της Πέμπτης 7 Μαΐου, στις 17:30, ο πρόεδρος της Βουλής, θα απευθύνει χαιρετισμό στην εκδήλωση με τίτλο «Διαχρονία και Οικουμενικότητα: Το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως στον Σύγχρονο Κόσμο», που θα πραγματοποιηθεί προς τιμήν του Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου, στο Θέατρο Παλλάς, με τη συνδιοργάνωση της εθελοντικής Ομάδας «Ρωμιών Πράξεις».

Ιδιαίτερο συμβολισμό έχει η σημερινή ημέρα, δεύτερη της επίσκεψης του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου στην Αθήνα, καθώς ύστερα από 27 χρόνια πρόκειται να απευθυνθεί εκ νέου στο ελληνικό Κοινοβούλιο, στο πλαίσιο ειδικής συνεδρίασης της Ολομέλειας.

Ο Πατριάρχης έφτασε στην Αθήνα το μεσημέρι χθες, Δευτέρα. Πρόκειται για την πρώτη του ομιλία στη Βουλή μετά το 1999.

Η ιστορικής σημασίας συνεδρίαση πραγματοποιείται παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Τασούλα. Λίγο πριν την ιστορική ομιλία του στο Κοινοβούλιο, ο Οικουμενικός Πατριάρχης τιμήθηκε με το χρυσό μετάλλιο της Βουλής.

Όλη η ομιλία

Όσα θα ακούσετε εν συνεχεία εξοχότατοι, απηχούν και εκφράζουν το πνεύμα του οικουμενικού Πατριαρχείου, την ακλόνητον πιστότητά του εις την παράδοσιν της Ορθοδοξίας, και την ανίστακτον μέριμνά του δια τον άνθρωπον και την δημιουργία. Θαυμάζομεν το αρχαίων ελληνικών πνεύμα, το οποίον εδώρησεν εις την ανθρωπότητα την ελευθερίαν και την δημοκρατία. Τον λόγον ως διάλογον, την επιστήμην, την παιδείαν και τον ανθρωπισμόν, τας βάσεις δηλαδή του πολιτισμού, και χαίρομεν όταν ακούομεν και δει από ξένους ότι η εμφάνισις του φιλοσοφικού στοχασμού εις την αρχαίαν Ελλάδα είναι δια τον πολιτισμόν ό,τι η μεγάλη έκρηξις δια την γέννησιν του σύμπαντος. Συγχρονισμόν αισθανόμεθα και απέναντι εις την χαρακτηριστήσαν ως θαύμα σύζευξιν ελληνικού και χριστιανικού πνεύματος. Ό,τι υψηλότερον και πολυτιμότερον είχεν ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός, ενσωματώθη εις τον κορμόν της θεολογίας και της ζωής της Εκκλησίας.

Αποτελεί βαθείαν εμπειρίαν και ακλόνητον πεποίθησίν μας ότι η ανεκτίμητος παρακαταθήκη της ελληνικής αρχαιότητος, ενεπλουτίστη, απέκτησε βαθύτερον κοινωνικόν περιεχόμενον, παγκοσμιότητα και πνοήν αιωνιότητος, εντός του χριστιανικού πνευματικού πλαισίου. Το θαύμα της δημιουργικής συναντήσεως ελληνισμού και χριστιανισμού συνετελέσθη χάρις εις την δύναμιν της ελληνικής γλώσσης, της μητρικής γλώσσης του πνεύματος. Της γλώσσης του Ομήρου, των τραγικών και των φιλοσόφων, της Καινής Διαθήκης, των πατέρων της Εκκλησίας, και της εκκλησιαστικής υμνολογίας. Η γλώσσα μας ουσιαστικώς φιλοσοφική, στοχαστική και ποιητική, κατευθύνει τον νουν και τις σκέψειν πάντοτε προς το βάθος των πραγμάτων, προς το ουσιώδες και το καθολικόν, προς την αλήθειαν η οποία όπως έλεγεν ο Δημόκριτος ευρίσκεται εν βυθώ. Δεν είναι τυχαίο ότι η ελληνική γλώσσα και η ορθόδοξος πίστης ανήκουν εις τον πυρήνα της πνευματικής και πολιτισμικής ιδιοπροσωπίας του γένους μας.

Εάν εις την ιστορικήν πορείαν του δεν έσβησε ποτέ ο λύχνος του αρχαίου ελληνικού πνεύματος, τούτο οφείλεται μεγάλως εις το γεγονός ότι οι πατέρες και διδάσκαλοι της Εκκλησίας ετοποθέτουν ευθαρσώς τον λύχνον αυτόν επί την λυχνίαν. Εις περιόδους δυστήνους, η Εκκλησία ίδρυσε σχολεία και ακαδημίες, διέσωσε την γλώσσαν μας εις την λατρευτικήν της ζωήν, μαρτυρούσα την αξίαν της συνοχής και της ενότητος της δια την ιδιοπροσωπίαν μας. Η Εκκλησία η οποία εσφράγισεν ανεξίτηλα την διαδρομήν του γένους, καλείται και σήμερα να λειτουργεί ως θετική πρόκλησις εν Χριστώ ζωής και ελευθερίας, δια της Ορθοδοξίας της πίστεως, της δοξολογικής λατρείας του Θεού, και της ορθής αντιλήψεως περί του ανθρώπου. Η εικόνα την οποίαν έχουμε δια τον άνθρωπον δια την προέλευσιν και τον προορισμόν του, δια την θέσιν του εις τον κόσμον, δια το νόημα της ζωής του, δια την ελευθερίαν και την ευδαιμονίαν του, καθορίζει την στάσιν μας απέναντί του. Εάν βλέπουμε τον άνθρωπον ως μηχανήν ή ως απλήν βιολογικήν οντότητα, τότε λίαν ευχερώς τον μετατρέπομεν εις αντικείμενον ή τον υποτιμώμεν.

Εάν τον προσεγγίζομεν ως πρόσωπον, με απόλυτον και αναφαίρετον αξιοπρέπειαν, τότε η συμπεριφορά μας απέναντί του καθίσταται όλος διαφορετική. Η ανθρωπίνη αξία και ο απόλυτος σεβασμός της δεν είναι δυνατόν να θεμελιωθούν επί μιας νατουραλιστικής θεωρήσεως του ανθρώπου. Έχουμε ανάγκην πνευματικού προσανατολισμού, ο οποίος μας εμπλουτίζει υπαρξιακώς, και τρέφει το ηθικόν μας αισθητήριο. Όλοι γνωρίζομεν ότι ο λεγόμενος ηθικός ανθρωπισμός τοποθετεί τον άνθρωπον εις την κορυφήν της ιεραρχίας των αξιών. Όμως, η πείρα των αιώνων δεικνύει ότι και τα ανθρωπιστικά ιδεώδη απαιτούν πνευματικόν θεμέλιον και στήριγμα πέραν του απλώς ανθρωπίνου. Εν τη εννοία ταύτη, πιστεύουμεν ότι δια την προστασίαν της ανθρωπίνης αξιοπρεπείας, δεν είναι αρκετός ο προσανατολισμός γενικώς προς τον άνθρωπον. Το προοίμιον του Συντάγματος της Ελλάδος εις το όνομα της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος εις αυτήν την αλήθειαν παραπέμπει. Η υποτίμησις των πνευματικών αξιών δεν προωθεί ούτε τον σεβασμόν του ανθρωπίνου προσώπου και των θεμελιωδών δικαιωμάτων του, ούτε την προστασίαν της φύσεως, ούτε τον αγώνα δια την ελευθερίαν και την κοινωνικήν δικαιοσύνην. Αντιθέτως, η πίστης εις τον Θεόν της αγάπης και της ειρήνης, αποτελεί πηγήν εμπνεύσεως, οξύνει το αισθητήριόν μας δια το δέον και το πρακτέον. Και ενισχύει την ανθρωπίνην προσπάθειαν ακόμη και όταν αυτή ευρίσκεται ενώπιον της επιλύτων προβλημάτων και ανυπερβλήτων εμποδίων.

Αυτή υπήρξε και παραμένει η πηγή μαρτυρίας και η ταυτότης της αποστολής του οικουμενικού θρόνου ως πνευματικού θεσμού, συμφώνως και προς το σοφός λεχθέν. Το γεγονός ότι το πολίτευμα ημών εν ουρανοίς υπάρχει, δεν αναιρεί, αλλά ενδυναμώνει την μαρτυρίαν ημών εν τω κόσμω. Το Οικουμενικόν Πατριαρχείον ηγωνίσθη και αγωνίζεται κατά της φαλκιδεύσεως του ανθρωπίνου προσώπου εις τας ποικίλας όψεις της. Στιγματίζει τον ρατσισμόν, τας διακρίσεις, και τας συγχρόνους μορφάς δουλείας. Ανθίσταται εις τας δυνάμεις και τας τάσεις, αι οποίαι υποσκάπτουν την κοινωνικήν συνοχήν και την ειρήνην. Και καταστρέφουν την δημιουργίαν του Θεού, προάγει τον διάλογον με τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον, με τας άλλας θρησκείας, και με τον σύγχρονον πολιτισμόν. Η ένστασις ότι αυτή η παρέμβασις εμπλέκει την Εκκλησίαν εις την αμφισημίαν των ανθρωπίνων πραγμάτων, ότι η χριστιανική μαρτυρία μετατρέπεται εις πολιτικήν πράξιν, στερείται θεολογικής βάσεως, και είναι ένδειξις εξασθενήσεως του αισθητηρίου δια την σημασίαν των ιστορικών εξελίξεων, αι οποίαι αγγίζουν τον άνθρωπον εις το βάθος της υπάρξεώς του. Δεν υπάρχει τέλος της ιστορίας. Τέλος της ανάγκης και της ευθύνης διαχειρίσεως των απροβλέπτων κατά την έκτασίν των, αλλά αβεβαίων εξελίξεων πολώσεων και ανακατατάξεων.

Σαφεστάτη είναι επ’ αυτού η διακήρυξις της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας, η οποία ως γνωστόν συνήλθε προ δεκαετίας ακριβώς εις την Κρήτην, και η οποία λέγει: «Ο λόγος της Εκκλησίας υπήρξε πάντοτε διακριτός και θα παραμείνει εις το διηνεκές μία οφειλετική παρέμβασις υπέρ του ανθρώπου». Το Οικουμενικόν Πατριαρχείον είναι η πρώτη Εκκλησία, η οποία ανέδειξεν ακριβώς ως έκφρασιν της πνευματικής ταυτότητος και μαρτυρίας της τω οίκω φιλικόν μήνυμα του χριστιανισμού. Κατανόησε και προέβαλε την εκκλησιαστικήν ζωήν ως εφαρμοσμένην οικολογίαν. Το ενδιαφέρον της Μεγάλης Εκκλησίας δια το φυσικόν περιβάλλον δεν υπήρξεν απλώς μία περιστασιακή αντίδρασις εις την σοβούσαν οικολογικήν κρίσιν, αυτή ήτο μόνον η αφορμή, όχι η αιτία, δια να αναπτύξει επικαίρως τας οικοφιλικάς της παραδόσεις. Αι προσπάθειαι του οικουμενικού θρόνου συνέβαλλον εις την ένταξιν της οικολογικής θεματικής εις τους διαχριστιανικούς και διαθρησκειακούς διαλόγους, και απετέλεσαν έναυσμα δια την θεολογίαν να μελετήσει τας πνευματικάς θρησκευτικάς και ηθικάς ρίζας και διαστάσεις του περιβαλλοντικού ζητήματος. Εξαρχής προσεγγίσαμεν την οικολογικήν κρίσιν ως κοινωνικόν πρόβλημα, και ανεδείξαμεν την αλληλουχίαν περιβαλλοντικών, κοινωνικών και οικονομικών θεμάτων. Ετονίσαμεν ότι το κυρίαρχον πρότυπον οικονομικής αναπτύξεως ανήκει εις τα κύρια αίτια της οικολογικής κρίσεως. Επαναλαμβάνομαι και ενώπιον σας, εξοχότατοι και αγαπητοί, αυτό το οποίον λέγομεν συχνάκις. Η οικονομική δραστηριότης, η οποία δεν σέβεται τον οίκο της ζωής, το φυσικόν περιβάλλον, δεν είναι οικονομία, αλλά οικοανομία. Δεν έχομεν μέλλον χωρίς την ολικήν στροφήν προς μίαν οικολογικήν οικονομία. Η οικονομική ζωή και οι κοινωνικοί αγώνες οφείλουν να υπηρετούν τον άνθρωπον και τα ζωτικάς ανάγκας του, και την ακεραιότητα της δημιουργίας, στόχους οι οποίοι δύνανται να επιτευχθούν μόνον εις περιβάλλον ειρήνης και σεβασμού των δικαιωμάτων του ανθρώπου.

Ποτέ εις την ιστορίαν της ανθρωπότητος η ειρήνη δεν υπήρξεν αυτονόητος κατάστασις, αλλά ήτο πάντοτε κατάκτησις αποτέλεσμα εμπνευσμένων πρωτοβουλιών γενναιότητος, και αυτοθυσίας, απορρίψεως της βίας ως μέσου λύσεως διαφορών, διαρκής αγών δια την δικαιοσύνην και την προστασίαν της ιερότητος του ανθρωπίνου προσώπου. Επί της βάσεως αυτής ασκείται σήμερα κριτική εις τας θρησκείας, επειδή αντί να λειτουργούν ως δυνάμεις ειρηνοποιίας, τροφοδοτούν συχνάκις τον φανατισμόν και την βίαν εν ονόματι του Θεού. Ημείς προσωπικώς εν ακλονήτω πεποιθήσει ότι η ειρήνη των λαών και των πολιτισμών είναι ανέφικτος άνευ της ειρήνης μεταξύ των θρησκειών, και της ευρυτέρας συμβολής των εις τον παγκόσμιον αγώνα δια την ειρήνην, επαινούμεν και στηρίζομεν πάσαν ειλικρινή ειρηνευτικήν πρωτοβουλίαν, αγωνιζόμεθα δε αδιαλείπτως δια την διαθρησκειακήν συνεργασίαν, και την ανάδειξιν και την άσκησιν του ειρηνοποιητικού ρόλου των θρησκειών. Θεωρούμεν τον φονταμενταλισμόν έκπτωσιν του θρησκευτικού βιώματος, και ουδόλως εν συμφυές με την πίστην φαινόμενον. Η γνησία πίστης είναι ο αυστηρότερος κριτής του θρησκευτικού φανατισμού και της μισαλλοδοξίας. Το περί ειρήνης κήρυγμα της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας δεν είναι ουτοπικόν και ρητορικόν. Γνωρίζομεν καλώς, ότι ο δημόσιος λόγος κυριαρχείται διεθνώς υπό θεωρήσεων γεωπολιτικών και γεωοικονομικών, υπό αναλύσεων του λεγομένου συσχετισμού των δυνάμεων, υπό προσεγγίσεων όπως αποκαλούνται πραγματιστικών. Είναι γεγονός ότι η σύγχρονος εκδοχή της λεγομένης real politic έχει κατισχύσει πλήρως του διεθνούς δικαίου, και αυτού τούτου του καταστατικού χάρτου του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, ο οποίος διέπεται υπό της γενικής αρχής της ειρηνικής επιλύσεως των διαφορών.

Ο περί ειρήνης ορθόδοξος λόγος υπερβαίνει προδήλως την ιστορίαν ως λόγος σωτηριολογικός, αλλά η ιστορία εκβάλλει εκ των σπλάχνων και των πληγών της διδάγματα εύγλωτα και εναργή. Η ανθρωπότης έχει ανάγκην μιας σταθεράς συναινέσεως η επί ενός κορμού κοινών θεμελιωδών αξιών, η οποία θα λειτουργεί παρά τας πολιτικάς, κοινωνικάς, θρησκευτικάς και πολιτισμικάς διαφοροποιήσεις και εντάσεις, ως βάσης δια την συμβίωσιν και την σύμπραξιν των ανθρώπων δια των κοινών καλών.

Ανδρέας Μαραθιάς

Οι υποθέσεις-σκάνδαλα σύμφωνα με την αντιπολίτευση, του ΟΠΕΚΕΠΕ και των υποκλοπών, εξελίσσονται σε αχίλλειο πτέρνα για την κυβερνητική πλειοψηφία. Από τη μια η ευρωπαϊκή εισαγγελία και από την άλλη  δημοσιογραφική έρευνα έχουν φέρει σε πολύ δύσκολη θέση την ΚΟ της ΝΔ, η οποία ενόψει και της συνεδρίασης της την Πέμπτη 7/4 υπό τον πρωθυπουργό Κ. Μητσοτάκη, καλείται να δείξει στην πράξη εικόνα ενότητας και συσπείρωσης σε μια κομβική στιγμή των πολιτικών εξελίξεων και ενόψει κρίσιμων κοινοβουλευτικών  συνεδριάσεων.

Έτσι μετά την ψηφοφορία για τη άρση ασυλίας 13 γαλάζιων βουλευτών με αφορμή τη δεύτερη δικογραφία της ευρωπαϊκής εισαγγελίας που διαβιβάστηκε στη Βουλή η κυβερνητική πλειοψηφία θα βρεθεί αντιμέτωπη:

• με την πρόταση του ΠΑΣΟΚ για σύσταση Προανακριτικής Επιτροπής  για τους δύο πρώην υπουργούς, Σπήλιο Λιβανό και Φωτεινή Αραμπατζή,
• την αναμενόμενη πρόταση της αξιωματικής αντιπολίτευσης επίσης για σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής για το σκάνδαλο των υποκλοπών μετά τις τελευταίες αποκαλύψεις, με βάση τα όσα έχει ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Νίκος Ανδρουλάκης, την οποία θα στηρίξει σύσσωμη η αντιπολίτευση, οπότε θα συγκεντρώσει τις απαιτούμενες 120 ψήφους που χρειάζονται για τη σύσταση της μετά από πρόταση της αντιπολίτευσης και
• το ενδεχόμενο ακόμη και πρότασης δυσπιστίας, πρωτοβουλία που προωθεί ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, Σωκράτης Φάμελλος.

Οι συνεδριάσεις και οι ψηφοφορίες ίσως και στις τρεις περιπτώσεις σημειωτέον ότι θα γίνουν στον απόηχο των  διαρροών (Μ. Μηταράκης, Στ. Πέτσας και Μ. Χρυσομάλλης) που υπήρξαν στην ψηφοφορία για τις άρσεις ασυλίας των 13 βουλευτών, της ανοιχτής επιστολής των 5 βουλευτών (Αθ. Ζεμπίλης, Α. Κατσανιώτης, Ξ. Μπαραλιάκος, Γ. Οικονόμου και Ι. Παππάς) με κριτική για το επιτελικό κράτος, αλλά και διάσπαρτων δηλώσεων βουλευτών της ΝΔ που θεωρούν ζητούμενο αυτή την περίοδο την ενότητα στους κόλπους της ΚΟ και του κόμματος και τις κοινοβουλευτικές κόντρες μεταξύ “γαλάζιων” και εξωκοινοβουλευτικών υπουργών (π.χ. Β. Γιόγιακα-Ν. Ταχιάου).

Πάντως ειδικά για τη σύσταση προανακριτικής επιτροπής για τον Σπ. Λιβανό και τη  Φ. Αραμπατζή, το πιθανότερο σενάριο αν συσταθεί είναι το κυβερνών κόμμα να ακολουθήσει το “μοντέλο Τριαντόπουλου“, δηλαδή σύσταση και σχεδόν αυτομάτως παραπομπή στο Δικαστικό Συμβούλιο

Μέχρι στιγμής και χωρίς  είναι ξεκάθαρο ακόμη αν η ΚΟ της ΝΔ θα πει “ναι”,  η απόφαση για τον Σπήλιο Λιβανό και τη Φωτεινή Αραμπατζή πιθανολογείται ότι θα θα είναι κοινή, με τον πρώην υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης πάντως να τάσσεται δημοσίως και εμμέσως πλην σαφώς κατά της σύστασης, εν αντιθέσει με την πρώην υφυπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης που από την πρώτη στιγμή δήλωσε “Θέτω τον εαυτό μου, χωρίς καμία επιφύλαξη, στη διάθεση κάθε αρμόδιας Αρχής προκειμένου να διερευνηθεί πλήρως η υπόθεση, που με αφορά στη δεύτερη δικογραφία για τον ΟΠΕΚΕΠΕ”.

Σημειώνεται ότι  ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης και ο πρώην υπουργός Μάκης Βορίδης, όπως και αρκετοί “γαλάζιοι” βουλευτές δεν συμφωνούν με τη σύσταση προανακριτικής και υπενθυμίζεται ότι στις περιπτώσεις Μάκη Βορίδη και Λευτέρη Αυγενάκη, με αφορμή την πρώτη δικογραφία, η ΚΟ της ΝΔ καταψήφισε τη σχετική πρόταση της αντιπολίτευσης μέσα από τη γνωστή διαδικασία απουσίας βουλευτών ή με επιστολική ψήφο, προκαλώντας τότε την αποχώρηση σύσσωμης της αντιπολίτευσης, η οποία έθεσε  ζήτημα ακυρότητας, μετά από μια θυελλώδη συνεδρίαση, λόγω της ολιγάριθμης φυσικής παρουσίας των “γαλάζιων” βουλευτών στην Ολομέλεια.

Η Α.Θ. Παναγιότατος ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος, υποδέχθηκε με εγκαρδιότητα τον Εξοχ. Πρόεδρο στο Πατριαρχικό Γραφείο και ακολούθως είχαν κατ’ ιδίαν συνάντηση που διήρκησε μιάμιση ώρα.

Ο Παναγιώτατος, μεταξύ άλλων, εξέφρασε την υποστήριξή του Οικουμενικού Πατριαρχείου προς τις ειρηνευτικές προσπάθειες, καθώς και το αμείωτο ενδιαφέρον του για τα χιλιάδες απαχθέντα παιδιά από την Ουκρανία, για τα οποία ευχήθηκε σύντομα να επιστρέψουν και να ενωθούν ξανά με τις οικογένειές τους στην Ουκρανία.

Σε αποκλειστικές δηλώσεις του προς το ΑΠΕ-ΜΠΕ ο Παναγιώτατος επεσήμανε ότι το Οικουμενικό Πατριαρχείο πάντοτε προσεύχεται για την επικράτηση της ειρήνης και υποστηρίζει τις διαπραγματεύσεις για την ειρηνική επίλυση όλων των συγκρούσεων.

«Είμαστε κοντά στους συνανθρώπους μας που υποφέρουν στη Μέση Ανατολή, στην Ουκρανία και οπουδήποτε αλλού στον κόσμο», τόνισε ο Οικουμενικός Πατριάρχης, ο οποίος προέπεμψε τον Εξοχότατο Πρόεδρο της Ουκρανίας μέχρι τα προπύλαια του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Ο πρόεδρος της Ουκρανίας, Βολοντίμιρ Ζελένσκι, σε δηλώσεις του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ τόνισε ότι «η Ουκρανία παραμένει ακλόνητη στην επιδίωξή της για μια δίκαιη ειρήνη. Κάθε βήμα που κάνουμε είναι για την προστασία του λαού μας και την αποκατάσταση της κυριαρχίας μας. Η ενότητα του κόσμου είναι η δύναμή μας και μαζί θα διασφαλίσουμε ότι η ελευθερία θα επικρατήσει έναντι της επιθετικότητας».

Για το ενδεχόμενο διεξαγωγής νέων ειρηνευτικών συνομιλιών μεταξύ Ουκρανίας – Ρωσίας στην Κωνσταντινούπολη, ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι ανέφερε ότι αποτέλεσε ένα από τα θέματα που συζήτησε και με τον Τούρκο πρόεδρο, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, κατά τη συνάντηση που είχε νωρίτερα, καθώς είναι απαραίτητο να συνεχιστούν οι διαπραγματεύσεις.

Στη συνάντηση μεταξύ του Οικουμενικού Πατριάρχη και του Βολοντίμιρ Ζελένσκι παρέστησαν εκ μέρους της Μητρός Εκκλησίας ο Σεβ. Μητροπολίτης Γέρων Χαλκηδόνος κ. Εμμανουήλ, και οι Πανοσιολ. Μ. Εκκλησιάρχης κ. Αέτιος, Διευθυντής του Ιδιαιτέρου Πατριαρχικού Γραφείου, και ο ουκρανικής καταγωγής Τριτεύων κ. Επιφάνιος, και ως μέλη της Ουκρανικής Αντιπροσωπείας ο Εξοχ. Υπουργός Εξωτερικών κ. Αndrii Sybiha, ο Εξοχ. Πρέσβυς της Ουκρανίας στην ‘Αγκυρα κ. Nariman Dzhelialov, ο Εντιμ. Γενικός Πρόξενος της χώρας στην Πόλη κ. Roman Nedilskyi, στελέχη της Προεδρίας και άλλοι παράγοντες.

Σύμφωνα με πληροφορίες του protothema.gr η τουρκική προεδρία απέστειλε την πρόσκληση ανταποκρινόμενη σε παλαιότερο αίτημα του κ.κ. Βαρθολομαίου να υπάρξει συνάντηση με τον Τ. Ερντογάν προκειμένου να συζητήσουν ζητήματα που αφορούν την επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης.

Οι ίδιες πηγές αναφέρουν πως η πρόσκληση αφορά το δείπνο που θα παραθέσει ο κ. Ερντογάν στο Προεδρικό Μέγαρο Beştepe προς τιμήν του Έλληνα πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη.

«Ο Οικουμενικός Πατριάρχης βασίζεται στους ιδεολογικούς του συμμάχους, που εκπροσωπούνται από τοπικούς εθνικιστές και νεοναζί, σε μια προσπάθεια να αποσπάσει τις Ορθόδοξες Εκκλησίες της Λιθουανίας, της Λετονίας και της Εσθονίας από το Πατριαρχείο της Μόσχας, μετατρέποντας τους ιερείς και τους πιστούς τους σε θρησκευτικές μαριονέτες της Κωνσταντινούπολης», πρόσθεσε η SVR.

Όπως προσθέτει το πρακτορείο Isvestia: «Αυτή η ‘ενσάρκωση του διαβόλου’ είναι εμμονικός με την ιδέα να εκδιώξει τη Ρωσική Ορθοδοξία από το έδαφος των κρατών της Βαλτικής και να ιδρύσει στη θέση της εκκλησιαστικές δομές που θα ελέγχονται πλήρως από το Φανάρι», κατέληξε η SVR.

Πέραν αυτών η SVR λέει ότι ο Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίος σκοπεύει να παραχωρήσει αυτοκεφαλία στη μη αναγνωρισμένη Ορθόδοξη Εκκλησία του Μαυροβουνίου με σκοπό να πλήξει τη Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία.

Η επιθετική διάθεση του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως «δεν περιορίζεται στην Ουκρανία και τις χώρες της Βαλτικής», σημείωσε το γραφείο Τύπου.

«Η πονηριά του εξαπλώνεται σταδιακά στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Προκειμένου να ξεκινήσει μια εκστρατεία καταστολής της «ιδιαίτερα επίμονης» Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, σκοπεύει να παραχωρήσει αυτοκεφαλία στη μη αναγνωρισμένη Ορθόδοξη Εκκλησία του Μαυροβουνίου», τόνισε η SVR.

«Στους εκκλησιαστικούς κύκλους σημειώνεται ότι ο Βαρθολομαίος κυριολεκτικά διαλύει το ζωντανό Σώμα της Εκκλησίας», σημείωσε το γραφείο Τύπου. «Και με αυτό τον τρόπο, ενεργεί όπως οι ψευδοπροφήτες που περιγράφονται στην Επί του Όρους Ομιλία: ‘Έρχονται σε σας με ενδύματα προβάτων, αλλά εσωτερικά είναι λύκοι αρπακτικοί <…>. Θα τους αναγνωρίσετε από τους καρπούς τους’», πρόσθεσε η Ρωσική Υπηρεσία Εξωτερικών Πληροφοριών.

• Η ένταση μεταξύ των Πατριαρχείων (Ρωσικού και Οικουμενικού), κλιμακώθηκε το 2018 μετά την παραχώρηση αυτοκεφαλίας στην Εκκλησία της Ουκρανίας. Ήταν το σημείο χωρίς επιστροφή στην κόντρα ανάμεσα στην Κωνσταντινούπολη και τη Μόσχα.

Η ρωσική αντικατασκοπεία συνδέει πλέον άμεσα τη θρησκευτική αυτή αντιπαράθεση με τους γεωπολιτικούς σχεδιασμούς της Δύσης, και συγκεκριμένα του Λονδίνου, εν μέσω της γενικότερης κρίσης στις σχέσεις Ρωσίας-ΝΑΤΟ.

Για τον Βλαντίμιρ Πούτιν και τον Πατριάρχη Μόσχας Κύριλλο, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος δεν θεωρείται απλώς ένας θρησκευτικός αντίπαλος, αλλά ένας «γεωπολιτικός εχθρός» που εξυπηρετεί τα συμφέροντα της Δύσης.

Το Κρεμλίνο και το Πατριαρχείο της Μόσχας θεωρούν ακόμα και σήμερα την Ουκρανία ως το «λίκνο» της, καθώς στο Κίεβο έλαβε χώρα το βάπτισμα των Ρως του Κιέβου που η Μόσχα θεωρεί το πρώτο ρωσικό βασίλειο. Η αυτοκεφαλία στην Ουκρανία αυτομάτως στέρησε το Πατριαρχείο της Μόσχας από μια δεξαμενή περίπου 30 εκατομμυρίων πιστών, αλλά και την πρόσβαση σε σημαντικά προσκυνήματα. Εκτός της εκκλησιαστικής όμως υπάρχει και η πολιτική και γεωπολιτική διάσταση στην συστηματική στοχοποίηση του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου από την Ρωσία.

Ο Βλαντίμιρ Πούτιν και ο Πατριάρχης Μόσχας Κύριλλος έχουν οικοδομήσει μια ιδεολογία που θέλει τη Ρωσία ως το πνευματικό κέντρο όλων των ρωσόφωνων ή σλαβικών λαών. Σύμφωνα με αυτό το δόγμα, η Ρωσική Εκκλησία πρέπει να έχει τη δικαιοδοσία παντού όπου υπάρχει ρωσική επιρροή (Ουκρανία, Λευκορωσία, Βαλτική).

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, επιμένοντας στον ιστορικό του ρόλο ως «Πρώτος μεταξύ ίσων» (Primus inter Pares), αποτελεί το μοναδικό θεσμικό εμπόδιο που μπορεί να ακυρώσει τις επεκτατικές διαθέσεις της Μόσχας στον ορθόδοξο κόσμο.

Ακολουθεί ένα σύντομο ιστορικό με τη σύγκρουση:

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο, βάσει της εκκλησιαστικής παράδοσης και των αποφάσεων των Οικουμενικών Συνόδων, κατέχει πρωτείο τιμής στην Ορθοδοξία, καθώς και συγκεκριμένες κανονικές αρμοδιότητες, όπως η παραχώρηση αυτοκεφαλίας και η επίλυση διασυνοδικών διαφορών. Αντιθέτως, το Πατριαρχείο Μόσχας, το οποίο αναγνωρίστηκε ως πατριαρχείο στα τέλη του 16ου αιώνα, εξελίχθηκε με την πάροδο του χρόνου σε ισχυρό εκκλησιαστικό και πολιτικό πόλο, ιδίως μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης και την ανάδυση της ιδεολογίας της «Τρίτης Ρώμης».

Καθ’ όλη τη διάρκεια του 20ού αιώνα, η μεταξύ τους αντιπαράθεση παρέμεινε υποδόρια, εκδηλωνόμενη κυρίως γύρω από τη δικαιοδοσία της ορθόδοξης διασποράς και τον ρόλο του Οικουμενικού Πατριάρχη ως συντονιστικού κέντρου της πανορθόδοξης ενότητας. Η Μόσχα προώθησε σταδιακά μια αντίληψη εκκλησιολογικής ισοτιμίας χωρίς ουσιαστικό πρωτείο, αμφισβητώντας στην πράξη τις παραδοσιακές αρμοδιότητες της Κωνσταντινούπολης.

Η κρίση κορυφώθηκε το 2018, όταν το Οικουμενικό Πατριαρχείο προχώρησε στην άρση της κανονικής πράξης του 1686 και, έναν χρόνο αργότερα, στην παραχώρηση Τόμου Αυτοκεφαλίας στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας. Η απόφαση αυτή αντιμετωπίστηκε από το Πατριαρχείο Μόσχας ως ευθεία αμφισβήτηση της κανονικής του δικαιοδοσίας, οδηγώντας στη διακοπή της ευχαριστιακής κοινωνίας με την Κωνσταντινούπολη και στην κλιμάκωση της ρητορικής περί «παπικών πρακτικών».

Η αντιπαράθεση συνδέεται στενά με γεωπολιτικές επιδιώξεις, τη στενή σχέση της Ρωσικής Εκκλησίας με το ρωσικό κράτος, αλλά και με δύο αντικρουόμενες εκκλησιολογικές αντιλήψεις: από τη μία, τον υπερεθνικό και συντονιστικό ρόλο του Οικουμενικού Πατριαρχείου και, από την άλλη, έναν έντονο εκκλησιαστικό εθνικισμό που επιδιώκει ηγεμονικό ρόλο στον ορθόδοξο κόσμο.

Σήμερα, η ρήξη παραμένει ανοικτή, επιβαρύνοντας την πανορθόδοξη ενότητα και δημιουργώντας ένα πολυδιάσπαστο τοπίο, στο οποίο οι κατά τόπους Ορθόδοξες Εκκλησίες καλούνται να ισορροπήσουν ανάμεσα στην κανονική παράδοση και τις σύγχρονες πολιτικές και γεωστρατηγικές πιέσεις.

«Οι βρετανικές μυστικές υπηρεσίες τον υποστηρίζουν ενεργά, τροφοδοτώντας ρωσοφοβικά συναισθήματα στις ευρωπαϊκές χώρες», ανέφερε η SVR σύμφωνα με το πρακτορείο TASS.

Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος «βρήκε κοινό έδαφος με τις Αρχές των κρατών της Βαλτικής σε μια προσπάθεια να σπείρει τη διχόνοια στον ρωσικό ορθόδοξο κόσμο», αναφέρεται σε άλλο σημείο της ανακοίνωσης.

«Ο Οικουμενικός Πατριάρχης βασίζεται στους ιδεολογικούς του συμμάχους, που εκπροσωπούνται από τοπικούς εθνικιστές και νεοναζί, σε μια προσπάθεια να αποσπάσει τις Ορθόδοξες Εκκλησίες της Λιθουανίας, της Λετονίας και της Εσθονίας από το Πατριαρχείο της Μόσχας, μετατρέποντας τους ιερείς και τους πιστούς τους σε θρησκευτικές μαριονέτες της Κωνσταντινούπολης», πρόσθεσε η SVR.

Όπως προσθέτει το πρακτορείο Isvestia: «Αυτή η ‘ενσάρκωση του διαβόλου’ είναι εμμονικός με την ιδέα να εκδιώξει τη Ρωσική Ορθοδοξία από το έδαφος των κρατών της Βαλτικής και να ιδρύσει στη θέση της εκκλησιαστικές δομές που θα ελέγχονται πλήρως από το Φανάρι», κατέληξε η SVR.

Πέραν αυτών η SVR λέει ότι ο Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίος σκοπεύει να παραχωρήσει αυτοκεφαλία στη μη αναγνωρισμένη Ορθόδοξη Εκκλησία του Μαυροβουνίου με σκοπό να πλήξει τη Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία.

Η επιθετική διάθεση του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως «δεν περιορίζεται στην Ουκρανία και τις χώρες της Βαλτικής», σημείωσε το γραφείο Τύπου.

«Η πονηριά του εξαπλώνεται σταδιακά στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Προκειμένου να ξεκινήσει μια εκστρατεία καταστολής της «ιδιαίτερα επίμονης» Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, σκοπεύει να παραχωρήσει αυτοκεφαλία στη μη αναγνωρισμένη Ορθόδοξη Εκκλησία του Μαυροβουνίου», τόνισε η SVR.

«Στους εκκλησιαστικούς κύκλους σημειώνεται ότι ο Βαρθολομαίος κυριολεκτικά διαλύει το ζωντανό Σώμα της Εκκλησίας», σημείωσε το γραφείο Τύπου. «Και με αυτό τον τρόπο, ενεργεί όπως οι ψευδοπροφήτες που περιγράφονται στην Επί του Όρους Ομιλία: ‘Έρχονται σε σας με ενδύματα προβάτων, αλλά εσωτερικά είναι λύκοι αρπακτικοί <…>. Θα τους αναγνωρίσετε από τους καρπούς τους’», πρόσθεσε η Ρωσική Υπηρεσία Εξωτερικών Πληροφοριών.