Ο πρώην υπουργός και επί δεκαετίες εκλεγόμενος βουλευτής στην Α’ Θεσσαλονίκης δεν ήταν ποτέ θαμώνας του κομματικού “καφενείου” και εξάρτημα των μηχανισμών. Συχνά μονήρης και πάντοτε στρατευμένος σε μία οραματικού τύπου ενάσκηση της εφαρμοσμένης πολιτικής. Ίσως αυτά να ήταν και τα βασικά μειονεκτήματά του σε ένα κομματικό σύστημα που σημαντικό μέρος του προσωπικού του κατακτά πρόσκαιρες κορυφές εξαιτίας της “ελαστικότητάς” του. Ίσως, ακόμα, να πίστευε περισσότερο στην πολιτική με κοινωνική και ιδεολογική γείωση, με τρόπο που να τον καθιστούσε απροσπέλαστο και να τον εμφάνιζε ως “υπεράνω”.

Η ανακοίνωσή του καταλήγει: “Δεν παραιτούμαι από το ΠΑΣΟΚ των ιδεών του δημοκρατικού σοσιαλισμού. Παραιτούμαι από το κόμμα του κ. Ανδρουλάκη”. Κι αυτή η αποστροφή αποτελεί μομφή προς την ηγεσία.

Στην πολιτική της τρέχουσας διαχείρισης, ο Χάρης Καστανίδης μάλλον δεν θα λείψει. Κάποιοι στο σημερινό ΠΑΣΟΚ θα ανακουφιστούν, ίσως και θα αξιολογήσουν την παραίτησή του ως επίδειξη της ηγετικής ισχύος. Στην Πολιτική, όμως, θα λείψει. Όχι μόνο γιατί στα πολιτικά συστήματα που σέβονται τον εαυτό τους και την ιστορία τους …“δεν σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν” επειδή το νομίζουν κάποιοι άλλοι, αλλά διότι ο Καστανίδης είναι από εκείνη τη στόφα που χρειάζεται ως αντίβαρο στην τοξικότητα. Στην πορεία επαναπροσδιορισμού, δε, της λεγόμενης κεντροαριστεράς, ακόμα περισσότερο.

Γι’ αυτό και θα ήταν καλό να μην επιτρέψει ο ίδιος στον εαυτό του την αυτοεξορία. Και όσοι αναγνωρίζουν την αυθεντικότητά του να του δώσουν την δέουσα αξία και να στήσουν τις γέφυρες επιστροφής που του αναλογούν.

Το φαινόμενο είναι πολύ ανησυχητικό και γίνεται επικίνδυνο επειδή δεν διαφαίνεται διέξοδος. Την περίοδο των μνημονίων, οι συμπράξεις (κυβέρνηση Παπαδήμου, τρικομματική Ν.Δ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ και συγκυβέρνηση Ν.Δ, ΠΑΣΟΚ) επιβλήθηκαν από τις ακραίες συνθήκες της οικονομικής κρίσης και από τις πιέσεις των δανειστών. Σήμερα, δεν υπάρχει κανένας εξωτερικός παράγοντας που θα καθοδηγούσε τα πράγματα σε μία τέτοια κατεύθυνση. Και σωστά δεν υπάρχει διότι δεν χρειάζεται.

Η χώρα υποτίθεται πώς λειτουργεί στο πλαίσιο μιας κανονικότητας, οικονομικά και πολιτικά, δε, θα μπορούσε να πει κανείς ότι δεν βρίσκεται σε χειρότερη κατάσταση από αρκετές άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Έχουν ανακύψει, όμως, σοβαρά θεσμικά ελλείμματα, ενώ κυβέρνηση και αντιπολίτευση δεν μπορούν να συνεννοηθούν ούτε στα ελάχιστα. Η μεν πρώτη δείχνει ότι λειτουργεί με μοναδικό σκοπό την (τρίτη) ανανέωση της θητείας της εγκλωβισμένη σε μια “ανάδελφη” αυταρέσκεια. Και η δεύτερη δεν μπορεί να υπερβεί τον κατακερματισμό της και να βρει σημεία σύγκλισης. Παγιδεύεται σε αφηγήματα αυτονομίας που δεν υπακούουν στη λογική των δημοσκοπικών ευρημάτων , ή σε τάσεις ιδεολογικού απομονωτισμού.

Το παράδειγμα με τις Ανεξάρτητες Αρχές είναι αποκαλυπτικό και απογοητευτικό (εδώ). Είναι προφανές πώς ή η κυβέρνηση λέει ψέματα ή το ΠΑΣΟΚ σχετικά με το εάν υπήρξαν το προηγούμενο διάστημα επαφές μεταξύ του Νίκου Ανδρουλάκη και Κωστή Χατζηδάκη που κατέληξαν σε συμφωνία σχετικά με τα πρόσωπα που θα τις στελεχώσουν. Ο,τιδήποτε κι αν συμβαίνει δρα υπονομευτικά.

Το ρήγμα βαθαίνει πολύ περισσότερο με τις υποθέσεις των υποκλοπών και του ΟΠΕΚΕΠΕ, σε συνδυασμό με τον τρόπο που λειτουργεί η Δικαιοσύνη και τον τρόπο με τον οποίο αμφισβητείται. Στο πλαίσιο αυτό στενεύουν δραματικά τα περιθώρια να σημειωθεί συνεννόηση για τη Συνταγματική Αναθεώρηση.

Παράλληλα, αντί η δημόσια συζήτηση να εστιάζεται στις συνέπειες της πληθωριστικής και ενεργειακής κρίσης και στην εκτόξευση του κόστους ζωής συνεχίζει να περιστρέφεται γύρω από θέματα προ δεκαετίας, ή και πιό παλιά, τα οποία έχουν κριθεί εκλογικά και έχει γίνει ο σχετικός απολογισμός και έχει διατυπωθεί και κριτική και αυτοκριτική.

Επειδή, όμως, τα πολιτικά πρόσωπα συνηθίζουν να επικαλούνται την (εκλογική) σοφία του λαού και το στερεότυπο πώς στις Δημοκρατίες δεν υπάρχουν αδιέξοδα, έχουν αναλογιστεί κατά πόσο μπορούν πράγματι να υπηρετήσουν όσα λένε; Εφόσον, για παράδειγμα, η λαϊκή ετυμηγορία απορρίψει λιγότερο ή περισσότερο τους εκλογικούς στόχους που θέτουν, πόσο εύκολο είναι να ανατάξουν την τοξικότητα και τις ιδιότυπες πολιτικές ομηρίες που καλλιεργούν;

Και, εν τέλει, σκέφτονται που οδηγεί αυτό το κλίμα; Προφανώς, σε μία πρωτοφανή στην σύγχρονη πολιτική μας ιστορία αποχή και, ταυτόχρονα, στην ενίσχυση της αποπολιτικοποίησης και του (δήθεν) αντισυστημισμού.

Το ερώτημα που απασχολεί αρκετούς αναλυτές αλλά και την εγχώρια διπλωματία είναι κατά πόσο αυτή η εξέλιξη ενδέχεται να αποτελέσει προανάκρουσμα μιας κρίσης στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Επισήμως, το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών επισημαίνει τα οφέλη αυτής της γεωπολιτικής αναβάθμισης την οποία αποδίδει και στους κυβερνητικούς χειρισμούς σε επί μέρους τομείς της νέας “αρχιτεκτονικής” στην περιοχή μας.

Για παράδειγμα:

-Η έμμεση στήριξη που παρείχε η Αθήνα στην επίθεση των ΗΠΑ κατά του Ιράν της επέτρεψε να αναπτύξει συστοιχία Patriot στην Κάρπαθο προς υποστήριξη της άμυνας της αμερικανικής βάσης της Σούδας. Αυτό, όπως επισημαίνεται διακριτικά από διπλωματικούς κύκλους, αποτελεί ενίσχυση της θέσης μας για τη νομιμότητα της αμυντικής θωράκισης των νησιών του Αιγαίου και αφαιρεί από την Τουρκία τα όποια επιχειρήματα για το αντίθετο. Οι πληροφορίες, μάλιστα, αναφέρουν ότι το θέμα συζητήθηκε μεταξύ του υπουργού Εξωτερικών Γ. Γεραπετρίτη και του αμερικανού ομολόγου του Μάρκο Ρούμπιο και υπήρξε σχετική κατανόηση εκ μέρους των ΗΠΑ.

-Ο Έλληνας Υπ.Εξ φέρεται να συζήτησε ενδελεχώς το θέμα του παράνομου τουρκολιβυκού μνημονίου με την κυβέρνηση της Τρίπολης, στο πρόσφατο ταξίδι του στη Λιβύη, και έλαβε την διαβεβαίωση πώς η χωροθέτηση “οικοπέδων” στην λιβυκή ΑΟΖ θα τηρήσει τη μέση γραμμή. Η Αθήνα εκτιμά πώς σε αυτό το θέμα ο ρόλος της αμερικανικής Chevron είναι ιδιαίτερα σημαντικός, κι αυτό διότι ο πετρελαϊκός κολοσσός (που επιχειρεί πάντοτε με το σχετικό “πράσινο φως” από την Ουάσιγκτον) έχει αναπτυχθεί σε όλες τις χώρες της Ν.Α Μεσογείου και διαθέτει ολιστική στρατηγική. Μπορεί, ως εκ τούτου, να την επιβάλλει και στην Τρίπολη, κάτι που εμμέσως, και παρά τις όποιες αναθεωρητικές δηλώσεις λίβυων αξιωματούχων που συντάσσονται με την Άγκυρα, αναιρεί το τουρκικό σχέδιο.

-Η παράλληλη στρατιωτική συνεργασία της Ελλάδας με τη Γαλλία (με την ανανέωση της συμφωνίας κατά την τελευταία επίσκεψη του Εμανουέλ Μακρόν στην Αθήνα) και το Ισραήλ, αυξάνει την ελληνική περίμετρο ασφαλείας και αφήνει μικρά πλέον περιθώρια ανάπτυξης στην Τουρκία.

Όλα τα παραπάνω, όμως, δημιουργούν μία διόλου ασήμαντη επισφάλεια δεδομένου ότι η πιεζόμενη Τουρκία που σε αυτή την γεωπολιτική συγκυρία εμφανίζεται να περιθωριοποιείται δεν αποκλείεται να αντιδράσει. Διπλωματικοί κύκλοι εκτιμούν πώς οι πρόσφατες δηλώσεις Τούρκων αξιωματούχων (Χακάν Φιντάν, Ομέρ Τσελίκ κ.ά) αποτελούν ένδειξη ότι η Άγκυρα θα επιχειρήσει να εξισορροπήσει το γεωπολιτικό προβάδισμα που έχει αποκτήσει η Ελλάδα, χωρίς να αποκλείεται να αναπτυχθούν ακόμα μεγαλύτερες εσωτερικές πιέσεις προς τον Ταγίπ Ερντογάν ακόμα και για δράση “επί του πεδίου”.

Ο θαλάσσιος χωροταξικός σχεδιασμός της Ελλάδας, για παράδειγμα, θεωρείται από αρκετούς στην Άγκυρα ότι πλήττει το αφήγημα της “Γαλάζιας Πατρίδας” και των “γκρίζων ζωνών”, γι’ αυτό και δεν πρέπει να αποκλείεται κάποια αιφνίδια επιδείνωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Οι ίδιοι διπλωματικοί κύκλοι αναφέρουν ότι μία κρίση τύπου Ιμίων δεν πρέπει να αποκλείεται, όχι, απαραίτητα, με κεντρική και επίσημη καθοδήγηση Ερντογάν αλλά ως αποτέλεσμα κινήσεων στρατιωτικών και πολιτικών “κέντρων” στην τουρκική πρωτεύουσα που θα επιδιώξουν να κινηθούν αυτόνομα.

Ο βουλευτής θεωρείται ίσως ο πιό πιστός σύμμαχος του Αντώνη Σαμαρά και όχι μόνο λόγω εντοπιότητας. Και αρκετοί θεωρούν ότι δρα ως προπομπός εξελίξεων, όπως και ότι ανάλογο είναι και το “σήμα” που στέλνουν και άλλοι “σαμαρικοί” βουλευτές που περιλαμβάνονται στους “5” της ανοιχτής επιστολής με καταγγελίες για τη λειτουργία του επιτελικού κράτους αλλά και όσων συμπαρατάσσονται στην ίδια κατεύθυνση.

Σε αυτή την εικόνα αναβρασμού στην Κ.Ο της Ν.Δ που θα συνεδριάσει την προσεχή Πέμπτη πρέπει να προστεθεί και η οριστική, ως φαίνεται, απόφαση του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή να μην συμμετάσχει στο συνέδριο του κόμματος στα μέσα του μήνα.

Επανέρχεται, ως εκ τούτου, το ερώτημα τι θα πράξει τελικά ο Μεσσήνιος πολιτικός που έχει διαγραφεί από τη Ν.Δ αλλά παραμένει δραστήριος και, κατά τις πληροφορίες, πυκνώνει τις επαφές του, μεταξύ αυτών και γαλάζιοι βουλευτές που αντιδρούν στην στρατηγική του Μαξίμου.

Το πιθανότερο σενάριο, λοιπόν, είναι πώς ο κ. Σαμαράς έχει λάβει την απόφαση πώς θα δώσει λίγο ακόμα χρόνο στις εξελίξεις αλλά σκοπεύει να προχωρήσει στην ίδρυση νέου κόμματος. Χωρίς, όμως, αυτό να σημαίνει ότι θα φτάσει και ως τις εκλογές. Συνομιλητές του έχουν βγάλει το συμπέρασμα πώς εφόσον δρομολογηθούν εσωτερικές εξελίξεις στη Ν.Δ και ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν οδηγήσει το κόμμα στις εκλογές, τότε θα ανταποκριθεί σε τυχόν πρόσκληση για ενότητα της παράταξης από τον διάδοχό του. Ειδάλλως προετοιμάζεται να παρουσιάσει ψηφοδέλτια σε όλη τη χώρα και να απομειώσει τις πιθανότητες για αυτοδυναμία της Ν.Δ.

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κατηγόρησε το ΠΑΣΟΚ ότι, ενώ επί μήνες διεξάγονταν συζήτηση μεταξύ του ίδιου του Νίκου Ανδρουλάκη και κορυφαίου κυβερνητικού στελέχους κοντά στον πρωθυπουργό και είχε επέλθει συμφωνία ως προς τα πρόσωπα που θα τοποθετούνταν επικεφαλής του Συνηγόρου του Πολίτη και της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα, αίφνης η αξιωματική αντιπολίτευση υπαναχώρησε στη Βουλή για να “κλείσει το μάτι”, όπως είπε, στην ελάσσονα αντιπολίτευση. Και ο εκπρόσωπος Τύπου της Χαριλάου Τρικούπη τον διέψευσε κατηγορηματικά, λέγοντας πώς το ΠΑΣΟΚ “δεν κάνει παζάρια”.

Ποιός λέει αλήθεια και ποιός ψέματα το γνωρίζουν μόνο κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση. Όμως, η απάντηση της δεύτερης πάσχει ως προς την ουσία: τι σημαίνει “παζάρια” σε μία διαδικασία που για να τελεσφορήσει απαιτεί τα 3/5 της διάσκεψης των προέδρων στη Βουλή; Διότι η συνεννόηση που εμπεριέχεται ως υποχρεωτική στη συνταγματική πρόβλεψη δεν πρέπει να θεωρείται κάτι τέτοιο, ούτε φυσικά να ενοχοποιείται πολιτικά.

Εάν η κυβέρνηση άλλα συμφώνησε και άλλα προώθησε, τότε το ΠΑΣΟΚ οφείλει να το δηλώσει καθαρά και να το εξηγήσει. Εκτός εάν δεν συνέβη ποτέ αυτή η επικοινωνία και προσπάθεια συνεννόησης μεταξύ του προέδρου του κόμματος και του Μεγάρου Μαξίμου. Σε αυτή την περίπτωση θα μπορούσε να σταθεί η κατηγορία περί ψευδών. Κάτι τέτοιο, ωστόσο, δεν συνάγεται από την διάψευση της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Είναι πασιφανές ότι η πόλωση και δη σε προεκλογικό χρόνο “χτυπάει κόκκινο“. Γίνεται εύκολα αντιληπτό πώς το ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να αποφύγει κάθε ίχνος υποψίας πώς συνεννοείται σε οτιδήποτε με τη Ν.Δ, παρότι κατέστησε σαφές και μάλιστα με συνεδριακή απόφαση ότι δεν υπάρχει η παραμικρή πιθανότητα μετεκλογικής κυβερνητικής σύμπραξης. Άρα, δεν θα έπρεπε να έχει κάτι να φοβάται. Μάλλον όμως συμβαίνει το αντίθετο, ιδιαίτερα τώρα που νοιώθει την πίεση από τα δύο υπό ίδρυση νέα κόμματα (Τσίπρα, Καρυστιανού) και ιδιαίτερα αυτό του πρώην πρωθυπουργού.

Από την άλλη, τέτοιες συνεννοήσεις για τις Ανεξάρτητες Αρχές έγιναν και στο παρελθόν και δη σε πολύ πιό ταραγμένες πολιτικά περιόδους. Με πιό ενδεικτική ίσως τη συμφωνία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ με τη Ν.Δ (2016) για την τοποθέτηση του Θανάση Κουτρομάνου στο ΕΣΡ, κατόπιν συναινετικής πρότασης του τότε προέδρου της Βουλής Νίκου Βούτση, σε συνεννόηση με τη Ν.Δ. Κακώς; Το αντίθετο, άριστα. Ακόμα κι αν τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν ομαλά στη συνέχεια, η “συναίνεση” που επιτεύχθηκε υιοθετούσε τις αρχές του Συντάγματος και του θεσμικού συμφέροντος.

Δεν θα μεμφόταν, λοιπόν, κανείς σώφρων το ΠΑΣΟΚ εάν και στις συγκεκριμένες περιπτώσεις των Αρχών που παραμένουν ακέφαλες για πάνω από ένα χρόνο κατέληγε σε συμφωνία με την κυβερνητική πλειοψηφία.

Αντιθέτως, η σύγκρουση υποδηλώνει πολιτική ακινησία και θεσμική παραλυσία σε (προ) εκλογικό χρόνο. Πώς, αλήθεια, θα μπορούσαν να προκύψουν συγκλίσεις για μείζονες αλλαγές στο πλαίσιο της Συνταγματικής Αναθεώρησης ως προετοιμασία του πλαισίου για την επόμενη Αναθεωρητική Βουλή, αν κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση δεν δύνανται να συμφωνήσουν για τον Συνήγορο του Πολίτη; Ρητορικό το ερώτημα, την απάντηση την γνωρίζουμε όλοι…

Τα πράγματα, όμως, δεν είναι τόσο εύκολα. Κι αυτό διότι στο τελευταίο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ ψηφίστηκε αλλαγή του καταστατικού με την οποία επιβλήθηκε όριο κοινοβουλευτικής θητείας για τους βουλευτές στα είκοσι έτη, ή πέντε πλήρεις θητείες. Μάλιστα, η αλλαγή θεωρήθηκε εν μέρει “φωτογραφική” δεδομένου ότι αποκλείει να είναι εκ νέου υποψήφιος ο Χάρης Καστανίδης που εξελέγη στις προηγούμενες εκλογές αλλά την έδρα του κράτησε, ως πρόεδρος του κόμματος, ο Νίκος Ανδρουλάκης που είχε, μεταξύ άλλων, βάλει υποψηφιότητα και στην Α’ Θεσσαλονίκης.

Ο κ. Καστανίδης έχει υπερβεί το όριο των είκοσι ετών και με βάση την αλλαγή στο καταστατικό δεν μπορεί να είναι ξανά υποψήφιος.

Όμως, στην ίδια αλλαγή του καταστατικού εμπίπτει και η Θεοδώρα Τζάκρη που εκλέγεται αδιαλλείπτως στην Πέλλα από το 2004, άρα στις προσεχείς εκλογές δεν θα μπορούσε να είναι υποψήφια με το ΠΑΣΟΚ.

Επειδή, όμως, ο Νίκος Ανδρουλάκης επιθυμεί την υποψηφιότητα Τζάκρη στην Πέλλα – εκλογική περιφέρεια με γνωστές τοπικές “ιδιαιτερότητες”– φαίνεται πώς θα προβεί σε μία ελαστική ερμηνεία του νέου καταστατικού: η Θεοδώρα Τζάκρη εξελέγη με το ΠΑΣΟΚ από το 2004 μέχρι και τις (διπλές) εκλογές του 2012, μετά όμως μετακινήθηκε (έχουσα διαφωνήσει με τα μνημόνια) στον ΣΥΡΙΖΑ με τον οποίο εξελέγη μέχρι τις εκλογές του 2023.

Άρα, στη Χαριλάου Τρικούπη θα επιχειρηματολογήσουν ότι η κ. Τζάκρη εξελέγη μόνο για δέκα χρόνια με το ΠΑΣΟΚ και τα υπόλοιπα με τον ΣΥΡΙΖΑ, ως εκ τούτου εξαιρείται από τις ρήτρες του νέου καταστατικού.

Βολικές ερμηνείες, θα πείτε, όμως ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ είναι αποφασισμένος να φέρει στο κόμμα του την αντιπρόεδρο του κόμματος Κασσελάκη, παρά τα όσα “δηλητηριώδη” έχει εκστομίσει κατά του κόμματος από το οποίο προήλθε όσο ήταν στον ΣΥΡΙΖΑ…

Σύμφωνα με πληροφορίες του libre, σειρά δημοσκοπήσεων κάποιες εκ των οποίων θα δημοσιοποιηθούν τις επόμενες ημέρες δείχνουν τάση ανατροπής των “συνόρων” που έχουν διαμορφωθεί τους τελευταίους μήνες με σοβαρές μετακινήσεις ψηφοφόρων τόσο από την ζώνη των αναποφάσιστων όπως και από τα υφιστάμενα κόμματα προς τα υπό ίδρυση πολιτικά υποκείμενα του πρώην πρωθυπουργού ( που προχώρησε στην ανακοίνωση του μανιφέστου για την “κυβερνώσα Αριστερά”) και της κ. Καρυστιανού, ενώ φαίνεται πώς παραμένει ορθάνοιχτο το ενδεχόμενο να κινηθεί προς την ίδια κατεύθυνση σε “δεύτερο χρόνο” και ο Αντώνης Σαμαράς.

Σε αυτές τις μετρήσεις: α. “παγιώνεται” το εύρημα της Metron Analysis (Mega) που φέρνει τον Αλέξη Τσίπρα δεύτερο στην “καταλληλότητα για πρωθυπουργός”, αν και σε μεγάλη, ακόμα, απόσταση από τον Κυριάκο Μητσοτάκη και λίγο πάνω από την ζώνη σχετικών επιδόσεων των άλλων πολιτικών αρχηγών, β. για την δεύτερη θέση αναπτύσσεται ανταγωνισμός μεταξύ του νέου κόμματος του πρώην πρωθυπουργού και αυτού της κ. Καρυστιανού, με το πρώτο να κερδίζει στις περισσότερες μετρήσεις και να αγγίζει δυνητικό ποσοστό περίπου 15%, γ.το ΠΑΣΟΚ υποχωρεί στην τέταρτη θέση καθώς φαίνεται πώς σημειώνει απώλειες κυρίως προς το κόμμα Τσίπρα αλλά, μικρότερες, και προς το κόμμα Καρυστιανού, δ. η Ν.Δ αντιμετωπίζει πρόβλημα αποσυσπείρωσης της εκλογικής της βάσης λόγω των προβλημάτων που αντιμετωπίζει ως προς την εικόνα της λόγω των γνωστών υποθέσεων (Λαζαρίδης, υποκλοπές, ΟΠΕΚΕΠΕ) αλλά και της επιδείνωσης της ακρίβειας και της εν γένει οικονομικής ανασφάλειας. Επιπλέον, καταγράφει απώλειες προς το κόμμα Καρυστιανού, ενώ στην περίπτωση που ιδρύσει τελικά κόμμα ο κ. Σαμαράς η κατάσταση θα χειροτερεύσει περισσότερο και θα απομακρυνθεί ο στόχος της αυτοδυναμίας.

Παρότι οι κανόνες δεοντολογίας (για τις εταιρείες που τους τηρούν) δεν επιτρέπουν να περιληφθούν στην “Πρόθεση-Εκτίμηση Ψήφου) κόμματα που δεν έχουν ακόμα επισήμως ιδρυθεί, οι αναγωγές που δοκιμάζουν οι δημοσκόποι οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η μάχη της δεύτερης θέσης αφορά τον κ. Τσίπρα και την κ. Καρυστιανού, με τον πρώτο να διαθέτει προβάδισμα και να θεωρείται πιό ανθεκτικός σε βάθος χρόνου, ίσως και με τάση να αυξήσει ακόμα περισσότερο τα δημοσκοπικά ποσοστά του αξιοποιώντας το πλεονέκτημα ότι είναι ο μόνος εκ των αρχηγών κομμάτω της αντιπολίτευσης που διαθέτει προφίλ πρωθυπουργού.

Πώς θα κινηθεί ο Τσίπρας

Η ανακοίνωση του σχεδίου για την “κυβερνώσα Αριστερά” αποκάλυψε, άλλωστε, τις προθέσεις του να κινηθεί στον πολιτικό χώρο που ξεκινά από το ΠΑΣΟΚ και φθάνει στη ριζοσπαστική αριστερά, με σαφώς πιό ρεαλιστικές θέσεις εφαρμοσμένης πολιτικής απ΄ ότι κατά την περίοδο διακυβέρνησης του. Φαίνεται πώς η επιλογή του πρώην πρωθυπουργού είναι να μην εστιάσει -χωρίς να το εγκαταλείπει- στο λεγόμενο φιλελεύθερο Κέντρο, όπου κυριαρχεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αλλά να επιχειρήσει να ηγεμονεύσει στην ευρύτερη κεντροαριστερά, από το πιό αριστερό τμήμα της σοσιαλδημοκρατίας μέχρι την ανανεωτική ριζοσπαστική αριστερά. Εφόσον το κατορθώσει είναι προφανές πώς τις μεγαλύτερες απώλειες θα έχει το ΠΑΣΟΚ, ενώ στο “στρατηγείο” της Λεωφόρου Αμαλίας εκτιμούν πώς θα προσελκύσει μεγάλο αριθμό αναποφάσιστων ψηφοφόρων.

Τις τελευταίες ημέρες οι δημοσκόποι παρατηρούν το εξής φαινόμενο: όταν η “Πρόθεση ψήφου” αφορά τα υπάρχοντα κόμματα το ΠΑΣΟΚ πιάνει εύκολα, πλέον, ποσοστό λίγο πάνω από το 15%, όταν, όμως, υποβάλλουν στους συνεντευξιαζόμενους πολίτες την ίδια ερώτηση με την προσθήκη των υπό ίδρυση κομμάτων η εικόνα αλλάζει δραματικά. Το κόμμα Τσίπρα φαίνεται να αντλεί περίπου τρεις μονάδες από το ΠΑΣΟΚ -το οποίο εντοπίζεται με ποσοστό κάτω από την εκλογική επίδοση του 2023-, ενώ το κόμμα Καρυστιανού “διαλύει” την ζώνη της αντισυστημικής ψήφου (με σχεδόν αλώβητο μέχρις ώρας τον Κυριάκο Βελόπουλο), μετακινεί αρκετούς ψηφοφόρους της Ν.Δ, ενώ, ταυτόχρονα, κερδίζει περίπου μία μονάδα και από το ΠΑΣΟΚ.

Η κρίσιμη απόφαση της Καρυστιανού

Για τους δημοσκόπους παραμένει αδιευκρίνιστο εάν και πόσο θα αντέξει η τάση προς το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού, κι αυτό επειδή δεν έχει ακόμα αποσαφηνιστεί πώς θα τοποθετηθεί στον άξονα δεξιά- αριστερά. Οι πληροφορίες θέλουν αυτό το Σαββατοκύριακο (σε συνάντηση της ηγετικής ομάδας που θα πραγματοποιηθεί στην Αθήνα) να γίνονται σχετικές συζητήσεις σχετικά με το εάν θα επικρατήσει η άποψη της ομάδας της γνωστής δικηγόρου και στενής συνεργάτιδος της κ. Καρυστιανού, Μαρίας Γρατσία, ή του νεοφερθέντος Νίκου Γαλανού που προέρχεται από το μακρινό παρελθόν του Συνασπισμού και του ΠΑΣΟΚ, αφού είχε εκλεγεί βουλευτής με τον πρώτο, το 1989, και με το δεύτερο, το 1993, πριν αποχωρήσει από την πολιτική. Η δικηγόρος επιμένει το νέο κόμμα να καταστήσει σαφές το δεξιό πρόσημο, ο δεύτερος να μην υπάρχουν ιδεολογικές και πολιτικές “γωνίες” στην ιδρυτική διακήρυξη ώστε το νέο κόμμα να “αλιεύει” ψήφους ένθεν κακείθεν.

Η αλλαγή του χάρτη

Εφόσον οι τάσεις αυτές επιβεβαιωθούν από τις μετρήσεις αμέσως μετά την ανακοίνωση της ίδρυσης των νέων κομμάτων οι δημοσκόποι θεωρούν πώς θα καταγραφούν ανατροπές. Το κόμμα Τσίπρα θα καταλάβει, πιθανότατα, την δεύτερη θέση και θα εμφανιστεί ως ο βασικός ανταγωνιστής της Ν.Δ, κάτι που θα ενισχύσει την επίδοση του αρχηγού του στην “καταλληλότητα για πρωθυπουργός” και θα αφήσει αισθητά πίσω του όλους τους άλλους αρχηγούς των κομμάτων της αντιπολίτευσης. Το δίπολο Μητσοτάκης- Τσίπρας θα κυριαρχήσει δημοσκοπικά, αν και πολιτικά και κοινοβουλευτικά η κυβέρνηση θα συνεχίσει να συγκρούεται με τον Νίκο Ανδρουλάκη ως τον θεσμικό αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Όμως, σε αυτή τη συνθήκη, το ΠΑΣΟΚ ίσως βρεθεί στην τέταρτη θέση με ποσοστό σημαντικά χαμηλότερο από αυτό που καταγράφεται στις τελευταίες μετρήσεις και με ακόμα δυσκολότερο τον στόχο του για νίκη επί της Ν.Δ. Κάτι τέτοιο θα προκαλέσει πιθανότατα νέο γύρο εσωστρέφειας πέριξ της Χαριλάου Τρικούπη, ενώ κάποια στελέχη θα αναγκαστούν να ανακινήσουν το θέμα των συνεργασιών των προοδευτικών κομμάτων.

Οι παράμετροι Καρυστιανού και Σαμαρά

Το ερώτημα είναι, βεβαίως, εάν θα αντέξει έως το τέλος το κόμμα Καρυστιανού. Για να συμβεί αυτό πρέπει να προκαλέσει μεγάλες μετακινήσεις ψηφοφόρων από την Πλεύση Ελευθερίας (οι φήμες θέλουν τη Ζωή Κωνσταντοπούλου να έχει προτείνει θέση υποψηφίου σε κεντρικό πρόσωπο του Συλλόγου Οικογενειών και Συγγενών των θυμάτων της τραγωδίας των Τεμπών με στόχο να “εξισορροπήσει” κάπως την επιρροή της κ. Καρυστιανού) και την Ελληνική Λύση. Όμως αυτό δεν αρκεί. Χρειάζεται να προσελκύσει αρκετούς νεοδημοκράτες ψηφοφόρους που είναι δυσαρεστημενοι με την κυβέρνηση, ακόμα και από το ΠΑΣΟΚ, και ταυτόχρονα να “διαλύσει” τις εκλογικές βάσεις της Νίκης και της Φωνής Λογικής.

Ωστόσο, εάν στις μετρήσεις μέχρι το καλοκαίρι το κόμμα Καρυστιανού εμφανίζεται στην τρίτη θέση κοντά στο κόμμα Τσίπρα ίσως αρχίσει να παγιώνεται μία τάση που προοπτικά θα επηρεάσει την εκλογική συμπεριφορά πολλών. Είναι δύσκολο να φανταστεί, πάντως, κανείς ότι το εκλογικό νήμα, στις τρεις πρώτες θέσεις, θα κόψουν η Ν.Δ, το κόμμα Τσίπρα και το κόμμα Καρυστιανού, καθώς θα πρόκειται για μία τεκτονική -και για κάποιους επικίνδυνη- αλλαγή των κομματικών συνόρων.

Οι δημοσκόποι, από την άλλη, όταν προχωρούν στην αναγωγή με τα υπό ίδρυση κόμματα εντός κάδρου και με την προσθήκη ενός κόμματος Σαμαρά βρίσκουν τη Ν.Δ με οροφή το 26% στην Εκτίμηση Ψήφου. Είναι προφανές ότι εφόσον ο πρώην πρωθυπουργός αποφασίσει να ιδρύσει δικό του κόμμα θα επηρεάσει σημαντικά τον χώρο της δεξιάς-κεντροδεξιάς. Λέγεται ότι αυτός είναι ο στόχος του, ήτοι να πλήξει προσωπικά τον πρωθυπουργό και να δρομολογήσει εξελίξεις, ασχέτως εάν τελικά φθάσει ο ίδιος με ένα νέο κόμμα στις κάλπες του φθινόπώρου ή της άνοιξης του 2027.

Οι “πονοκέφαλοι” στο Μαξίμου- Οι επιλογές για Εξεταστική και Προανακριτική

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, από την αλλη, διαθέτει ακόμα ενεργό πολιτικό “οπλοστάσιο” και θα επιχειρήσει να αυξήσει τα δημοσκοπικά ποσοστά της Ν.Δ, ενώ θα μετρήσει όλα τα ενδεχόμενα πριν τις τελικές αποφάσεις του για τον χρόνο των εκλογών. Οι εξελίξεις στον πόλεμο στη Μέση Ανατολή, για παράδειγμα, και η επίδραση στον πληθωρισμό και την ακρίβεια, όπως και οι κεντρικές ευρωπαϊκές αποφάσεις για δημοσιονομική ευελιξία, θα ληφθούν πολύ σοβαρά υπόψη του επιτελείου του Μεγάρου Μαξίμου.

Μέχρι τότε, βεβαίως, πρέπει να ξεπεράσει τον σκόπελο των συνεπειών που έχουν προκαλέσει οι όζουσες υποθέσεις του ΟΠΕΚΕΠΕ και των υποκλοπών, με ανοικτά τα κοινοβουλευτικά μέτωπα όπου απαιτούνται “χειρουργικές” κινήσεις.

Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι το Μέγαρο Μαξίμου προσανατολίζεται να απορρίψει (α) την πρόταση συγκρότησης Εξεταστικής για τις υποκλοπές και (β) Προανακριτικής για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, ενώ (γ) εξετάζει θετικά την αλλαγή του Ποινικού Κώδικα ώστε –όποια κι αν είναι η αναμενόμενη δικαστική απόφαση σε δεύτερο βαθμό- να διασφαλιστεί ότι δεν θα οδηγηθεί στη φυλακή ο Ταλ Ντίλιαν κι άλλοι τρεις καταδικασμένοι για το Predator.

Συγκεκριμένα, η κυβερνητική ηγεσία ετοιμάζεται να μπλοκάρει με συνοπτικές διαδικασίες την πρόταση για σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής για τη διερεύνηση της υπόθεσης των υποκλοπών, επικαλούμενη μια πρόβλεψη του κανονισμού της Βουλής περί απόρρητου για λόγους εθνικής ασφάλειας: Ως ότι, αν γίνει Εξεταστική, υπάρχει κίνδυνος να αποκαλυφθούν λεπτομέρειες για τον τρόπο με τον οποίο δρα η ΕΥΠ.

Επί του θέματος θα πρέπει να ζητηθεί η γνώμη του Επιστημονικού Συμβουλίου της Βουλής. Αν αυτό αποφανθεί θετικά, τότε για να υλοποιηθεί η πρόταση για σύσταση Εξεταστικής θα πρέπει να εγκριθεί όχι με την σχετική πλειοψηφία 120 βουλευτών (που ήδη έχει σχηματισθεί) αλλά με απόλυτη πλειοψηφία, δηλαδή με 151 ψήφους –που, βεβαίως, δεν διαθέτει η αντιπολιτευση.

Προς απόρριψη οδηγείται και η πρόταση του ΠΑΣΟΚ για σύσταση Προανακριτικής Επιτροπής για την υπόθεση ΟΠΕΚΕΠΕ: Η πρόταση αφορά τον πρώην υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης Σπ. Λιβανό και την υφυπουργό Φ. Αραμπατζή, που αναφέρονται στη τέταρτη δικογραφία που έφτασε πριν λίγες εβδομάδες στη Βουλή, εδώ. Το Μέγαρο Μαξίμου προσανατολίζεται να την απορρίψει γιατί δεν θέλει την παράταση μιας διαδικασίας που θα συντηρεί στην επικαιρότητα το όλο θέμα των παράνομων επιδοτήσεων.

Μάλιστα, κάποιες πληροφορίες αναφέρουν πώς για να διασφαλίσει ότι δεν θα υπάρξουν διαρροές ψήφων από την συμπολίτευση, σκέπτεται να επαναλάβει τη μεθόδευση της επιστολικής ψήφου, όπως είχε κάνει τον περασμένο Ιούλιο για τους υπουργούς Μ. Βορίδη και Λ. Αυγενάκη. Κι αυτό, επειδή πολλοί βουλευτές της ΝΔ είναι δυσαρεστημένοι βλέποντας ότι το Μαξίμου υψώνει ασπίδα για τους υπουργούς όχι, όμως, και για τους βουλευτές της συμπολίτευσης.

Όμως, δεν είναι σαφές εάν με το βαρύ κλίμα στην Κ.Ο της Ν.Δ (μετά την επιστολή των πέντε βουλευτών, τις επιθέσεις άλλων κατά του υπουργού Επικρατείας Άκη Σκέρτσου κ.ά) κάτι τέτοιο είναι εφικτό τόσο εύκολα όσο πέρυσι. Σε κάθε περίπτωση κάθε κίνηση της κυβέρνησης ενσωματώνει πλέον σημαντικό πολιτικό κόστος.

Δια της μεταγραφής του ευρωβουλευτή (που αποχωρεί από την ευρωπαϊκή αριστερά και εντάσσεται στους ευρωσοσιαλιστές…) το ΠΑΣΟΚ φιλοδοξεί να αναβαθμίσει το “ρόστερ” του ενόψη των εκλογών. Η μαγική έκφραση είναι “αμφίπλευρη διεύρυνση”.

Είναι αλήθεια ότι δεν την εφηύρε ο Νίκος Ανδρουλάκης. Ο όρος πρωτοχρησιμοποιήθηκε από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή όταν, το μακρινό 1977, για να ενισχύσει τη Ν.Δ κι επειδή ένοιωθε τον Ανδρέα Παπανδρέου να τον πλησιάζει επικίνδυνα, άνοιξε ταυτόχρονα το κόμμα και προς την ακροδεξιά με στελέχη της Εθνικής Παράταξης και προς το Κέντρο με την προσχώρηση φιλελεύθερων υπό τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη.

Έκτοτε, το ίδιο έκανε ο Γιώργος Παπανδρέου (με τη συνεργασία του ΠΑΣΟΚ- το 2004- με τους Στέφανο Μάνο και Ανδρέα Ανδριανόπουλο), ο Αλέξης Τσίπρας (με την προοδευτική συμμαχία), ο Κυριάκος Μητσοτάκης και άλλοι.

Η ποιοτική και πολύ σημαντική διαφορά, ωστόσο, είναι πώς παλαιότερα οι προσπάθειες αμφίπλευρης διεύρυνσης υιοθετούσαν κάποιους κανόνες πολιτικής ηθικής και απέφευγαν τις μεταγραφές εν ενεργεία βουλευτών.

Όχι πώς σε ένα ιδεολογικά “ξεχειλωμένο” κομματικό σύστημα έχουν πλέον μεγάλη αξία αυτοί οι κανόνες, όμως το σημερινό ΠΑΣΟΚ τείνει να καταργήσει ακόμα και τα προσχήματα. Απότοκο, προφανώς, της αγωνίας του να ενισχύσει την επιρροή του στο εκλογικό σώμα μήπως και μπορέσει να διασφαλίσει τη δεύτερη θέση απέναντι στο υπό ίδρυση κόμμα Τσίπρα ή και να απειλήσει τη Ν.Δ.

Το ξεκίνησε με τους Πέτρο Παππά και Ράνια Θρασκιά. Εξελέγησαν βουλευτές με τον ΣΥΡΙΖΑ επί Τσίπρα, στήριξαν με πάθος τον Κασσελάκη κατηγορώντας για αποστασία τους αποχωρήσαντες βουλευτές της Νέας Αριστεράς, στη συνέχεια ανεξαρτητοποιήθηκαν και αμφιταλαντεύτηκαν εάν θα προσχωρήσουν ή όχι στο ΚΙΔΗ (τώρα Δημοκράτες) και κατέληξαν μετά βαϊων και κλάδων στην φιλόξενη Χαριλάου Τρικούπη. Ήρθε η σειρά του Νικόλα Φαραντούρη –ο οποίος επικαλείται το γεγονός πώς διεγράφη από τον ΣΥΡΙΖΑ επειδή φάνηκε να “φλερτάρει” με το υπό ίδρυση κόμμα Καρυστιανού– και οι πληροφορίες θέλουν το σερί να συνεχίζεται με τους Ευάγγελο Αποστολάκη (ακόμα πιό κραυγαλέα περίπτωση καθώς εξελέγη στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας κατ’ επιλογή Τσίπρα), τη Νίνα Κασιμάτη (που είχε σύρει τα εξ αμάξης στο ΠΑΣΟΚ και προσωπικά στον Γ. Παπανδρέου), ίσως και τη Θεοδώρα Τζάκρη (που ήταν ΠΑΣΟΚ, έγινε ΣΥΡΙΖΑ και μετά αντιπρόεδρος στο κόμμα Κασσελάκη).

Στην αμφίπλευρη διεύρυνση του Τσίπρα (2019, 2023) μετακινήθηκαν στον ΣΥΡΙΖΑ αρκετοί πασοκογενείς, όπως η Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου, ο Γιάννης Ραγκούσης, ο Θάνος Μωραϊτης κ.ά. Ουδείς, όμως, ήταν εκλεγμένος βουλευτής κατά την μετακίνησή του (πλην του τότε (και) προέδρου της ΔΗΜΑΡ Θαν. Θεοχαρόπουλου που όμως είχε διαγραφεί από το ΚΙΝΑΛ διαφωνώντας με την θέση του ΠΑΣΟΚ για τη Συμφωνία των Πρεσπών). Κάποιοι είχαν αποχωρήσει αρκετά χρόνια νωρίτερα.

Οι μεταγραφές του ΠΑΣΟΚ, όμως, αφορά εν ενεργεία βουλευτές που σε έναν πολιτικά ηθικό κόσμο θα όφειλαν την έδρα τους στο κόμμα με το οποίο εξελέγησαν. Ποιός νοιάζεται, θα μου πείτε…

Το πρόβλημα θα προκύψει, ως φαίνεται, πάλι με το πρόσωπο του ανώτατου δικαστικού λειτουργού που θα αντικαταστήσει τον Κωνσταντίνο Τζαβέλλα του οποίου λήγει η θητεία. Σύμφωνα με πληροφορίες του libre, στους διαδρόμους του Αρείου Πάγου η πρόσφατη απόφαση- διάταξη του να μην ανασύρει από το αρχείο το πόρισμα Ζήση ώστε να επανεξετασθεί υπό το φως των νέων στοιχείων που προέκυψαν μετά τη δίκη στο Μονομελές Πρωτοδικείο συζητείται έντονα και όχι με θετικά σχόλια για τον κ.Τζαβέλλα. Όχι απαραίτητα επειδή άπαντες διαφωνούν με την διάταξη ελλά επειδή θεωρούν πώς έπρεπε να αυτοεξαιρεθεί και να προωθήσει την υπόθεση σε άλλο εισαγγελέα λόγω της σχέσης που είχε με την ΕΥΠκαι το γεγονός ότι είχε υπογράψει παρακολουθήσεις, όπως αυτή του δημοσιογράφου Θανάση Κουκάκη, εκ των βασικών μαρτύρων στη δίκη του Μονομελούς Πρωτοδικείου.

Στην περυσινή διαδικασία, το φαβορί ήταν ο αντιεισαγγελέας Βασίλης Φλωρίδης, ο οποίος θεωρείται από τους κορυφαίους δικαστές που έχουμε και ταυτόχρονα πρόσωπο που χαίρει μεγάλης εκτίμησης στους νομικούς κύκλους αλλά και με ευρύτατη πολιτική αποδοχή. Αυτό φάνηκε, άλλωστε, καθώς αρχικά είχε υποστηριχτεί από τους εκπροσώπους όλων των κομμάτων στη Διάσκεψη των προέδρων αλλά και από τον ίδιο τον Νικήτα Κακλαμάνη.

Ο Βασίλης Φλωρίδης έχει, όμως, την “ατυχία” να είναι αδελφός του υπουργού Δικαιοσύνης Γιώργου Φλωρίδη και παρότι δεν υφίσταται “οικογενειακή ευθύνη” και κανένα κόμμα δεν έθεσε τέτοιο ζήτημα, για λόγους πολιτικής τάξης θα έπρεπε ο πρωθυπουργός να μετακινήσει τον τελευταίο σε άλλο υπουργικό θώκο. Αντ’ αυτού παρακάμφθηκε η επιλογή του Βασίλη Φλωρίδη (επελέγη πρώτος με 17 ψήφους) και επελέγη -δια νυχτερινής περιφοράς και συλλογής υπογραφών στο υπουργικό συμβούλιο- ο δεύτερος, σημερινός εισαγγελέας του Α.Π Κωνσταντίνος Τζαβέλλας. Ο οποίος, μάλιστα, ήταν χαμηλά στη λίστα επιλογών των συναδέλφων του δικαστών.

Κάποιοι λένε πώς το ίδιο θα συμβεί και φέτος, κι αυτό επειδή ο Βασίλης Φλωρίδης παραμένει το φαβορί και μεταξύ των δικαστών του Α.Π και στη Διάσκεψη των προέδρων, όμως ο αδελφός του παραμένει υπουργός Δικαιοσύνης. Οι φήμες λένε, μάλιστα, ότι ο υπουργός προωθεί άλλον υποψήφιο για τη θέση του εισαγγελέα του Α.Π και συγκεκριμένα τον αντιεισαγγελέα Ευάγγελο Μπακέλα, ο οποίος μεταξύ άλλων δραστηριοτήτων είναι και διδάσκων στην Εθνική Σχολή Δικαστικών Λειτουργών. Η τελευταία ιδιότητα παίζει ιδιαίτερο ρόλο στην υποστήριξη του υπουργού, όπως λένε οι φήμες…

Το επιχείρημα, άλλωστε, ότι ανακάλυψαν μετά από επτά χρόνια διακυβέρνησης πώς ο υπουργός Επικρατείας Άκης Σκέρτσος είναι ο ενορχηστρωτής ενός μηχανισμού που τους περιορίζει, όπως περιγράφουν, σε ρόλο πειθήνιων εκτελεστών κρίσιμων αποφάσεων που λαμβάνονται ερήμην τους, είναι, δυστυχώς γι΄ αυτούς, αρκετά πειστικό.

Είναι αλήθεια πώς οι “5” της ανοιχτής επιστολής (μέσω των “Νέων”) και άλλοι περίπου είκοσι που ομονοούν και περιμένουν τη σειρά τους υφίστανται -όπως όλοι- την πίεση των ψηφοφόρων τους για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, το “πτυχίο” Λαζαρίδη, τις υποκλοπές, κυρίως, όμως, την ακρίβεια, ενώ την ίδια ώρα εκδηλώνουν την αντίδρασή τους στους επικοινωνιακούς πειραματισμούς σχετικά με το εκλογικό σύστημα (μονοεδρικές) και το ασυμβίβαστο υπουργού- βουλευτή.

Δεν είναι εύκολο, άλλωστε, να είναι κανείς βουλευτής του κυβερνώντος κόμματος υπό τις τρέχουσες συνθήκες, με τον πληθωρισμό να εκτινάσσεται πολύ πάνω από τον μέσο όρο της ευρωζώνης (4,6%), το πετρέλαιο και την αμόλυβδη στα ύψη, το κόστος ζωής να γίνεται αβάσταχτο, και επιπλέον να επιδρούν σωρρευτικά όλες οι υποθέσεις που αποκαλύπτουν θεσμικό έλλειμμα. Είναι, όμως, σαφές πώς η επίθεση στον Σκέρτσο είναι η επιτομή της ρήσης του θεωρητικού της επικοινωνίας Μάρσαλ ΜακΛούαν ότι “το μέσο είναι το μήνυμα”. Και όλοι αντιλαμβάνονται ποιός είναι ο παραλήπτης του μηνύματος.

Όσοι υποτιμούν, πάντως, τις γκρίνιες των γαλάζιων βουλευτών οφείλουν, από την άλλη, να ανατρέξουν σε ανάλογες εσωτερικές κρίσεις στην ιστορία της Ν.Δ. Οι ίδιοι άνθρωποι που ομονοούν όταν τα πράγματα αφορούν τη νομή της εξουσίας μετατρέπονται σε υποκινητές γεγονότων κάθε φορά που αυτή διασαλεύεται.

Κάπως έτσι ξεκίνησε και η κρίση στην κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματος το 2008 με αφορμή την υπόθεση του Βατοπεδίου και …Σκέρτσο της εποχής τον Θόδωρο Ρουσσόπουλο (ο οποίος δικαιώθηκε πλήρως πολλά χρόνια αργότερα). Αλλά και έντεκα χρόνια νωρίτερα με την κίνηση κατά του Μιλτιάδη Έβερτ και την ανάρρηση στην προεδρία του κόμματος του Κώστα Καραμανλή. Διαφορετικές συνθήκες, άλλοι λόγοι, ανάλογες, όμως, στοχεύσεις.

Ένα είναι βέβαιο. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν μπορεί να αντιδράσει όπως ο Καραμανλής του 2008 και να θυσιάσει τον συντονιστή του Μαξίμου.

Αφενός γιατί εκτιμά τις ικανότητές του και αναγνωρίζει πόσο πολύτιμος ήταν ο ρόλος του στην εφαρμογή του επιτελικού μοντέλου που εμπνεύσθηκε, αμέσως μετά την εκλογική νίκη του 2019, ο Γ. Γεραπετρίτης.

Αφετέρου διότι γνωρίζει πώς η καρατόμηση του θα έσπαζε την τελευταία γραμμή αμύνης. Ακόμα, άλλωστε, δεν αισθάνεται κάποια σοβαρή δημοσκοπική απειλή: στην καταλληλότητα για πρωθυπουργός βρίσκεται περίπου είκοσι μονάδες μπροστά από τους αντιπάλους του.

Εξίσου βέβαιο είναι, ωστόσο, ότι τα κενά συντονισμού στο Μαξίμου είναι περισσότερο ορατά από ποτέ. Και για να καλύψει τον χρόνο μέχρι τις εκλογές χρειάζεται κάποιο πρόσωπο με “ψυχρό αίμα” που να μπορεί να τον εκπροσωπεί χωρίς πληρεξούσιο, να αποκαταστήσει τη συνεργασία με την κοινοβουλευτική ομάδα, χωρίς να ξοδεύει τον χρόνο του στην επανεκλογή του, και να μπορεί να λέει “όχι” όταν κρίνει πώς είναι απαραίτητο. Δύσκολο.