Ο Ανδρουλάκης, για παράδειγμα, αντιλαμβάνεται τον Τσίπρα ως την άλλη όψη του Μητσοτάκη, ο πρώην πρωθυπουργός, από την άλλη, κάηκε, το 2023, στον χυλό της στρατηγικής της απλής αναλογικής και, τώρα, φυσάει και το γιαούρτι, μιλώντας για ανταγωνιστές που, όμως, δεν είναι αντίπαλοι. Για να καταλήξει στον αντίποδα εκείνων των μυνημάτων συνεργασίας προς το ΠΑΣΟΚ με το “ή εμείς, ή κανείς” που είπε στη συνέντευξή του στον Σκάϊ.

Τόσο το ΠΑΣΟΚ, όσο και η ΕΛ.Α.Σ επιδιώκουν την πολιτική αλλαγή ώστε να μην είναι για τρίτη φορά ο Μητσοτάκης πρωθυπουργός και η Ν.Δ κυβέρνηση. Τα οικονομικά προγράμματα που παρουσίασαν στη ΔΕΘ μοιάζουν σε πολύ μεγάλο βαθμό (τόσο που να αλληλοκατηγορούνται για “copy paste”). Η μετακόμιση πρώην βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ στη Χαριλάου Τρικούπη είναι καθημερινό φαινόμενο, την ίδια ώρα που τα μισά από τα στελέχη του κόμματος Τσίπρα που εμφανίζονται στις τηλεοράσεις προέρχονται από το ΠΑΣΟΚ.

Οι δύο χώροι δεν είναι απλώς όμοροι, έχουν κοινά εδάφη. Παρόλα αυτά το Επινέ (η συνένωση των σχημάτων της γαλλικής σοσιαλδημοκρατίας, υπό τον Φρανσουά Μιτεράν, το 1971) που επικαλούνται διάφοροι μοιάζει τόσο μακριά όσο η άκρη του Σύμπαντος.

Αυτή η ομφαλοσκόπηση της κεντροαριστεράς μπορεί να αποδειχθεί χρήσιμη σε μετεκλογικό χρόνο, αν και εφόσον προκύψουν οι συσχετισμοί, προεκλογικά, όμως, τείνει να μετατραπεί σε μια “χάβρα Ιουδαίων” που, εν τέλει, αναδεικνύει τον Κυριάκο Μητσοτάκη στην μοναδική πολιτική σταθερά, ακόμα κι αν στην πραγματικότητα έχει μπροστά του θηριώδη προβλήματα και μια κοινωνία που ασφυκτιά.

Κάποιοι πέφτουν στην παγίδα των δημοσκοπήσεων: 16% η ΕΛ.Α.Σ και 12% το ΠΑΣΟΚ δεν κάνει 28%, άρα ένας ισοδύναμος αντίπαλος της Ν.Δ. Θα μπορούσε να δράσει πολλαπλασιαστικά, το πιθανότερο, όμως, είναι να προκαλέσει την διαίρεση του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Πέραν του ότι είναι τέτοιοι οι πολιτικοί εγωϊσμοί και τόσο έντονη η απουσία του… Μιτεράν ώστε να μην βρούν άκρη, ακόμα και με τις καλύτερες προθέσεις.

Αυτή η εσωτερική συζήτηση, ωστόσο, δεν θα κοπάσει. Έτσι θα πάμε μέχρι τις εκλογές και θα ευνοείται έμμεσα η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός. Ιδιαίτερα όσο οι μετρήσεις θα κρατούν την ΕΛ.Α.Σ και το ΠΑΣΟΚ στα σημερινά ποσοστά και δεν θα ξεχωρίζει ο πραγματικός αντίπαλος του Μητσοτάκη. Προσφυώς, άλλωστε το Μαξίμου παίζει το παιχνίδι του δίπολου, πότε με τον Τσίπρα και πότε με τον Ανδρουλάκη.

Όσα είπε προκάλεσαν πάταγο από το Λονδίνο (στο Χρηματιστήριο του οποίου θα εισαχθεί σύντομα η Metlen) έως τις Βρυξέλλες, με θετικά αλλά και επικριτικά σχόλια. Εδώ, σιγή…

Ο Μυτιληναίος, λοιπόν, είπε, μεταξύ άλλων, πώς η επιχείρηση πλήρους απεξάρτησης της ΕΕ από το ρωσικό φυσικό αέριο είναι στρατηγικό λάθος (κάποιοι είδαν “δάκτυλο” του Πούτιν- ανοησίες…). Τόνισε πώς η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να συνεχίσει να αγοράζει ρωσική ενέργεια, καθώς η πλήρης απαγόρευση των εισαγωγών φυσικού αερίου από τη Ρωσία κινδυνεύει να επιδεινώσει την ενεργειακή κρίση και να προκαλέσει νέο κύμα ανατιμήσεων. Και συμπλήρωσε ότι οι επικείμενες ευρωπαϊκές απαγορεύσεις στις εισαγωγές ρωσικού αερίου θα επιβαρύνουν περαιτέρω την ενεργειακή κρίση που αντιμετωπίζει η ήπειρος. Οι συνέπειες, όπως εκτιμά, θα είναι εντονότερες στις οικονομικά ασθενέστερες χώρες, οι οποίες διαθέτουν μικρότερα δημοσιονομικά περιθώρια για τη στήριξη των νοικοκυριών και της βιομηχανίας.

Το πρόβλημα δεν περιορίζεται στην ενεργειακή ασφάλεια. Αφορά άμεσα την ανταγωνιστικότητα της Ευρώπης, καθώς η ακριβή ενέργεια έχει ήδη μετατραπεί σε δομικό μειονέκτημα απέναντι στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ασία. Ιδιαίτερα εκτεθειμένη, είπε, είναι η βαριά βιομηχανία χωρών όπως η Γερμανία, η οποία είχε οικοδομήσει επί δεκαετίες το παραγωγικό της μοντέλο πάνω στην πρόσβαση σε άφθονο και φθηνό ρωσικό αέριο. Η αντικατάστασή του με ακριβότερο LNG αυξάνει το κόστος παραγωγής και ενισχύει τον κίνδυνο μεταφοράς επενδύσεων εκτός Ευρώπης.

Ο Μυτιληναίος κοντράρεται ουσιαστικά με την κρατούσα αντίληψη στις Βρυξέλλες, αρκετές ευρωπαϊκές πρωτεύουσες και, φυσικά, το Κίεβο. Τα αποτελέσματα στις τοπικές γερμανικές εκλογές με την άνοδο του ακροδεξιού AfD, προφανώς σχετίζονται με το γεγονός ότι η γερμανική βιομηχανία και οικονομία, εν γένει, πιέζεται εντονότατα μετά την μακρά περίοδο άνθισης λόγω του φθηνού ρωσικού αερίου.

Από την μία, όμως, είναι ο κίνδυνος κατάρρευσης της ευρωπαϊκής βιομηχανίας και οικονομίας, οι φαραωνικές κοινωνικές επιπτώσεις που ακολουθούν, η πολιτική επίδραση που θα έχουν όλα αυτά, και η σταδιακή εξάρτηση της ΕΕ από το ακριβότερο αμερικανικό LNG (Repower EU) , και από την άλλη η “πολιτική ηθική” που επιβάλλει στην Ευρώπη να αντιλαμβάνεται τη Μόσχα ως “υπαρξιακή απειλή” και να προσαρμόζεται στην πολεμική οικονομία και να “εκπαιδεύει” τον πληθυσμό στην λογική των πυρηνικών καταφυγίων και των kit επιβίωσης.

Ο Ευάγγελος Μυτιληναίος δεν αμφισβητεί την ανάγκη της πράσινης μετάβασης. Θέτει, όμως, ζήτημα ταχύτητας και ρεαλισμού, επισημαίνοντας ότι η Ευρώπη δεν μπορεί να περιορίζει τις διαθέσιμες συμβατικές πηγές ενέργειας πριν δημιουργήσει επαρκείς εναλλακτικές υποδομές.

Ρεαλιστικό και αναγκαίο ή ανήθικο, αυτό που επισημαίνει; Με την “ηθική” της ΕΕ να περιορίζεται στην εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία και στον αναθεωρητισμό της Μόσχας, χωρίς να κουνάει, ουσιαστικά, το δάκτυλο στον αναθεωρητισμό των ΗΠΑ και του Ισραήλ στη Μέση Ανατολή, στην εθνοκάθαρση στη Γάζα και ακόμα στον αναθεωρητισμό του Ερντογάν (που μας αφορά), δύσκολα μπορεί να αφαιρέσει κανείς τα εισαγωγικά από την ηθική.

Με την ακροδεξιά, δε, αλλά και τον άλλου τύπου λαϊκισμό, να επελαύνουν στις ευρωπαϊκές χώρες που αφυδατώνονται οικονομικά και κοινωνικά, και τις κατακλυσμιαίες πολιτικές επιπτώσεις που βρίσκονται προ των θυρών, ο ρεαλισμός αποκτά ερείσματα.

Στους οικονομικούς ευρωπαϊκούς κύκλους, η συνέντευξη χαρακτηρίστηκε ως τολμηρή αλλά ορθολογική κριτική, στους πολιτικούς ο σκεπτικισμός είναι έντονος. Όχι μόνο γιατί το είπε ο Μυτιληναίος, αλλά διότι όσα είπε εκπέμπονται από το σύνολο της ευρωπαϊκής βιομηχανίας. Γι΄ αυτό και καθ΄ ημάς, σχεδόν όλοι προτίμησαν τη σιωπή…

Τα “νανογιλέκα”, είναι αλήθεια, αποτελούν μία “αχίλλειο πτέρνα” για τον Άδωνη Γεωργιάδη εκείνης της περιόδου, όπως αντίστοιχη κριτική έχει δεχτεί για τις “κηραλοιφές” ο Κυριάκος Βελόπουλος.

Για πρώτη φορά, τόσο εκτενώς, ο Άδωνης Γεωργιάδης αποφάσισε να δώσει την δική του εκδοχή για τα “νανογιλέκα”, απαντώντας μεν στην Μαρία Καρυστιανού, επί της ουσιας, όμως, επειδή θέλει να κλείσει αυτό το κεφάλαιο που επανέρχεται στις κόντρες του με πολλούς. Εάν το καταφέρνει ή όχι, θα φανεί…

Γράφει ο υπουργός Υγείας:

Ας μιλήσουμε επιτέλους και για τα «νανογιλέκα» άρθρο μου από την σελίδα μου στο facebook Ας μιλήσουμε επιτέλους και για τα νανογιλέκα….

«Στην ζωή μου έχω κάνει πολλά πράγματα άλλα σωστά άλλα λάθος. Γενικά κινούμαι πολύ και είμαι δραστήριος, δεν αντέχω την αδράνεια και δεν φοβάμαι να παίρνω ρίσκα. Με αυτόν τον χαρακτήρα που έχω λοιπόν, είναι φυσιολογικό οι αντίπαλοι μου να βρίσκουν ευκαιρίες και να με κτυπούν και να φέρνουν τους φίλους μου σε δύσκολη θέση και από τους φίλους μου ζητώ συγγνώμη για αυτό.
Ένα λάθος του παρελθόντος μου ήταν ότι σε 3 εκπομπές τηλεπώλησης στο Τηλεάστυ τότε, επέλεξα για εμπορικούς καθαρά σκοπούς (εκπομπή τηλεπώλησης ήταν) κάποια προϊόντα -νανογιλέκα- της εταιρίας Nanobionic. Αν και τα προϊόντα ήταν πραγματικά εξαιρετικής ποιότητας και ξεπούλησαν, όταν αντιλήφθηκα το μέγεθος της πολιτικής εκμετάλλευσης που θα δεχόμουν, τα σταμάτησα αλλά δεν σώθηκα από την πολιτική ζημία. Έκτοτε όποτε στριμώχνω κάποιον, τελευταίο παράδειγμα η κα Καρυστιανού, μου πετάνε και για τα «νανογιλέκα» για να με ακυρώσουν.
Ηταν όμως τελικά πράγματι τόσο κακό αυτό που έκανα;
Καταρχήν δεν τα πούλησα ποτέ ως ιατροτεχνολογικά προϊόντα ή ως θεραπεία για την σκλήρυνση κατά πλάκας ή για άλλες ασθένειες. Αντιθέτως σε όλες τις εκπομπές τόνιζα ότι δεν είναι ιατροτεχνολογικά προϊόντα αλλά προϊόντα ευεξίας. Έλεγα ότι νιώθεις υπέροχα όταν τα φοράς και σε ανακουφίζουν από διάφορους πόνους.
Αλλά για καθήστε μόνον εγώ τα έλεγα αυτά και τελικά τί εταιρία ήταν αυτή;
Σας παραθέτω μια σειρά δημοσιευμάτων από το Newsit, την Καθημερινή, το CNN Greece και δηλώσεις παικτών της Εθνικής Μπάσκετ κατά το παρελθόν που ήταν η εταιρία αυτή χορηγός της Εθνικής ομάδας, που λένε όσα έλεγα εγώ στις εκπομπές μου.
Αλλά αν τα γράφουν τα έγκριτα αυτά μέσα ή τα λένε οι αθλητές είναι οκ, αν τα έχω πει εγώ είναι κακό….
Ήταν ξεκάθαρα λάθος που τα έδειξα τότε λόγω της πολιτικής μου ιδιότητας αλλά παιδιά κάπου ώπα… :

Αν νομίζει η κα Καρυστιανού ότι θα γλιτώσει από τις γελοιότητες της περί Κβαντικής Ιατρικής με τα «νανογιλέκα» κάνει μεγάλο λάθος»

Ας μιλήσουμε επιτέλους και για τα «νανογιλέκα» άρθρο μου από την σελίδα μου στο facebook Ας μιλήσουμε επιτέλους και για τα νανογιλέκα….

«Στην ζωή μου έχω κάνει πολλά πράγματα άλλα σωστά άλλα λάθος. Γενικά κινούμαι πολύ και είμαι δραστήριος, δεν αντέχω την αδράνεια και δεν… pic.twitter.com/i1KZ9ZGXyX

— Άδωνις Γεωργιάδης (@AdonisGeorgiadi) September 22, 2026

Το CNN Greek TV μπαίνει στην τελική ευθεία για την ελληνική αγορά, με τη DPG Digital Media του Δημήτρη Γιαννακόπουλου να προετοιμάζει, σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες της Σόνιας Χαϊμαντά στο mononews, ένα νέο υβριδικό ενημερωτικό κανάλι και να έχει ήδη ξεκινήσει τις πρώτες κινήσεις στελέχωσης. Δημοσιογράφοι και στελέχη αναζητούνται, ενώ ο σχεδιασμός θέλει το νέο τηλεοπτικό εγχείρημα να στεγάζεται στην ίδια υποδομή με το CNN Greece στην Κηφισιά, αξιοποιώντας newsroom, παραγωγή και τεχνογνωσία που υπάρχουν ήδη.

Άλλω Το CNN Greece (site) λανσαρίστηκε το 2016 ως αποτέλεσμα της συνεργασίας της DPG με το CNN International Commercial και τον Μάρτιο του 2026 οι δύο πλευρές ανανέωσαν τη συμφωνία τους έως το 2035, με επίσημη αναφορά σε video-first περιεχόμενο και νέα κανάλια διανομή

Θα είναι διαδικτυακό κανάλι με live streaming, σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες,κάτι σαν το Mega News.

Σύμφωνα με πληροφορίες από την αγορά των media, η υφιστάμενη συμφωνία της DPG της εξασφάλιζε προνομιακή θέση σε περίπτωση τηλεοπτικής αξιοποίησης του CNN στην Ελλάδα.

Αυτά περί ετυμολογίας και μάλλον δεν αμφισβητούνται. Αλλά και κοινωνικοπολιτικά να αναζητήσει κανείς την ερμηνεία της λέξης, μάλλον σε κάποια ειρωνική ή, συνηθέστερα, υποτιμητική εκδοχή θα καταλήξει. Παραπέμπει σε υποχωρητική συμπεριφορά και έλλειψη σοβαρότητας. Όταν ως συμπεριφορά αποδίδεται,δε, αποδίδεται σε γυναίκα, αποκτά εκ των πραγμάτων τις γνωστές “παρερμηνείες”.

Ως εκ τούτου το “χαριεντιζόσασταν με υπουργούς” που είπε ο Νικόλας Φαραντούρης στην Αλεξάνδρα Σδούκου ήταν, στην ηπιότερη και πιό αθώα εκδοχή ατυχές και απρεπές, στην χειρότερη σεξιστικό. Οποιαδήποτε εκ των υστέρων επεξήγηση αδικεί τον ευρωβουλευτή που είναι και εξαιρετικός νομικός, άρα και ικανός χρήστης της γλώσσας.

Θα αρκούσε μία συγγνώμη από τον ευρωβουλευτή. Το ότι δεν το έχει πράξει, φέρνει σε δύσκολη θέση το ΠΑΣΟΚ (έχει που έχει και το θέμα με τον Αυλωνίτη) και εκθέτει τον ίδιο που επιδιώκει εδώ και καιρό να προβάλλει άλλο προφίλ.

Η κυβέρνηση λογικά το αξιοποιεί, όπως και κόμματα της αντιπολίτευσης έχουν κάνει σε περιπτώσεις σεξιστικών αναφορών κατά γυναικών βουλευτών….

Το πρώτο ερώτημα είναι εάν ένα κόμμα Σαμαρά θα αφαιρέσει κρίσιμη μάζα από όσους θα ψήφιζαν τη Ν.Δ εάν δεν υπήρχε, ή εάν θα αντλήσει περισσότερο από τη ζώνη των “χαμένων ψηφοφόρων” του κυβερνώντος κόμματος και θα αναδιατάξει, μόνο, τους συσχετισμούς μεταξύ των κομμάτων που βρίσκονται στα δεξιά του. Οι ίδιες μετρήσεις εμφανίζουν τη Ν.Δ να κερδίζει περίπου μία μονάδα (σε σύγκριση με τον Ιούλιο) μετά τις ανακοινώσεις Μητσοτάκη στη ΔΕΘ, άρα μπορεί να εικάσει κανείς ότι το κόμμα του πρώην πρωθυπουργού δεν έρχεται σαν “τον λίβα που καίει τα σπαρτά”.

Το δεύτερο ερώτημα αφορά την ατζέντα στην οποία θα κριθεί η επόμενη εκλογική αναμέτρηση. Επ΄ αυτού οι ίδιες μετρήσεις και η λογική συγκλίνουν πώς η κρίσιμη παράμετρος θα είναι η ακρίβεια (τιμές ενέργειας, εφοδιαστική αλυσίδα, μεταφορές, στεγαστικό κ.ά), ιδιαίτερα μετά από τον χειμώνα που προμηνύεται πολύ δύσκολος. Πιθανώς και τα ελληνοτουρκικά, έως ένα βαθμό, ανάλογα με τις εξελίξεις και το πόσο θα ανεβάσει τη θερμοκρασία στο Αιγαίο η Άγκυρα.

Ποιά είναι, από την άλλη, τα βασικά θέματα στο πολιτικό αφήγημα που έχει ξεδιπλώσει μέχρι σήμερα ο πρώην πρωθυπουργός;

Πρώτον, θεωρεί ότι η κυβέρνηση και ο Μητσοτάκης προσωπικά επιχειρούν να επιβάλλουν την woke κουλτούρα. Μπορεί ο νόμος για τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών να στοίχισε πολιτικά στο πιό συντηρητικό ακροατήριο της Ν.Δ και να θύμωσε παραδοσιακούς ψηφοφόρους της, πάλι από τις μετρήσεις, όμως, δεν προκύπτει καμία κατάρρευση. Κι επειδή ορισμένοι επικαλούνται την ιστορική ήττα του γερμανικού CDU στο Βερολίνο και την πτώση του σε άλλα (πρώην ανατολικογερμανικά) κρατίδια, η στεγαστική κρίση και η ακρίβεια- ενέργεια ήταν αυτά που μετέβαλλαν τους συσχετισμούς και πολύ λιγότερο το μεταναστευτικό που αποτελεί αιχμή του δόρατος του ακροδεξιού AfD.

Σε κάθε περίπτωση, εάν θέλει κάποιος πρώην ψηφοφόρος της Ν.Δ να τιμωρήσει την κυβέρνηση, το πιθανότερο είναι να επηρεαστεί από τις τιμές στα ράφια και στα πρατήρια καυσίμων και όχι επειδή κάτι υποτίθεται “επιλήψιμο” επρόκειτο να συμπεριληφθεί σε ένα βιβλίο του δημοτικού. Τα περί woke ατζέντας μπορεί να διατυπώνονται από τον πρώην πρωθυπουργό ως η αρχή εξαφανίσεως του έθνους, δεν αντέχουν, όμως, στη λογική.

Δεύτερον, ο Σαμαράς σηκώνει τη σημαία εναντίον της …αλλοίωσης του γνήσιου νεοδημοκρατικού DNA και την υποκατάστασή του από μία νεκρανάσταση του “σημιτικού ΠΑΣΟΚ” με “ολίγον ΛΑΟΣ”. Κι’ όλα αυτά τα χρεώνει στον Μητσοτάκη. Το επιχείρημα θα άντεχε στη λογική εάν οι πούροι νεοδημοκράτες ψηφοφόροι γύριζαν την πλάτη σε εκείνα τα κυβερνητικά στελέχη που έλκουν την καταγωγή τους από το ΠΑΣΟΚ της εποχής Σημίτη. Στις εκλογές του 2023, όμως, ο Πιερρακάκης ήρθε πρώτος στην Α’ Αθήνας με 25.000 σταυρούς (αφήνοντας πίσω του ανόθευτους γαλάζιους) και ο Χρυσοχοϊδης δεύτερος στον Β2 τομέα με 56.000 σταυρούς. Όλως τυχαίως ο δεύτερος ήταν υπουργός της συγκυβέρνησής του με το ΠΑΣΟΚ και ο πρώτος εξ’ απορρήτων του Βενιζέλου στην διαπραγματευτική ομάδα με τους δανειστές.

Για τους εκ του ΛΑΟΣ προερχόμενους δεν χρειάζεται να πούμε πολλά. Πιό ευλαβείς προς αυτόν από τους Γεωργιάδη, Βορίδη και Πλεύρη – ο ίδιος τους προσηλύτισε, άλλωστε, και τους πήρε από την αυλή του Καρατζαφέρη- δεν υπήρξαν. Κι αυτοί, όμως, σαρώνουν στο γαλάζιο ακροατήριο.

[ Ειρήσθω εν παρόδω, ενόσω -κατά Σαμαρά- ο Μητσοτάκης …αλλοίωνε το γενετικό υλικό της παράταξης, έφερνε στην πρώτη γραμμή μία νέα γενιά στελεχών, άλλα με δεξιό, άλλα με κεντροδεξιό πρόσημο. Από τον (γραμματέα) Κυρανάκη μέχρι την Ζαχαράκη, την Μιχαηλίδου, την Σδούκου, τον Παπασταύρου, τον Ρωμανό και αρκετούς ακόμα.]

Άρα, μάλλον οι νεοδημοκράτες έσπευσαν προθύμως να ψηφίσουν τους …αλλόπιστους και να “αλλοιώσουν το DNA τους”, σαν τους Λονδρέζους που συνωστίζονται στην Boxing Day έξω από τα Harrods και τα Selfridges, και δεν περίμεναν το νεύμα του Μητσοτάκη. Η εξουσία είναι συγκολλητική και μεταδοτική.

Συμπέρασμα: μπορεί σε μία κρίσιμη εκλογική μάχη το κόμμα Σαμαρά να προσθέσει έναν ακόμα κίνδυνο για τη Ν.Δ, ωστόσο αυτό δεν θα συμβεί επειδή χτύπησε φλέβα το αφήγημα Σαμαρά περί woke και “χαλασμένου” DNA. Και το πιό ουσιαστικό δεν είναι η όποια επιδίωξη Σαμαρά (κάποιοι το ονομάζουν “γινάτι”) αλλά τι θα κάνει ο άλλος πρώην πρωθυπουργός της παράταξης. Εκεί φαίνεται πώς τα πράγματα είναι διαφορετικά. Αφενός, γιατί ο Μητσοτάκης διατηρεί πάντοτε ανοικτούς διαύλους επικοινωνίας με τον Καραμανλή, αφετέρου επειδή ο δεύτερος, ακόμα κι αν προτιμά να απέχει γενικώς, δεν πρόκειται να διακυβεύσει την βαθιά οικογενειακή και πολιτική σχέση του με την παράταξη της Ν.Δ, και τον σεβασμό που τρέφει γι΄ αυτό και ο τελευταίος νεοδημοκράτης, για να γίνει υπαρχηγός του Σαμαρά.

Καθένας σχολιάζει το γερμανικό αποτέλεσμα με τον βολικότερο τρόπο. Η κυβέρνηση (Ν.Δ) με το “δικαίωμα της σιωπής”, η Αριστερά με ενθουσιασμό για την, όντως “ιστορική”, νίκη της 45χρονης Ελίφ Εράλπ (κόρη Τούρκων μεταναστών που εγκαταστάθηκαν στη Γερμανία το 1980) στις εκλογές στο Βερολίνο. Το Μαγδεμβούργο (Σαξονία-Άνχαλτ), όπου σάρωσε πρόσφατα το ακροδεξιό (με νεοναζιστικό παρελθόν) AfD, είναι πολύ μακριά (μας), το Μεκλεμβούργο της Δυτικής Πομερανίας, ακόμα μακρύτερα. Απαρατήρητο περνά και το ότι οι Χριστιανοδημοκράτες (CDU) δεν θα εκπροσωπηθούν -έλαβαν 4,9% με όριο εισόδου το 5%- στην τοπική Βουλή για πρώτη φορά.

Οι δημοσκοπήσεις σε εθνικό επίπεδο δείχνουν ότι η ακροδεξιά συγκεντρώνει 29% και οι Χριστιανοδημοκράτες 20%, το SPD βυθίζεται και οι Φιλελεύθεροι (σταθερό προσάρτημα των κυβερνήσεων συνεργασίας) εξαερώνονται. Το υποτίθεται υποδειγματικό σύστημα των μεγάλων συνασπισμών έχει καταρρεύσει εδώ και καιρό και ο συνδυασμός του μεταναστευτικού, της υποβάθμισης του κοινωνικού προτύπου, μαζί με την ακρίβεια και την όξυνση της στεγαστικής κρίσης, αλλάζει εκ βάθρων την πολιτική στάση του μέσου Γερμανού. Η Βαϊμάρη δεν είναι μόνο μία κηλίδα στο σκοτεινό παρελθόν που έφερε τους Ναζί στην εξουσία, είναι πλέον μία πιθανή αυριανή πραγματικότητα.

Όλα αυτά δεν συμβαίνουν μόνο στη Γερμανία, απλώς κάποιοι αφελείς πίστευαν πώς η χώρα που στιγματίστηκε ιστορικά για τον Χίτλερ και την ανοχή μερίδας του πληθυσμού της στους Ναζί θα ήταν η τελευταία που θα παραδιδόταν στην ακροδεξιά αγριότητα ενός κόμματος όπως το AfD.

Αυτή η ακροδεξιά έχει πάψει προ πολλού να είναι μία εξωτική πολιτική πινελιά σε ανθούσες,κατά τα άλλα, ευρωπαϊκές δημοκρατίες και έχει μεταβληθεί σε μία ζοφερή κανονικότητα, αποδεκτή από εκλογικές και κοινωνικές πλειοψηφίες.

Δεν χρειάζεται να επιχειρηματολογήσει κανείς για τις ευθύνες της δεξιάς και της ενσωματωμένης σοσιαλδημοκρατίας, ούτε για την αδυναμία της κεντροαριστεράς και αριστεράς να προβάλλει πειστικά εναλλακτικά αφηγήματα διακυβέρνησης. Ούτε για την διαχρονική εμμονική ανοησία του διευθυντηρίου των Βρυξελλών και ειδικά της Ούρσουλα φον ντερ Λάϊεν. Επιπλέον, δεν είναι καν επαρκές να θεωρείται η ακροδεξιά επέλαση το λογικό επακόλουθο της μεταδοτικής νεοπλασίας του τραμπισμού.

Στην άλλη όψη του νομίσματος είναι οι άνθρωποι, είναι οι κοινωνίες που εγκαταλείφθηκαν και είναι η πολιτική που ευνουχίστηκε για να υπηρετήσει τις τράπεζες, τους προτεσταντικής εμμονής δημοσιονομικούς κανόνες, τον γεωπολιτικό αναθεωρητισμό και, τα τελευταία χρόνια, τον πόλεμο.

Το ζήτημα, καθ΄ ημάς, δεν είναι, λοιπόν, εάν καταρρέει ο Μέρτς, για να επιχαίρουν κάποιοι αντιστοιχίζοντας τον στον Μητσοτάκη, ούτε εάν νίκησε η Αριστερά στο Βερολίνο, η οποία σε εμάς παλεύει με τους εγωϊσμούς της και την απομάκρυνσή της από τις κοινωνικές διεργασίες. Οι κοντόφθαλμοι θα σταθούν σε αυτά.

Κάθε νίκη της ακροδεξιάς στην Ευρώπη (και αλλού), και κάθε μακιγιάρισμα της σε κάτι κανονικό και εν τέλει ελκυστικό ως “λύση” διαμαρτυρίας, έκφρασης θυμού και αντίδρασης, θα φέρνει πιό κοντά στο βαθύ σκοτάδι που εκπροσωπεί απλούς, καθημερινούς ανθρώπους που νοιώθουν κυκλωμένοι από χαμηλές προσδοκίες, από την απόγνωση και την παραίτηση.

Κινδυνεύουμε κι εμείς, κινδυνεύουμε όλοι, όχι μόνο στο Μεκλεμβούργο…

Η επικεφαλής του ψηφοδελτίου, Ελίφ Εράλπ, διεξήγαγε την προεκλογική της εκστρατεία με επίκεντρο το εκρηκτικά αυξανόμενο κόστος στέγασης στη γερμανική πρωτεύουσα και την υπόσχεσή της για κρατικοποίηση των ιδιωτικών εταιρειών κατοικιών, οι οποίες κατέχουν μεγάλο μέρος του οικιστικού αποθέματος της πόλης.

Το αποτέλεσμα, σχεδόν διπλάσιο από το προηγούμενο ποσοστό του κόμματος, θα μπορούσε να καταστήσει την 45χρονη Εράλπ την πρώτη δήμαρχο του Βερολίνου από την Αριστερά, το κόμμα που έχει τις ρίζες του στο πρώην κομμουνιστικό κόμμα της Ανατολικής Γερμανίας, μετά την επανένωση της χώρας πριν από 36 χρόνια.

«Από σήμερα, αλλάζουμε μαζί το Βερολίνο», δήλωσε η Εράλπ σε μέλη του κόμματος που πανηγύριζαν. Στις πρώτες δηλώσεις της μετά το κλείσιμο της κάλπης, η 45χρονη κόρη αριστερών Τούρκων γονέων, που εγκατέλειψαν την Τουρκία μετά το πραξικόπημα του 1980, χαρακτήρισε την ολοένα δυσκολότερη κατάσταση στην αγορά ενοικίων ως «το μεγαλύτερο κοινωνικό πρόβλημα» της πρωτεύουσας.

Υποσχέθηκε να προχωρήσει στην κρατικοποίηση των εταιρειών κατοικιών και να «διώξει την κερδοσκοπία από το Βερολίνο», εφαρμόζοντας το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος του 2021, στο οποίο το 58% είχε υποστηρίξει προτάσεις για τη θέσπιση νομοθεσίας που θα επέτρεπε την κρατικοποίηση.

Όπως περιγράφει το Reuters (απόδοση KREPORT), μένει να φανεί αν αυτή η πολιτική θα εφαρμοστεί τελικά. Θα συνεπαγόταν τη μεταφορά περίπου 220.000 κατοικιών σε δημόσια ιδιοκτησία, ενώ ο γενικός γραμματέας του SPD, Τιμ Κλίσεντορφ, δήλωσε ότι η κρατικοποίηση των εταιρειών κατοικιών θα κόστιζε περίπου 20 δισ. ευρώ. Δημοσκόπηση της Infratest Dimap έδειξε επίσης ότι σήμερα μόνο το 37% των ερωτηθέντων υποστηρίζει το μέτρο.

Τόσο το SPD όσο και οι Πράσινοι δήλωσαν πρόθυμοι να συμμετάσχουν σε συνασπισμό με την Αριστερά. Ο ηγέτης των Πρασίνων, Φέλιξ Μπάνασακ, τόνισε όμως ότι, για να καταστεί δυνατή μια τέτοια συνεργασία, θα πρέπει να αντιμετωπιστούν οι κατηγορίες περί αντισημιτισμού που έχουν διατυπωθεί εναντίον τμημάτων της Αριστεράς στο Βερολίνο.

«Χρειαζόμαστε μια σαφή δέσμευση για την καταπολέμηση του αντισημιτισμού· διαφορετικά, η συνεργασία μαζί μας δεν μπορεί να προχωρήσει», δήλωσε. Η Αριστερά απορρίπτει τις κατηγορίες περί συστηματικού αντισημιτισμού, δηλώνοντας ότι αντιτίθεται σε όλες τις μορφές «εχθρότητας που στρέφεται εναντίον ομάδων», συμπεριλαμβανομένων του αντισημιτισμού, του ρατσισμού και του σεξισμού.

Τι προβλέπεται για την κρατικοποίηση κατοικιών

Όπως αναφέρει το KREPORT, σε δημοψήφισμα το 2021, οι κάτοικοι του Βερολίνου είχαν ψηφίσει υπέρ της σύνταξης νομοσχεδίου από την τοπική κυβέρνηση για την κρατικοποίηση των εταιρειών κατοικιών που διαθέτουν πάνω 3.000 διαμερίσματα. Έκτοτε, ο πληθυσμός της πόλης συνέχισε να αυξάνεται, η έλλειψη προσιτής στέγης έχει επιδεινωθεί και τα ενοίκια για τις νέες μισθώσεις έχουν εκτιναχθεί. Μέχρι στιγμής, ωστόσο, το τοπικό κοινοβούλιο δεν έχει θεσπίσει νόμο για τις απαλλοτριώσεις.

Η απαλλοτρίωση, ωστόσο, θα μπορούσε να είναι νόμιμη χάρη σε μια ιδιαίτερη διάταξη του γερμανικού Συντάγματος του 1949, η οποία επιτρέπει τη μεταβίβαση ιδιωτικής γης, φυσικών πόρων και μέσων παραγωγής σε δημόσια ιδιοκτησία έναντι αποζημίωσης. Η διάταξη αυτή υιοθετήθηκε την εποχή που στη χώρα διεξαγόταν συζήτηση για το κατά πόσον η μεταπολεμική οικονομία της θα έπρεπε να βασιστεί στον καπιταλισμό της ελεύθερης αγοράς ή στον κρατικό έλεγχο.

Μετά την επανένωση του Ανατολικού και του Δυτικού Βερολίνου το 1990, η πόλη διέθετε μεγάλο αριθμό κενών κατοικιών και για ένα διάστημα ο πληθυσμός της μάλιστα μειωνόταν. Ακολούθησαν χρόνια ουσιαστικής στασιμότητας, μέχρι τη δεκαετία του 2010, όταν άρχισαν να εγκαθίστανται στην πόλη νέοι κάτοικοι. Έκτοτε, ο πληθυσμός του Βερολίνου έχει αυξηθεί κατά περίπου 9%, φθάνοντας τα 3,7 εκατομμύρια.

Ενώ τα ενοίκια έχουν εκτιναχθεί και η διαθεσιμότητα κατοικιών έχει μειωθεί, πολλοί κάτοικοι της γερμανικής πρωτεύουσας έχουν δει τα εισοδήματά τους να αυξάνονται μόνο οριακά. Σε αντίθεση με τις περισσότερες πρωτεύουσες, το Βερολίνο δεν αποτελεί την οικονομική ατμομηχανή της χώρας του: Το κατά κεφαλήν εισόδημα παραμένει χαμηλότερο από τον εθνικό μέσο όρο και περίπου το 10% των κατοίκων είναι άνεργοι.

Αυτός ο ανταγωνισμός γίνεται ακόμα πιό εμφανής με τις “μεταγραφές” στελεχών και βουλευτών. Το ΠΑΣΟΚ υποδέχτηκε τον Αλ. Αυλωνίτη , η ΕΛ.Α.Σ την Ρόζα Βρεττού, και έπεται συνέχεια. Στο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα τα στελέχη που προβάλλονται περισσότερο στα τηλεοπτικά πάνελ είναι όσα προέρχονται, κατά κύριο λόγο, από το ΠΑΣΟΚ, και η σύγκλιση με τους “πρώην συντρόφους” του ΣΥΡΙΖΑ (ακόμα κι εκείνους που παραιτήθηκαν και παρέδωσαν τις βουλευτικές έδρες τους) καθυστερεί για να μην καλλιεργούνται πολιτικοί συνειρμοί με το παρελθόν.

Οι εμφανίσεις στη ΔΕΘ έβγαλαν νικητή (με βραχεία κεφαλή) , σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ και το πρόγραμμα που ανακοίνωσε φάνηκε να κάνει καλύτερο “γκελ” από το ρεαλιστικό νέο παραγωγικό μοντέλο που παρουσίασε ο πρώην πρωθυπουργός. Από την άλλη, στην “καταλληλότητα για πρωθυπουργός” ο Αλέξης Τσίπρας στέκεται ανταγωνιστικά στον Κυριάκο Μητσοτάκη και σε μεγάλη απόσταση από τον Νίκο Ανδρουλάκη.

Τούτων δοθέντων, προκύπτει το ερώτημα εάν η δεύτερη θέση είναι “κλειδωμένη” για την ΕΛ.Α.Σ, ή εάν έχει ακόμα το ΠΑΣΟΚ τη δυνατότητα να κόψει πρώτο το νήμα και να πάρει αυτό τη δεύτερη εντολή σχηματισμού κυβέρνησης από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας εφόσον δεν προκύψει αυτοδυναμία στις κάλπες.

Η αυθόρμητη απάντηση που δίνουν έμπειροι πολιτικοί αλλά και οι δημοσκόποι είναι πώς θα αποτελούσε τεράστια έκπληξη η ανατροπή της σημερινής δημοσκοπικής κατάταξης, ωστόσο όσο ο ανταγωνισμός περιορίζεται στο εύρος μεταξύ του 12% (για το ΠΑΣΟΚ) και του 16-17% (για την ΕΛ.Α.Σ) όλα φαίνονται πιθανά.

Ούτως ή άλλως, με αυτά τα ποσοστά για τα δύο κόμματα επιβεβαιώνεται ότι ο κατακερματισμός της κεντροαριστεράς παραμένει ως πρόβλημα του χώρου, με τη διαφορά, μόνο, πώς έχει αλλάξει το προβάδισμα. Για το κόμμα Τσίπρα αποτελεί αναγκαία και μάλλον ικανή συνθήκη να ξεπεράσει το 20% ώστε να αντιμετωπίσει ευθέως τη Ν.Δ και να διεκδικήσει -σε πρώτο ή δεύτερο χρόνο- την διακυβέρνηση, ανάλογα, φυσικά, και με το που θα φτάσει η Ν.Δ και πόσο σημαντικό τμήμα του εκλογικού της ακροατηρίου θα της αφαιρέσει το κόμμα του Αντώνη Σαμαρά.

Τι έχει, όμως, το ΠΑΣΟΚ που δεν έχει η ΕΛ.Α.Σ, και τούμπαλιν; Το τελευταίο διάστημα -κυρίως στη ΔΕΘ- το πρώτο βελτίωσε την εικόνα κυβερνησιμότητας με ένα αριστερόστροφο και συγκροτημένο πρόγραμμα, ενώ είναι εμφανές πώς και ο Νίκος Ανδρουλάκης έχει βελτιωθεί επικοινωνιακά και αξιοποιεί το πλεονέκτημα που του δίνει ο ρόλος της αξιωματικής αντιπολίτευσης στις κοινοβουλευτικές μάχες με τον πρωθυπουργό. Το γεγονός, δε, ότι “αλιεύει” με επιμονή βουλευτές από την δεξαμενή του παλαιού ΣΥΡΙΖΑ δημιουργεί την εντύπωση πώς παραμένει ελκυστικό.

Η ΕΛ.Α.Σ από την άλλη διαθέτει έναν αρχηγό χαρισματικό και με εμπειρία διακυβέρνησης, που, όμως, ταυτόχρονα, δεν μπορεί εύκολα να αποτινάξει προβληματικές πτυχές του παρελθόντος του. Η απουσία του από τη Βουλή μπορεί να ήταν βασικό στοιχείο της επανεκκίνησης, του στερεί, όμως, τη δυνατότητα της απευθείας αντιπαράθεσης με τον πρωθυπουργό.

Η επιλογή να έχει στην πρώτη γραμμή νέα και άφθαρτα στελέχη με πολυσυλλεκτικότητα στην ευρύτερη κεντροαριστερά, αποτελεί, αναμφίβολα, πλεονέκτημα, φαίνεται, ωστόσο, ότι λείπει το “πολιτικό βάρος” από αρκετά απ΄ αυτά, ενώ, παράλληλα, προκύπτουν και σφάλματα, είτε από υπερβάλλοντα ενθουσιασμό, είτε από απειρία.

Για παράδειγμα, στην υπεράσπιση του οικονομικού προγράμματος που ανακοίνωσε ο πρώην πρωθυπουργός βγήκαν μπροστά μεσαία στελέχη και αρκετοί “πασοκογενείς” που δεν είχαν γνώση και ευελιξία στο να αντιμετωπίσουν τις βολές της κυβέρνησης και του ΠΑΣΟΚ σχετικά με την περίοδο της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Πλην των εκπροσώπων Τύπου και του έμπειρου Φραγκίσκου Κουτεντάκη, οι υπόλοιποι φάνηκαν μάλλον απροετοίμαστοι, ενώ “έλαμψαν δια της απουσίας τους” (γιατί;) τα “βαριά χαρτιά”, όπως ο Γ. Χουλιαράκης και ο Δημ. Λιάκος.

Παράλληλα, οι “φίλιες δυνάμεις”, εκείνα, δηλαδή, τα στελέχη και, κυρίως, οι πρώην βουλευτές που προέρχονται από την -μετά τις εκλογές του 2019 και του 2023- περίοδο του ΣΥΡΙΖΑ, εμφανίζονται δημοσίως κινούμενα σε μία πολιτική “γκρίζα ζώνη”. Προωθούν, ενίοτε επαρκώς, τις πολιτικές της ΕΛ.Α.Σ, χωρίς, όμως, να μπορούν να τις “μεταβολίσουν”, καθώς δεν έχουν την αναγκαία επίσημη ετικέτα εκπροσώπησης. Σύμφωνα με αρκετούς, αυτό είναι κάτι που πρέπει να λήξει: ή θα ενταχθούν οργανικά (και όσοι μένει να παραιτηθούν και να κάνουν το βήμα πλήρους ένταξης, ας το κάνουν), ή ο πρώην πρωθυπουργός θα επιμείνει μέχρι τέλους μόνο στα νέα πρόσωπα και αυτό θα καταστεί σαφές.

Από την άλλη, το ΠΑΣΟΚ στον ανταγωνισμό με την ΕΛ.Α.Σ έχει σοβαρά μειονεκτήματα.

Πρώτο, έναν αρχηγό που, όσο κι αν βελτιώνεται, δεν πείθει αρκετά και δεν συγκεντρώνει την απόλυτη στήριξη του στελεχικού δυναμικού και ειδικά εκείνων των κορυφαίων που χαράσσουν συχνά την δική τους γραμμή.

Δεύτερο, απευθύνεται σε ένα εκλογικό ακροατήριο που είναι μοιρασμένο ανάμεσα στο να επικροτεί τις πολιτικές και το πρωθυπουργικό προφίλ του Κυριάκου Μητσοτάκη, και σε μία εκδοχή αριστερής σοσιαλδημοκρατίας (όπως είπε ο βουλευτής Απ. Πάνας) που, εκ των πραγμάτων, το καθιστά δυνητικό εταίρο ή συμπλήρωμα του Αλέξη Τσίπρα.

Εν κατακλείδι, το ΠΑΣΟΚ μοιάζει με ένα κόμμα που γνωρίζει πώς εάν καταταγεί τρίτο στις εκλογές (ίσως, ακόμα και δεύτερο) θα βυθιστεί σε ένα πολιτικό εμφύλιο σχετικά με το εάν πρέπει ή όχι να συνεργαστεί με τη Ν.Δ. Όσες δηλώσεις και να κάνει ο Νίκος Ανδρουλάκης, και παρά την κατηγορηματική απόφαση του συνεδρίου, κάθε τρεις και λίγο το ζήτημα επανέρχεται και, ανάλογα με τις μετρήσεις, θα φτάσει να καταστεί ένα από τα εσωτερικά εκλογικά διλήμματα.

Εκείνο που πρέπει να κρατήσει, πάντως, κανείς είναι πώς οι χώροι που ορίζονται από τα δύο κόμματα είναι όμοροι, για να μην πούμε ότι αλληλεπικαλύπτονται. Κι αυτό θα παίξει ρόλο στην τελική εκλογική ευθεία και, δίχως άλλο, μετά τις εκλογές, ανάλογα με το αποτέλεσμα…

Η κυβέρνηση δεν αποκόμισε από την ΔΕΘ τα προσδοκώμενα δημοσκοπικά οφέλη. Τα μέτρα που ανακοινώθηκαν κρίθηκαν ανεπαρκή και τα απορρόφησε η διεθνής συγκυρία με την έκρηξη των τιμών των καυσίμων. Γι αυτό και ο Μητσοτάκης αναγκάστηκε να επισπεύσει την ανακοίνωση νέου “πακέτου” εν όψει του χειμώνα που προμηνύεται εξαιρετικά δύσκολος. Το σοβαρό λάθος με την “προσωπική άποψη” του κυβερνητικού εκπροσώπου για το επίδομα ανεργίας και η σύγκρουση με τον Αντώνη Σαμαρά άλλαξαν την ατζέντα.

Παρόλα αυτά, η κυβέρνηση διατηρεί ακόμα το ψυχολογικό προβάδισμα, καθώς οι πολίτες στρέφουν σε αυτή την προσοχή τους για παρεμβάσεις που μπορεί να μειώσουν τις συνέπειες από την εκτίναξη του κόστους ζωής. Το παιχνίδι τις αυτοδυναμίας γίνεται, ωστόσο, δυσκολότερο και όσο δεν μεταβάλλονται σημαντικά οι δημοσκοπικοί συσχετισμοί θα επανέρχονται διάφορα εναλλακτικά πολιτικά σενάρια.

Αλλά και ο Αλέξης Τσίπρας προσδοκούσε περισσότερα από την διπλή άνοδό του στη Θεσσαλονίκη. Ο ρεαλισμός που επέδειξε, όμως, ως προς το οικονομικό πρόγραμμα που ανακοίνωσε, δεν φαίνεται να επιβραβεύθηκε δημοσκοπικά. Η ΕΛ.Α.Σ φθάνει στην καλύτερη περίπτωση το 17% (στην Εκτίμηση Ψήφου) που της κατοχυρώνει τη δεύτερη θέση, δεν της δίνει, όμως, προοπτική νίκης. Γι’ αυτό και ο πρώην πρωθυπουργός δεν κρύβει ότι ποντάρει τα λεφτά του σε μία δεύτερη εκλογική αναμέτρηση, ή στον σχηματισμό κυβέρνησης συνεργασίας με κορμό τη Ν.Δ και εταίρο το ΠΑΣΟΚ, ή τμήμα του. Κάτι που τον αφήσει μόνο και ισχυρό αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης και θα ανανεώσει την φιλοδοξία επιστροφής στη διακυβέρνηση για τις μεθεπόμενες εκλογές.

Το ΠΑΣΟΚ, τέλος, μετατρέπεται σε ένα ιδιότυπο πολιτικό case study. Προγραμματικά έχει κάνει σημαντικά βήματα, κοινοβουλευτικά εμφανίζει δυναμική, ο ίδιος ο Νίκος Ανδρουλάκης έχει βελτιωθεί στις αντιπαραθέσεις του με τον πρωθυπουργό, “μεταγραφές” από την δεξαμενή του ΣΥΡΙΖΑ κάνει. Από την τρίτη θέση, ωστόσο, δεν φαίνεται να μπορεί να ξεκολλήσει, κι αυτό αναζωπυρώνει το δίλημμα της στάσης που θα τηρήσει μετεκλογικά. Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις, άλλωστε, επιβεβαίωσαν ότι το εκλογικό ακροατήριο του ΠΑΣΟΚ φλερτάρει διχασμένο και με την πιθανότητα συνεργασίας με τη Ν.Δ αλλά και με την ΕΛ.Α.Σ. Αυτή την “υποψία” είναι δύσκολο να την αποτινάξει πριν φτάσουμε στις κάλπες.

Οι μετρήσεις, λοιπόν, δεν έβγαλαν νικητή. Μετά την ΔΕΘ ξαναπιάσαμε ουσιαστικά το νήμα από εκεί που το αφήσαμε πριν απ΄ αυτήν. Πολλά θα κριθούν στο πεδίο της ακρίβειας, εν μέρει και στο κλίμα που θα διαμορφωθεί στα ελληνοτουρκικά, κυρίως, όμως, θα είναι το κόμμα Σαμαρά που θα χαράξει το νέο προεκλογικό χάρτη.

Η Ν.Δ έχει και μία πρόσθετη δυσκολία. Τι θα κάνουν, τελικά, οι (πάνω από ένα εκατομμύριο) ψηφοφόροι της που της γύρισαν την πλάτη στις ευρωεκλογές; Θεωρητικά, η αποχή ενισχύει έμμεσα το πρώτο κόμμα, όχι, όμως, εάν αυτοί που θα απέχουν είναι κυρίως πρώην ψηφοφόροι της. Για τον Κυριάκο Μητσοτάκη το επιχείρημα ότι “μόνο εμείς μπορούμε να σχηματίσουμε αυτοδύναμη και βιώσιμη κυβέρνηση” δεν είναι αρκετό. Για να αποκτήσει μία τέτοια προοπτική πρέπει να αλλάξει ριζικά κάθε αρνητικό που εκπέμπει μία κυβέρνηση οκταετίας, και μέχρι τώρα δεν φαίνεται να συμβαίνει κάτι τέτοιο…