Όπως υπογράμμισε ο κ. Γεραπετρίτης, σε δηλώσεις του μετά τις συναντήσεις, οι δύο πλευρές συμφώνησαν να προχωρήσουν σε συζητήσεις για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης.

«Αποφασίσαμε από κοινού να ενεργοποιήσουμε τη Μικτή Επιτροπή, η οποία θα απασχολείται με τα ζητήματα αιχμής, θα επαναξιολογήσει συμφωνίες οι οποίες έχουν υπογραφεί και θα προτείνει καινούριες συμφωνίες», ανέφερε και πρόσθεσε:

«Αποφασίσαμε να προχωρήσουμε τη συζήτηση των τεχνικών επιτροπών που αφορούν την οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας και Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης, να συνεργαζόμαστε σε διεθνείς οργανισμούς με το βλέμμα στο μέλλον, να μπορούμε να συνεργαζόμαστε σε ένα περιβάλλον, στο οποίο οι δύο χώρες θα έχουν αμοιβαία επωφελείς συμφωνίες».

Όπως υπογράμμισε, «είναι σημαντικό δύο χώρες, οι οποίες είναι άμεσα και γνήσια γειτονικές, όπως είναι η Ελλάδα και η Λιβύη, σε ένα ταραγμένο γεωπολιτικό περιβάλλον στην περιοχή μας, να βρίσκονται σε μια αγαστή συνεργασία και να προωθούν τα ζητήματα που τις αφορούν. Όπως επίσης να προωθούν και τις σχέσεις ειρήνης και ευημερίας».

Ανέφερε ακόμη, πως κατά τη διάρκεια των συναντήσεων συζητήθηκαν πολλά ζητήματα, τα οποία αφορούν τις διμερείς σχέσεις, τα οποία ανάγονται στο διμερές εμπόριο, στη συνεργασία στον τομέα της μετανάστευσης, στη συνεργασία σε διεθνείς οργανισμούς, στην πολιτιστική και εκπαιδευτική συνεργασία.

Τι δηλώνουν διπλωματικές πηγές για την επίσκεψη Γεραπετρίτη στην Τρίπολη

Ο Υπουργός Εξωτερικών, Γιώργος Γεραπετρίτης, πραγματοποίησε σήμερα Δευτέρα, 27 Απριλίου επίσκεψη στην Τρίπολη της Λιβύης και είχε χωριστές συναντήσεις με τον Πρόεδρο του Προεδρικού Συμβουλίου της Λιβύης, Mohammed Menfi, τον Πρωθυπουργό της Κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας (GNU) της Λιβύης, Abdul Hamid Dbeibah, με τον ασκούντα χρέη Υπουργού Εξωτερικών, Taher Al Baour.

Η επίσκεψη επιβεβαιώνει την κοινή βούληση για περαιτέρω ενίσχυση της συνεργασίας και εντατικοποίηση των επαφών ως αναγκαία συνθήκη για την περιφερειακή ευημερία.

Ο Υπουργός Εξωτερικών τόνισε ότι η ενότητα και σταθερότητα της Λιβύης είναι άμεσα συνδεδεμένες με τη ειρήνη και ευημερία της Ανατολικής Μεσογείου, και εξέφρασε τη βούληση της Ελλάδας να συμβάλλει προς αυτή την κατεύθυνση.

Ο κ. Γεραπετρίτης εξέφρασε ικανοποίηση για την πρόοδο που έχει σημειωθεί στις διμερείς σχέσεις μετα την επίσκεψη του στην Τρίπολη στις 15.7.2025:

• Πραγματοποίηση πρώτου γύρου τεχνικών συνομιλιών μεταξύ των αρμόδιων Επιτροπών για την οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών, τον Σεπτέμβριο 2025.
• Έναρξη απευθείας αεροπορικών πτήσεων μεταξύ Αθήνας και Τρίπολης/Βεγγάζης, που αποτελούν ουσιαστικό βήμα για την επιχειρηματική κινητικότητα και τον τουρισμό.
• Διμερής συνεργασία στον τομέα του εμπορίου και των επενδύσεων. 
• Υποστήριξη από την Ελλάδα των λιβυκων θέσεων σε διεθνείς οργανισμούς.

Έλληνας ΥΠΕΞ και Λίβυοι αξιωματούχοι συμφώνησαν για την ανάγκη συνεργασίας και τη διεξαγωγή ειλικρινούς διαλόγου παραμένοντας προσηλωμένοι στην οικοδόμηση σχέσης εμπιστοσύνης.

Οριοθέτηση Θαλασσίων Ζωνών

Ο Υπουργός Εξωτερικών τόνισε ότι η Ελλάδα επιδιώκει την οριοθέτηση ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας με τη Λιβύη, ως κράτη με αντικείμενες ακτές, σε πλήρη συμμόρφωση με το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, όπως αποτυπώνεται στην UNCLOS και όπως έχει πράξει με άλλα γειτονικά της κράτη. Τέθηκε το χρονοδιάγραμμα του επόμενου γύρου τεχνικών συνομιλιών, ο οποίος θα διεξαχθεί το προσεχές διάστημα, στην Τρίπολη.

Παράτυπη μετανάστευση

Ο Έλληνας ΥΠΕΞ παρουσίασε την τρέχουσα κατάσταση στην Ελλάδα, ότι οι ροές από την Δυτική Λιβύη προς Ελλάδα παραμένουν σχεδόν μηδενικές, ενώ επεσήμανε ότι είναι σημαντικό να μην παγιωθεί μια νέα μεταναστευτική οδός από την Ανατολική Λιβύη (Τομπρούκ-Κρήτη). 

Επανέλαβε τη βούληση της Ελλάδας για ενίσχυση της αποτελεσματικότητας συνεργασίας των δύο πλευρών και της εκπαίδευσης στελεχών λιβυκής ακτοφυλακής στην Ελλάδα.

Συνεργασία στο πλαίσιο διεθνών και περιφερειακών οργανισμών

Ο Υπουργός Εξωτερικών υπογράμμισε ότι κατά τη διάρκεια της συμμετοχής της Ελλάδας στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ θα συνεχίσει να συμβάλει ενεργά στην υποστήριξη των θεμιτών λιβυκών θέσεων προς όφελος του λιβυκού λαού. 

Συμβολή στην πολιτική διαδικασία για τη Λιβύη

Ως προς τις εξελίξεις στην πολιτική διαδικασία στη Λιβύη, η Ελλάδα ως μη μόνιμο μέλος του ΣΑΗΕ παραμένει σταθερά προσηλωμένη στην στήριξη των προσπαθειών για την επίτευξη μιας βιώσιμης λύσης, υπό την αιγίδα των ΗΕ. 

Ο Υπουργός Εξωτερικών, επανέλαβε την πάγια ελληνική θέση υπέρ της διενέργειας ελεύθερων, δικαίων και χωρίς αποκλεισμούς κοινοβουλευτικών και προεδρικών εκλογών ως τη μόνη βιώσιμη λύση για την οριστική επίλυση της λιβυκής κρίσης, καθώς και του αποκλεισμού οποιασδήποτε εξωθεν παρέμβασης. Στο πλαίσιο της ΕΕ, η Ελλάδα θα συνεχίσει να στέκεται το πλευρό της Λιβύης ως ειλικρινής συνομιλητής.

Διμερής συνεργασία

Αμφότερες πλευρές εξέφρασαν βούληση για ενίσχυση των επαφών μέσω της ανασύστασης μικτής επιτροπής για την επικαιροποίηση των υφιστάμενων διμερών συμφωνιών και την επεξεργασία νέων συμφωνιών σε θέματα κοινού ενδιαφέροντος μεταξύ των δύο χωρών. 

Συμφώνησαν επίσης την αύξηση των εμπορικών συναλλαγών και περαιτέρω προώθηση των επενδύσεων στους τομείς ενέργειας, κατασκευών, logistics και μεταφορών. 

Συμφωνήθηκε σχετικά η διεξαγωγή το προσεχές διάστημα ελληνικής επιχειρηματικής αποστολής στην Τρίπολη.

Τέλος τα μέρη συμφώνησαν να εργαστούν για την  εμπορευματική και επιβατική θαλάσσια σύνδεση Ελλάδας και Λιβυης.

Οι ίδιες πηγές τονίζουν ότι η Ελλάδα παραμένει σταθερά προσηλωμένη στο Διεθνές Δίκαιο και επιθυμεί να συνεχίσει τον δομημένο διάλογο με την Τουρκία αποκλειστικά στο πλαίσιο αυτών των αρχών, και πάντα με γνώμονα το εθνικό συμφέρον.

Σε ό,τι αφορά το καθεστώς της μουσουλμανικής μειονότητας, οι διπλωματικές πηγές υπενθυμίζουν ότι η Συνθήκη της Λωζάννης ορίζει με πλήρη σαφήνεια τον θρησκευτικό χαρακτήρα της μειονότητας. Η Ελλάδα, υπογραμμίζεται, εφαρμόζει πλήρη ισονομία και ισοπολιτεία στα μέλη της, όπως προβλέπει το διεθνές πλαίσιο.

Ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας μιλά ανοιχτά και για το θέμα του συμφώνου μεταξύ Τουρκίας και Λιβύης ενώ αναφέρεται και στη στάση των ΗΠΑ επί Τραμπ. Σημειώνει ότι από τη Διεθνή Κοινότητα υπάρχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά αφού αλλιώς αντιδρούν στο θέμα της Ουκρανίας κι αλλιώς στο κυπριακό ζήτημα ενώ αναφέρεται και σε θέματα υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ.

Αναλυτικά το άρθρο έχει ως εξής:  

Ι. Γέννηση και εξέλιξη του Διεθνούς Δικαίου: Μια πορεία ανόδου και παρακμής

Η πορεία της Διεθνούς Κοινότητας και η συνακόλουθη εξέλιξη των Διεθνών Σχέσεων, ιδίως στους ταραγμένους καιρούς μας, μας φέρνουν αντιμέτωπους με μια σκληρή αλήθεια, την οποία οφείλουμε και να συνειδητοποιήσουμε και να αναλύσουμε σε βάθος, αν θέλουμε να υπερασπισθούμε την διεθνή νομιμότητα και την  αποστολή της. Αν, λοιπόν, δούμε την αλήθεια κατάματα, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι το Διεθνές Δίκαιο αμφισβητείται.  

Θα μπορούσε μάλιστα κανείς να πει ότι, ακόμη περισσότερο, βάλλεται.  Μετά από μια περίοδο που αρχίζει από την γέννηση του Διεθνούς Δικαίου -ιδίως με την σύναψη της Συνθήκης της Βεστφαλίας, το 1648, η οποία σήμανε το τέλος του Τριαντακονταετούς Πολέμου (1618-1648) -και φθάνει, περίπου, έως τις αρχές του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου και η οποία σηματοδότησε την σταδιακή και, κατά κανόνα, αδιάλειπτη άνοδο του θεσμικού και πολιτικού κύρους του Διεθνούς Δικαίου, ήλθε η αρχή της πτώσης, αν όχι η αρχή ενός είδους διαβρωτικής παρακμής.  Σε γενικές γραμμές τρεις είναι οι σταθμοί της παρακμιακής αυτής διαδρομής: Αρχικώς, η σταδιακή υποβάθμιση -ή, μάλλον, υπονόμευση- του Διεθνούς Δικαίου από τις Μεγάλες Δυνάμεις της εποχής προ και μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ιδίως και δε κατά την διάρκεια του Μεσοπολέμου από την ναζιστική Γερμανία και την φασιστική Ιταλία. 

Ύστερα, μετά το τέλος του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου, ο Ψυχρός Πόλεμος, του οποίου το τέλος δεν επήλθε, τουλάχιστον σε όλη του την έκταση, με την πτώση του τείχους του Βερολίνου.  Και, μετέπειτα, ιδίως δε μετά την διάλυση της τότε Σοβιετικής Ένωσης, η Οικονομική Παγκοσμιοποίηση, δυστυχώς υπό όρους ανεξέλεγκτης δράσης των πάσης μορφής «Αγορών», όπως κοινώς αποκαλούνται ορισμένοι ιδιωτικού δικαίου παράγοντες εμπλοκής στις πλήρως παγκοσμιοποιημένες οικονομικές σχέσεις, των οποίων η ισχύς διαρκώς πολλαπλασιάζεται.

ΙΙ. Οι αιτίες της παρακμιακής πορείας του Διεθνούς Δικαίου

 Επισήμανα ήδη ότι ιδίως σήμερα το Διεθνές Δίκαιο αμφισβητείται ή και βάλλεται.  Ειδικότερα δε είτε αμφισβητείται, ως προς την δυνατότητά του να ρυθμίσει επαρκώς τις Διεθνείς Σχέσεις, κατ’ εξοχήν προς την κατεύθυνση της εμπέδωσης της Διεθνούς Ειρήνης.  Είτε, ακόμη χειρότερα, βάλλεται, πολλές φορές ευθέως και απροκαλύπτως, κατά κύριο λόγο από οπαδούς του ακραίου νεοφιλελευθερισμού.  Οι οποίοι θεωρούν ότι το Διεθνές Δίκαιο, πρωτίστως ως προς το οικονομικό του σκέλος, παρεμποδίζει την πλήρη εξέλιξη της Οικονομικής Παγκοσμιοποίησης υπό όρους επίσης πλήρους ελευθερίας της Οικονομίας της Αγοράς, επειδή, δήθεν, θέτει «ανώφελους» και «γραφειοκρατικούς» φραγμούς στο διεθνές οικονομικό γίγνεσθαι.

Βεβαίως, η πορεία εξέλιξης του Διεθνούς Δικαίου κάθε άλλο παρά δικαίωσε τις προσδοκίες για την δημιουργία ενός θεσμικού και πολιτικού μέσου αποτελεσματικής υπεράσπισης της Ειρήνης και της ειρηνικής συνύπαρξης  μεταξύ Κρατών και Λαών.  

Συγκεκριμένα, και παρά το ευοίωνο ξεκίνημα που προοιωνίσθηκε η προμνημονευόμενη Συνθήκη της Βεστφαλίας του 1648 για την δημιουργία ενός σύγχρονου και δυναμικού διακυβερνητικού -διακρατικού συστήματος Διεθνών Σχέσεων, η συνέχεια δεν υπήρξε η αναμενόμενη.  Κατά την περίοδο προ και μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο -ακριβώς λόγω τη πικρής εμπειρίας του Πολέμου αυτού- παρατηρήθηκε το εξής, αντιφατικό κατά βάθος, φαινόμενο. Ναι μεν οι φωνές υπεράσπισης του Διεθνούς Δικαίου και της διεθνούς συνεργασίας πολλαπλασιάσθηκαν και στηρίχθηκε η ιδέα της δημιουργίας κατάλληλων Διεθνών Οργανισμών.  

Πλην όμως κυρίως οι Μεγάλες Δυνάμεις της εποχής κατ’ αποτέλεσμα αντιτάχθηκαν στην κανονιστική καταξίωση του Διεθνούς Δικαίου, μη ανεχόμενες την προοπτική η πολιτική τους να τεθεί υπό την θεσμική και πολιτική εποπτεία του Διεθνούς Δικαίου.  Το παράδειγμα της Κοινωνίας των Εθνών, και η έναντι αυτής στάση ορισμένων από τις Μεγάλες Δυνάμεις της εποχής, παρέχει το πιο πρόσφορο αποδεικτικό στοιχείο της ως άνω μεγάλης αντίφασης εις βάρος του Διεθνούς Δικαίου. Τα πράγματα επιδεινώθηκαν κατά την διάρκεια του Μεσοπολέμου, όταν ιδίως η ναζιστική Γερμανία και η φασιστική Ιταλία όχι μόνο δυναμίτισαν, στην κυριολεξία, με την πολιτική τους τον ίδιο τον πυρήνα του Διεθνούς Δικαίου.  

Αλλά και στήριξαν, αποκαλύπτως, την επαναφορά στο προ της δημιουργίας του Διεθνούς Δικαίου καθεστώς της επιβολής του δικαίου του ισχυρού έναντι τις ισχύος του Δικαίου. Την επαύριο του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου, ύστερα από όσα άφησε πίσω το εφιαλτικό πέρασμά του, το Διεθνές Δίκαιο παρουσίασε μια εντυπωσιακή δυναμική, σε επάλληλα επίπεδα.  Αναφέρονται, ενδεικτικώς, η κατοχύρωση των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, η θέσπιση Διεθνών Συμφωνιών για τον περιορισμό των όπλων μαζικής καταστροφής, η ίδρυση Διεθνών Οργανισμών πολυμερούς εμπορικής συνεργασίας, όπως π.χ. η Gatt και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου, αλλά και Διεθνών Οργανισμών νομισματικής συνεργασίας και οικονομικής βοήθειας, όπως π.χ. το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και η Παγκόσμια Τράπεζα. 

Όμως, η πρόοδος αυτή του Διεθνούς Δικαίου αποδείχθηκε, και μάλιστα πολύ σύντομα, άκρως επιφανειακή, δοθέντος ότι ουδόλως βελτιώθηκε ο βαθμός της αποτελεσματικής εφαρμογής του στην πράξη.  Πολλώ μάλλον όταν η «αχίλλειος πτέρνα» του, ήτοι η έλλειψη επαρκών κυρωτικών μηχανισμών σε περίπτωση παραβίασης των θεσμοθετημένων κανόνων του, άρχισε να μετατρέπεται σε πραγματική «χαίνουσα πληγή», θεσμικώς και πολιτικώς.

ΙΙΙ. Η «αχίλλειος πτέρνα» του Διεθνούς Δικαίου

Η Νομική Επιστήμη έχει σαφώς επισημάνει, σε διεθνή κλίμακα, τα τρωτά σημεία της δομής του κανόνα δικαίου, ως θεσμικής «μονάδας μέτρησης»  του Διεθνούς Δικαίου και του τρόπου εφαρμογής του. Σημεία, τα οποία υψώνουν σχεδόν ανυπέρβλητα εμπόδια ως προς την επίτευξη της κατά τ’ ανωτέρω θεσμικής και πολιτικής του αποστολής στο πεδίο της Διεθνούς Κοινότητας και του διεθνούς γίγνεσθαι.

Το σπουδαιότερο από τα τρωτά αυτά σημεία, πραγματική «αχίλλειος πτέρνα» του Διεθνούς Δικαίου, ελλοχεύει στην χρόνια -ουσιαστικά από καταβολών του Διεθνούς Δικαίου- μειωμένη κανονιστική εμβέλεια και επάρκεια των κανόνων του, ανεξάρτητα από την μορφή που φέρει το κείμενο -π.χ. συμφωνία, συνθήκη κλπ.-εντός του οποίου αυτοί περιλαμβάνονται.  Και η ως άνω μειωμένη κανονιστική εμβέλεια και επάρκεια των διεθνών κανόνων δικαίου έχει την πιο διαβρωτική ρίζα της στην, επίσης χρόνια, έλλειψη επαρκών κυρωτικών μηχανισμών, ικανών να διασφαλίσουν την αποτελεσματική εφαρμογή των κανόνων του Διεθνούς Δικαίου στην πράξη, και μάλιστα έναντι πάντων.

Υπό το φως των δεδομένων αυτών το Διεθνές Δίκαιο βρίσκεται, από πλευράς θεσμικής και κανονιστικής «ευρωστίας», σε σαφώς πιο μειονεκτική θέση έναντι του Εθνικού Δικαίου -ήτοι του δικαίου κάθε Κράτους, όπως τούτο οργανώνει την Έννομη Τάξη του- αλλά ακόμη και έναντι του Ευρωπαϊκού Δικαίου, όπως σαφώς καταδεικνύει η σχετικώς καλά οργανωμένη θεσμική δομή και λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωπαϊκής Έννομης Τάξης.

IV. Η ανεπάρκεια της Διεθνούς Δικαιοσύνης

Αυτή την «αχίλλειο πτέρνα» του Διεθνούς Δικαίου δεν έχει, καθ’ όλη την ιστορική διαδρομή του,  θεραπεύσει -και, δυστυχώς, τίποτα δεν δείχνει ότι η επικίνδυνη αυτή κατάσταση θ’ αλλάξει στο μέλλον, άμεσο ή και απώτερο- η παρέμβαση του Διεθνούς Δικαστή, οιαδήποτε μορφή και αν έχει το όργανο του συστήματος Διεθνούς Δικαιοσύνης, το οποίο επιλαμβάνεται για την εφαρμογή του οικείου κανόνα δικαίου και, επέκεινα, για την επίλυση της κάθε δικαστικής διαφοράς.  Για την ακρίβεια, κανένα δικαιοδοτικό όργανο στο πλαίσιο του Διεθνούς Δικαίου, είτε πρόκειται για δικαστήριο είτε για διαιτητικό όργανο, δεν έχει συμβάλει αποδοτικά σε μιαν άξια λόγου μεταστροφή αυτής της τάσης κανονιστικής απομείωσης του Διεθνούς Δικαίου. 

Και σε αυτό συνέτεινε το ότι τα κατά τ’ ανωτέρω δικαιοδοτικά όργανα δεν θωρακίζονται, με βάση τους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου που καθορίζουν την οργάνωση και την λειτουργία τους, με την δικαιοδοτική εκείνη «πανοπλία», η οποία θα μπορούσε αφενός να υποχρεώσει τα αντιδικούντα στο διεθνές γίγνεσθαι μέρη να προστρέξουν υποχρεωτικώς σε αυτά.  Και, αφετέρου, να θωρακίσει τις αποφάσεις τους με πραγματική δύναμη δεδικασμένου και, άρα, εκτελεστότητας.  Τούτο ισχύει ακόμη και ως προς τα κορυφαία όργανα του δικαιοδοτικού συστήματος του Διεθνούς Δικαίου, όπως είναι π.χ. το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. 

V. Το Διεθνές Δίκαιο μπροστά στο φαινόμενο της επικυριαρχίας του «οικονομικού» επί του «θεσμικού»

Επανέρχομαι στο μείζον πρόβλημα της κανονιστικής ανεπάρκειας των κανόνων του Διεθνούς Δικαίου και των αιτίων της, κάνοντας αναφορά σε ένα συγκεκριμένο παράδειγμα.  Το οποίο αναδεικνύει το πώς το πρόβλημα αυτό όχι μόνο δεν περιορίζεται αλλά, όλως αντιθέτως, εντείνεται σταδιακώς, φέρνοντας, ταυτόχρονα, στο φως νέα σημάδια επικίνδυνης υποχώρησης του όλου θεσμικού και πολιτικού κύρους του Διεθνούς Δικαίου κατά τον προορισμό του.  Το ως άνω παράδειγμα – στο οποίο ήδη αναφέρθηκα ακροθιγώς- αφορά τις επιπτώσεις της Οικονομικής Παγκοσμιοποίησης, υπό την καταλυτική επιρροή ακραίων νεοφιλελεύθερων αντιλήψεων.

Αντιλήψεων που υπερασπιζόμενες, δήθεν, τους κανόνες της ελεύθερης Οικονομίας της Αγοράς αρνούνται κατηγορηματικά κάθε παρέμβαση στο πεδίο αυτό κανόνων δικαίου κρατικής προέλευσης, είτε πρόκειται για κανόνες του Εθνικού Νομοθέτη είτε πρόκειται για κανόνες του Διεθνούς Νομοθέτη, άρα του Διεθνούς Δικαίου.  Και κάπως έτσι εμφανίζεται, και στο πεδίο του Διεθνούς Δικαίου και της Διεθνούς Νομιμότητας, ένα είδος άκρως επικίνδυνης -ιδίως εξαιτίας του ότι δρα υποδορίως και υπό την «λεοντή» μιας επιστημονικοφανούς  οικονομικής ορθότητας- επικυριαρχίας του «οικονομικού» επί του «θεσμικού». 

Με την έννοια της επικυριαρχίας άγνωστης και μη δημοκρατικής προέλευσης οικονομικών κανόνων ακόμη και επί των κανόνων του Διεθνούς Δικαίου.  Αυτό το ζούμε σε μεγακλίμακα σήμερα, ιδίως μετά την έναρξη της δεύτερης θητείας του Ντ. Τραμπ στις ΗΠΑ: Όλες οι μεγάλες αποφάσεις του, ακόμη και ως προς τα πιο κρίσιμα ζητήματα για τον Πλανήτη, έχουν ως βάση όχι το Διεθνές Δίκαιο αλλά αποκλειστικώς το οικονομικό συμφέρον των ΗΠΑ. Και τούτο προκειμένου να διασφαλίσουν την πλανητική παντοδυναμία τους ως η μόνη, οικονομική και όχι μόνο βεβαίως, εξίσου πλανητική Υπερδύναμη.

Αυτή την στυγνή πραγματικότητα την ζήσαμε και με τους χειρισμούς του Ντ. Τραμπ για τον πόλεμο στην Ουκρανία: Θέλει μεν την ειρήνευση, αλλά προφανώς υπό όρους που δεν θα έχει κανένα πρόσθετο οικονομικό κόστος για τις ΗΠΑ. Αντιθέτως, μάλιστα, θα έχει μεγάλο όφελος.  Αφήνει δε την Ευρωπαϊκή Ένωση -την οποία δυστυχώς προδήλως περιφρονεί, πλην όμως ως προς τούτο έχουν ευθύνη κυρίως οι ηγεσίες της- να επωμισθεί κάθε οικονομικό κόστος, ιδίως για την εξοπλιστική ενίσχυση της Ουκρανίας με όπλα που θα αγοράζει από τις ΗΠΑ! 

Πρόσθετη παρατήρηση: Και όταν ο Ντ. Τραμπ συζητάει με τον Β. Πούτιν για την Ουκρανία, αυτό που τον ενδιαφέρει περισσότερο είναι ποιές άλλες εμπορικές συμφωνίες μπορεί να κάνει και πως μπορεί να προσεταιρισθεί  οικονομικώς πλήρως την Ρωσία.  Διότι, σε τελική ανάλυση, ο απώτερος στόχος του Ντ. Τραμπ είναι η οριστική υπερίσχυση έναντι της Κίνας, την οποία θεωρεί ως την μόνη σοβαρή αντίπαλο των ΗΠΑ σε πλανητικό επίπεδο.

VI. Ορισμένα χαρακτηριστικά σύγχρονα παραδείγματα ωμής παραβίασης του Διεθνούς Δικαίου

Θα απαντήσω απαριθμώντας ορισμένα πρόσφατα «τρανταχτά» παραδείγματα παραβίασης το Διεθνούς Δικαίου, για συγκεκριμένα ζητήματα που αφορούν την Ελλάδα και την Κύπρο.  Πρώτο παράδειγμα είναι εκείνο της τουρκικής εισβολής και κατοχής στην Κύπρο, που διαρκεί πάνω από 50 χρόνια.  Η Τουρκία αγνοεί, καθ’ όλο αυτό το χρονικό διάστημα, προκλητικώς δεκάδες αποφάσεις της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ και κυρίως του Συμβουλίου Ασφαλείας, οι οποίες την καλούν να τερματίσει την στάση της αυτή για να αποκατασταθεί η ενότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας. 

Η Τουρκία «κωφεύει», αλλά το χειρότερο είναι ότι ο ΟΗΕ και η Διεθνής Κοινότητα ουδεμία κύρωση της επιβάλλουν.  Και όχι μόνον αυτό, αλλά προσφάτως ο Ταγιπ Ερντογάν μίλησε ευθέως για «δύο κράτη» στην Κύπρο μέσα στην Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ και παρόντος του Γενικού Γραμματέα του, δίχως να υπάρξει η παραμικρή αντίδραση.  Ένα δεύτερο παράδειγμα -και πάλι εν πολλοίς με «δράστη» την Τουρκία- είναι η παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας (Σύμβαση του Montego Bay του 1982). 

Πολλές μεγάλες χώρες, με πρώτη τις ΗΠΑ, δεν έχουν προσχωρήσει σε αυτή την σύμβαση.  Το αυτό ισχύει και για την Τουρκία.  Όμως κατά την νομολογία του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης η Σύμβαση αυτή ισχύει έναντι πάντων, διότι αφού έχει προσχωρήσει στο θεσμικό της πλαίσιο η μεγάλη πλειοψηφία των Κρατών διεθνώς παράγει  δεσμευτικούς «γενικώς παραδεδεγμένους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου».  Παρά ταύτα η Τουρκία, το 2019, συνήψε με την Λιβύη το λεγόμενο «τουρκολιβυκό μνημόνιο».  Το οποίο και είχε συναφθεί προφανώς παρανόμως από μια μεταβατική κυβέρνηση της Λιβύης, αλλά και παραβιάζει απροκαλύπτως το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας.

Αφού ως προς τον καθορισμό των Θαλάσσιων Ζωνών -π.χ. Υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ- αγνοεί μεγάλους Ελληνικούς γεωγραφικούς όγκους, όπως είναι π.χ. εκείνοι της Κρήτης, της Ρόδου κ.λπ.  Και πάλι ουδεμία κύρωση έχει επιβληθεί στην Τουρκία, η δε ανοχή του ΟΗΕ εν προκειμένω είναι από απαράδεκτη έως εξοργιστική.  Ένα τρίτο παράδειγμα ωμής παραβίασης του Διεθνούς Δικαίου, αυτή τη φορά με πολύ ευρύτερες και μεγαλύτερες διεθνείς επιπτώσεις, είναι εκείνο του Διεθνούς Δικαίου για την Κλιματική Κρίση.  Το σπουδαιότερο κείμενο Διεθνούς Δικαίου εν προκειμένω είναι εκείνο της «Συμφωνίας των Παρισίων» του 2016. 

Συγκεκριμένα πρόκειται για το πιο σημαντικό κείμενο Διεθνούς Δικαίου αναφορικά με την προστασία του Περιβάλλοντος σε ό,τι αφορά την  Κλιματική Κρίση, δοθέντος μάλιστα ότι έγινε αποδεκτό από 196 ηγέτες Κρατών-Μελών της Διεθνούς Κοινότητας.  Το κεκτημένο του «Συμφώνου των Παρισίων» του 2016  έγκειται στο ότι είναι σήμερα το μόνο νομικώς δεσμευτικό σύνολο διατάξεων του Διεθνούς Δικαίου. Σε γενικές γραμμές το «Σύμφωνο των Παρισίων» συνιστά ένα παγκόσμιας εμβέλειας σχέδιο δράσης για τον περιορισμό  της υπερθέρμανσης του Πλανήτη, άρα αποτελεσματικής αντιμετώπισης του «Φαινομένου του Θερμοκηπίου». Επιπλέον, αποτελεί μέρος της Σύμβασης του ΟΗΕ για την Κλιματική Αλλαγή που στοχεύει στην, σε μακροπρόθεσμη βάση, σταθεροποίηση της ανόδου της θερμοκρασίας του Πλανήτη σε επίπεδα κάτω των δύο βαθμών Κελσίου. Πρέπει να επισημανθεί ότι το «Σύμφωνο των Παρισίων»  του 2016, παρά την κανονιστική πρόοδο που επέφερε, αμφισβητήθηκε σχεδόν αμέσως μετά την ολοκλήρωσή του.  Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι εκείνο των ΗΠΑ, επί της πρώτης θητείας του Ντόναλντ Τραμπ.  Για την ακρίβεια οι ΗΠΑ κατέθεσαν,  στις 4.8.2017,  ειδοποίηση «αποχώρησης»  από το «Σύμφωνο των Παρισίων»,  ενώ στις 4.11.2019 άρχισε η διαδικασία αποχώρησης και ένα χρόνο αργότερα οριστικοποιήθηκε.  Αμέσως μόλις ορκίσθηκε ως Πρόεδρος των ΗΠΑ ο Τζο Μπάϊντεν υπέγραψε, στις 20.1.2021, διάταγμα  επανένταξης, η οποία ολοκληρώθηκε στις 19.2.2021. Μόλις ανέλαβε και πάλι, για δεύτερη θητεία, την προεδρία των ΗΠΑ ο Ντ. Τραμπ το 2024, δρομολόγησε εκ νέου την αποχώρησή τους από το «Σύμφωνο των Παρισίων»!

VIΙ. Τι οφείλει να πράξει η Διεθνής Κοινότητα

Η ευόδωση της αποστολής του Διεθνούς Δικαίου συνιστά μέγεθος οριακό. Με την έννοια ότι η τελική διαμόρφωση μιας Διεθνούς Κοινότητας η οποία λειτουργεί και δρα υπό συνθήκες σταθερής Ειρήνης και πλήρους σεβασμού της Διεθνούς Νομιμότητας φαίνεται, τουλάχιστον με τα δεδομένα της εποχής μας, εξαιρετικά δυσχερής. Κατά την γνώμη δε πολλών έως και ουτοπική.  Και όμως, ακριβώς μέσα σε αυτό το δυσοίωνο τοπίο, πρέπει να υπερασπισθούμε το Διεθνές Δίκαιο, όταν μάλιστα έχει να αντιμετωπίσει τεράστιας σημασίας νέες προκλήσεις για το σύνολο της Ανθρωπότητας.  Όπως είναι π.χ. οι προκλήσεις της κλιματικής κρίσης, της τρομοκρατίας και της προσφυγικής κρίσης, η διαχείριση της οποίας αποκτά υπαρξιακές, κυριολεκτικώς, διαστάσεις για τον Άνθρωπο και τα Θεμελιώδη Δικαιώματά του.  

Η υποχρέωσή μας αυτή απορρέει ιδίως εκ του ότι  το Διεθνές Δίκαιο, με όλες τις ελλείψεις που προαναφέρθηκαν, συνιστά τον πιο πρόσφορο -αν όχι τον μοναδικό- θεσμικό και πολιτικό δίαυλο, μέσω του οποίου μπορεί να επιδιωχθεί και, βεβαίως ως ένα σημείο, μπορεί και να επιτευχθεί η ειρηνική συνύπαρξη Κρατών και Λαών και η δια των θεσμοθετημένων διαδικασιών επίλυση των κάθε είδους διαφορών μεταξύ τους.  Επέκεινα, το Διεθνές Δίκαιο συνιστά επίσης το πιο πρόσφορο -αν όχι το μοναδικό- θεσμικό και πολιτικό μέσο αποτελεσματικής άμυνας απέναντι στην αυθαιρεσία της ισχύος στο πεδίο των Διεθνών Σχέσεων.  Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε, ότι το Διεθνές Δίκαιο επινοήθηκε και θεσμοθετήθηκε για να αντικαταστήσει το, προηγουμένως επικρατούν, δίκαιο του ισχυρού με την ισχύ του Δικαίου και της Νομιμότητας στο διεθνές πεδίο.  Αυτή δε ακριβώς η υπεράσπιση του Διεθνούς Δικαίου σημαίνει, κατά βάση και κατ’ ουσία, πρωτίστως ενεργό και πολύπλευρη στήριξη του Διεθνούς Νομοθέτη και του Διεθνούς Δικαστή.  Έτσι ώστε οι κανόνες του Διεθνούς Δικαίου να αποκτήσουν την απαραίτητη εκείνη κανονιστική δυναμική η οποία θα τους οδηγήσει, κατά το δυνατόν, στην αποκατάσταση  της ισχύος του Διεθνούς Δικαίου και, κατά συνέπεια, αυτού τούτου του κύρους του.

VIII. H θέση της Ελλάδας ως προς τα Εθνικά της Θέματα μπροστά στις παραβιάσεις του Διεθνούς Δικαίου που την αφορούν ευθέως

 Επειδή, όπως είναι προφανές, ζούμε σε έναν κυνικό και αδίστακτο κόσμο διεθνώς η Ελλάδα, σε στενή συνεργασία με την Κύπρο, πρέπει να βρίσκονται πάντα σε εγρήγορση και να απαντούν εμπράκτως, με όλα τα νόμιμα μέσα που διαθέτουν, στις παραβιάσεις του Διεθνούς Δικαίου οι οποίες πλήττουν τα Εθνικά μας Θέματα και το Κυπριακό Ζήτημα.  Κυρίως δε στις παραβιάσεις εκ μέρους της Τουρκίας.  Πολλώ μάλλον όταν τέτοιες παραβιάσεις γίνονται, δυστυχώς ολοένα και πιο συχνά, ανεκτές από τα όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης -π.χ. Ευρωπαϊκή Επιτροπή- και από ηγέτες των Κρατών-Μελών.  Χαρακτηριστικό, θλιβερό, πιο πρόσφατο παράδειγμα είναι εκείνο του Γάλλου Προέδρου Εμανουέλ Μακρόν ως προς την συμμετοχή, με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο, της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Άμυνα.  Τα τονίζω αυτά διότι στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης Ελλάδα και Κύπρος διαθέτουν πολλά και σημαντικά μέσα για να εξαναγκάσουν την ίδια και τα Κράτη-Μέλη να σεβασθούν την Ευρωπαϊκή και την Διεθνή Νομιμότητα, ιδίως σε ό,τι αφορά τα Εθνικά μας Θέματα και το Κυπριακό Ζήτημα.  Ένα από τα μέσα αυτά είναι -και είναι το σπουδαιότερο – βεβαίως το veto. Για παράδειγμα, στο άμεσο μέλλον όταν Ελλάδα και Κύπρος καλούνται, κατ’ εξοχήν στο πλαίσιο της κρίσης του Πολέμου στην Ουκρανία, να εγκρίνουν κυρώσεις, η απάντησή τους πρέπει να είναι σαφής και αδιαπραγμάτευτη: Κυρώσεις ναι αλλά μόνον εφόσον επιβάλλονται κυρώσεις και εις βάρος της Τουρκίας όταν παραβιάζει εξίσου το Διεθνές Δίκαιο. Π.χ. όταν επί πενήντα και πλέον χρόνια κατέχει το ένα τρίτο του εδάφους της Κύπρου. 

Δεν μπορεί να υπάρχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά.  Με την έννοια ότι βάρβαρη εισβολή και κατοχή είναι εκείνη της Ρωσίας στην Ουκρανία.  Αλλά και βάρβαρη εισβολή και κατοχή, και μάλιστα για μισό και πλέον αιώνα, είναι και εκείνη της Τουρκίας στην Κύπρο.  Άρα αν τα όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης επιμένουν να αγνοούν αυτή την αυτονόητη αλήθεια, τότε Ελλάδα και Κύπρος είναι υποχρεωμένες, εκ των πραγμάτων, να κάνουν χρήση του veto. Εν πάση δε περιπτώσει το veto Ελλάδας και Κύπρου πρέπει να θεωρείται δεδομένο για κάθε είδους συμμετοχή της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Άμυνα. Μόνο μια τέτοια στάση μπορεί να θωρακίσει όχι μόνο τα συμφέροντα αλλά και το διεθνές και ευρωπαϊκό κύρος τόσο της Ελλάδας τόσο και της Κύπρου.  Να θυμόμαστε καλά ότι η «πρόθυμη» και «άνευ όρων» συμφωνία μας σε ό,τι αφορά τις αποφάσεις εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης ούτε εκτιμάται ούτε και μας θέτει αυτομάτως στην «σωστή πλευρά της ιστορίας».

Η Λιβύη επικαλείται το επιχείρημα ότι η μέση γραμμή πρέπει να οριστεί μεταξύ των ηπειρωτικών ακτών με την Ελλάδα και ότι τα νησιά δεν έχουν αυτομάτως πλήρη επήρεια σε θαλάσσιες ζώνες, και βάσει της νομολογίας είτε πρέπει να αγνοηθούν είτε να έχουν μειωμένη επήρεια, ανάλογα με τις συνθήκες.

Με τη ρηματική διακοίνωση, χαρακτηρίζει παράνομη την ελληνοαιγυπτιακή συμφωνία για μερική οριοθέτηση ΑΟΖ, υποστηρίζοντας ότι παραβιάζει τη λιβυκή υφαλοκρηπίδα. Επίσης, χαρακτηρίζει παράνομη και την ανακήρυξη ΑΟΖ από την Ελλάδα στο Ιόνιο (δημοσιεύθηκε σε ΦΕΚ στις 18 Απριλίου 2025), υποστηρίζοντας ότι παραβιάζει τη λιβυκή υφαλοκρηπίδα και τις βασικές αρχές του Δικαίου της Θάλασσας.

Δηλώνεται ότι «απορρίπτει πλήρως τις παράνομες και μαξιμαλιστικές διεκδικήσεις θαλάσσιων συνόρων της Ελλάδας και της Αιγύπτου, καθώς και τις υπεράκτιες παραχωρήσεις τους στη Μεσόγειο Θάλασσα που βασίζονται σε αυτές τις διεκδικήσεις».

Για τον Ελληνικό Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό, υποστηρίζει ότι παραβιάζει τις θαλάσσιες δικαιοδοσίες της Λιβύης στη Μεσόγειο και την υφαλοκρηπίδα της.

Η Λιβύη, με τη ρηματική διακοίνωση, δηλώνει επίσης ότι για τον καθορισμό της μέσης γραμμής θα πρέπει να ληφθεί υπόψη η λιβυκή νομοθεσία (χωρικά ύδατα, συνορεύουσα και αλιευτική ζώνη, που στηρίζονται στο «κλείσιμο» του Κόλπου της Σύρτης και στην αγνόηση των νησιών) αλλά και το Τουρκολυβικό Μνημόνιο και εκφράζει προθυμία για διάλογο και διαπραγματεύσεις, στο πλαίσιο που προβλέπει το άρθρο 33 του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ για την ειρηνική επίλυση διαφορών, το οποίο περιλαμβάνει μεταξύ άλλων και το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.

Η Λιβύη καταγγέλλει επίσης τις έρευνες που έχουν διεξαχθεί από ξένες εταιρείες στα ελληνικά Οικόπεδα νοτιοανατολικά της Κρήτης και τον διαγωνισμό για τα Οικόπεδα νότια της Κρήτης, αλλά και αντίστοιχες δραστηριότητες της Αιγύπτου, η Λιβύη καλεί την Ελλάδα και την Αίγυπτο να ανακαλέσουν όλες τις δραστηριότητες και έρευνες για υδρογονάνθρακες, μέχρις ότου επιλυθούν όλες οι διαφορές.

Επίσης υπάρχει η επίσημη πλέον τοποθέτηση ότι για κάθε συνομιλία θα πρέπει να ληφθεί υπόψη το Τουρκολιβυκό Μνημόνιο.

Δεδομένου ότι οι εργασίες που προβλέπονταν να γίνουν στο πεδίο, το μεγαλύτερο μέρος των οποίων θα διεξάγονταν εντός της τουρκικής υφαλοκρηπίδας, δεν ήταν συντονισμένες με την Τουρκία, έγινε προσπάθεια αποτροπής τους μέσω διπλωματικών διαύλων πριν με τη Μάλτα, το κράτος σημαίας του πλοίου, αλλά και με την Ιταλία, όπου διατηρεί την έδρα της η πλοιοκτήτρια εταιρεία. Επιπλέον, η αναγκαιότητα συντονισμού της δραστηριότητας με την Τουρκία ανακοινώθηκε στους ναυτικούς με NOTMAR και NAVTEX που δημοσιεύτηκαν την 1η Οκτωβρίου.

Εμπρηστικές δηλώσεις Τσαβούσογλου: Η Ελλάδα δεν μπορεί να ξεπεράσει τα κόμπλεξ

Παρά τις προσπάθειες της Τουρκίας, το ερευνητικό σκάφος Nautical Geo επιχείρησε να καταπατήσει την τουρκική υφαλοκρηπίδα χθες το πρωί. Τότε, το Nautical Geo προειδοποιήθηκε από το πλοίο του τουρκικού ναυτικού, το οποίο διεξήγαγε δραστηριότητες αναγνώρισης και επιτήρησης στην περιοχή στο πλαίσιο της επιχείρησης Μεσογειακή Ασπίδα. Το ερευνητικό σκάφος απομακρύνθηκε από την τουρκική υφαλοκρηπίδα, αφού εισήλθε σε αυτή χωρίς άδεια.

Η δραστηριότητα στην οποία προσπάθησε να προβεί το ερευνητικό πλοίο Nautical Geo στην περιοχή ανατολικά της Κρήτης, η οποία βρίσκεται στην τουρκική υφαλοκρηπίδα, αποτράπηκε επίσης από τις δυνάμεις του τουρκικού πολεμικού ναυτικού».

Πηγή: ethnos.gr

«Επανεκκίνησαν οι Διερευνητικές Επαφές μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Οι προοπτικές μιας, οπωσδήποτε ευκταίας, προόδου ως προς το αντικείμενό τους εμφανίζονται μάλλον δυσοίωνες, αν αναλογισθεί κανείς την όλη, καταδήλως προκλητική, στάση της Τουρκίας εναντίον της Ελλάδας και της Κύπρου, ιδίως κατά την διάρκεια του 2020, με τις χωρίς ίχνος ενδοιασμού παραβιάσεις, εκ μέρους της, του Διεθνούς και του Ευρωπαϊκού Δικαίου.

Α. Την 7η Δεκεμβρίου 2017, υποδεχόμενος τον Πρόεδρο της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν κατά την τότε επίσημη επίσκεψή του στην Ελλάδα και στην αρχή, μόλις, των προς αυτόν δηλώσεών μου, του διευκρίνισα ότι εμείς, οι Έλληνες, πιστεύουμε πολύ στην παροιμία, «οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους».

1. Ακολούθως δε κατέστησα σαφές ότι η Ελλάδα απορρίπτει, κατηγορηματικώς, τις «καινοφανείς» και καταφανώς αστήρικτες, με βάση το Διεθνές Δίκαιο, θέσεις του έναντι της Χώρας μας, ιδίως δε εκείνες περί, δήθεν, ανάγκης «αναθεώρησης» της Συνθήκης της Λωζάνης. Ενόψει των ανωτέρω, την ίδια τακτική οφείλει η Ελλάδα να υιοθετήσει και στο πλαίσιο των τρεχουσών Διερευνητικών Επαφών. Το επιχείρημα αυτό ισχύει a fortiori, αν αναλογισθεί κανείς ότι είναι βέβαιο πως η Τουρκία θα προσπαθήσει «να χτίσει» υπέρ αυτής επιχειρήματα και μόνον από την γενική διατύπωση περί «Θαλάσσιων Ζωνών», η οποία προκρίθηκε για να οριοθετήσει το πλαίσιο αυτών των Διερευνητικών Επαφών, όπως θα επεξηγηθεί στην συνέχεια. Με άλλες λέξεις, ήδη από αυτή την φάση των Διερευνητικών Επαφών πρέπει να διευκρινισθεί, μ’ εξαιρετική σαφήνεια, μεταξύ άλλων, ποια διαφορά υφίσταται μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας και, συνακόλουθα, τι είναι εκείνο, το οποίο μπορεί ν’ αχθεί προς εκδίκαση ιδίως ενώπιον του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης, αν και εφόσον φθάσουμε σε αυτό το σημείο.
2. Επισημαίνεται, ότι πέρα και έξω από την έκβαση των Διερευνητικών Επαφών, και με δεδομένη την διαχρονική κακοπιστία της Τουρκίας και την συνακόλουθα ασύστολη παραβατικότητά της εις βάρος του Διεθνούς Δικαίου ως προς τις σχέσεις της με την Ελλάδα -ιδίως δε λαμβάνοντας υπόψη τις πρωτοφανείς τουρκικές προκλήσεις, καθ’ όλη την διάρκεια του 2020, καθώς και υπό ποιες συνθήκες «σύρθηκε» στο τραπέζι των Διερευνητικών Επαφών- όσο διαρκούν οι σχετικές συζητήσεις πρέπει η Ελληνική πλευρά να καθιστά, με κάθε τρόπο και με την μεγαλύτερη δυνατή σαφήνεια, ευκρινή και τα εξής:

Β. Ο όρος «Θαλάσσιες Ζώνες» ουδόλως διαφοροποιεί την σταθερή, μετά το 2004, στάση της Ελλάδας ότι μία, και μόνη, διαφορά υφίσταται προς επίλυση με την Τουρκία: Η οριοθέτηση της νησιωτικής υφαλοκρηπίδας και της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο.

1. Οι ατυχείς διατυπώσεις του Κοινού Ανακοινωθέντος της Μαδρίτης, την 8η Ιουνίου 1997 κατά την Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ και ορισμένων Συμπερασμάτων της Συνόδου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου στο Ελσίνκι, την 10η και 11η Δεκεμβρίου του 1999, που οδήγησαν στις τουρκικές «φαντασιώσεις» περί «γκρίζων ζωνών» στο Αιγαίο αποτελούν για την Ελλάδα, οριστικώς, παρελθόν και ουδεμία συζήτηση χωρεί επ’ αυτών. Άλλωστε το Πρόγραμμα «Δίκτυο NATURA 2000» της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν αφήνει κανένα περιθώριο αμφισβήτησης ως προς τα σύνορα και το έδαφος της Ελλάδας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
2. Επιπλέον, η τουρκική πλευρά οφείλει να γνωρίζει ότι η Ελλάδα έχει το αναφαίρετο δικαίωμα αμυντικής θωράκισης όλων, ανεξαιρέτως, των Νησιών της στο Αιγαίο, κυρίως κατά τις διατάξεις του άρθρου 51 του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ, λόγω της συνεχιζόμενης απειλής και της απειλής χρήσης βίας εκ μέρους της Τουρκίας, όσο μάλιστα ισχύει το αυθαίρετο «casus belli» και η δράση της «Στρατιάς του Αιγαίου». Ενώ μπορεί, οποτεδήποτε, να ζητήσει και την συνδρομή της Ευρωπαϊκής Ένωσης εν προκειμένω, κατ’ εφαρμογή των διατάξεων του άρθρου 42 παρ. 7 της Συνθήκης της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Επίσης, για την Ελλάδα και την Ευρωπαϊκή Ένωση το λεγόμενο «τουρκολιβυκό μνημόνιο» είναι ανυπόστατο και δεν παράγει έννομα αποτελέσματα. Τέλος, η Ελλάδα μπορεί να ζητήσει την ευθεία σύμπραξη, υπέρ αυτής, της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως προς την οριοθέτηση της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης που της αναλογεί στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο.

Γ. Ενόψει των Δηλώσεων του 1994 και του 2015, με βάση τις οποίες η Ελλάδα έχει οριοθετήσει σαφώς και επακριβώς την υποχρεωτική δικαιοδοσία του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης, ενδεχόμενη ενώπιον αυτού κοινή προσφυγή Ελλάδας και Τουρκίας, ύστερα από το αναγκαίο κατά το Διεθνές Δίκαιο συνυποσχετικό, μπορεί να νοηθεί μόνον εφόσον τηρηθούν και οι ακόλουθες, μεταξύ άλλων, προϋποθέσεις:

1. Δεν είναι νομικώς δυνατό -αφού αποτελούν μέρος του «σκληρού πυρήνα» της Εθνικής μας Κυριαρχίας -ν’ αχθούν προς επίλυση π.χ. ζητήματα σχετικά με το Έδαφος, τον Εναέριο Χώρο και την Αιγιαλίτιδα Ζώνη. Η Ελλάδα διατηρεί, στο ακέραιο, το δικαίωμά της να επεκτείνει, μονομερώς και όποτε το κρίνει σκόπιμο, την Αιγιαλίτιδα Ζώνη της από τα 6 ν.μ. στα 12 ν.μ. Και με βάση την τακτική της Τουρκίας είναι σκόπιμο η Ελλάδα να προσανατολίζεται περισσότερο προς την προοπτική πλήρους άσκησης του ως άνω δικαιώματός της για την ολοκληρωμένη επέκταση της Αιγιαλίτιδας Ζώνης στα 12 ν.μ., παρά ν’ αγωνίζεται μόνο για την άρση του παντελώς αυθαίρετου «casus belli» της τουρκικής Εθνοσυνέλευσης της 8ης Ιουνίου 1995, αμέσως μετά την έναρξη ισχύος του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας κατά την Σύμβαση του Montego Bay του 1982.
2. Επομένως, κοινή προσφυγή Ελλάδας και Τουρκίας στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης είναι νοητή και θεσμικώς επιτρεπτή μόνον ως προς τα κυριαρχικά δικαιώματα -άρα όχι προς την Εθνική Κυριαρχία κατά τ’ ανωτέρω- επί της Υφαλοκρηπίδας και της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης, με πλήρη επήρεια των Νησιών μας. Στο δε απαιτούμενο σε αυτή την περίπτωση συνυποσχετικό, η Τουρκία οφείλει ν’ αναγνωρίσει την ισχύ του συνόλου της προαναφερόμενης Σύμβασης του Montego Bay του 1982. Πολλώ μάλλον όταν και σήμερα δεσμεύεται από την Σύμβαση αυτή, μολονότι δεν την έχει επικυρώσει, αφού παράγει, κατά την πάγια νομολογία του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης, γενικώς παραδεδεγμένους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου, οι οποίοι ισχύουν έναντι πάντων.

Δ. Ως προς την στρατηγική, την οποία πρέπει ν’ ακολουθήσει η Ελλάδα για την διασφάλιση της «πλήρους επήρειας» των Νησιών μας ιδίως κατά την οριοθέτηση της Υφαλοκρηπίδας και της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης, σύμφωνα με τις διατάξεις του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας κατά την Σύμβαση του Montego Bay του 1982, πρέπει να τονισθεί ότι οι «οιωνοί» της διεθνούς νομολογίας εμφανίζονται σήμερα μάλλον ευνοϊκοί υπέρ των Εθνικών μας Θέσεων. Άκρως ενδεικτική και αντιπροσωπευτική είναι η πρόσφατη απόφαση -της 12ης Ιουλίου 2016- του Διεθνούς Διαιτητικού Δικαστηρίου, το οποίο συγκροτήθηκε και επιλήφθηκε εν προκειμένω κατά τις διατάξεις του Παραρτήματος VII της Σύμβασης του Montego Bay του 1982, στην υπόθεση μεταξύ Φιλιππίνων και Κίνας για νησιωτικούς σχηματισμούς στην Νότια Σινική Θάλασσα. Ειδικότερα:

1. Ιδιαίτερη νομική σημασία έχουν εκείνες οι σκέψεις της απόφασης της 12ης Ιουλίου 2016 του Διεθνούς Διαιτητικού Δικαστηρίου, που εμπεριέχονται στα obiter dicta αρ. 473-553 και οι οποίες αναδεικνύουν, σε γενικές γραμμές, μεταξύ άλλων, και τ’ ακόλουθα:

α) Πριν απ’ όλα οι ως άνω σκέψεις οδηγούν στην «διαλεύκανση» σημαντικών πτυχών του γράμματος και του πνεύματος των διατάξεων του άρθρου 121 του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας κατά την Σύμβαση του Montego Bay του 1982 που, όπως προεκτέθηκε, δεν είναι ιδιαιτέρως σαφείς. Σπουδαιότερη δε πτυχή είναι εκείνη, η οποία καταδεικνύει, εντός του ρυθμιστικού πεδίου των διατάξεων του κατά τ’ ανωτέρω άρθρου 121, ποιος είναι ο κανόνας και ποια είναι η εξαίρεση ως προς την «πλήρη επήρεια» των νησιών για την «παραγωγή» Υφαλοκρηπίδας και Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης. Κάτι που σημαίνει, αυτοθρόως, ότι η εξαίρεση πρέπει να ερμηνεύεται στενώς και, συνακόλουθα, in dubio, ως προς την in concreto ερμηνεία, πρέπει να επιλέγεται η εφαρμογή των διατάξεων του κανόνα. Συγκεκριμένα, τον κανόνα συνιστούν οι διατάξεις της παρ. 1 του άρθρου 121 της Σύμβασης του Montego Bay του 1982 -οι οποίες ορίζουν ότι νήσος είναι μια διαμορφωμένη περιοχή ξηράς που περιβρέχεται από ύδατα και που βρίσκεται πάνω από την επιφάνεια των υδάτων κατά την μέγιστη πλημμυρίδα- σε συνδυασμό με τις διατάξεις της παρ. 2 του ίδιου άρθρου, οι οποίες ορίζουν ότι, με την εξαίρεση των διατάξεων της παρ. 3, τα νησιά έχουν Αιγιαλίτιδα Ζώνη, Συνορεύουσα Ζώνη, Υφαλοκρηπίδα και Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη.

β) Στην συνέχεια, οι προμνημονευόμενες σκέψεις της απόφασης της 12ηςΙουλίου 2016 του Διεθνούς Διαιτητικού Δικαστηρίου διακρίνουν, εμμέσως πλην σαφώς, ως προς τα νησιά την άσκηση «πλήρους Κυριαρχίας» από την άσκηση «κυριαρχικών δικαιωμάτων». Και με τον τρόπο αυτό, πάντοτε δε στο πλαίσιο της ερμηνείας κανόνα-εξαίρεσης κατά τα προαναφερόμενα, οδηγούνται στο συμπέρασμα ότι από την μια πλευρά όλα τα νησιά, ανεξαιρέτως, «παράγουν» Αιγιαλίτιδα Ζώνη και Συνορεύουσα Ζώνη. Αντιθέτως -και με βάση τις διατάξεις της παρ. 3 του ως άνω άρθρου 121, οι οποίες εισάγουν την κατά τ’ ανωτέρω εξαίρεση- Υφαλοκρηπίδα και Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη «παράγουν» όλα, ανεξαιρέτως και ανεξαρτήτως μεγέθους, τα νησιά, που έχουν τις απαιτούμενες προϋποθέσεις να συντηρήσουν, αυτοδυνάμως, είτε ανθρώπινη ζωή είτε και απλή οικονομική δραστηριότητα. Φυσικά, και σύμφωνα με την προαναφερόμενη ερμηνεία κανόνα-εξαίρεσης, η εν προκειμένω αυτοδύναμη συντήρηση «ανθρώπινης ζωής» ή «οικονομικής δραστηριότητας» πρέπει να ερευνάται, με τρόπο που δεν οδηγεί σε μια μορφή τελικής «εξίσωσης» των νησιών με βράχους ή βραχονησίδες, δηλαδή σε μια μορφή «αποστέωσης» της επήρειας των νησιών για την «παραγωγή» Υφαλοκρηπίδας και Αιγιαλίτιδας Ζώνης.

2. Υπό τ’ ανωτέρω δεδομένα είναι προφανής η σημασία της κατά τ’ ανωτέρω απόφασης της 12ης Ιουλίου 2016 του Διεθνούς Διαιτητικού Δικαστηρίου μεταξύ Φιλιππίνων και Κίνας, ως προς το νομολογιακό προηγούμενο, το οποίο δημιουργεί υπέρ της Ελλάδας αφενός για το ότι Αιγιαλίτιδα Ζώνη και Συνορεύουσα Ζώνη έχουν όλα, ανεξαιρέτως, τα Ελληνικά Νησιά. Και, αφετέρου, Υφαλοκρηπίδα και Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη «παράγουν», κατά την Σύμβαση του Montego Bay του 1982, όλα, ανεξαιρέτως και ανεξαρτήτως μεγέθους, τα Ελληνικά Νησιά -άρα και στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο- τα οποία μπορούν, υπό τις ως άνω διευκρινίσεις, να συντηρήσουν αυτοδυνάμως είτε ανθρώπινη ζωή είτε και απλή οικονομική δραστηριότητα.

Τέλος, πρέπει να διευκρινισθεί ότι επειδή η οριοθέτηση της Υφαλοκρηπίδας και της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης συνδέονται ευθέως με τα όρια της Αιγιαλίτιδας Ζώνης -όχι ως προς την αρχή μέτρησής τους, δηλαδή ως προς την ακτογραμμή, αλλά ως προς την αφετηρία του πεδίου τους, που είναι το τέλος της Αιγιαλίτιδας Ζώνης- η Ελλάδα θα πρέπει να επιλέξει την οδό της επέκτασης της Αιγιαλίτιδας Ζώνης της στα 12 ν.μ. πριν από κάθε προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Ή, τουλάχιστον, να διασφαλίσει στο σχετικό συνυποσχετικό, με πλήρη σαφήνεια, ότι το οιοδήποτε δεδικασμένο που θα προκύψει από την μετά την προσφυγή απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης ουδόλως θίγει το δικαίωμά της για επέκταση της Αιγιαλίτιδας Ζώνης της στα 12 ν.μ. Κάτι το οποίο, επιπροσθέτως, είναι οιονεί «φυσική συνέπεια» των προμνημονευόμενων δηλώσεών της αναφορικά με την υποχρεωτική δικαιοδοσία του Δικαστηρίου τούτου».

Ο πρώην πρωθυπουργός ήταν κατηγορηματικός ότι υπάρχουν διαφορετικές απόψεις σχετικά με το τι πρέπει να περιλαμβάνεται στην ατζέντα. «Φυσικά, κατά τη διάρκεια αυτών των διερευνητικών επαφών – γι ‘αυτό άλλωστε τις αποκαλούμε διερευνητικές επαφές – ελπίζουμε να καταλήξουμε σε ένα πλαίσιο διαπραγματεύσεων για πιθανή επίλυση του ζητήματος της υφαλοκρηπίδας είτε διμερώς είτε, εάν είναι απαραίτητο, πηγαίνοντας στο δικαστήριο της Χάγης», είπε.

Άρθρο παρέμβαση Κοτζιά για τα ελληνοτουρκικά: Εξωτερική πολιτική και διερευνητικές συνομιλίες

Συμπλήρωσε πως η κάθε πλευρά προσέρχεται με τις απόψεις της, αλλά αυτό δεν εμποδίζει να γίνει διάλογος.

«Από την εμπειρία μου καταφέραμε να περιορίσουμε το ζήτημα σε κάτι πολύ σαφές και φτάσαμε πολύ κοντά σε μια ελάχιστη συμφωνία για το τι πρέπει να επιλυθεί. Και θέλω να είμαι αρκετά ξεκάθαρος, γιατί υπάρχουν ορισμένα ζητήματα που η Ελλάδα δεν θα διαπραγματευτεί ποτέ, για παράδειγμα ζητήματα κυριαρχίας», υπογράμμισε ο Γιώργος Παπανδρέου, τονίζοντας ότι «είναι προσβλητικό ή μη ρεαλιστικό να υπάρχει η εντύπωση ότι μπορεί ποτέ να αρχίσουμε να διαπραγματευόμαστε ζητήματα εθνικής κυριαρχίας. Είναι κάτι που η Ελλάδα δεν θα δεχθεί ποτέ. Όπως και η Τουρκία δεν θα δεχόταν ποτέ να διαπραγματευτεί ένα τμήμα της επικράτειάς της. Νομίζω, λοιπόν, ότι πρέπει να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα, σεβόμαστε το Διεθνές Δίκαιο και την εθνική κυριαρχία, ζητήματα τα οποία δεν αποτελούν θέμα διαπραγμάτευσης και να επικεντρωθούμε σε ό,τι μπορούμε να επιλύσουμε. Για παράδειγμα, το θέμα της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας. Ένα θέμα που είναι σημαντικό να επιλυθεί και έχουμε φτάσει πολύ κοντά σε μια θετική έκβαση. Νομίζω ότι αυτό είναι το πνεύμα που πρέπει να ακολουθήσουμε σε αυτές τις συζητήσεις». Ο Γιώργος Παπανδρέου υπογράμμισε ακόμη: «Μια ανταλλαγή απόψεων όπου αναφέρονται και οι διαφορετικές προσεγγίσεις που είπατε. Η Ελλάδα λέει ότι τα νησιά έχουν υφαλοκρηπίδα, η τουρκική πλευρά λέει όχι. Αν δεν υπάρξει συμφωνία πιθανότατα αυτό θα είναι ζήτημα για το διεθνές δικαστήριο. Για αυτό μιλάμε για τη Χάγη».

Επίσης επεσήμανε ότι είναι σκόπιμο να δούμε θέματα «χαμηλής πολιτικής, όπως η συνεργασία στον τουρισμό, τις εμπορικές σχέσεις αλλά και κοινές δράσεις για την πανδημία και την κλιματική αλλαγή».

Ειδική αναφορά έκανε στο προσφυγικό λέγοντας πώς είναι ένα μεγάλο ζήτημα.

Μιλώντας για τον φονικό σεισμό και αποφεύγοντας να αποκαλέσει τα ελληνικά νησιά ως νησιά του Αιγαίου εφευρίσκοντας νέα φράση και δη τη «θάλασσα των Νήσων», υποστήριξε προκλητικά ότι «αυτός ο οδυνηρός σεισμός στη «Θάλασσα των Νήσων» επιβεβαίωσε για άλλη μια φορά ότι ελληνικά νησιά όπως η Σάμος, που βρίσκονται κοντά στις τουρκικές ακτές, ανήκουν στην τουρκική υφαλοκρηπίδα. Απόδειξη πως η ηπειρωτική Ελλάδα δεν επηρεάστηκε από τον σεισμό, απεναντίας η Σμύρνη, η 3η μεγαλύτερη πόλη της Τουρκίας, υπέστη σοβαρές ζημιές».

Το Ισλαμικό Κράτος ανέλαβε την ευθύνη για την τρομοκρατική επίθεση στην Βιέννη (pic)

Δεν έμεινε, όμως, μόνο σ’ αυτά. Ισχυρίστηκε πως πως τα ελληνικά νησιά που βρίσκονται κοντά στα τουρκικά παράλια, αποτελούν «φυσική προέκταση της υφαλοκρηπίδας της ηπειρωτικής χώρας», σύμφωνα με το enikos.gr.

Παρέμβαση Στέιτ Ντιπάρτμεντ για την τουρκική NAVTEX – Σταματήστε τις έρευνες, ξεκινήστε διάλογο με την Ελλάδα

«Μετά τη χθεσινή νέα παράνομη Navtex που εξέδωσε για έρευνες μόλις 6,5 μίλια από τις ακτές μας, η ηγεσία της Τουρκίας απέδειξε ότι δεν είναι ένας αξιόπιστος συνομιλητής. Αντί για διάλογο, αντί για τις διερευνητικές επαφές για τις οποίες είχαν δεσμευτεί να προτείνουν ημερομηνία, επέλεξαν πάλι την κλιμάκωση. Την ευθεία απειλή κατά της ειρήνης και της ασφάλειας στην περιοχή», τόνισε χαρακτηριστικά ο κ. Δένδιας, σε δηλώσεις του μετά τη συνάντησή του με τον Καναδό ομόλογό του Φρανσουά-Φιλίπ Σαμπανί (Francois-Philippe Champagne).

Όπως ανέφερε, άλλωστε, μόλις πριν λίγες ημέρες οι 27 ηγέτες της ΕΕ κάλεσαν την Τουρκία να απέχει από ενέργειες αντίθετες με τις αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας στο Κυπριακό, ενώ γινόταν ρητή αναφορά στην ανάγκη αποκλιμάκωσης στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Όμως και στα δύο ζητήματα, η Τουρκία επέλεξε την κλιμάκωση, προσέθεσε. «Επιβεβαίωσε έτσι ότι είναι ο κατεξοχήν παράγων υπονόμευσης της ειρήνης και της σταθερότητας στην περιοχή, από τη Λιβύη μέχρι το Ιράκ, από το Αιγαίο, την Ανατολική Μεσόγειο, τη Συρία, το Ναγκόρνο Καραμπάχ, η Τουρκία είναι ο κοινός παρονομαστής σε κάθε πρόβλημα της περιοχής μας. Απέδειξε ότι οι επικλήσεις για διάλογο δεν είναι παρά προσχήματα. Η διεθνής κοινότητα θα πρέπει να την κρίνει με βάση τις πράξεις και όχι τις διακηρύξεις. Πρέπει όλοι να αναγνωρίσουμε την πραγματικότητα πριν να είναι αργά».

Ο υπουργός Εξωτερικών είχε την ευκαιρία να αναλύσει όλο το πρόσφατο ιστορικό της παράνομης συμπεριφοράς της Τουρκίας σε βάρος της Ελλάδος και της Κυπριακής Δημοκρατίας στον Καναδό ομόλογό του. Συζήτησαν ακόμη μια ευρεία θεματολογία: τις εξελίξεις από την πανδημία του κορονοϊού, τις εξελίξεις στο Ναγκόρνο Καραμπάχ, τη Συρία, τη Λιβύη, τη Λευκορωσία, ζητήματα ενέργειας, τις σχέσεις ΕΕ- Καναδά και τα ζητήματα του ΝΑΤΟ.

«Η Ελλάδα είναι απόλυτα προσηλωμένη στη στήριξη των ευρωαντλατικών σχέσεων», σημείωσε ο κ. Δένδιας, προσθέτοντας πως η χώρα μας μοιράζεται την ανησυχία των συμμάχων της τόσο για την απαράδεκτη συμπεριφορά τής Τουρκίας σε βάρος χώρας-συμμάχου, όσο και την επιλογή της να αποκτήσει μη συμβατό στρατιωτικό υλικό με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Αναφορικά με τις σχέσεις της Ελλάδας με τον Καναδά, ο κ. Δένδιας επισήμανε πως πρόκειται για μια «μακροχρόνια ιστορική φιλία, η οποία εδράζεται στις κοινές μας αξίες, στο σεβασμό μας στη δημοκρατία, στην αρχή επίλυσης των διαφορών με ειρηνικά μέσα, στο σεβασμό των σχέσεων καλής γειτονίας, στο σεβασμό στο διεθνές δίκαιο, στο σεβασμό και την επιλογή της πολυμέρειας ως βέλτιστου τρόπου συνεργασίας στις διεθνείς σχέσεις».

Είναι άλλωστε, όπως ανέφερε, μια φιλία με ισχυρά θεμέλια, η οποία καλλιεργείται από την ευημερούσα ελληνική ομογένεια στον Καναδά και ενισχύεται από την αυξανόμενη παρουσία καναδικών επενδύσεων στην Ελλάδα.

Ο κ. Δένδιας εξέφρασε την εκτίμηση της ελληνικής κυβέρνησης για την απόφαση του Καναδά να υποδεχτεί 50 οικογένειες ευάλωτων αιτούντων άσυλο, ενώ συλλυπήθηκε τον ομόλογό του για την πρόσφατη απώλεια του πληρώματος καναδικού ελικοπτέρου στο Ιόνιο, στο πλαίσιο αποστολής του ΝΑΤΟ εν ώρα καθήκοντος.

Σαμπανί: Ο Καναδάς επιθυμεί να διαδραματίσει θετικό ρόλο

Από την πλευρά του ο Καναδός υπουργός Εξωτερικών Φρανσουά-Φιλίπ Σαμπανί εξέφρασε την επιθυμία του Καναδά να διαδραματίσει θετικό ρόλο στην αποκλιμάκωση, καθώς παρακολουθεί από την πρώτη στιγμή την ένταση που διαμορφώνεται στην Ανατολική Μεσόγειο. «Είμαι από αυτούς που πιστεύουν ότι ο διάλογος θα μας πάει μπροστά, ότι μόνο ο διάλογος μπορεί να μας βοηθήσει», επισήμανε. «Μιλήσαμε για όλα αυτά στα οποία ο Καναδάς μπορεί να διαδραματίσει ρόλο. Είμαστε ένας έντιμος εταίρος, που μπορεί να λειτουργήσει ως διαμεσολαβητής».

Όπως τόνισε, ο Καναδάς έχει υποβάλει προτάσεις στο γενικό γραμματέα του ΝΑΤΟ Γενς Στόλτενμπεργκ, τις οποίες μετέφερε και στον κ. Δένδια, ενώ σε συνάντηση που θα έχει με τον κ. Στόλτενμπεργκ στην ευρωπαϊκή του περιοδεία θα του μεταφέρει τα μηνύματα του Έλληνα πρωθυπουργού και του υπουργού Εξωτερικών. «Δεν πρόκειται να προσποιηθώ ότι είμαστε η μόνη χώρα που μπορεί να το πράξει αυτό, όμως νομίζω πως μπορούμε και εμείς να ενισχύσουμε και να αρθρώσουμε λόγο, προκειμένου να ακουστεί η φωνή μας για να κλείσει το χάσμα».

Σημείωσε πως πρέπει να μεταφερθεί σωστά το μήνυμα στην Τουρκία, να είναι σαφές ότι θέλουμε να παραμείνει στη Βορειοατλαντική συμμαχία. «Είναι προς το συμφέρον όλων να υπάρξει αποκλιμάκωση, σταθερότητα και αυτό μπορούμε να το πράξουμε στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ», προσέθεσε.

Επισήμανε ακόμη την επιθυμία του Καναδά να υπάρξει νέα ώθηση στις σχέσεις με την Ελλάδα. Ο Καναδάς είναι ο ήδη μεγαλύτερος επενδυτής εκτός ΕΕ στην Ελλάδα, ενώ υπάρχουν στην Ελλάδα καναδικές επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται για παράδειγμα στο μεταλλευτικό τομέα, και τώρα εξετάζεται πως θα αξιοποιηθεί η συνεργασία περαιτέρω, προάγοντας την πράσινη οικονομία και την ηλεκτροκίνηση.

«Θέλουμε να εξελιχθούμε στον καλύτερο υπερατλαντικό εταίρο που έχετε», ανέφερε χαρακτηριστικά και προσέθεσε: «Θέλουμε να χτίσουμε μια σχέση που εδράζεται σε κοινές αξίες της δημοκρατίας, της ελευθερίας της έκφρασης, όλα αυτά υπάρχουν προφανώς στην Ελλάδα. Η Ελλάδα είναι σταθερή και χαρακτηρίζεται από έννομη τάξη και κράτος δικαίου και όλα αυτά τα χαρακτηριστικά είναι εγγύηση για να θέλουμε να κάνουμε περισσότερα».

To NATO χαιρετίζει την επανέναρξη των διερευνητικών επαφών Ελλάδας-Τουρκίας

Σε συνέντευξή του στο, Anadolu, ο Τούρκος Υπουργός είπε ότι στην Ανατολική Μεσόγειο έχουν γίνει μέχρι στιγμής οκτώ γεωτρήσεις. Καταγράφουμε ροές αερίου, υπάρχουν κάποιες ενδείξεις. Είναι πολύ σημαντικό επίσης ότι είναι οικονομικό και υπάρχει συνέχεια. Μόλις βρεθεί φυσικό αέριο θα το ανακοινώσουμε, πρέπει να είμαστε βέβαιοι, είπε, ενώ ερωτηθείς για την ένταση στην Ανατολική Μεσόγειο υποστήριξε ότι «εμείς δεν έχουμε βλέψεις στο έδαφος και τα δικαιώματα κανενός αλλά παρακαλώ να μην έχει κανείς βλέψεις στα δικά μας δικαιώματα και δίκαιο. Είπαμε πως ακόμη και για μια σταγόνα νερό αν χρειαστεί θα την προστατεύσουμε και με τίμημα τη ζωή μας».

Για το Καστελλόριζο είπε και πάλι ότι δεν έχει υφαλοκρηπίδα, ενώ κατηγόρησε τη Γαλλία πως στηρίζει την Ελλάδα σε αυτό το θέμα με κλειστά μάτια. «Αλλά θέλω να ρωτήσω τη Γαλλία και τους κυβερνώντες της: Μήπως στο παρελθόν έπαθαν παρόμοιο πράγμα οι ίδιοι; Επειδή το 1977 βίωσε με τη Βρετανία ένα παρόμοιο πρόβλημα», ανέφερε, ενώ για το Καστελλόριζο ο Φατίχ Ντονμέζ υπογράμμισε πως «δυστυχώς όταν η Ιταλία το 1947 άφησε το νησί στην Ελλάδα, δυστυχώς η τότε κυβέρνηση της Τουρκικής Δημοκρατίας δεν έβγαλε άχνα, δεν έφερε αντίρρηση».

Για τον “Χάρτη της Σεβίλλης“, ο Τούρκος Υπουργός είπε ότι τόσο η ΕΕ όσο και οι ΗΠΑ δηλώνουν πλέον ότι δεν έχει ισχύ. «Την τελευταία περίοδο εμείς όσο εμείς εξηγούμε τις θέσεις μας σιγά σιγά άρχισαν να γίνονται δηλώσεις υπέρ μας. Πρώτα η ΕΕ είπε ότι ο Χάρτης της ΣεβίΛλης δεν έχει ισχύ και τις προάλλες το ίδιο και η πρεσβεία των ΗΠΑ», ανέφερε.

Με πληροφορίες από το ΚΥΠΕ