Σε άρθρο γνώμης που υπογράφει και δημοσιεύτηκε στην κυριακάτικη έκδοση της Welt, ο επιχειρηματίας χαρακτηρίζει την Γερμανία χώρα «στο χείλος της οικονομικής και πολιτιστικής κατάρρευσης» κι επαναλαμβάνει ότι «η AfD είναι η τελευταία σπίθα ελπίδας». Επισημαίνει προβλήματα στην οικονομία, ως προς τη μετανάστευση, τα κόστη της ενέργειας, την πολιτιστική ταυτότητα, τον τομέα της καινοτομίας. Και επιμένει ότι η AfD είναι «το κατάλληλο κόμμα για να σώσει την Γερμανία από το να γίνει σκιά του πρώην εαυτού της».

Διατείνεται ότι έχει δικαίωμα να ασκεί κριτική, καθώς έχει επενδύσει στη Γερμανία – αναφερόμενος στο εργοστάσιο της Tesla στο Βρανδεμβούργο.

Τασσόμενος υπέρ της AfD, ο κ. Μασκ υποστηρίζει ότι ο ισχυρισμός περί ακροδεξιάς παράταξης είναι εσφαλμένος, διότι, κατ’ αυτόν, η αρχηγός του κόμματος Αλίς Βάιντελ έχει ομόφυλη σύντροφο από την Σρι Λάνκα. «Αυτό εσάς σας θυμίζει τον Χίτλερ; Σας παρακαλώ!».

Ο ομοσπονδιακός πρόεδρος Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάιερ επέκρινε τις προσπάθειες «επηρεασμού από το εξωτερικό» κατά την διάρκεια της προεκλογικής περιόδου, κάνοντας λόγο για «απειλή για την δημοκρατία, είτε είναι καλυμμένη, όπως φέρεται να συμβαίνει στην Ρουμανία, είτε ανοιχτή και κραυγαλέα, όπως γίνεται αυτή την στιγμή με ιδιαίτερη ένταση στην πλατφόρμα X».

«Η απόφαση (…) λαμβάνεται αποκλειστικά από τους πολίτες με δικαίωμα ψήφου στην Γερμανία. Το μίσος και η βία δεν πρέπει να έχουν θέση στην προεκλογική εκστρατεία», πρόσθεσε ο ομοσπονδιακός πρόεδρος.

Ο κ. Μασκ απάντησε στον κ. Σταϊνμάιερ σχολιάζοντας κάτω από το αναρτημένο βίντεο της δήλωσής του στο Χ: «Θα χάσει τις επόμενες εκλογές».

• Πιθανόν αγνοεί ότι στις εκλογές της 23ης Φεβρουαρίου δεν κρίνεται η ομοσπονδιακή προεδρία, αν όχι και το ότι ο πρόεδρος εκλέγεται από σώμα επιλεγμένων από τα κόμματα εκλεκτόρων, όχι απευθείας από τους πολίτες.

Πέραν αυτών, ο Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάιερ διανύει ήδη την δεύτερη θητεία του και ούτως ή άλλως δεν έχει δικαίωμα επανεκλογής.

Το άρθρο Μασκ προκαλεί αντιδράσεις από όλες τις πλευρές

Ο γενικός γραμματέας του Κόμματος των Ελεύθερων Δημοκρατών (FDP) Μάρκο Μπούσμαν δήλωσε στην Bild ότι «όποιος φλερτάρει με κόμμα εν μέρει εθνικιστικό, ξενοφοβικό κι αντισημιτικό δεν είναι κατάλληλος ως πολιτικό πρότυπο», υπενθυμίζοντας πως η AfD θέλει έξοδο της Γερμανίας από την ΕΕ και την ευρωζώνη, καθώς και από το ΝΑΤΟ.

«Αυτό θα συνιστούσε αυτοκτονία για την οικονομία και την ασφάλειά μας», υπογράμμισε.

Στο ίδιο πνεύμα, ο αντιπρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας της Χριστιανικής Ένωσης (CDU/CSU) Γενς Σπαν σχολίασε στα αγγλικά μέσω Χ ότι η AfD «θέλει να φύγουμε από την ΕΕ, να επανενεργοποιηθεί ο Nord Stream 2, κάτι που θεωρείται κατά των αμερικανικών συμφερόντων και υπέρ του (ρώσου προέδρου Βλαντίμιρ) Πούτιν και της Ρωσίας» και διερωτήθηκε: «Αυτό θέλουν οι ΗΠΑ; Μια Γερμανία η οποία θα στρέφεται προς την Ρωσία και μακριά από τις ΗΠΑ;».

Ερωτηθείς σχετικά από την Bild, ο υποψήφιος καγκελάριος της Ένωσης Φρίντριχ Μερτς αρνήθηκε να σχολιάσει το άρθρο Μασκ.

Ο υπουργός Μεταφορών και Δικαιοσύνης Φόλκερ Βίσινγκ, ο οποίος προέρχεται από το Κόμμα των Ελεύθερων Δημοκρατών (FDP) αλλά παρέμεινε στην κυβέρνηση αποχωρώντας τις τάξεις του, επέκρινε σήμερα τον πρώην αρχηγό του Κρίστιαν Λίντνερ, επειδή κατά τις προεκλογικές εμφανίσεις του επαινεί συχνά τον κ. Μασκ ή του απευθύνεται απευθείας μέσω Χ.

«Όποιος υποστηρίζει ανοιχτά και άμεσα δεξιούς λαϊκιστές πολιτικούς και κόμματα – είτε οικονομικά είτε φραστικά – δεν μπορεί ποτέ να αποτελεί πρότυπο για φιλελεύθερες πολιτικές», σημείωσε ο κ. Βίσινγκ στην Frankfurter Allgemeine Sonntagszeitung και πρόσθεσε ότι ο Ίλον Μασκ «προωθεί την δική του ατζέντα με τα χρήματά του και ως ιδιοκτήτης της πλατφόρμας X, μολονότι θα έπρεπε να είναι υποχρεωμένος να παραμείνει ουδέτερος στο τελευταίο ζήτημα».

Ο πολιτικός που εγκατέλειψε το FDP σημείωσε ακόμη ότι η Γερμανία δεν ευδοκιμεί επιχειρηματικά σε κλίμα πολιτικής αναταραχής, αλλά πολιτικής σταθερότητας.

«Το γεγονός ότι το Σύνταγμά μας είναι προσανατολισμένο κατά των ανατρεπτικών αλλαγών δημιουργεί την επενδυτική ασφάλεια που έχει καταστήσει την χώρα μας οικονομικά ισχυρή», συμπλήρωσε.

Στις αρχές Δεκεμβρίου ο Κρίστιαν Λίντνερ είχε δηλώσει ότι η Γερμανία θα πρέπει να κινηθεί περισσότερο «όπως ο (ακραίος φιλελεύθερος πρόεδρος της Αργεντινής) Μιλέι ή ο Μασκ» και, όταν ο κ. Μασκ τάχθηκε υπέρ της ψήφου στην AfD, τον κάλεσε να συζητήσουν προκειμένου, όπως είπε, να τον πείσει για τα πλεονεκτήματα του FDP.

Ο ομοσπονδιακός υπουργός Υγείας Καρλ Λάουτερμπαχ (SPD) εξέφρασε από την πλευρά του, επίσης μέσω Χ, τον σεβασμό του σε όποιον διαφώνησε με τη δημοσίευση του άρθρου του Ίλον Μασκ.

«Το γεγονός ότι η πολιτική δύναμη μπορεί πλέον να αγοράζεται όλο και πιο εύκολα θα προκαλέσει μεγάλη ζημιά στην δημοκρατία. Εάν συμμετέχουν σε αυτό και οι εφημερίδες σκάβουν τον ίδιο τους τον λάκκο και δεν είναι καλύτερες από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης», σημείωσε.

Η επικεφαλής του τμήματος άρθρων γνώμης της Welt Εύα Μαρί Κόγκελ ανακοίνωσε χθες την παραίτησή της.

«Πάντα διηύθυνα με χαρά στις σελίδες γνώμης της Welt και της κυριακάτικης έκδοσης. Σήμερα στην Welt am Sonntag δημοσιεύτηκε άρθρο του Ίλον Μασκ. Υπέβαλα την παραίτησή μου χθες, αφού το άρθρο πήγε στο τυπογραφείο», έγραψε η κυρία Κόγκελ.

Οι θέσεις του συνεργάτη του επόμενου προέδρου των ΗΠΑ προκάλεσαν αντιδράσεις και στον χώρο της γερμανικής οικονομίας.

Η συνιδιοκτήτρια της βιομηχανίας ενδυμάτων Trigema Μπονίτα Γκρουπ υπενθύμισε στο περιοδικό Capital ότι ο επικεφαλής της AfD στην Θουριγγία Μπγερν Χέκε ευχήθηκε πρόσφατα να χρεοκοπήσουν οι γερμανικές επιχειρήσεις που χρησιμοποιούσαν το σύνθημα – πρωτοβουλία της Ένωσης Οικογενειακών Επιχειρήσεων, «Made in Germany – Made by Diversity» (Κατασκευάστηκε στην Γερμανία – Κατασκευάστηκε με ποικιλομορφία).

«Αυτό που είπε ο κ. Χέκε δεν μπορούσα στην αρχή ούτε να το πιστέψω. Υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν ότι το “Made in Germany” στην πραγματικότητα σημαίνει “κατασκευάστηκε από Γερμανούς”, αλλά αυτό δεν ισχύει και παρεμπιπτόντως δεν ίσχυε ποτέ. Σήμερα, το 35% των εργαζόμενών μας έχουν μεταναστευτική καταγωγή», δήλωσε η κυρία Γκρουπ και τόνισε ότι «χωρίς αυτούς τους ειδικευμένους εργάτες, δεν θα μπορούσαμε να διατηρήσουμε την παραγωγή μας».

Με έκδηλη ικανοποίηση υποδέχθηκε τη νέα τοποθέτηση του Ίλον Μασκ η ηγεσία της AfD.

Η αρχηγός και υποψήφια καγκελάριος Αλίς Βάιντελ μέσω X αναπαρήγαγε απόσπασμα από το κείμενο στη Welt: «Η AfD έχει αντιληφθεί ότι η οικονομική ελευθερία δεν είναι απλώς επιθυμητή, αλλά απαραίτητη. Η προσέγγισή της για τον περιορισμό της κυβερνητικής υπέρμετρης ρύθμισης, την μείωση φόρων και την απορρύθμιση της αγοράς αντανακλά τις αρχές που κατέστησαν επιτυχείς την Tesla και την SpaceX (…) Η AfD, ακόμη και εάν περιγράφεται ως ακροδεξιά, αντιπροσωπεύει έναν πολιτικό ρεαλισμό τον οποίο συμμερίζονται πολλοί Γερμανοί που αισθάνονται ότι οι ανησυχίες τους περιφρονούνται από το κατεστημένο. Αντιμετωπίζει τα τρέχοντα προβλήματα χωρίς την πολιτική ορθότητα η οποία συχνά κρύβει την αλήθεια».

Από πλευράς της Ένωσης Γερμανών Δημοσιογράφων (DJV), ο πρόεδρος Μίκα Μπόιστερ κάλεσε τις συντακτικές ομάδες των γερμανικών ΜΜΕ «να μην επιτρέψουν να εργαλειοποιηθούν στην προεκλογική εκστρατεία», να χειρίζονται «εξαιρετικά προσεκτικά» τα άρθρα γνώμης. «Τα γερμανικά ΜΜΕ δεν πρέπει να επιτρέψουν να τα καταχραστούν», να τα μετατρέψουν σε «φέρεφωνά τους αυταρχικοί πολιτικοί και φίλοι τους».

Από πλευράς Welt am Sonntag, ωστόσο, ο διευθυντής Γιαν Φίλιπ Μπούργκαρντ και ο μελλοντικός εκδότης της WELT Ουλφ Πόσαρντ ανέφεραν πως συμφωνούν με τις θέσεις του Ίλον Μασκ περί οικονομικής και πολιτιστικής κρίση της Γερμανίας, αλλά χαρακτήρισαν «θανάσιμα λανθασμένο» το συμπέρασμα ότι η λύση είναι η ΑfD.

«Ο Ίλον Μασκ μοιάζει να παραβλέπει το γεωπολιτικό πλαίσιο στο οποίο θέλει να τοποθετήσει την Γερμανία η AfD – έξω από την Ευρωπαϊκή Ένωση (…) Η τρέχουσα συζήτηση για το κείμενο του Ίλον Μασκ είναι πολύ αποκαλυπτική ως προς το γεγονός ότι η δημοκρατία και η δημοσιογραφία εξαρτώνται από την ελευθερία έκφρασης, η οποία περιλαμβάνει και την αντιμετώπιση πολωτικών θέσεων».

Αυτό είναι και θα συνεχίσει να είναι και στο μέλλον πυξίδα της Welt, πρόσθεσαν τα δύο ηγετικά στελέχη της εφημερίδας. Η Welt θα επιδιώξει «ακόμη πιο αποφασιστικά» να μετατραπεί σε «φόρουμ τέτοιων συζητήσεων», κατέληξαν.

Αυτή η εβδομάδα σηματοδότησε μια δραματική στροφή στην πολιτική της Δυτικής Ουκρανίας. Διότι με το ισχυρά οπλισμένο AMX 10-RC της Γαλλίας, με το Marder της Γερμανίας και τα ακόμη καλύτερα αμερικανικά Bradley, η Δύση σπάει ένα προηγούμενο ταμπού και για πρώτη φορά προμηθεύει δυτικής κατασκευής (αναγνωριστικά και πεζικού) άρματα μάχης.

Ομολογουμένως, αυτά δεν είναι τα πιο σύγχρονα πράγματα που έχει η Δύση στο οπλοστάσιό της. Ωστόσο, είναι σαφώς ανώτερα από τα παλαιά σοβιετικά μοντέλα που χρησιμοποιούσαν τόσο η Ουκρανία όσο και η Ρωσία. Αυτό βάζει τέλος σε μια πολιτική αμφιθυμίας στην οποία η Δύση παρέμεινε προσκολλημένη για πάρα πολύ καιρό.

Επειδή η Δύση παρέδωσε πάντα μόνο όσο χρειαζόταν η Ουκρανία για να αποφύγει την υπερκέραση από τη Ρωσία, αλλά όχι όσο χρειαζόταν για να μπορέσει το Κίεβο να ανακτήσει με τη βία τα ουκρανικά εδάφη που είχε καταλάβει η Ρωσία. Αυτό προκάλεσε πολλές θυσίες από την ουκρανική πλευρά που δεν ήταν απαραίτητες.

Και έστειλε επίσης λάθος μήνυμα στη Μόσχα. Η Ρωσία κλιμάκωσε σημαντικά τον πόλεμο στις αρχές Οκτωβρίου με τις συστηματικές επιθέσεις της σε κρίσιμες μη στρατιωτικές υποδομές στην Ουκρανία, οι οποίες ήταν εντελώς αντίθετες με το διεθνές δίκαιο. Η Δύση, από την άλλη πλευρά, δεν ανταποκρίθηκε με τον ίδιο τρόπο με ένα ποιοτικό άλμα στην υποστήριξή της προς την Ουκρανία. Αυτή η απάντηση έρχεται μόλις τώρα – αργά, αλλά καλύτερα από το ποτέ.

Στην πραγματικότητα, η ρητορική και οι πράξεις των δυτικών πολιτικών έχουν αποκλίνει σημαντικά τους τελευταίους μήνες. Δεν μπορείτε να συνεχίσετε να τονίζετε ότι θέλετε να κάνετε τα πάντα για μια ουκρανική νίκη και στη συνέχεια να παρακρατάτε σημαντικά όπλα. Αυτό έρχεται επίσης σαφώς σε αντίθεση με τα δικά συμφέροντα της Γερμανίας, διότι όσο πιο ισχυρά εξοπλίζει τους Ουκρανούς, τόσο πιο γρήγορα θα τελειώσει αυτός ο πόλεμος με επιτυχία για την Ουκρανία – και τόσο πιο γρήγορα θα μπορέσουν και οι οικονομίες μας να ανακάμψουν από τις υψηλές τιμές ενέργειας και τον πληθωρισμό.

Καμία ατομική προσπάθεια από τη Γερμανία

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η στροφή αυτής της εβδομάδας μπορεί να είναι μόνο η αρχή. Γιατί τα άρματα μάχης που έχουν τώρα υποσχεθεί μπορούν πράγματι να αποτελέσουν σημαντικό στοιχείο των ουκρανικών επιθετικών ενεργειών που είναι απαραίτητες για την απελευθέρωση των εδαφών που εξακολουθούν να κατέχονται από τη Ρωσία.

Αλλά από μόνα τους δεν αρκούν. Χρειάζονται επίσης βαριά και σύγχρονα δυτικά άρματα μάχης, όπως τα αμερικανικά Abrams ή τα γερμανικά Leopards. Και η πίεση προς τη Γερμανία για τέτοιου είδους όπλα αυξάνεται επίσης. Σύμφωνα με δημοσιεύματα των μέσων ενημέρωσης, η πολωνική κυβέρνηση εξετάζει το ενδεχόμενο να προμηθεύσει την Ουκρανία με τα δικά της Leopard 2 – αν και αυτό θα απαιτούσε τη γερμανική έγκριση.

Σύμφωνα με τον πρόεδρο της Φινλανδικής Επιτροπής Άμυνας, η Φινλανδία είναι επίσης έτοιμη να προμηθεύσει Leopards, εάν συμμετάσχουν και άλλα ευρωπαϊκά κράτη. Έτσι, η Γερμανία δεν θα έπρεπε να προχωρήσει μόνη της, αλλά θα μπορούσε να δράσει συντονισμένα με άλλα ευρωπαϊκά κράτη. Έτσι ώστε να μη χαθεί και πάλι πολύτιμος χρόνος για γερμανική ψυχανάλυση, ενώ οι Ουκρανοί στρατιώτες πεθαίνουν καθημερινά υπερασπιζόμενοι τη χώρα τους και την ευρωπαϊκή ειρηνευτική τάξη από τη ρωσική επιθετικότητα.

Αναλυτικότερα το δημοσίευμα, το οποίο υπογράφουν η Καρολίνα Ντρύτεν και ο Τομπίας Κάιζερ, γράφει:

• «Όταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης έγινε Πρωθυπουργός της κλονισμένης από την κρίση Ελλάδας, υποσχέθηκε μια νέα χώρα. Αναμόρφωσε το φορολογικό σύστημα, προώθησε την ψηφιοποίηση και προσέλκυσε επενδυτές από το εξωτερικό. Η φαρμακευτική εταιρεία Pfizer και η εταιρεία τεχνολογίας Microsoft δημιούργησαν νέα παραρτήματα. Ο Μητσοτάκης, πρώην τραπεζίτης, συστηνόταν στους εταίρους του στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ σε άψογα αγγλικά – σπούδασε στο Χάρβαρντ και στο Στάνφορντ – και διεύρυνε τις σχέσεις της χώρας του με τις ΗΠΑ. Ως πρώτος Έλληνας Πρωθυπουργός, μίλησε στο αμερικανικό Κογκρέσο και τόνισε τις κοινές αξίες της ελευθερίας, της δημοκρατίας και του κράτους δικαίου».

Και το άρθρο συνεχίζει:

• «Μια νέα Ελλάδα γεννήθηκε. Τουλάχιστον έτσι φαινόταν. Όμως πίσω από τη γυαλιστερή βιτρίνα συντελείται μια αυταρχική αλλαγή. Πρόσφατα, ένα σκάνδαλο υποκλοπών, το οποίο αποκαλείται και το Γουοτεργκέιτ της Ελλάδας – κατά της κατάχρηση εξουσίας από τον Αμερικανό πρώην Πρόεδρο Ρίτσαρντ Νίξον– έκανε πρωτοσέλιδα. Επιπλέον, η ελευθερία του Τύπου περιορίζεται και τα ανθρώπινα δικαιώματα παραβιάζονται συστηματικά».

Το άρθρο της WELT αναφέρει ακόμα πως και η Κομισιόν θέλει να ασχοληθεί με την υπόθεση. Προετοιμάζει μάλιστα πρόταση νόμου. Συγκεκριμένα γράφει:

• “Οι εμπειρίες από την Ελλάδα μπορεί να συνέβαλαν στο γεγονός ότι αυτή η τεχνολογία (το λογισμικό κατασκοπείας) κατέχει περίοπτη θέση στο νόμο. Τα κράτη-μέλη και οι εθνικές ρυθμιστικές αρχές τους, θα πρέπει να απαγορεύουν ‘να τοποθετείται λογισμικό υποκλοπής σε συσκευές ή μηχανήματα που χρησιμοποιούνται από επαγγελματίες του Τύπου“, αναφέρει το έτοιμο πλαίσιο κανονιστικού σχεδίου που έχει στη διάθεσή της η WELT.

Στην κατάσταση των δημοσιογράφων στην Ελλάδα αναφέρεται και εκπομπή στη δημόσια Νοτιοδυτική Ραδιοφωνία SWR όπου στην εισαγωγή σημειώνεται ότι:

«Πριν από ένα χρόνο δολοφονήθηκε στη μέση του δρόμου ο Έλληνας δημοσιογράφος Γιώργος Καραϊβάζ. Μέχρι σήμερα δεν έχουν συλληφθεί οι δράστες. Μια ακραία περίπτωση, ωστόσο δείχνει ότι η κατάσταση των δημοσιογράφων έχει γίνει πιο επικίνδυνη και άρα πιο δύσκολη τα τελευταία χρόνια. Αυτό επιβεβαιώνει και μια νέα έκθεση διαφόρων ευρωπαϊκών ενώσεων δημοσιογράφων».

Πηγή: dw.com

Κριτική στην πολιτική του, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ασκεί η γερμανική εφημερίδα Welt, η οποία σε άρθρο της υπογραμμίζει ότι η Άγκυρα αν και μέλος του ΝΑΤΟ, που διαθέτει το δεύτερο μεγαλύτερο στρατό της Συμμαχίας, δεν συμπεριφέρεται ως εταίρος, αλλά λειτουργεί με γνώμονα αποκλειστικά τα προσωπικά συμφέροντα του τούρκου προέδρου.

Στο πλαίσιο αφιερώματος για τον πόλεμο στην Ουκρανία και τις αλλαγές στη νέα τάξη πραγμάτων άρθρο το οποίο επικεντρώνεται στην Τουρκία σημειώνει ότι μία χώρα η οποία ενώ λόγω της στρατηγικής της θέσης μεταξύ Ευρώπης και Μέσης Ανατολής και στο μέτρο που αποτελεί κράτος-μέλος του ΝΑΤΟ και διαθέτει τον δεύτερο μεγαλύτερο στρατό της συμμαχίας, «θα μπορούσε να είναι ο τέλειος σύμμαχος της Δύσης», τελικά υπό την ηγεσία του Ερντογάν αντί να συμπεριφερθεί ως εταίρος, λειτουργεί με γνώμονα αποκλειστικά τα προσωπικά του συμφέροντα, όπως έκανε στις περιπτώσεις της Συρίας, της Λιβύης και του Καυκάσου, αλλά και με το πρόσφατο μπλοκάρισμα της ένταξης Φινλανδίας και Σουηδίας στο ΝΑΤΟ και τις νέες απειλές του να επανέλθει στις αντιρρήσεις του που είχαν καμφθεί.

Διαβάστε επίσης: Οι χάρτες της έντασης γυρίζουν μπούμερανγκ για την Τουρκία

Δεν επιστρέφει στο δυτικό στρατόπεδο

«Οι Αμερικανοί και οι Ευρωπαίοι θα πρέπει να συνηθίσουν στην ιδέα ότι η χώρα αυτή που βρίσκεται στο σταυροδρόμι της Ευρώπης, της Μέσης Ανατολής και της Κεντρικής Ασίας, δεν επιστρέφει πλέον πλήρως στο δυτικό στρατόπεδο, όπως φαινόταν απολύτως φυσικό κάποτε», σημειώνει το άρθρο.

Αναφέρεται στην ένταξη της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ το 1952, ως συμμάχου κατά του κομμουνισμού, τρία χρόνια πριν από την Γερμανία, όπως επισημαίνει, προσθέτοντας ότι κατά την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου η ύπαρξη κοινού εχθρού βοήθησε να ξεπεραστούν οι διαφορές.

Δεν παραλείπει να αναφερθεί στο Κυπριακό, σημειώνοντας ότι «όταν προσπάθησαν οι Έλληνες πραξικοπηματίες να ενώσουν το νησί με την, επίσης χώρα-μέλος του ΝΑΤΟ, Ελλάδα, οι τουρκικές δυνάμεις κατέλαβαν τη βόρεια Κύπρο».

Ο Ερντογάν των χρυσών χρόνων ΕΕ – Τουρκίας

Υπενθυμίζει ότι μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, η Άγκυρα αναζήτησε το δρόμο της στους κόλπους της -σημερινής- ΕΕ με τον Ερντογάν να προωθεί μεταρρυθμίσεις, μετά την άνοδό του στην εξουσία το 2003, στα «χρυσά χρόνια των σχέσεων ΕΕ- Τουρκίας», όταν δήλωνε ότι «η δημοκρατία είναι το τρένο στο οποίο επιβιβαζόμαστε μέχρι να φτάσουμε στον στόχο», δηλαδή το πολιτικό Ισλάμ.

Σήμερα, όμως, σημειώνει το δημοσίευμα, το τουρκικό κράτος δικαίου είναι μια σκιά αυτού που υπήρξε, υπενθυμίζοντας την καταστολή της λειτουργίας των ΜΜΕ, την ποινικοποίηση των κινημάτων διαμαρτυρίας και την φυλάκιση των επικριτών του Ερντογάν μετά την απόπειρα πραξικοπήματος του 2016.

Σχέση Ερντογάν – Πούτιν

Αναφερόμενο στη σχέση Ερντογάν – Πούτιν, το άρθρο διευκρινίζει ότι δεν έχουν τα ίδια συμφέροντα, όπως φαίνεται και από το γεγονός ότι στη Συρία, τη Λιβύη και τον Καύκασο υποστηρίζουν αντίπαλους παράγοντες, αλλά χρησιμοποιούν ο ένας τον άλλον.

Για τον Πούτιν ο Τούρκος Πρόεδρος είναι μια ευκαιρία να διχάσει τη Δύση αλλά και ο Ερντογάν – ο οποίος σύμφωνα με την ανταποκρίτρια σε αντίθεση με τον ιδρυτή του κράτους Ατατούρκ, ακολουθεί τα χνάρια της επεκτατικής πολιτικής της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και βλέπει τον εαυτό του ως τον ηγέτη του αιώνα. Όπως και ο Πούτιν – παίζει το παιχνίδι του ανταγωνισμού με Μόσχα και Ουάσιγκτον, προκειμένου να αυξήσει την επιρροή του.

Η Τουρκία προσπαθεί να είναι ανεξάρτητη δύναμη

Το άρθρο φιλοξενεί τις θέσεις της εμπειρογνώμονα σε θέματα Τουρκίας της Δεξαμενής Σκέψης ECFR Asli Aydintasbas, η οποία συντάσσεται με την διαπίστωση του «Foreign Affairs» ότι η Τουρκία περισσότερο από οτιδήποτε άλλο προσπαθεί να είναι μια ανεξάρτητη δύναμη, και σχολιάζει: «Η νέα εξωτερική της πολιτική μπορεί να γίνει κατανοητή ως μια προσπάθεια να κερδίσει έδαφος σε κάθε στρατόπεδο και να αντιμετωπίσει κατ’ αυτόν τον τρόπο τις αντιπαλότητες μεταξύ μεγάλων δυνάμεων Αυτή η στρατηγική υπερβαίνει την κυβέρνηση του Erdogan. Ένα δίκτυο πολιτικών, γραφειοκρατών, δημοσιογράφων και ακαδημαϊκών που εκφράζουν ανοιχτά τη δυσπιστία τους απέναντι σε έναν δυτικό προσανατολισμό, κυριαρχεί τώρα στην αντίληψη της χώρας για το θέμα της ασφάλειας».

«Τα σημαντικά κόμματα της αντιπολίτευσης CHP και IYI υποστήριξαν την πορεία της κυβέρνησης στο θέμα της βόρειας επέκτασης του ΝΑΤΟ. Υπάρχει επίσης συναίνεση για εδαφικές διεκδικήσεις στη Μεσόγειο, οι οποίες εκτείνονται σε ελληνικό έδαφος», συνεχίζει το δημοσίευμα. Επισημαίνει δε ότι η τακτική του Ερντογάν στον πόλεμο κατά της Ουκρανίας να ταχθεί εξ αρχής στο πλευρό του Κιέβου, χωρίς να συμμετέχει όμως στις κυρώσεις, ούτως ώστε να μην παραγκωνίζει τελείως τον Πούτιν, και ενεργώντας ως διαμεσολαβητής ανάμεσα στα αντιμαχόμενα μέρη, με αποτέλεσμα τη διπλωματική επιτυχία της συμφωνίας των σιτηρών που ενισχύει τη θέση του απέναντι στη Δύση, δείχνει ότι ο Τούρκος Πρόεδρος κάνει ό,τι μπορεί να τον βοηθήσει προκειμένου να παραμείνει στην εξουσία.

Ο παράγοντας εκλογές

«Σε έναν χρόνο είναι οι εκλογές και ο Ερντογάν θέλει να συσπειρώσει τους ψηφοφόρους του με την εξωτερική του πολιτική. Ωστόσο, εάν η αντιπολίτευση έρθει στην εξουσία, μπορεί να χρειαστεί, στη χειρότερη περίπτωση, να έρθει αντιμέτωπος με τη δικαιοσύνη. Ο Ερντογάν δεν μπορεί να χάσει. Αυτό τον κάνει επικίνδυνο», καταλήγει το άρθρο.

Πολλοί μάλιστα στη χώρα του θεωρούν ότι κάλλιστα μπορεί να αναλάβει υψηλά αξιώματα. Ο ίδιος όμως λέει ότι είναι μεν “ηγετική προσωπικότητα”, αλλά όχι κομματικός πολιτικός. Στη σημερινή Die Welt επιχειρεί να εξηγήσει την πολιτική Ερντογάν στο ουκρανικό. Πώς δηλαδή είναι δυνατόν να δίνει από τη μια πλευρά ντρόουνς στο Κίεβο και από την άλλη ως κράτος – μέλος του ΝΑΤΟ να αντιτίθεται στις κυρώσεις κατά της Ρωσίας. Πώς γίνεται αυτό; τον ρωτά ευθέως ο Γερμανός δημοσιογράφος.

“Δεν αποδίδουν κυρώσεις κατά της Ρωσίας”

“Οι χώρες σχηματίζουν και δικές τους συμμαχίες με άλλες” απαντά, “το ΝΑΤΟ είναι η σημαντικότερη και η πιο επιτυχημένη στρατιωτική συμμαχία που έχει δει ποτέ ο κόσμος, είμαστε βασικό μέλος της. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να συμμετέχουμε και σε άλλες συμμαχίες, όπως στην κεντρική Ασία, τον Καύκασο, την Εγγύς Ανατολή ή την Αφρική, ή ότι δεν μπορούμε να έχουμε καλές σχέσεις με τη Ρωσία ή την Κίνα. Για μας η εξωτερική πολική δεν είναι ένα παιγνίδι μηδενικού αθροίσματος, όπου μια συμμαχία είναι δυνατή μόνο σε βάρος μιας άλλης”. Ο αρθρογράφος καλεί τον Καλίν να δώσει το στίγμα της τουρκικής διπλωματίας στο ουκρανικό. “Έχουμε να κάνουμε με νέες προκλήσεις τον 21ο αιώνα, άρα χρειαζόμαστε νέους κανόνες και νέες αρχές, με τις οποίες μπορούν και οι δύο πλευρές να αισθάνονται ασφαλείς” απαντά. “Αυτό δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να ανταποκρινόμαστε σε κάθε αίτημα της Ρωσίας, αλλά θα πρέπει να ακούσουμε τους Ρώσους” …. “κυρώσεις κατά της χώρας δεν αποδίδουν, αλλά μεταθέτουν μόνο το πρόβλημα. Είναι καλύτερα να ακούει κανείς την άλλη πλευρά και να αντιλαμβάνεται τους στρατηγικούς ενδοιασμούς της. Η Ρωσία αισθάνεται να απειλείται από το ΝΑΤΟ και ο Πούτιν 30 χρόνια μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης θέλει να χαράξει νέα σύνορα και να ανανεώσει στρατηγικές συμμαχίες”. Στην παρατήρηση του δημοσιογράφου ότι κανείς δεν μπορεί να τα έχει καλά με όλους, κι αν η Τουρκία αποτελεί εξαίρεση, απαντά ως εξής: “Βλέπουμε την εξωτερική πολιτική από μια προοπτική 360 μοιρών. Ποτέ δεν απωθούμε κάποιον, όταν μας τείνει το χέρι. Ο γεωγραφικός μας χώρος το επιβάλλει, αλλά και μας βοηθά παράλληλα. Δεν σημαίνει βέβαια ότι πρέπει να είμαστε σύμφωνοι σε όλους τους τομείς, ούτε και με τη Ρωσία. Δεν έχουμε αναγνωρίσει την προσάρτηση της Κριμαίας, δεν στηρίζουμε την πολιτική στη Συρία και τις ομάδες μισθοφόρων Βάγκνερ στη Λιβύη. Αλλά δεν χρειάζεται γι αυτό να τσακωθούμε”.

Ο πληθωρισμός

Σε άλλο σημείο της συνέντευξης ο Ιμπραχίμ Καλίν γίνεται και πιο προσωπικός. “Το να ακούς και να συμβουλεύεις, δεν σημαίνει ότι αποδέχεσαι όλες τις προτάσεις” λέει για τις σχέσεις του με τον Ερντογάν. “Όταν παίρνει μιαν απόφαση, την υπερασπίζεται μέχρι τέλους. Αυτό χαρακτηρίζει έναν ισχυρό ηγέτη, θαυμάζω το πολιτικό του ένστικτο”. Για τη διαχείριση του πληθωρισμού δηλώνει αισιόδοξος και τα βάζει με τον τύπο. “Οι λεγόμενοι εμπειρογνώμονες, και σε αυτούς με κάθε σεβασμό συμπεριλαμβάνω και τους δημοσιογράφους, συνεχώς κάνουν λάθη. Αστειευόμενος τους λέω ότι αν είχατε άλλο πόστο, θα είχατε απολυθεί δέκα φορές”. Τέλος για τις σχέσεις της χώρας του με τη Γερμανία ο Ιμπραχίμ Καλίν υπογραμμίζει ότι δεν είναι στο επίπεδο που θα ήθελε. “Πρέπει να επικεντρώσουμε την προσοχή μας στην εκ νέου ευθυγράμμιση των στρατηγικών μας συμφερόντων και ιστορικών απόψεων”.

Πηγή: DW

«Όχι. Τα χρέη της Ελλάδας είναι μακροπρόθεσμα, τα περισσότερα θα καταστούν ληξιπρόθεσμα σε είκοσι χρόνια. Στο μεταξύ τα φθηνά επιτόκια σημαίνουν ότι η Ελλάδα μπορεί να αναχρηματοδοτήσει τα χρέη της με χαμηλό κόστος. Επενδυτές κυριολεκτικά αρπάζουν ελληνικά ομόλογα, έγραφε το Bloomberg τον Ιούνιο. Ακόμη και τα ομόλογα που είχαν χαρακτηρισθεί ‘σκουπίδια΄ αγοράστηκαν με λαχτάρα. Χάρη στη μεγάλη ζήτηση η Ελλάδα θα πληρώσει χαμηλότερα επιτόκια για τα δάνειά της σε σχέση με την Ιταλία και όχι πολύ υψηλότερα σε σχέση με τη Γερμανία. Επιπλέον η οικονομία ανθεί. Η κυβέρνηση μπορεί ακόμη να ελπίζει σε έσοδα για την εξυπηρέτηση του χρέους – και για να αγοράζει φρεγάτες και μαχητικά αεροσκάφη, που είναι ‘nice to have’. Με φόντο λοιπόν την ελληνική ξεγνοιασιά, κάποιες συζητήσεις στη Γερμανία φαντάζουν ξένες – όπως οι συζητήσεις για τη σωτηρία της ψυχής σε μια προτεσταντική ενορία. Μακροπρόθεσμα μπορεί τα υψηλά χρέη να φανούν προβληματικά. Αλλά όπως είπε και ο μεγάλος οικονομολόγος Τζων Μέυναρντ Κέυνς ‘μακροπρόθεσμα όλοι θα πεθάνουμε’».

Πηγή: DW

Ας παραθέσουμε μερικά χαρακτηριστικά αποσπάσματα των απόψεών του: “Οι λεγόμενες διερευνητικές ανάμεσα στην Αθήνα και την Άγκυρα διεξάγονται τα τελευταία 20 χρόνια χωρίς αποτέλεσμα. Κάθε φορά που η διένεξη κινδυνεύει να βγει εκτός ελέγχου, ξεκινούν διερευνητικές χωρίς όμως να λύνονται τα πραγματικά προβλήματα. Πίσω από την στροφή του Τούρκου προέδρου προς την Ευρώπη, δεν κρύβεται αιφνίδια διάθεση για συμβιβασμούς, αλλά δύο παράγοντες που υπαγορεύονται από την Realpolitik: Η χώρα μαστίζεται από οικονομική κρίση, το νόμισμα είναι εξασθενημένο, οι τιμές απογειώθηκαν στα ύψη και οι επενδυτές εμφανίζονται συγκρατημένοι. Ακόμη και η VW λόγω της κατάστασης απέφυγε να κατασκευάσει νέο εργοστάσιο. Αυτές οι απώλειες μπορούν να εξισορροπηθούν μόνο μέσω άλλων εταίρων, προς τους οποίους στράφηκε η Τουρκία στο παρελθόν, κυρίως τη Ρωσία, την Κίνα ή το Κατάρ”.

Ο Τούρκος αναλυτής μέσω της Welt κατονομάζει και τον δεύτερο παράγοντα, που δεν είναι άλλος από την εκλογή Μπάιντεν. Ο νέος πρόεδρος έκανε σαφές ότι δίνει προτεραιότητα στη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα στις σχέσεις του με την Τουρκία. Όταν μάλιστα ο Μπάιντεν ήταν αντιπρόεδρος των ΗΠΑ ήρθε γι αυτόν τον λόγο σε διένεξη με την Τουρκία, και τώρα ο Ερντογάν θέλει να προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις. “Μέχρι τώρα όμως δεν είναι ασαφές τι ακριβώς θέλει να μεταρρυθμίσει” σημειώνει στη γερμανική εφημερίδα ο Σεμίχ Ιντίζ. “Ανάμεσα σε άλλα ο λόγος είναι για νόμο που να οριστικοποιεί την ισχύ των αποφάσεων του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αλλά αυτές οι αποφάσεις μέσω διεθνών συμβάσεων είναι από καιρό δεσμευτικές για την Τουρκία. Τα τουρκικά δικαστήρια τις αγνοούν, κυρίως όταν πρόκειται για πολέμιους της κυβέρνησης Ερντογάν … Σε τέτοιες περιπτώσεις όπως για την Κύπρο και την Ελλάδα ο Τούρκος πρόεδρος δεν μπορεί να κάνει πίσω, γιατί θα αντέφασκε με το πώς βλέπει τον εαυτό του στην πολιτική” επισημαίνει ο Τούρκος αναλυτής.

Γκρίζοι Λύκοι, “Τούρκοι Λύκοι”

Η κυριακάτικη έκδοση της Frankfurter Allgemeine Zeitung κάνει αναφορά στους Γκρίζους Λύκους ως τον μεγαλύτερο κίνδυνο για τη Δημοκρατία στην προσπάθειά τους να επηρεάσουν μέσω διείσδυσης σε γερμανικά κόμματα την κοινή γνώμη. “Επί πολλά χρόνια οι Τούρκοι ακροδεξιοί κυκλοφορούν στη Γερμανία, γεμίζουν πολλές σελίδες σε εκθέσεις των Υπηρεσιών για την Προστασία του Συντάγματος” σημειώνει ο αρθρογράφος της. “Ήδη από το 2004 η Υπηρεσία της Βόρειας Ρηνανίας Βεστφαλίας παρατηρούσε ότι η Γκρίζοι Λύκοι συμβάλλουν στην δημιουργία παράλληλων κοινωνιών και, όπως προκύπτει από το πώς αντιλαμβάνονται την ύπαρξή τους, αποτελούν εμπόδιο στην ένταξη. Αυτοαποκαλούνται ιδεαλιστές. Ονειρεύονται μια τουρκική αυτοκρατορία, κατασκευάζουν τον μύθο της τουρκικής ράτσας και βλέπουν τους Κούρδους, τους Αλεβίτες, τους Αρμένιους, τους Έλληνες κι άλλους, που δεν είναι Τούρκοι σουνίτες, ως προδότες, που θα τους πολεμήσουν μέχρι τελευταίας ρανίδας αίματος”.

Ο Γερμανός αρθρογράφος περιγράφει τη δράση τους στο Παρίσι αλλά και στο Βερολίνο με δολοφονίες και τρομοκρατικές πράξεις. Και σημειώνει: “ Υπάρχουν πολλοί λόγοι απαγόρευσης των Γκρίζων Λύκων στη Γερμανία όπως έγινε στη Γαλλία …Στη Γερμανία ζουν 11.000 οπαδοί τους, είναι η μεγαλύτερη αριθμητικά ακροδεξιά ομάδα. Τον περασμένο Νοέμβριο τάχθηκαν όλα τα κόμματα στη Βουλή υπέρ της απαγόρευσής τους, αλλά δεν έγινε τίποτα. … Αλλά δεν θα πρέπει να μας παραπλανούν τα φαινομενικά αθώα ονόματα των πολιτιστικών σωματείων, ενώσεων γονέων, ποδοσφαιρικών ομίλων. Με τη δράση τους δεν βοηθούν στην ένταξη στη Γερμανία, αλλά υπηρετούν την μεγαλοτουρκική ιδέα. Κυρίως οι νέοι και όχι μόνο μυούνται στην ιδεολογία, αλλά προετοιμάζονται σωματικά σε ομάδες πολεμικών τεχνών για να περάσουν σε δράση, όπως ακριβώς οι Γερμανοί νεοναζιστές εδώ και χρόνια ασχολούνται επαγγελματικά με πολεμικές τέχνες για την μεγάλη ανατροπή που ονειρεύονται. Έχει φτάσει η στιγμή που η Γερμανία θα πρέπει επιδεικτικά να τους κάνει σαφές ότι καταπολεμά με συνέπεια τους εξτρεμιστές ανεξαρτήτως προέλευσης. Οι Γκρίζοι Λύκοι πρέπει επιτέλους να απαγορευτούν”.

Πηγή: DW

Η αναφορά του κ. Δένδια σε αποτυχία της διαμεσολαβητικής προσπάθειας της Άγκελα Μέρκελ να φέρει στο τραπέζι του διαλόγου την Τουρκία μετά από αποκλιμάκωση της έντασης και για το μοναδικό θέμα της υφαλοκρηπίδας-ΑΟΖ που αναγνωρίζει η Ελλάδα συνιστά, αν μη τι άλλο, μία έμμεση αλλά σαφή στροφή της ελληνικής διπλωματίας. Όταν δε αυτό γίνεται επί…”γερμανικού εδάφους” -σε γερμανική, δηλαδή, εφημερίδα- πρακτικά συνιστά ένα βήμα εγκατάλλειψης των προσπαθειών του Βερολίνου.

Δεν είναι, δε, τυχαίο πως την ίδια ημέρα ο Νίκος Δένδιας επικοινωνεί με τον Μεβλούτ Τσαβούσογλου προκειμένου να διερευνηθεί η πιθανότητα συνάντησης των δύο το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα. Εάν σε όλα τα παραπάνω προσθέσει κανείς την σημαντική αλλαγή που συμβαίνει στην Ουάσιγκτον μπορεί να διακρίνει σημάδια ενός νέου ορίζοντα στα ελληνοτουρκικά με δύο βασικά στοιχεία:

• Η Αθήνα αντιλαμβάνεται πόσο επικίνδυνο είναι το διάστημα μέχρι τις 20 Ιανουαρίου που αναλαμβάνει η διακυβέρνηση Μπάϊντεν, καθώς με την διοίκηση Τραμπ σε αποδρομή και τα κέντρα εξουσίας στην Ουάσιγκτον σε κατάσταση αναμονής ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ίσως επιχειρήσει με σειρά νέων προκλητικών ενεργειών να δημιουργήσει μικρά “τετελεσμένα” ενόψει των όποιων πρωτοβουλιών με τη νέα χρονιά.
• Η κυβέρνηση αντιλαμβάνεται πως η γερμανική διαμεσολάβηση δεν μπορεί να αποφέρει καρπούς και αλλάζει ρότα επιζητώντας την εμπλοκή των ΗΠΑ στη διαδικασία προσέγγισης με την Τουρκία αξιολογώντας πως μετά την εκλογή του Τζο Μπάϊντεν το κλίμα θα μπορούσε να είναι καλύτερο για τα ελληνικά συμφέροντα.

Βεβαίως, όλα αυτά μένει να επιβεβαιωθούν καθώς, όπως έλεγε χαρακτηριστικά ο διευθυντής του Eurasia Group (γνωστό αμερικανικό think tank), ο Ερντογάν έχει ήδη ξεκινήσει εδώ και καιρό την προετοιμασία δημιουργίας επαφών και διαύλων επικοινωνίας με τη νέα ηγεσία Μπάϊντεν.

Η προσπάθεια, πάντως, για μια συνάντηση Δένδια-Τσαβούσογλου καταβάλλεται, σύμφωνα με πληροφορίες του libre, για να δημιουργηθούν συνθήκες σχετικής αποκλιμάκωσης για το επόμενο εξαιρετικά επικίνδυνο χρονικό διάστημα και μέχρις ότου εγκατασταθεί η διοίκηση Μπάϊντεν ώστε να υπάρχουν οι κατάλληλοι συνομιλητές στην άλλη όχθη του Ατλαντικού. Βεβαίως κάτι τέτοιο είναι αμφίβολης αποτελεσματικότητας καθώς ο Μεβλούτ Τσαβούσογλου δεν ανήκει εδώ και καιρό στον στενό πυρήνα του Ερντογάν και ο λόγος του έχει μάλλον μικρή αξία. Ίσως γι αυτό, όπως πληροφορείται το libre, θα καταβληθεί προσπάθεια και για απευθείας συνεννόηση της διπλωματικής συμβούλου του πρωθυπουργού Ελένης Σουράνη με τον ισχυρό εξ απορρήτων σύμβουλο του Τούρκου προέδρου Ιμπραχίμ Καλίν.

Τηλεφωνική επικοινωνία Τσαβούσογλου – Δένδια για συνάντηση των δύο πλευρών – Τι απάντησε ο Ν. Δένδιας

Η συνέντευξη Δένδια

  «Δυστυχώς, η ήπια προσέγγιση της Γερμανίας έναντι της Τουρκίας απέτυχε», σημειώνει χαρακτηριστικά ο Δένδιας. «Δεν με ευχαριστεί να χρησιμοποιώ αυτή τη λέξη όταν πρόκειται για τη Γερμανία, αλλά δυστυχώς η πολιτική του Βερολίνου έναντι της Άγκυρας μπορεί να περιγραφεί ως "κατευνασμός" (Appeasement). Οι Γερμανοί επεχείρησαν να κατευνάσουν τους Τούρκους και αυτό δεν πέτυχε. Αυτό το δείχνει ξεκάθαρα ο απόπλους του Όρουτς Ρέις».

  «Γι' αυτό και προτείναμε στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο να καταστήσει σαφές στην Τουρκία ότι οι παραβιάσεις του Διεθνούς Δικαίου θα έχουν συνέπειες. Δηλαδή κυρώσεις σε βάρος της τουρκικής οικονομίας», προσθέτει.

  Ο υπουργός Εξωτερικών θέτει ξεκάθαρα το θέμα του εμπάργκο όπλων στην Τουρκία τονίζοντας πως «η Ελλάδα απειλείται από τα γερμανικά όπλα στα χέρια της Τουρκίας».

  Αναφέρει πως τα υποβρύχια τύπου 214 συγκαταλέγονται στα καλύτερα επιθετικά υποβρύχια στον κόσμο. «Το γνωρίζουμε πολύ καλά, καθώς και εμείς διαθέτουμε τέσσερα τέτοια υποβρύχια. Αυτά τα υποβρύχια μας δίνουν στρατηγικό πλεονέκτημα στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο και το Αιγαίο. Αλλά η Άγκυρα έχει παραγγείλει επίσης έξι από αυτά τα υποβρύχια. Εάν η Γερμανία τα παραδώσει, η Τουρκία θα έχει και πάλι προβάδισμα έναντι ημών».

  «Η Γερμανία θα πρέπει να σταματήσει την παράδοση αυτών των υποβρυχίων στην Τουρκία» τονίζει χαρακτηριστικά, ενώ προσθέτει πως η Ελλάδα αξίζει αυτό το πλεονέκτημα διότι δεν είναι η επιτιθέμενη.

  «Δεν θέλουμε τίποτα από την Τουρκία. Και είμαστε κράτος-μέλος της ΕΕ. Γι' αυτό και λέμε στους Γερμανούς φίλους μας: Μην δώσετε στην Τουρκία κάτι, με το οποίο θα είναι σε θέση να αποσταθεροποιήσει ολόκληρη την Ανατολική Μεσόγειο. Κάτι με το οποίο θα μπορεί να δημιουργήσει σημαντικά προβλήματα στην ΕΕ και τη Γερμανία».

  Ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών εξηγεί ακόμη πως η Τουρκία παραβιάζει και πάλι το Διεθνές Δίκαιο, καθώς το Όρουτς Ρέις προετοιμάζει την πραγματοποίηση γεωτρήσεων σε μια περιοχή, η οποία δε της έχει επιδικασθεί στην Τουρκία. Όπως επισημαίνει το ακριβές πεδίο εφαρμογής των δικαιωμάτων θα πρέπει να καθοριστεί βάσει του Διεθνούς Δικαίου.

  «Εάν κατόπιν η Τουρκία θελήσει να εκμεταλλευτεί τους φυσικούς πόρους στις επιδικασθείσες θαλάσσιες ζώνες, θα είναι ελεύθερη να το κάνει», σημειώνει. «Αντ' αυτού, η Άγκυρα επιχειρεί να λύσει το πρόβλημα με τη βία».

  Ο κ. Δένδιας ξεκαθαρίζει πως η Ελλάδα δεν έχει τίποτα εναντίον της Τουρκίας, ενώ αντιθέτως Έλληνες και Τούρκοι μοιάζουν σε πολλά. «Θα μας άρεσε πολύ να ζούμε ως γείτονες μιας σύγχρονης, οικονομικά επιτυχημένης, κοσμοπολίτικης Τουρκίας. Αλλά όχι στο πλευρό ενός ριζοσπαστικού-ισλαμικού κράτους, που θέλει να ανατρέψει όλη την περιοχή».

  Ο υπουργός Εξωτερικών εξηγεί πως η κυβέρνηση Ερντογάν προωθεί την υπερσυντηρητική Μουσουλμανική Αδελφότητα στη Μέση Ανατολή, ενώ στην Ευρώπη προσπαθεί να εισαγάγει μια ισλαμική παιδεία, η οποία είναι σαφώς πιο κοντά στο φονταμενταλιστικό Ισλάμ.

  «Ίσως ένα μέρος των Γερμανών πολιτικών ασυνείδητα φοβάται ότι η κυβέρνηση Ερντογάν μπορεί να χρησιμοποιήσει ως όπλο τη μετανάστευση», αναφέρει. Ο Ερντογάν το επιχείρησε αυτό τον Μάρτιο του 2020, «αλλά αυτή η προσπάθεια απέτυχε, γιατί όχι μόνον η Ελλάδα προστάτεψε καλά τα σύνορα, αλλά και πολλά άλλα κράτη της ΕΕ απέστειλαν δυνάμεις».

  Τονίζει ακόμη πως η Ελλάδα χρειάζεται περισσότερους ανθρώπους από την ΕΕ, για την προστασία των συνόρων της. «Είναι και θέμα ψυχολογίας. Ακόμα και μια μικρή ομάδα μόνο από κάθε ευρωπαϊκή χώρα να βρίσκεται στα σύνορά μας, αυτό θα δείχνει στον καθένα με σαφήνεια ότι δεν πρόκειται μόνο για τα σύνορα της Ελλάδας, αλλά για τα σύνορα της ΕΕ. Κι αυτό θα είναι κι ένα φόβητρο για εκείνους που θέλουν να μας εκβιάσουν».

  Όσον αφορά την παρουσία τρίτων δυνάμεων στην περιοχή της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, ο κ. Δένδιας αναφέρει πως η Ελλάδα πρέπει να συνεργαστεί με τη Ρωσία, ωστόσο παραμένει δυτικό κράτος κι αυτό το κατέστησε σαφές στους Ρώσους.

  Ο κ. Δένδιας τονίζει ακόμη πως οι ΗΠΑ είναι σημαντικός εταίρος και σημαντικός παράγοντας σταθερότητας στην περιοχή και πως ανησυχεί για την απόσυρσή τους.

  «Στην πραγματικότητα, θα χρειαζόμασταν περισσότερη αμερικανική παρουσία. Και περισσότερη ευρωπαϊκή παρουσία», αναφέρει. Η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιερ ανέλαβε καθήκοντα λέγοντας ότι η Επιτροπή της θα είναι μια γεωπολιτική Επιτροπή.

  «Αν όμως η Ευρώπη θέλει να είναι γεωπολιτικός παίκτης, θα πρέπει να είναι και δραστήρια», σημειώνει και προσθέτει πως στην πραγματικότητα όμως η Τουρκία παραβιάζει τα χωρικά ύδατα της Κύπρου και η ΕΕ δεν κάνει τίποτα. «Η παρουσία και μόνο ευρωπαϊκών πολεμικών πλοίων θα έδειχνε ξεκάθαρα ότι: Είμαστε εδώ».

  «Η ΕΕ αποτελεί ένα εξαιρετικό εγχείρημα της ανθρωπότητας, το οποίο ίσως χρειάζεται ακόμα αιώνες να εξελιχθεί. Πρέπει να το προστατέψουμε. Και μάλιστα όχι μόνο με κανόνες από τις Βρυξέλλες».

  Τέλος, αναφερόμενος στον εκλεγμένο Αμερικανό Πρόεδρο Τζο Μπάιντεν, ο κ. Δένδιας τον χαρακτηρίζει έναν «έξυπνο και πολύ αποτελεσματικός άνθρωπο».

  «Τον γνώρισα το 2009», λέει ο κ. Δένδιας, που τότε ήταν υπουργός Δικαιοσύνης και είχε ζητήσει ραντεβού, καθώς οι διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ για απελευθέρωση της βίζας βρίσκονταν σε αδιέξοδο.

  «Ήμουν βέβαια απλά ο υπουργός Δικαιοσύνης μιας μάλλον μικρής χώρας και αυτός ήταν ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ. Αλλά με δέχτηκε σχεδόν αμέσως. Συζητήσαμε για δέκα λεπτά, κατάλαβε το αίτημά μας και σε ένα μήνα είχαμε αποτελέσματα. Η συμφωνία υπεγράφη».

«Με μια πρώτη ματιά η Ελλάδα είναι η πρωταθλήτρια στην αντιμετώπιση του κοροναϊού. Καμία άλλη χώρα δεν κατάφερε να κρατήσει τα κρούσματα τόσο χαμηλά στο πρώτο κύμα της πανδημίας και να έχει την κατάσταση υπό έλεγχο μέχρι τώρα. Υπάρχουν όμως αμφιβολίες για το κατά πόσο τα επίσημα δεδομένα αποτυπώνουν μια ρεαλιστική εικόνα (…) Σύμφωνα με το Our World in Data η Ελλάδα καταγράφει καθημερινά μόνο περίπου 35 κρούσματα ανά 1 εκατομ. κατοίκων. Συγκριτικά, η Γερμανία 49 περιστατικά ανά 1 εκατομ. Μόνο η Νορβηγία ξεπερνά την Ελλάδα με 29 κρούσματα. Βρήκε λοιπόν η Ελλάδα την τέλεια συνταγή για την αντιμετώπιση του κορωνοϊού; Και αν ναι, γιατί η χώρα δεν θεωρείται πρότυπο παγκοσμίως» διερωτάται η Welt και παρατηρεί:

«Δεν είναι τόσο απλό, γιατί ο αριθμός των νέων μολύνσεων δεν περιγράφει όλη την ιστορία».

Στη συνέχεια η Welt παραθέτει τις εκτιμήσεις του καθηγητή Γενετικής Εμμανουήλ Δερμιτζάκη από το Πανεπιστήμιο της Γενεύης, ο οποίος συμβουλεύει την ελληνική κυβέρνηση σε επιστημονικά θέματα και συνέβαλε στη δημιουργία ειδικών κέντρων για τεστ κορωνοϊού από την αρχή της πανδημίας.

Σύμφωνα με τη Welt, «Ο Δερμιτζάκης γνωρίζει πολύ καλά την κατάσταση του κορωνοϊού στην Ελλάδα και πιστεύει ότι ο απόλυτος αριθμός των ανθρώπων που έχουν μολυνθεί με κορωνοϊό είναι υψηλότερος από εκείνον που παρουσιάζουν τα τεστ».

O Eμ. Δερμιτζάκης εξηγεί στην Welt ότι στην Ελλάδα γίνονται κυρίως τεστ στοχευμένα σε ευάλωτες ομάδες. Σε αυτές περιλαμβάνονται πχ. εργαζόμενοι σε γηροκομεία ή μετανάστες.

Αυτή είναι κατά τον ίδιο μια σωστή στρατηγική, ωστόσο όπως λέει: «δεν είναι χρήσιμη για την καταγραφή του ποσοστού μολύνσεων στον γενικό πληθυσμό».

«Σύμφωνα με τον Δερμιτζάκη η υπόνοια ότι στην Ελλάδα των 10 εκατομ. κατοίκων έχουν μολυνθεί με κορωνοϊό πολλοί περισσότεροι από ό,τι μπορεί να συναχθεί από τα επίσημα στοιχεία, προκύπτει από την αναλογία του αριθμού θανάτων από κορωνοϊό προς τον απόλυτο αριθμό των κρουσμάτων, που σε σύγκριση με την Ελβετία των 8,6 εκατομ. κατοίκων είναι ύποπτα υψηλή (…) Ο εβδομαδιαίος μέσος όρος των θανάτων στην Ελλάδα από τον Αύγουστο ήταν σταθερά σημαντικά υψηλότερος από ό, τι στην Ελβετία, σε ορισμένες περιπτώσεις διπλάσιος ή τριπλάσιος».

Διαφορές μεταξύ πρώτου και δεύτερου κύματος κοροναϊού

«Ο Δερμιτζάκης πιστεύει ότι το αυξημένο ποσοστό θανάτων στην Ελλάδα δεν μπορεί να αποδοθεί σε διαφορές στην υγειονομική περίθαλψη. Μπορεί πράγματι, η Ελλάδα να αντέδρασε πολύ νωρίς και με συνέπεια όταν ξέσπασε η κρίση του κορωνοϊού όταν χώρα έκλεισε τα σχολεία τη δεύτερη εβδομάδα του Μαρτίου, περίπου παράλληλα με την Ιταλία, την πρώτη ευρωπαϊκή χώρα που επλήγη από τον Covid-19» γράφει η Welt.

Ο Δερμιτζάκης θεωρεί ωστόσο, ότι στο μεταξύ η αναταραχή από τα νέα μέτρα έχει υποχωρήσει και η κυβέρνηση συνεχίζει να λαμβάνει θετικά προληπτικά μέτρα πχ. χαρακτηρίζοντας περιοχές ανάλογα με την εμφάνιση νέων κρουσμάτων σε ζώνες κινδύνου με διαφορετικά χρώματα, για παράδειγμα «πορτοκαλί» για την Αθήνα.

Η Welt κλείνοντας σημειώνει: «Τωρα η κατάσταση είναι υπό έλεγχο, γιατί ακόμα, αν και δεν είναι ξεκάθαρο πόσο μεγαλύτερος είναι ο αριθμός των μολύνσεων στη χώρα από αυτόν που δείχνουν τα θετικά τεστ, ο αριθμός των νέων μολύνσεων παραμένει εδώ και περίπου τρεις εβδομάδες σταθερος. Για την ώρα άλλωστε επικρατούν καλοκαιρινές θερμοκρασίες, περίπου 22 βαθμοί στην Αθήνα, την περασμένη εβδομάδα άγγιξε μάλιστα τους 30. Οι άνθρωποι κάθονται έξω, συναντιούνται έξω. Το κρίσιμο ερώτημα είναι, πώς θα εξελιχθεί η μετάδοση και τα ποσοστά θανάτων όταν μπει το φθινόπωρο στην Αθήνα».