Εξήγησε γιατί η ΝΔ εξακολουθεί να προηγείται, τι πήγε λάθος στο ΠΑΣΟΚ και γιατί το μεγάλο στοίχημα είναι η επιστροφή των πολιτών, που γύρισαν την πλάτη στην κάλπη.

Απάντησε ανοιχτά για το κατά πόσο είναι κεντροαριστερά ο ΣΥΡΙΖΑ, για τα «πολλά ΠΑΣΟΚ», τα νέα κόμματα που συζητιούνται του Αλέξη Τσίπρα, της Μαρίας Καρυστιανού και του Αντώνη Σαμαρά.

Σε πιο προσωπικό τόνο, ξετύλιξε κομμάτια της ζωής του: Την απώλεια της αδερφής του Δέσποινας, μιλά για τις κόρες του Τατιάνα και Αλεξάνδρα και η νέα γενιά που, όπως λέει, πρέπει να μάθει να πιάνει τον κόσμο «από τα κέρατα». Αποκαλύπτει ότι είναι δυσλεκτικός, αλλά και το ότι το Μέγαρο Μαξίμου ανήκε στην οικογένειά του κάτι που δεν γνώριζε ούτε ο ίδιος.

Για το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ και την «βελόνα»

«Νομίζω ότι η πορεία προς το συνέδριο είναι πολύ μεγάλη ευκαιρία που έχουμε να την κουνήσουμε (σσ βελόνα). Δεν κουνήθηκε όσο θα θέλαμε και αυτό σαφέστατα πρέπει να μας προβληματίσει. Αν συνεχίσουμε έτσι θα γίνουμε θεατές των πολιτικών εξελίξεων. Πάντα επιμένω ότι, ο στόχος μας πρέπει να είναι να φέρουμε πίσω στο ΠΑΣΟΚ όλον εκείνο τον κόσμο, που σήμερα απέχει. Αυτή είναι δουλειά, που έχουμε μέχρι τις εκλογές και γι’ αυτό λέω ότι το συνέδριό μας πρέπει να είναι ένα συνέδριο συναγερμού. Να βγούμε έξω και να μιλήσουμε στον κόσμο. Όχι να λύσουμε διαφορές μεταξύ μας, αλλά να πάμε έξω στην κοινωνία. Αν εμπνεύσουμε θα έρθει κόσμος στην κάλπη. Αν έρθει ο κόσμος στην κάλπη, θα είμαστε πρώτο κόμμα. Αυτή είναι δουλειά μας. Έχουμε πολύ λίγο χρόνο και πάρα πολλή δουλειά. Αυτό είναι ξεκάθαρο. Η συγκυρία δεν είναι καλή. Το Συνέδριο είναι τελευταία ευκαιρία».

Για συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ και παρακλάδια του

«Δεν υπάρχει τέτοιο θέμα για μας. Εμείς έχουμε πει ότι έχουμε μια αυτόνομη πορεία με στόχο τη διεύρυνση της βάσης. Ποια είναι η θέση του ΣΥΡΙΖΑ ακριβώς; Για εμάς είναι πολλή σημαντική η αποκέντρωση της εξουσίας το οποίο ήταν στο DNA του ΠΑΣΟΚ από την πρώτη μέρα. Τα ίδια μας λέει σήμερα ο κύριος Τσίπρας. Αλλά όταν ήταν στην κυβέρνηση τι έκανε; Προσπάθησε να χειραγωγήσει την τοπική αυτοδιοίκηση». «Όλα όσα γίνονται πίσω από κλειστές πόρτες είναι συζητήσεις για καρέκλες, όχι για την κοινωνία».

Για το κόμμα Αλέξη Τρίπρα

«Παρακολουθώ τις εξελίξεις. Δεν μπορείς να μείνεις εκτός των εξελίξεων, αλλά φαίνεται ξεκάθαρα ότι αυτό το οποίο θέτω ως στόχο για το ΠΑΣΟΚ δεν το ακουμπάει κανένα άλλο καινούργιο κόμμα. Δεν βλέπω ως πιθανότητα να πάρει το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα από την δεξαμενή του ΠΑΣΟΚ. Ή και αν πάρει κάποια ποσοστά, δεν είναι τέτοια που να αλλάξουν τη στρατηγική μας. Εμείς πρέπει να έχουμε τη δική μας στρατηγική και να την υπηρετήσουμε από την αρχή ως το τέλος».

Για το κόμμα Μαρίας Καρυστιανού

«Ο καθένας έχει δικαίωμα να ζητήσει την ψήφο του ελληνικού λαού. Αυτό είναι η πεμπτουσία της δημοκρατίας. Θα κριθεί. Εμείς όμως κρινόμαστε από το κατά πόσο μπορούμε να πάμε να μιλήσουμε αυτό το κομμάτι της κοινωνίας που απέχει. Αν δεν ακούσω τι πρεσβεύει, ποιοι είναι οι στόχοι για τη χώρα, ποιο είναι το όραμα δεν μπορώ να απαντήσω. Επιμένω όμως ότι η δική μας δεξαμενή είναι αυτή τη στιγμή σε επιφυλακή.

Η οικογένειά του και η άγνωστη «σχέση» με το Μέγαρο Μαξίμου

Σε πιο προσωπικό τόνο, μίλησε για τη δυσλεξία και τα σχολικά του χρόνια, επισημαίνοντας ότι«το ελληνικό σχολείο είναι μονολιθικό. Σε κρίνει από το κατά πόσον μπορείς να κάνεις μερικά πράγματα, όχι όλα. Το ελληνικό σχολείο συχνά δεν ψάχνει τα ταλέντα σου, αλλά σε τι δεν είσαι καλός», ενώ εξομολογήθηκε πως η εμπειρία του στο εξωτερικό «μού έμαθε τι σημαίνει να σε σέβονται για τις ιδέες σου».

Για την απώλεια της αδερφής του Δέσποινας

«Δυστυχώς έχασα ανθρώπους πολύ μικρός στη ζωή μου, Πολύ αγαπητούς μου φίλους και από τότε έκλεισα. Δηλαδή η άμυνά μου ήταν να μην αντιμετωπίζω τα θέματα ή να τα βλέπω με μια απόσταση ή να βλέπω τον ρόλο μου σαν να προσπαθώ να απαλύνω τον πόνο των άλλων γύρω. Νομίζω ότι με τη Δέσποινα αυτό λύθηκε. Εκεί επέτρεψα στον εαυτό μου να συγκινηθεί, να κλάψει και αυτό ήταν που άλλαξε για μένα πάρα πολλά πράγματα και στον τρόπο που αντιμετωπίζω το δικό μου συναισθηματικό κόσμο, αλλά και τον τρόπο που αντιμετωπίζω τον συναισθηματικό κόσμο των ανθρώπων γύρω μου. Ακόμα με τον πατέρα μου ένιωθα περίεργα ότι κρατούσα αυτή την αμυντική στάση. Δεν έκλαψα όταν πέθανε και αυτό με σόκαρε, γιατί η σχέση μου τον πατέρα μου ήταν πάρα πολύ στενή και εκεί ήταν που άρχισα να σκέφτομαι ότι, ότι μήπως, μήπως πρέπει να μην το αντιμετωπίζω τόσο ρομποτικά έναν τέτοιο πόνο;».

Το «bullying» από τις τρεις αδερφές του

«Επειδή ήμασταν τέσσερις στην οικογένεια και ήταν πολύ όμορφο ότι ήμασταν τόσα πολλά παιδιά, γίνονταν συμμαχίες. Εγώ ήμουν ένα αγόρι μόνο του. Με κοροϊδεύανε για τη φωνή μου και όχι αδίκως , αλλά, αλλά επειδή οι δύο μεγάλες είχαν καταπληκτικές φωνές και κάνανε πάρα πολύ όμορφα ντουέτα, όταν προσπαθούσα κι εγώ να τραγουδήσω, έλεγαν άσ’ το καλύτερα.Ευτυχώς και μικρή δεν έχει καλή φωνή, οπότε κάναμε τη δική μας συμμαχία. Αλλά, αλλά όλα αυτά είναι, είναι οι ομορφιές μιας οικογένειας, η οποία μεγαλώνει με αγάπη και δημιουργεί σχέσεις ανθρώπων μεταξύ τους που είναι τρομερά εποικοδομητικές».

Σε μια πιο χαλαρή στιγμή της συνέντευξης, ο Παύλος Γερουλάνος αναφέρθηκε στην άγνωστη σχέση του Μεγάρου Μαξίμου με την οικογένειά του

Και όταν πρωτοέγινα υπουργός, κάποιος το έγραψε σε ένα ρεπορτάζ ότι το Μέγαρο Μαξιμου ανήκε στην οικογένειά μου και πήγα στη μάνα μου και της λέω Ρε μάνα, κοίτα τι βλακείες γράφουν. Γράφουν ότι μέχρι και το Μέγαρο Μαξίμου δωρίσαμε στο κράτος. Και λέει μάνα μου νομίζω ότι είναι μιας θείας. Ήταν μιας θείας και πράγματι είναι των Λόντων που είναι μέρος της οικογένειας. Και τότε ο Αντρέας νομίζω Λώντος το δώρισε για την ακρίβεια το έδωσε στη μισή τιμή για να μείνει αυτός ο χώρος κοντά στο Προεδρικό Μέγαρο για φιλοξενία ξένων».

Η αγαπημένη του συνταγή

Παράλληλα, αποκάλυψε και μια μικρή καθημερινή συνήθεια, που τον χαλαρώνει: Το φαγητό, που προτιμά και μαγειρεύει συχνά μόνος του. «Έχω ένα φαγητό στάνταρ για να μη σκέφτομαι κάθε μέρα τι θα φάω. Λαβράκια, με λάδι, λεμόνι και λίγο αλάτι. Απλό, ελληνικό, καθαρό», είπε, τονίζοντας ότι, οι απλές επιλογές όπως και στην πολιτική είναι συχνά αυτές, που αντέχουν στον χρόνο».

Δεν πάνε καλά τα πράγματα και στην Χαριλάου Τρικούπη πρέπει να εξηγήσουν –οι μεν στους δε– ποιοί είναι οι λόγοι. Πριν περίπου ένα μήνα ο Παύλος Γερουλάνος είχε πει ότι “εάν η βελόνα (των μετρήσεων) μείνει κολλημένη, σε δύο μήνες πρέπει να δούμε τι θα κάνουμε”. Η προθεσμία που, εμμέσως, έδωσε ο συνδιεκδικητής της ηγεσίας στην τελευταία εσωκομματική εκλογή παρέρχεται βασανιστικά.

Στις δύο τελευταίες σφοδρές αντιπαραθέσεις στη Βουλή (εξωτερική πολιτική, τροπολογία για το Μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη), κατά κοινή ομολογία ο Νίκος Ανδρουλάκης, και ανέβασε πολύ τους τόνους, και καλά τα πήγε. Δημοσκοπικό όφελος, ωστόσο, δεν προέκυψε. Ως προς την τροπολογία, ειδικότερα, παρότι απέδειξε ότι υπάρχει νομικό πλαίσιο, άρα παρέλκει η κυβερνητική πρωτοβουλία, αρκετοί δεν έχουν κατανοήσει εάν το ΠΑΣΟΚ θα αντιδράσει θεσμικά, ή εάν θα υποστηρίξει κινήσεις “ανυπακοής” στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου και σε άλλες περιπτώσεις.

Ίσως, ως προς αυτό, να εκδηλωθεί νέα …παραίνεση της Άννας Διαμαντοπούλου “να μην γίνουμε κόμμα Κωνσταντοπούλου, ή κόμμα Καρυστιανού”.

Από τη μία, λοιπόν, είναι η δημοσκοπική και πολιτική εικόνα του ΠΑΣΟΚ, από την άλλη είναι η “βελόνα” του Γερουλάνου, και η γενικότερη αίσθηση πως κάτι πρέπει να γίνει. Με αυτά τα ποσοστά στις μετρήσεις, σε πείσμα, μάλιστα, της στασιμότητας της Ν.Δ σε απόσταση από την προοπτική αυτοδυναμίας, νίκη “έστω και με μία ψήφο” δεν φαίνεται στον ορίζοντα.

Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης οδεύει (βραδέως) σε ένα συνέδριο, που λέγεται ότι θα πραγματοποιηθεί τον Φεβρουάριο, ή τον Μάρτιο, κι εκεί -εφόσον δεν αλλάξουν άρδην τα πράγματα- πρέπει να ληφθούν αποφάσεις. Θα ισχύσει, για παράδειγμα, μέχρι τέλους η στρατηγική της (πολιτικής και εκλογικής) αυτονομίας, και οι όποιες συζητήσεις θα παραπεμφθούν στο μετεκλογικό σκηνικό, με πρώτη τη Ν.Δ; Ή θα επικρατήσει η άλλη άποψη που λέει πώς οι όποιες συζητήσεις, περί μετώπου κατά του Κυριάκου Μητσοτάκη και της Ν.Δ, πρέπει να διεξαχθούν (από την κοινωνία έως την κορυφή) πριν τις εκλογές;

Δεν θα είναι εύκολη αυτή η αντιπαράθεση, θα έχει έντονες διαφωνίες και κλυδωνισμούς. Ίσως, δε, επιφέρει εσωστρέφεια που θα κρατήσει ακόμα πιό μακριά το ΠΑΣΟΚ από τον μεγαλεπήβολο στόχο του, και, από την άλλη, πιθανότατα θα ενισχύσει το κόμμα Τσίπρα που θα έχει (εκτός ακραίου απροόπτου) ανακοινωθεί μέχρι τότε.

Ένα μόνο θέμα δεν υφίσταται: αλλαγή ηγεσίας. Θα ήταν αυτοκτονικό. Όπερ σημαίνει πώς τις αποφάσεις πρέπει πρώτα να τις λάβει ο πρόεδρος του κόμματος…

Ράνια Τραγόμαλλου

Οι “βολές”  κορυφαίων στελεχών και συνυποψηφίων του στις εσωκομματικές εκλογές, διατηρούν ακόμα τα προσχήματα αν και υποδόρια η πρόθεση για κριτική – αν όχι και για αμφισβήτηση – παραμένει ενεργή.

Κρατούν τα προσχήματα

Εμμέσως πλην σαφώς ο Νίκος Ανδρουλάκης απάντησε στις επικρίσεις για τα δημοσκοπικά ποσοστά του κόμματος, ενώ παράλληλα κράτησε χαμηλούς τόνους στο εσωκομματικό πεδίο, ενόψει της επικείμενης συνεδριακής διαδικασίας.

Απαντώντας ουσιαστικά, στην τοποθέτηση του Παύλου Γερουλάνου για την «βελόνα» των ποσοστών που θα πρέπει να κινηθεί άμεσα το ΠΑΣΟΚ, έθεσε το χρονοδιάγραμμα: «Πιστεύω ότι ο χρόνος που απομένει μέχρι τις εκλογές μπορεί να είναι χρόνος ανατροπής. Και να πάμε την πρώτη Κυριακή σε μια αλλαγή, η οποία αν δεν έρθει την πρώτη Κυριακή, θα έρθει τη δεύτερη Κυριακή», σημείωσε χαρακτηριστικά, βάζοντας ουσιαστικά τον πήχη για την εκλογική μάχη στο διήμερο των δύο Κυριακών.

Υπενθυμίσεις πριν το συνέδριο

Στην Χαριλάου Τρικούπη, πάντως, στελέχη αισιοδοξούν ότι το επόμενο διάστημα με τις εξορμήσεις των βουλευτών και του προέδρου του ΠΑΣΟΚ στην περιφέρεια, θα επικοινωνηθεί το πρόγραμμα του κόμματος και θα εκτιμηθεί από τους πολίτες. Παράλληλα υπενθυμίζουν  ότι το κόμμα πριν από μια τετραετία  είχε διαφορά 33% από τη Νέα Δημοκρατία, ενώ σήμερα η διαφορά αυτή έχει μειωθεί στο 10%. 

Με αυτό τον τρόπο, επιχειρούν να κλείσουν τη συζήτηση – κριτική για τις τρέχουσες δημοσκοπήσεις και να μεταφέρουν το βάρος στην προεκλογική περίοδο, επιμένοντας στην ανάγκη της συλλογικής προσπάθειας και τηςενιαίας ταυτότητας.  

Στελέχη του ΠΑΣΟΚ τονίζουν την ανάγκη να παραμείνει το κόμμα ενωμένο, απέναντι στην προσπάθεια της ΝΔ να εκμεταλλευτεί εσωτερικές τριβές, ενώ ο Κώστας Τσουκαλάς σχολίασε πως «ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι συντελεστής πολιτικής αστάθειας και οπισθοδρόμησης των θεσμών», και πως «οι πολίτες ζητούν σταθερότητα με πολιτική αλλαγή».

Την ίδια ώρα, στην έδρα του κόμματος, η προσοχή στρέφεται στο συνέδριο, το οποίο αναμένεται να σηματοδοτήσει την επιβεβαίωση -ή όχι;-,  της στρατηγικής του προέδρου. Κορυφαία στελέχη ζητούν μεγαλύτερη συλλογικότητα και εξωστρέφεια, ενώ αναμένονται σύντομα οι ανακοινώσεις για τα μέλη της Κεντρικής Οργανωτικής Επιτροπής Συνεδρίου, στην οποία πιθανόν θα συμπεριληφθούν και πρόσωπα που διεκδίκησαν την ηγεσία στο πρόσφατο παρελθόν.

ΟΠΕΚΕΠΕ και κοινωνική ατζέντα

Ωστόσο, παρά τις εσωτερικές ζυμώσεις, η ηγεσία και τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ εμφανίζονται απολύτως συντονισμένα στην επίθεση προς τη Νέα Δημοκρατία, με αφορμή το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Το ΠΑΣΟΚ κατηγορεί το Μαξίμου για πλήρη γνώση, αδράνεια, ακόμα και συγκάλυψη του σκανδάλου και όσων αποκαλύφθηκαν από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία.

Από την πλευρά της Χαριλάου Τρικούπη καταγγέλλεται πολιτική παρέμβαση στην ανεξάρτητη λειτουργία του Οργανισμού και διακρίνει αμηχανία της κυβέρνησης  «μπροστά στην ευθύνη για διακοπή των επιδοτήσεων των αγροτών»  

Πηγές του κόμματος ανέφεραν ότι η Νέα Δημοκρατία «βυθίζεται στην απελπισία και την αμηχανία της». Υποστηρίζουν ότι στη χθεσινή  συνεδρίαση της εξεταστικής επιτροπής αντί να δώσει απαντήσεις για το σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ, «κατέφυγε και πάλι στη γνωστή Ομάδα Αλήθειας σε γελοίες επιθέσεις, επιστρέφοντας πίσω στο 2011 για να επιρρίψει ανύπαρκτες ευθύνες στα στελέχη του ΠΑΣΟΚ για την διεξαγωγή των ελέγχων των εκτάσεων και των ζώων των αγροτών. Μάταιος κόπος». 

Σήμερα ο Νίκος Ανδρουλάκης, βουλευτές και στελέχη συμμετέχουν και στηρίζουν την απεργιακή κινητοποίηση της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ.   Με αφορμή τις «απαράδεκτες νομοθετικές ρυθμίσεις της κυβέρνησης Μητσοτάκη», που – όπως καταγγέλλεται – οδηγούν στην κατάργηση του 8ώρου και τη νομιμοποίηση 13ώρου εργασίας, ο Παύλος Χρηστίδης δήλωσε ότι τα μέτρα υπονομεύουν θεμελιώδη εργασιακά δικαιώματα.

«Η εξάντληση των ανθρώπων δεν είναι μέσο ανάπτυξης. Η εργασία δεν μπορεί να συνθλίβει τον προσωπικό και οικογενειακό χρόνο. Η κοινωνική πρόοδος δεν χτίζεται πάνω στην εξουθένωση. Η κυβέρνηση οφείλει να σταματήσει να νομοθετεί ερήμην των εργαζομένων και να ακούσει την κοινωνία. Η μάχη για αξιοπρεπή εργασία είναι μάχη για Δημοκρατία», κατέληξε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ.

Η προβολή τους ήταν μάλλον υποτονική, η κυβέρνηση ενέπλεξε επιτυχώς τα κορυφαία στελέχη του ΠΑΣΟΚ σε μία αντιπαράθεση περί κοστολόγησης των προτάσεων Ανδρουλάκη (2,6 δισ ή 4+δισ και δημοσιονομικός εκτροχιασμός;), και δέκα πέντε μέρες μετά ελάχιστοι το ανακαλούν ενώ σχεδόν όλοι μιλούν για τη “βελόνα” του Γερουλάνου, το σήμα κινδύνου περί λαϊκισμού (“να μην γίνουμε Καρυστιανού, ή Κωνσταντοπούλου) της Διαμαντοπούλου, και την αγωνία του Δούκα εάν το κόμμα θα γίνει προσάρτημα σε μία κυβέρνηση συνεργασίας με τη Ν.Δ.

Η ευκαιρία μοιάζει να χάθηκε κάπου μεταξύ Κιλκίς και Αριδαίας, και το ΠΑΣΟΚ έπαθε… ΣΥΡΙΖΑ, περιέπεσε, δηλαδή, σε μία δίνη εσωστρέφειας, με ορίζοντα τις δημοσκοπήσεις σε δύο μήνες από τώρα, όταν όλοι περιμένουν να δουν εάν …κουνήθηκε η βελόνα.

Οι επικριτές του Ανδρουλάκη δεν εξηγούν με σαφήνεια τι εκείνοι θεωρούν πώς ευθύνεται για τη δημοσκοπική στασιμότητα, οι ψίθυροι περί μη συνεδρίασης των κομματικών οργάνων, δε, δεν μοιάζει πειστική δικαιολογία.

Ακόμα κι αν το Πολιτικό Κέντρο, ή το Πολιτικό Συμβούλιο, συνεδριάζουν Δευτέρα, Τετάρτη και Παρασκευή στη Χαριλάου Τρικούπη, το πιθανότερο είναι πως το 14% των μετρήσεων δεν θα αναρριχηθεί στο 20% τις επόμενες οκτώ εβδομάδες.

Τα ίδια στελέχη που επισημαίνουν τα προβλήματα αποφεύγουν να δηλώσουν τι ακριβώς προτίθενται να πράξουν μετά την παρέλευση της προθεσμίας. Κάποιοι κάτι λένε για αναθεώρηση της στρατηγικής.

Παρότι δεν δίνονται σχετικές εξηγήσεις, φαίνεται πως εννοούν ότι το ΠΑΣΟΚ πρέπει να ξαναδεί την κεντρική του απόφαση για πολιτική αυτονομία και εκλογική σύγκρουση με τη Ν.Δ “ένας προς έναν”. Όχι όλοι, όμως κάποιοι αυτό έχουν στο πίσω μέρος του μυαλού του. Μέχρις ώρας, όμως, η στρατηγική είναι σαφής: “νίκη έστω και με μία ψήφο διαφορά από τη Ν.Δ”.

Είναι ελάχιστα πιθανό να ξεκινήσει μία τέτοια συζήτηση περί αναθεώρησης της στρατηγικής του ΠΑΣΟΚ, σε δύο μήνες από τώρα εφόσον η δημοσκοπική βελόνα είναι κολλημένη στο 14%. Διότι δύσκολα μπορούν όσοι έχουν διαφορετική άποψη να αποκτήσουν ερείσματα στον κομματικό μηχανισμό, ακόμα κι αν η σχετική συζήτηση όντως γίνεται στην κοινωνία.

Εκεί κυριαρχεί ο Νίκος Ανδρουλάκης και όλοι γνωρίζουν ότι, ακόμα κι αν αποφασίσουν να γίνουν “ανέκδοτο” και να τον αμφισβητήσουν ένα χρόνο πριν τις εκλογές πάλι αυτός θα επανεκλεγεί. Η άλλη πιθανότητα είναι να προσπαθήσουν να τον πείσουν ότι αυτός δικαιούται και υποχρεούται να πάει το κόμμα στις εκλογές αλλά με νέα στρατηγική που θα αποκλίνει λιγότερο ή περισσότερο από το αφήγημα της αυτονομίας.

Ακόμα κι έτσι, όμως,θα προκύψουν ξανά διαφορετικές, συγκρουόμενες και μάλλον αντιφατικές προσεγγίσεις. Γερουλάνος, Δούκας, Διαμαντοπούλου και άλλοι είναι βέβαιο ότι όταν ψιθυρίζουν περί αλλαγής της στρατηγικής έχουν άλλα πράγματα ο καθένας και η καθεμιά κατά νου.

Κάποιοι μπορεί να σκέφτονται ότι αλλαγή πλεύσης θα σήμαινε αποδοχή της πρόσκλησης για συμπράξεις που έχει απευθύνει ο Φάμελλος που, ίσως, οσονούπω να έχει μαζί του και τον Χαρίτση.

Μερικοί μπορεί να θεωρούν ότι πρέπει να παραμείνουν ανοικτοί δίαυλοι επικοινωνίας με το ενδεχόμενο να μπει στο παιχνίδι ο Αλέξης Τσίπρας.

Τέλος, αρκετοί είναι πιθανό να εκτιμούν πως το “ποτέ με τη Ν.Δ” που εκφωνεί στεντόρεια ο Ανδρουλάκης οδηγεί σε εκλογικό και πολιτικό αδιέξοδο το ΠΑΣΟΚ, και την ιστορία του από την συνεργασία Βενιζέλου- Σαμαρά και εντεύθεν, και τη χώρα σε ακυβερνησία και περιπέτειες, εφόσον, ως φαίνεται, το κυβερνών κόμμα δεν θα έχει αυτοδυναμία.

Το παζλ, ως προς αυτό, συμπληρώνει και το μήνυμα του Κυριάκου Μητσοτάκη μέσω Bloomberg, ότι, ναι μεν η Ν.Δ έχει πιθανότητες αυτοδυναμίας, όμως εάν οι ψηφοφόροι αποφασίσουν κάτι διαφορετικό πρέπει να τους ακούσουμε. Άρα, εάν φτάσει εκείνη η ώρα, κάποιος θα απευθύνει, και κάποιος θα δεχτεί πρόταση συνεργασίας.

Εν κατακλείδι, μπορεί το εύρημα Γερουλάνου περί …βελόνας να ήταν ευφυές, το μείζον, όμως, είναι ότι σε αυτό το ΠΑΣΟΚ δεν φαίνεται να μπορούν να συμφωνούν εύκολα προς ποιά κατεύθυνση πρέπει να κουνηθεί τελικά. Ήτοι, κάποιος πρέπει να βρει την βελόνα στα άχυρα…