Όπως αναφέρουν οι πληροφορίες ο καρδινάλιος Παρολίν, επί χρόνια βασικός διπλωματικός διαμεσολαβητής της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας ζήτησε από τον πρέσβη των ΗΠΑ διευκρινίσεις για τα αμερικανικά σχέδια στη Βενεζουέλα.

«Θα στοχοποιούσαν οι ΗΠΑ μόνο διακινητές ναρκωτικών;» ρώτησε, ή «μήπως η κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ επιδίωκε στην πραγματικότητα αλλαγή καθεστώτος»; Ο Νικολάς Μαδούρο έπρεπε να φύγει, παραδέχθηκε ο Παρολίν, σύμφωνα με τα έγγραφα, αλλά προέτρεψε τις ΗΠΑ να του προσφέρουν μια διέξοδο.

Παρολίν: Η Ρωσία ήταν έτοιμη να προσφέρει άσυλο στον Μαδούρο

Για ημέρες, ο πανισχυρός Ιταλός καρδινάλιος προσπαθούσε να αποκτήσει πρόσβαση στον υπουργό Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο, σύμφωνα με τα συγκεκριμένα έγγραφα, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να αποτραπεί αιματοχυσία και αποσταθεροποίηση στη Βενεζουέλα. Στη συνομιλία του με τον Μπερτς, στενό σύμμαχο του Τραμπ, ο Παρολίν είπε ότι η Ρωσία ήταν έτοιμη να προσφέρει άσυλο στον Μαδούρο και παρακάλεσε τους Αμερικανούς να δείξουν υπομονή, ώστε να τον ωθήσουν προς αυτή τη λύση.

«Αυτό που του προτάθηκε ήταν να φύγει και να μπορεί να απολαύσει τα χρήματά του», είπε πρόσωπο με γνώση της ρωσικής πρότασης: «Μέρος αυτής της συμφωνίας ήταν ότι ο Βλαντίμιρ Πούτιν θα εγγυόταν την ασφάλειά του».

Όμως αυτό δεν συνέβη. Μία εβδομάδα αργότερα, ο Μαδούρο και η σύζυγός του συνελήφθησαν από αμερικανικές Ειδικές Δυνάμεις σε επιχείρηση που κόστισε τη ζωή σε περίπου 75 ανθρώπους και μεταφέρθηκαν αεροπορικώς στη Νέα Υόρκη για να αντιμετωπίσουν κατηγορίες για διακίνηση ναρκωτικών.

Η μέχρι πρότινος άγνωστη συνάντηση στο Βατικανό ήταν μία από τις πολλές αποτυχημένες προσπάθειες -από Αμερικανούς και μεσολαβητές, Ρώσους, Καταριανούς, Τούρκους, την Καθολική Εκκλησία και άλλους- να αποτραπεί μια διπλωματική κρίση και να βρεθεί ασφαλές καταφύγιο για τον Μαδούρο πριν από την αμερικανική επιχείρηση σύλληψής του το Σάββατο.

Η τελική προειδοποίηση στον Μαδούρο

Το ρεπορτάζ βασίζεται σε συνεντεύξεις με σχεδόν 20 άτομα, πολλά από τα οποία μίλησαν υπό καθεστώς ανωνυμίας λόγω της ευαισθησίας των συνομιλιών και των πληροφοριών. Περιλαμβάνει νέα στοιχεία για τις εκτεταμένες διεθνείς προσπάθειες να οδηγηθεί ο Μαδούρο σε εξορία και να αποφευχθεί αμερικανική στρατιωτική επέμβαση, καθώς και για την απόφαση της κυβέρνησης Τραμπ να συνεργαστεί με την εν ενεργεία αντιπρόεδρο της Βενεζουέλας, αντί με την ηγέτιδα της αντιπολίτευσης που η Ουάσιγκτον στήριζε επί χρόνια.

Οι εβδομάδες και οι μήνες που προηγήθηκαν εκείνης της ημέρας ήταν γεμάτοι χαμένες ευκαιρίες για τον Μαδούρο, έναν πρώην οδηγό λεωφορείου και έναν από τους τελευταίους λατινοαμερικανούς «καουδίγιος», ο οποίος φαινόταν να μην αντιλαμβάνεται πόσο επισφαλής είχε γίνει η θέση του. Η απόρριψη πολλαπλών πιθανών «εξόδων κινδύνου», την ώρα που αμερικανικά πολεμικά πλοία άρχισαν να πλήττουν σκάφη που φέρονται να εμπλέκονται σε διακίνηση ναρκωτικών στα ανοικτά των ακτών της Βενεζουέλας και η ρητορική των ΗΠΑ σκλήρυνε, θα σφράγιζε τελικά τη μοίρα του.

Οι προσπάθειες να εξασφαλιστεί μια διέξοδος για τον Μαδούρο συνεχίστηκαν μέχρι την τελευταία στιγμή. Έλαβε μια τελική προειδοποίηση λίγες ημέρες πριν από την αμερικανική επιχείρηση σύλληψής του, σύμφωνα με πρόσωπο που γνωρίζει την πρόταση. Όμως ο αυταρχικός ηγέτης αρνήθηκε να μετακινηθεί.

«Δεν δεχόταν τη συμφωνία», είπε άλλο πρόσωπο με γνώση της υπόθεσης. «Απλώς καθόταν και παρακολουθούσε τους άλλους να δημιουργούν κρίση», συμπλήρωσε.

Η αμφισβήτηση της Ματσάδο, η επιλογή της Ροντρίγκες και ο ρόλος της CIA

Την ίδια ώρα, οι ΗΠΑ κατέληγαν σε σχέδιο για τον διάδοχό του, στρέφοντας το ενδιαφέρον τους προς τη Νο 2 του Μαδούρο, την αντιπρόεδρο Ντέλσι Ροντρίγκες. Ήταν μια εντυπωσιακή στροφή για τον πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος κατά την πρώτη του θητεία είχε επιβάλει κυρώσεις στη Ροντρίγκες και στον ισχυρό αδελφό της, Χόρχε, τους οποίους τότε η Ουάσιγκτον θεωρούσε μέλη του καθεστώτος Μαδούρο.

Ωστόσο, σταδιακά άρχισε να επικρατεί μια πιο πραγματιστική προσέγγιση, καθώς ανώτατα στελέχη της αμερικανικής κυβέρνησης αμφισβήτησαν την ικανότητα της ηγέτιδας της αντιπολίτευσης, Μαρία Κορίνα Ματσάδο, να κερδίσει την υποστήριξη του στρατού και άλλων πυλώνων εξουσίας που επί δεκαετίες ελέγχονται από τους οπαδούς του εκλιπόντος Ούγκο Τσάβες, ιδρυτή του σοσιαλιστικού κράτους της χώρας.

Η σκέψη του Τραμπ επηρεάστηκε εν μέρει από πρόσφατη διαβαθμισμένη εκτίμηση της CIA, σύμφωνα με την οποία οι πιστοί στον Μαδούρο θα ήταν πιο αποτελεσματικοί στη διακυβέρνηση μιας μετά-Μαδούρο Βενεζουέλας από τη Ματσάδο και την ομάδα της, σύμφωνα με ανώτατο αξιωματούχο του Λευκού Οίκου και πρόσωπο με γνώση του θέματος. Το περιεχόμενο της εκτίμησης, που είχε αποκαλυφθεί αρχικά από τη Wall Street Journal, κατέληγε στο συμπέρασμα ότι η Ματσάδο θα δυσκολευόταν να υπερκεράσει τις φιλοκαθεστωτικές δυνάμεις ασφαλείας. Η ανάλυση μεταφέρθηκε στον Τραμπ από τον διευθυντή της CIA, Τζον Ράτκλιφ, σύμφωνα με τον ίδιο αξιωματούχο.

Λίγο αργότερα, πρόσθεσε ο αξιωματούχος, ο Τραμπ κατέληξε στη Ροντρίγκες ως διάδοχο του Μαδούρο, κατόπιν εισήγησης των κορυφαίων στελεχών πληροφοριών και ασφάλειας της κυβέρνησής του.

Ο Τραμπ είπε στον Μαδούρο «ότι μπορεί να φύγει με τον εύκολο ή με τον δύσκολο τρόπο»

Ο ίδιος ο Μαδούρο φαινόταν να παρερμηνεύει συστηματικά τα σήματα από την Ουάσιγκτον. Πίστευε ότι μια τηλεφωνική συνομιλία που είχε τον Νοέμβριο με τον Τραμπ είχε πάει «καλά», σύμφωνα με πρόσωπο που γνωρίζει τη σκέψη του, ενώ στην πραγματικότητα του μεταδιδόταν ότι ο χρόνος του είχε τελειώσει. «Ο πρόεδρος του είπε ότι μπορεί να φύγει με τον εύκολο τρόπο ή με τον δύσκολο», είπε ο ανώτατος αξιωματούχος του Λευκού Οίκου.

Ο Τραμπ μάλιστα προσκάλεσε τον Βενεζουελανό ομόλογό του στην Ουάσιγκτον, σύμφωνα με το ίδιο πρόσωπο, προσφέροντάς του ασφαλή διέλευση ώστε να συζητήσουν από κοντά. Ο Μαδούρο αρνήθηκε. Υπολόγισε ότι οι Δημοκρατικοί θα κέρδιζαν τις ενδιάμεσες εκλογές, ότι ο Τραμπ θα αποδυναμωνόταν πολιτικά και ότι ο ίδιος θα μπορούσε να παραμείνει στην εξουσία.

«Ήταν εκεί έξω και χόρευε», είπε το ίδιο πρόσωπο. «Όχι πια».

Μια νέα επιλογή για την ηγεσία της Βενεζουέλας

Η Ροντρίγκες, κόρη ενός αριστερού αγωνιστή που πέθανε υπό κράτηση των μυστικών υπηρεσιών της Βενεζουέλας, ήταν επί χρόνια ανώτατο στέλεχος του σοσιαλιστικού καθεστώτος. Υπό τον Μαδούρο, ανέβηκε στα υψηλότερα κλιμάκια εξουσίας και έγινε αναντικατάστατο μέλος του στενού του κύκλου.

Ως υπουργός Πετρελαίου, ανέλαβε ευαίσθητες διεθνείς αποστολές στην Τουρκία και το Κατάρ και εξελίχθηκε σε αξιόπιστη συνομιλήτρια για πετρελαϊκά συμφέροντα και άλλους ξένους επενδυτές στη Βενεζουέλα – ακόμη και ενώ συνέβαλε στην υπονόμευση της δημοκρατίας και στην παγίωση του αυταρχικού καθεστώτος Μαδούρο.

Τα τελευταία χρόνια, η Ροντρίγκες άρχισε να κερδίζει την εμπιστοσύνη τμημάτων της επιχειρηματικής κοινότητας στο Καράκας, εφαρμόζοντας οικονομικές μεταρρυθμίσεις, βελτιώνοντας τη συναλλαγματική ισοτιμία και συνεργαζόμενη με μια ομάδα νέων ανθρώπων, μεταξύ των οποίων και οικονομολόγοι από την κυβέρνηση του Ραφαέλ Κορέα όταν εκείνος ήταν πρόεδρος του Ισημερινού.

Οι μεταρρυθμίσεις αυτές προκάλεσαν αντιδράσεις στο εσωτερικό της κυβέρνησης Μαδούρο, ιδίως από την πρώτη κυρία Σίλια Φλόρες και από σκληροπυρηνικά στοιχεία του τσαβικού κατεστημένου που είχαν επωφεληθεί από το παγιωμένο σύστημα εξουσίας.

Στελέχη της Chevron, της μοναδικής αμερικανικής εταιρείας που η Ουάσιγκτον είχε επιτρέψει να δραστηριοποιείται στη Βενεζουέλα παρά τις κυρώσεις, συναντιούνταν μηνιαίως με τη Ροντρίγκες και μιλούσαν θετικά για εκείνη στην αμερικανική κυβέρνηση, ακόμη και επί προεδρίας Μπάιντεν, σύμφωνα με πρώην Αμερικανό διπλωμάτη. Το «μοντέλο Chevron» λειτουργούσε, έλεγαν αξιωματούχοι των ΗΠΑ και η Ροντρίγκες ικανοποιούσε τα αιτήματά τους.

Ερωτηθείσα για σχόλιο, εκπρόσωπος της Chevron δήλωσε ότι η εταιρεία δεν είχε καμία εκ των προτέρων γνώση της αμερικανικής στρατιωτικής επιχείρησης και δεν συμμετείχε σε συζητήσεις με κυβερνητικούς αξιωματούχους σχετικά με τη διακυβέρνηση μιας μετά-Μαδούρο Βενεζουέλας.

Στελέχη της βενεζουελανικής επιχειρηματικής κοινότητας άρχισαν να προωθούν τη Ροδρίγκες ως πρόσωπο ικανό να ηγηθεί μιας πολιτικής μετάβασης. «Αυτή η συναίνεση φαίνεται ότι έγινε αποδεκτή και στην Ουάσιγκτον», σύμφωνα με πρόσωπο με γνώση της κυβέρνησης Μαδούρο.

Η αντιπρόεδρος είχε επίσης αναδειχθεί σε αποτελεσματική διαχειρίστρια στις συνομιλίες με το Κατάρ, επίσης μέλος του ΟΠΕΚ και βασικό διαμεσολαβητή με τη Βενεζουέλα τα τελευταία χρόνια.

Οι Καταριανοί είχαν «μεγάλη απογοήτευση» με τον Μαδούρο, ο οποίος ανέτρεπε συμφωνίες που είχαν κλείσει οι διαπραγματευτές του, σύμφωνα με αξιωματούχο της κυβέρνησης Μπάιντεν με γνώση των συνομιλιών. Η εκτίμηση του Κατάρ ήταν ότι αν η Ροδρίγκες «λέει ότι θα κάνει κάτι, αυτό γίνεται». Οι Καταριανοί «αναγνώρισαν ότι η Ντέλσι έπρεπε να κυβερνήσει τη χώρα πριν από οποιονδήποτε άλλον», αν ο Μαδούρο έφευγε.

Εκπρόσωπος της κυβέρνησης του Κατάρ δεν απάντησε σε αίτημα για σχόλιο.

Στις αρχές του περασμένου έτους, ο ειδικός απεσταλμένος του Τραμπ για ειδικές αποστολές, Ρίτσαρντ Γκρένελ, ανέλαβε κεντρικό ρόλο στις διαπραγματεύσεις με τη Βενεζουέλα, άλλοτε με τη βοήθεια του Κατάρ και άλλοτε απευθείας με τον αδελφό της Ροντρίγκες, Χόρχε Ροντρίγκες, ψυχίατρο, πρώην υπουργό Ενημέρωσης και νυν πρόεδρο της Εθνοσυνέλευσης. Σε αυτές τις συνομιλίες, η Βενεζουέλα απέρριπτε επανειλημμένα τις αμερικανικές προτάσεις για αποχώρηση του Μαδούρο από την εξουσία.

Ο Άδωνις Γεωργιάδης κάνει λόγο για νόμιμη ενέργεια των ΗΠΑ κατά του Μαδούρο, ενώ εξηγεί σχετικά με τις επικρίσεις κατά του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη για το σχόλιό του για τις εξελίξεις στη Βενεζουέλα, πως η Αριστερά δημιούργησε θέμα που δεν υφίσταται.

Ο υπουργός Υγείας και αντιπρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας συνέκρινε δε, τη σύλληψη του Μαδούρο με την επέμβαση κατά του Οσάμα Μπιν Λάντεν επί θητείας Ομπάμα, αναφέροντας πως και στις δύο περιπτώσεις έγινε χρήση του Άρθρου 51 του Καταστατικού χάρτη την Ηνωμένων Εθνών περί του δικαιώματος αυτοάμυνας ενός Κράτους έναντι απειλής. «Η πτώση του Καθεστώτος της Βενεζουέλας βλάπτει σοβαρά τα συμφέροντα  της Τουρκίας η οποία ήταν προνομιακός σύμμαχος του εκεί καθεστώτος» επισημαίνει.

https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2Fadonisgeorgiadi%2Fposts%2Fpfbid0aEAHianSo2adScAMd2vj6FqN2NEie5uW7NCWc4e452wEH1h7Kpgh1wSmWcNsK8kxl&show_text=true&width=500 

Ολόκληρo το άρθρο του Άδωνι Γεωργιάδη

Όταν έγινε γνωστή η σύλληψη του Μαδούρο από τις Αμερικανικές Ένοπλες Δυνάμεις και η μεταφορά του στις ΗΠΑ προκλήθηκε τεράστιο Διεθνές ενδιαφέρον, με ποικίλες αντιδράσεις. Από τους πρώτους που αντέδρασαν ήταν ο Έλληνας Πρωθυπουργός με μία ανάρτηση του, που εστίασε στην ευκαιρία της Βενεζουέλας για ένα Δημοκρατικό μέλλον και παρέπεμπε στο μέλλον ως προς την νομιμότητα από την σκοπιά του Διεθνούς Δικαίου του τρόπου της σύλληψης του Μαδούρο.

Έγινε στην Ελλάδα ο κακός χαμός! Όλη η Αριστερά έσπευσε να κατηγορήσει τον Μητσοτάκη ότι αμφισβητώντας το Διεθνές Δίκαιο βλάπτει τα Εθνικά μας Συμφέροντα κλπ και φυσικά δεν σταμάτησαν να κλαίνε για τον Μαδούρο…

Εγώ στην συνέχεια έκανα δύο αναρτήσεις στο X, μία από τον Πομπήιο και μία από τον Θουκυδίδη, ως προς το Δίκαιο των Ισχυρών και περίπου με ανακήρυξαν «προδότη» διότι λέει αναφέροντας τον Πομπήιο τον Μέγα τώρα καταστρέφω το Διεθνές Δίκαιο που μας συμφέρει κλπ…..πραγματικά δεν θα σταματήσω ποτέ να απολαμβάνω την προκατάληψη και την αφέλεια τους. 

Λοιπόν, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, με την σειρά, μήπως και συνεννοηθούμε τουλάχιστον με τους καλόπιστους:

Α) Αμφισβήτησα και Αμφισβητώ εγώ και πολλώ μάλλον ο Κυριάκος Μητσοτάκης το Διεθνές Δίκαιο;

Όχι! Το Διεθνές Δίκαιο και ισχύει και το υποστηρίζουμε και αυτό πρέπει να κάνουμε και αυτό πιστεύουμε. Τότε γιατί έκανα τις αναρτήσεις περί Πομπηίου και Θουκυδίδου; Διότι αμφότερες αναφέρονται σε κάτι που ο Θουκυδίδης εξηγεί τέλεια: «το Δίκαιο υπάρχει αλλά αξία έχει όπου ίση υπάρχει δύναμη προς επιβολή αυτού». Δηλ τί μας διδάσκει η Ιστορία; Δεν φτάνει να υποστηρίζεις το Διεθνές Δίκαιο, διότι αν απλά το υποστηρίζεις αλλά είσαι αδύναμος έχασες. Τί έχει κάνει αυτός ο Πρωθυπουργός και αυτή η Κυβέρνηση λοιπόν, από την μία υποστηρίζουμε απολύτως το Διεθνές Δίκαιο, αλλά ταυτοχρόνως ισχυροποιούμε την Ελλάδα και Οικονομικά και Αμυντικά και Γεωπολιτικά. Ιδιαίτερο ρόλο σε αυτήν την ισχύ παίζουν οι Συμμαχίες μας και προφανώς η Συμμαχία με τις ΗΠΑ. Άρα η δημόσια θέση που πήρε ο Πρωθυπουργός εξυπηρετεί πλήρως το Εθνικό Συμφέρον, διότι ισχυροποιεί τους δεσμούς μας με τον μεγάλο μας σύμμαχο τις ΗΠΑ. Και αυτό δεν αποδυναμώνει αλλά ενισχύει την Ελλάδα και όποιος δεν το βλέπει είναι τυφλός. Επίσης η υποστήριξή μας στην Δημοκρατική μετάβαση στη Βενεζουέλα εξυπηρετεί πλήρως το Εθνικό μας Συμφέρον και για λόγους Αρχής, διότι είμαστε πάντα υπέρ της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας των λαών και κατά των τυράννων, άρα δεν θα μπορούσαμε να έχουμε άλλη θέση.

Επιπλέον, όμως αυτών η πτώση του Καθεστώτος της Βενεζουέλας βλάπτει σοβαρά τα συμφέροντα  της Τουρκίας η οποία ήταν προνομιακός σύμμαχος του εκεί καθεστώτος. Τέλος ο έλεγχος των τεράστιων πετρελαϊκών αποθεμάτων της Βενεζουέλας από την Δύση ασφαλώς πολλαπλώς μας εξυπηρετεί και δεν χρειάζεται κάποιος να επιχειρηματολογήσει ιδιαίτερα ως προς αυτό. Άλλωστε και οι Ρώσοι και οι Κινέζοι και οι Τούρκοι και όλοι λόγω πετρελαϊκών αποθεμάτων ήταν εκεί και όχι προφανώς λόγω συμπάθειας στον Μαδούρο για να μήν μας τρελάνουν στο τέλος.

Άρα συνοψίζοντας η ανάρτηση του Πρωθυπουργού ήταν απολύτως υπέρ της υπερασπίσεως των Εθνικών μας Συμφερόντων.

Β) Ναι αλλά το Διεθνές Δίκαιο; Πως καταδικάζεις την εισβολή του Πούτιν στην Ουκρανία και δέχεσαι την ειδική στρατιωτική επιχείρηση των ΗΠΑ στην Βενεζουέλα;

Η σύγκριση είναι απολύτως ατυχής και άστοχη. Στην πρώτη περίπτωση, έχουμε στρατιωτική εισβολή με στόχο την κατοχή εδαφών και την απόσχιση ενός μεγάλου μέρους ενός Κυρίαρχου Κράτους. Και επίσης έναν πόλεμο που κρατά ήδη 4 χρόνια, με εκατοντάδες χιλιάδες θύματα. Στην δεύτερη περίπτωση έχουμε παραβίαση εθνικής κυριαρχίας μεν αλλά ούτε πόλεμος έγινε ούτε κατοχή. Έγινε η σύλληψη ανθρώπων που διώκονται με νόμιμο ένταλμα σύλληψης από την Αμερικανική Δικαιοσύνη, οι οποίοι και θα δικαστούν από Δικαστήριο.

Για να το κάνω λίγο πιο σαφές, το 2011 ο τότε Πρόεδρος των ΗΠΑ Ομπάμα διέταξε μια απολύτως παρόμοια στρατιωτική επιχείρηση παραβιάζοντας την κυριαρχία ενός Κράτους, του Πακιστάν, και δεν συνέλαβε αλλά εξετέλεσε τον Οσάμα Μπιν Λάντεν και αρκετούς από τους συνοδούς του. Αν με ρωτάτε πολύ

Καλά έκανε, αλλά από την σκοπιά του Διεθνούς Δικαίου ήταν στα όρια. Ακόμη και η εκτέλεση του δηλ η άμεση καταδίκη του σε θάνατο άνευ Δίκης επίσης. Όμως δεν υπήρξε παρόμοια τεράστια διεθνής κινητοποίηση της Αριστεράς; Γιατί; Διότι άλλο ο Ομπάμα άλλο ο Τραμπ. Τον πρώτο τον συμπαθούσαν τον δεύτερο όχι. Οπότε ας μην κοροϊδευόμαστε και ο Ομπάμα και ο Τραμπ επικαλέστηκαν το ίδιο ακριβώς άρθρο, το άρθρο 51 του Καταστατικού χάρτη την Ηνωμένων Εθνών περί του δικαιώματος αυτοάμυνας ενός Κράτους έναντι απειλής. Ο Ομπάμα ισχυριζόμενος ότι ο πόλεμος με την Αλ Κάιντα ήταν συνεχής και ότι το Πακιστάν δεν συνεργαζόταν για να προστατεύσει τις ΗΠΑ και τώρα ο Τραμπ ότι ο Μαδούρο ως επικεφαλής μεγάλου Δίκτυο Ναρκωτικών επί σκοπώ έστελνε ναρκωτικά στις ΗΠΑ, για να σκοτώνει Αμερικανούς πολίτες και άρα έπρεπε να αμυνθεί για τον Αμερικανικό λαό.

Η κρίση του αν η επίκληση αυτή είναι αληθής ή όχι από ποιον τελικά γίνεται; Εννοώ από την σκοπιά του Διεθνούς Δικαίου; Από το Συμβούλιο Ασφαλείας; Ενδεχομένως. Εκεί οι ΗΠΑ έχουν βέτο ούτως ή άλλως. Απο κάποιο Διεθνές Δικαστήριο; Μα δεν αναγνωρίζεται τέτοιο από τις ΗΠΑ, όχι από τον Τραμπ αλλά από τις ΗΠΑ. Άρα; Αρα οι ΗΠΑ στην προκειμένη περίπτωση επικαλέστηκαν (και κατά την γνώμη τους δεν παραβίασαν) το Διεθνές Δίκαιο και ο Μητσοτάκης στην ανάρτηση του τι είπε; Ότι τελικά όλο αυτό θα κριθεί στο μέλλον όπως πάντα γίνεται. Υπάρχει κάποιος που λέει κάτι άλλο; Ότι πρέπει πχ να συλληφθεί ο Πρόεδρος των ΗΠΑ ως εγκληματίας πολέμου ή κάτι παρόμοιο;…ας αφήσουμε λοιπόν τις ανοησίες. Μία χαρά ήταν να ανάρτηση του Μητσοτάκη και από την σκοπιά του Διεθνούς Δικαίου και από την σκοπιά των Εθνικών συμφερόντων.

Αλλά και ιδεολογικά ας το εξετάσουμε, εδώ έχουμε μια δικτατορία που έχασε με -30% τις εκλογές και κράτησε την εξουσία με τα όπλα. Φυλάκισε ή σκότωσε την Αντιπολίτευση έκλεισε την Βουλή και καταπιέζει έναν ολόκληρο λαό και τον καταδικάζει στην φτώχεια. Γιατί αυτό το καθεστώς στα σοβαρά να το υπερασπίζεται κάποιος εκτός από ανοησία ή από συμφέρον;

Σε όλο τον κόσμο οι Βενεζουελάνοι πανηγυρίζουν ξέφρενα και η  Αντιπρόεδρος της Χώρας και διάδοχος του Μαδούρο, ζητάει συνεργασία με τις ΗΠΑ και ο Μητσοτάκης σας πείραξε….τον Μαδούρο πλέον δεν τον υπερασπίζονται οι έως χθες δικοί του και εσείς θα θέλατε να τον υπερασπίζεται η Ελλάδα;…εδώ ταιριάζει το «και πού να σφίξουν οι ζέστες»….

Τέλος, χρωστώ και ένα σχόλιο για όσους εκθειάζουν τον Σάντσες ως ηγέτη Αρχών, που επέκρινε τον Τραμπ και «έσωσε την τιμή του Διεθνούς Δικαίου σε αντίθεση με τον υποτακτικό Μητσοτάκη κλπ»…δεν χορταίνω την ανοησία και την υποκρισία της Αριστεράς.

Ο κ. Σάντσες ο τόσο «ακέραιος» που δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του για το Διεθνές Δίκαιο, δεν έκανε μεγάλη αμυντική συμφωνία με την Τουρκία για την πώληση όπλων σε αυτήν πριν λίγο καιρό; Η Τουρκία δεν έχει παραβιάσει το Διεθνές Δίκαιο στην Κύπρο και δεν συνεχίζει την παράνομη εισβολή και κατοχή της; Δεν είναι η Κύπρος όχι μόνον κυρίαρχο Κράτος αλλά και εταίρος της Ισπανίας την ΕΕ; Εμπόδισαν αυτά τον κ. Σάντσες να κλείσει μία συμφωνία που αυτός έκρινε συμφέρουσα για την Ισπανία; Τον εμπόδισε μήπως η σύλληψη της Αντιπολίτευσης στην Τουρκία; Οχι! Άρα ο κ. Σάντσες μια χαρά ξέρει να κάνει τα στραβά μάτια στις παραβιάσεις του Διεθνούς Δικαίου, όταν αυτό κρίνει ότι συμφέρει την χώρα του. Άρα σταματήστε επιτέλους την υποκρισία.

Το άρθρο μου κλείνει, όπως ξεκίνησε λοιπόν με τον Πομπήιο και τον Θουκυδίδη! Είμαστε φουλ με το Διεθνές Δίκαιο και για να μας καταλαμβάνει, πρέπει πρωτίστως να είμαστε όσο γίνεται πιο ισχυροί, διότι από μόνο του δεν μας προστατεύει δυστυχώς και με τον Μητσοτάκη γινόμαστε κάθε μέρα ισχυρότεροι οπότε δικαιώνουμε και τον Θουκυδίκη.