Έρχεται, για παράδειγμα, η ευρωπαία εισαγγελέας Λάουρα Κοβέσι στην Αθήνα, με ανοικτές τις έρευνες για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, την επιχείρηση “Καλυψώ” στον Πειραιά κ.ά, και συμβαίνει το εξής παράδοξο: επισήμως η κυβέρνηση (διά του εκπροσώπου της Παύλου Μαρινάκη) να επιχαίρει για την άψογη συνεργασία, και τη διαπίστωση ότι η διαφθορά δεν αφορά μόνο τον καθ΄ ημάς πολιτικό μικρόκοσμο, αλλά και πολλές άλλες ευρωπαϊκές χώρες, κι από την άλλη, κορυφαία στελέχη εξαπολύουν επιθέσεις εναντίον της.

Για παράδειγμα, Βούλτεψη και Μηταράκης το μόνο που δεν ζήτησαν είναι να κηρυχθεί “persona non grata”. Δεν έχω κατανοήσει ακριβώς εάν ενοχλεί που είναι …Ρουμάνα, ή επειδή είπε ότι πρέπει να αναθεωρηθεί το άρθρο 86 του Συντάγματος που προσφέρει ασυλία στα πολιτικά πρόσωπα. Ειρήσθω εν παρόδω, η Κοβέσι ζήτησε αυτό που ήδη ο πρωθυπουργός έχει προαναγγείλλει για την επικείμενη αναθεώρηση, και επί του οποίου συντάσσονται όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης.

Ας συνεννοηθούν, για να ξέρουμε: “Κοβέσι, δέρνουμε;”- σε παράφραση του σλόγκαν εκείνου του ιστορικού διαφημιστικού.

Άλλη περίπτωση: ως προς τη στάση της κυβέρνησης στη συνεχιζόμενη απεργία πείνας του Πάνου Ρούτσι, τρεις υπουργοί (Δένδιας, Πλεύρης, Κυρανάκης), ο Αβραμόπουλος, και αρκετοί βουλευτές ζητούν να γίνει δεκτό το αίτημα του χαροκαμένου πατέρα για πλήρη διερεύνηση των αιτίων θανάτου του γιού του μέσω της εκταφής της σορού.

Από την άλλη Άδωνις, Φλωρίδης κινούνται στην ακριβώς αντίθετη γραμμή. Οι πρώτοι, κατά τους δεύτερους, παρεμβαίνουν, προφανώς, στο έργο της (ανεξάρτητης) Δικαιοσύνης και χειραγωγούν τον Άρειο Πάγο. Υπό μία έννοια, συντάσσονται με το “κύμα του λαϊκισμού” (κατά τα λεχθέντα), και υπέκυψαν στο “οργανωμένο σχέδιο” της Κωνσταντοπούλου για την καθυστέρηση της δίκης. Ας συνεννοηθούν, για να ξέρουμε πόσο ζυγίζει η ενσυναίσθηση.

Η στροφή των τελευταίων και το γεγονός ότι έγινε τελικά δεκτό το αίτημα Ρούτσι επιβεβαιώνει πόσο ασύνεκτη, αγόμενη και φερόμενη από τις εξελίξεις, είναι αυτή την περίοδο η κυβέρνηση. Επί 22 μέρες που ο χαροκαμένος πατέρας έκανε απεργία πείνας, κανείς δεν μπορούσε να πρέμβει στην Δικαιοσύνη, τυχόν αποδοχή του αιτήματος θα προκαλούσε καθυστέρηση της δίκης, και άλλα τινά. Αίφνης, ο Άδωνις Γεωργιάδης παροτρύνει να γίνει δεκτό το αίτημα από πρωϊνό τηλεοπτικό πάνελ και λίγες ώρες αργότερα οι δικαστικές αρχές το υλοποιούν. Μπάχαλο…

Δεν ξέρω εάν όλα αυτά είναι δείγματα “προσωπικών φιλοδοξιών” (επίσης κατά τα λεχθέντα), ρωγμές στα ίσαλα μετά από επτά χρόνια πλεύσης, ή …προβληματάκια συντονισμού στο Μαξίμου -όπως λένε κάποιοι. Υπάρχει, όμως, το λογικό και το παράλογο, το δίκαιο και το άδικο, το αυτονόητο και οι κραυγές. Και μπορεί να μην υπάρχει απειλητική αντιπολίτευση, η Βαβέλ, όμως, ξέρουμε όλοι ότι κατασκευάστηκε για να…φτάσει στον ουρανό και πώς κατέληξε λόγω της …πολυγλωσσίας.

Με αυτά ασχολούνται περισσότερο, τις τελευταίες μέρες, τα κόμματα της κεντροαριστεράς, ενώ η κυβέρνηση διέρχεται την σοβαρότερη πολιτική κρίση της εξαετίας της, με επτά στους δέκα να θεωρούν ότι υπήρξε συγκάλυψη στη διερεύνηση των ευθυνών για την τραγωδία των Τεμπών, και με εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες να ετοιμάζονται να ξαναβγούν στις πλατείες, για δεύτερη φορά σε ένα μήνα.

Διϋλίζουν τον κώνωπα και καταπίνουν την κάμηλο, ή έχουν κάποια ουσία όλα αυτά; Το θέμα είναι ότι αυτός ο ανταγωνισμός των τακτικών και των “εγώ” εντείνει σε μεγάλη μερίδα του εκλογικού σώματος την αμφιβολία ότι, καθένας μόνος του ή όλοι μαζί, μπορούν να δώσουν απαντήσεις στα μείζονα, όταν δεν μπορούν να συμφωνήσουν στα αυτονόητα. Καθένας έχει τις ευθύνες του, άλλος περισσότερες, άλλος λιγότερες, το πρόβλημα αξιοπιστίας, ωστόσο, παραμένει.

Το δε χάσμα είναι βαθύ ώστε πήγαν στράφι όλα εκείνα τα “οραματικά” περί προοδευτικής συνεργασίας, προγραμματικών συγκλίσεων, νέων λαϊκών μετώπων, ακόμα περισσότερο εκλογικών συμμαχιών. Το ΠΑΣΟΚ είναι αποφασισμένο, για παράδειγμα, να πάει μέχρι τέλους με την υποψηφιότητα του Τάσου Γιαννίτση, διότι, όπως λένε, οι αριθμοί δεν έχουν σημασία. Όπου αριθμοί, ο εξής ένας: 75. Διότι τόσες ψήφους θα συγκέντρωνε η υποψηφιότητα της Λούκας Κατσέλη εφόσον συνέκλινε σε αυτήν και το ΠΑΣΟΚ, και αναμφίβολα θα παρήγαγε έναν ενδιαφέροντα πολιτικό συμβολισμό απέναντι σε αυτό που η αντιπολίτευση αποκαλεί “κομματική υποψηφιότητα Τασούλα”.

Το πραγματικό πολιτικό “κατόρθωμα” είναι, πάντως, ότι ενώ η Ν.Δ κατρακυλά περισσότερο στις δημοσκοπήσεις και δέχεται πιά πολιτικό πλήγμα ακόμα και το προφίλ του πρωθυπουργού, η αντιπολίτευση θυμίζει “βαβέλ” και δεν ωφελείται. Ο μεν Ανδρουλάκης δείχνει να θεωρεί πως το κοστούμι της αξιωματικής αντιπολίτευσης ήταν δικό του, αν και ξεχασμένο στην γκαρνταρόμπα, ο δε Φάμελλος έχει αποφασίσει να κάνει τα πάντα –Χαρίτση επιτρέποντος– να το πάρει πίσω. Τι θα αλλάξει, όμως;

Εάν η κυβέρνηση δεν υποστεί μία ξαφνική καθίζηση υπό το βάρος νέων συντριπτικών αποκαλύψεων από την δικαστική έρευνα για τα Τέμπη, το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να μπει σε τροχιά διεκδίκησης της εξουσίας, ο δε ΣΥΡΙΖΑ το μοναδικό που μπορεί να ελπίζει είναι προοπτικά να βρεθεί ξανά στην τρίτη θέση των μετρήσεων. Τα παραπάνω, φυσικά, δεν συνιστούν στρατηγική, ανεμομαζώματα είναι…

Και μόνο εάν το φέρει η τύχη θα αλλάξουν τα πράγματα…