«Σήμερα το πρωί έληξα τον γάμο μου μετά από 13 χρόνια. Ήρθα εδώ γιατί θέλω να νιώσω ξανά ο εαυτός μου», λέει η Στέφι, κοιτάζοντας γύρω της.

Η εξομολόγηση αιωρείται για λίγα δευτερόλεπτα στον αέρα. Όμως δεν πρόκειται για ψυχοθεραπευτική συνεδρία. Είναι η αρχή ενός μάλλον ασυνήθιστου μαθήματος χορού: ενός μαθήματος booty therapy – μιας πρακτικής που συνδυάζει το twerking με προσωπική ενδυνάμωση.

Ένας χορός για σώμα και ψυχή

Η booty therapy δημιουργήθηκε πριν από περίπου τρεις δεκαετίες στα προάστια του Παρισιού από τη χορεύτρια και δασκάλα Maïmouna Coulibaly.

Σήμερα διδάσκεται σε πολλές πόλεις της Ευρώπης, ενώ στο Βερολίνο η Coulibaly κάνει μαθήματα δύο φορές την εβδομάδα εδώ και έξι χρόνια.

Το concept είναι απλό αλλά ταυτόχρονα βαθιά προσωπικό:
ο χορός, και ειδικά η κίνηση της λεκάνης, χρησιμοποιείται ως εργαλείο απελευθέρωσης συναισθημάτων και επεξεργασίας τραυμάτων.

Συνήθως τα μαθήματα απευθύνονται σε άτομα που ανήκουν στην κοινότητα FLINTA* — ένα γερμανικό ακρωνύμιο που περιλαμβάνει γυναίκες, λεσβίες, intersex, non-binary, τρανς και agender άτομα. Ο χώρος θέλει να είναι ασφαλής και απαλλαγμένος από κοινωνικές πιέσεις και βλέμματα.

«Μπορεί να κλάψετε- Μπορεί και να… νιώσετε έκσταση»

Πριν ξεκινήσει το μάθημα, η Coulibaly δίνει μια μικρή – αλλά απρόβλεπτη – προειδοποίηση.

«Κατά τη διάρκεια του μαθήματος μπορεί να νιώσετε την ανάγκη να κλάψετε», λέει.
Χαμογελά πονηρά και συνεχίζει:

«Μπορεί επίσης να νιώσετε… οργασμό.»

Κάποιοι κοιτάζονται μεταξύ τους αμήχανα. Άλλοι γελούν.

«Και ίσως εμφανιστούν ξανά κάποια τραύματα. Αφήστε τα να έρθουν», συμπληρώνει.

Η ένταση στον χώρο αλλάζει. Το μάθημα δεν είναι απλώς φυσική άσκηση. Είναι κάτι πιο βαθύ.

«Πέντε, έξι, επτά, οκτώ – HA!»

Η μουσική αρχίζει.

Η Coulibaly μετρά δυνατά:
«Πέντε, έξι, επτά, οκτώ – HA!»

Όλοι λυγίζουν τα γόνατα, παίρνοντας μια δυναμική στάση. Τα χέρια ακουμπούν στα γόνατα, το πηγούνι σηκώνεται ψηλά.

Και τότε αρχίζει το twerk.

Οι γοφοί κινούνται ρυθμικά, ενώ η δασκάλα φωνάζει με ενθουσιασμό:

«Είσαι πανέμορφη!»
«Νιώσε τη δύναμή σου!»

Για πολλούς από τους συμμετέχοντες είναι η πρώτη φορά που εκτελούν κινήσεις που συνήθως θεωρούνται έντονα σεξουαλικές, χωρίς ντροπή ή φόβο. Στον συγκεκριμένο χώρο, η κίνηση μετατρέπεται σε πράξη αυτοπεποίθησης και ενδυνάμωσης.

Σιγά σιγά, οι σκέψεις της ημέρας αρχίζουν να εξαφανίζονται: το άγχος της δουλειάς, οι ανασφάλειες για το σώμα, η αυτοαμφισβήτηση.

Η Στέφι, που μίλησε στην αρχή, το περιγράφει απλά:
«Από τότε που ξεκίνησα το booty therapy, νιώθω ότι αφήνω σιγά σιγά πίσω μου το τραύμα».

Η προσωπική ιστορία πίσω από τη μέθοδο

Για τη Coulibaly, η θεραπευτική δύναμη του χορού δεν είναι θεωρία. Είναι προσωπική εμπειρία.

Όταν ήταν τριών ετών υπέστη ακρωτηριασμό γεννητικών οργάνων. Στη συνέχεια βίωσε επανειλημμένες σεξουαλικές επιθέσεις, τόσο στην παιδική όσο και στην ενήλικη ζωή της.

Ο χορός ήταν ο τρόπος με τον οποίο βρήκε διέξοδο.

«Σε δύσκολες στιγμές, το στούντιο χορού ήταν το μόνο μέρος όπου μπορούσα να αναπνεύσω», λέει.
«Ήταν σαν το μικρό μου παρεκκλήσι».

Από αυτή την εμπειρία γεννήθηκε και η ιδέα της booty therapy: μια πρακτική που μετατρέπει την κίνηση σε μέσο απελευθέρωσης.

Το σώμα θυμάται;

Σύμφωνα με τον χορογράφο Dominik Feistmantl, ο οποίος έχει σπουδάσει Critical Dance Studies στο Freie Universität Berlin, πολλές πνευματικές παραδόσεις θεωρούν ότι η λεκάνη είναι το σημείο του σώματος όπου συσσωρεύονται τραυματικές εμπειρίες.

Η ιδέα θυμίζει όσα συχνά λέγονται στον χώρο της γιόγκα: ότι το σώμα «κρατά» συναισθήματα και τα απελευθερώνει μέσω της κίνησης.

Αλλά τι λέει η επιστήμη;

Οι αποδείξεις ότι το twerking μπορεί να θεραπεύσει συγκεκριμένα τραύματα παραμένουν περιορισμένες. Έρευνες δείχνουν ότι υπάρχει συσχέτιση μεταξύ σεξουαλικού τραύματος και πόνου στην περιοχή της λεκάνης, όμως δεν έχει αποδειχθεί ότι συγκεκριμένες κινήσεις όπως το twerk μπορούν να τον θεραπεύσουν.

Ο χορός ως αντίδοτο στο άγχος

Αυτό που είναι καλά τεκμηριωμένο, ωστόσο, είναι ότι ο χορός γενικότερα ωφελεί την ψυχική υγεία.

Μια μεγάλη μετα-ανάλυση του 2024 στο επιστημονικό περιοδικό Sports Medicine έδειξε ότι ο χορός συμβάλλει σημαντικά στη μείωση του άγχους και της κατάθλιψης.

Ο ρυθμός, η σωματική δραστηριότητα, η κοινωνική επαφή και η μουσική δημιουργούν έναν συνδυασμό που ενεργοποιεί θετικά τον εγκέφαλο.

Και στο συγκεκριμένο μάθημα, το αποτέλεσμα είναι ορατό.

Η τελετουργία της απελευθέρωσης

Στο τέλος κάθε μαθήματος, όλοι σχηματίζουν έναν κύκλο. Κρατούν τα χέρια και κλείνουν τα μάτια.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Kalinda (@kalindakini)

Η Coulibaly μετρά:
«Τρία… δύο… ένα… Φωνάξτε!»

Ορμά στο κέντρο του κύκλου και όλοι ακολουθούν, βγάζοντας μια δυνατή κραυγή.

Είναι μια στιγμή σχεδόν τελετουργική.

Λίγα λεπτά αργότερα η μουσική ξεκινά ξανά.

«Αν έχετε ακόμα κάτι να διώξετε από μέσα σας, τώρα είναι η ώρα!» φωνάζει.

Τα βλέμματα στρέφονται προς τη Στέφι.

Εκείνη χαμογελά.

«Θα μπορούσα να βγάλω τη λύπη μου…» λέει.
«Αλλά είμαι πολύ χαρούμενη για να το κάνω».

Και το μάθημα συνεχίζεται – με περισσότερη κίνηση, περισσότερη μουσική και, ίσως, λίγο λιγότερο βάρος στην ψυχή.