Σπύρος Σιδέρης

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η Ρωσία καταγράφει ήδη αυξημένα κέρδη και ενίσχυση της γεωπολιτικής επιρροής της, αξιοποιώντας τις εναλλακτικές διαδρομές και τις υφιστάμενες υποδομές που δεν μπορούν εύκολα να αντικατασταθούν. Το αποτέλεσμα είναι μια νέα πραγματικότητα, όπου η πολιτική βούληση συγκρούεται ευθέως με την ανάγκη για άμεση ενεργειακή ασφάλεια.

Σύμφωνα με υπολογισμούς που δημοσίευσε το πρακτορείο Reuters, οι εξαγωγές ρωσικού φυσικού αερίου προς την Ευρώπη μέσω του αγωγού TurkStream κατέγραψαν σημαντική αύξηση τον Μάρτιο, με τις ημερήσιες ροές να ενισχύονται κατά περίπου 22% σε σύγκριση με την ίδια περίοδο του προηγούμενου έτους, φθάνοντας τα 55 εκατομμύρια κυβικά μέτρα ημερησίως. Η εξέλιξη αυτή συνδέεται άμεσα με την ενεργειακή αναταραχή που προκάλεσε ο πόλεμος στο Ιράν και τον περιορισμό της διέλευσης από τα Στενά του Ορμούζ, από τα οποία διακινείται περίπου το 20% της παγκόσμιας προσφοράς πετρελαίου και LNG.

Η πρακτική παράκαμψη του Ορμούζ για μεγάλο μέρος των θαλάσσιων μεταφορών έχει δημιουργήσει συνθήκες έλλειψης στην αγορά, αυξάνοντας κατακόρυφα την αξία των υφιστάμενων αγωγών. Σε αυτό το πλαίσιο, η Ρωσία αξιοποιεί τον TurkStream ως βασική οδό διοχέτευσης φυσικού αερίου προς την Ευρώπη, ιδίως μετά την απόφαση της Ουκρανίας να μην ανανεώσει τη συμφωνία διέλευσης που έληξε τον Ιανουάριο του 2025. Η Τουρκία καθίσταται έτσι ο μοναδικός αξιόπιστος ενεργειακός διάδρομος για τη μεταφορά ρωσικού αερίου προς την ευρωπαϊκή αγορά.

• Τα στοιχεία δείχνουν ότι οι συνολικές εξαγωγές μέσω του TurkStream ανήλθαν σε περίπου 1,7 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα τον τελευταίο μήνα, έναντι 1,4 δισεκατομμυρίων το αντίστοιχο περσινό διάστημα, ενώ στο πρώτο τρίμηνο του έτους καταγράφηκε αύξηση της τάξης του 11%. Η σταθεροποίηση και ενίσχυση των ροών υποδηλώνει ότι η Ρωσία όχι μόνο διατηρεί, αλλά και ενισχύει τη θέση της ως στρατηγικός προμηθευτής ενέργειας, παρά τις κυρώσεις και τις πολιτικές πιέσεις.

Η εξέλιξη αυτή έρχεται σε αντίθεση με τη μακροπρόθεσμη στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία στοχεύει στην πλήρη διακοπή εισαγωγών ρωσικού φυσικού αερίου έως το 2027. Τα τελευταία χρόνια, η Ευρώπη έχει ήδη μειώσει δραστικά την εξάρτησή της από τη Ρωσία, με το ποσοστό συμμετοχής του ρωσικού αερίου να υποχωρεί από περίπου 40% σε μόλις 13% το 2025. Ωστόσο, η σημερινή κρίση αποκαλύπτει τα όρια αυτής της πολιτικής, καθώς η ανάγκη για άμεσες και αξιόπιστες ενεργειακές λύσεις καθίσταται πιο επιτακτική από τις γεωπολιτικές επιδιώξεις.

• Παράλληλα, η Μόσχα εμφανίζεται να εκμεταλλεύεται τη συγκυρία όχι μόνο οικονομικά αλλά και πολιτικά. Ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου, Ντμίτρι Πεσκόφ, έχει επικρίνει τις ευρωπαϊκές πολιτικές απεξάρτησης, υποστηρίζοντας ότι οι ηγέτες της Ευρώπης «πυροβολούν τα πόδια τους», καθώς επιβαρύνουν τους πολίτες με υψηλότερο ενεργειακό κόστος. Από τη ρωσική σκοπιά, η ύπαρξη εναλλακτικών αγορών, κυρίως στην Ασία, προσφέρει μεγαλύτερη ευελιξία και περιορίζει τον αντίκτυπο των ευρωπαϊκών περιορισμών.

Την ίδια στιγμή, εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης καταγράφονται έντονες διαφωνίες ως προς τη στρατηγική απεξάρτησης. Χώρες όπως η Ουγγαρία, που εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από το ρωσικό φυσικό αέριο, εκφράζουν επιφυλάξεις και αντιδράσεις απέναντι σε ένα πλήρες εμπάργκο. Η ενεργειακή κρίση που πυροδοτείται από τον πόλεμο στο Ιράν ενισχύει αυτές τις φωνές, δημιουργώντας εσωτερικές πιέσεις και δοκιμάζοντας τη συνοχή της ευρωπαϊκής πολιτικής.

• Ο Ευρωπαίος Επίτροπος Ενέργειας, Νταν Γιόργκενσεν, προειδοποίησε ότι η Ευρώπη βρίσκεται αντιμέτωπη με μια «εξαιρετικά επικίνδυνη κατάσταση», χωρίς σαφή προοπτική άμεσης εξομάλυνσης. Όπως επισήμανε μετά από έκτακτη σύνοδο των υπουργών Ενέργειας, ακόμη και αν υπάρξει σύντομα ειρήνη, η επιστροφή στην κανονικότητα δεν είναι δεδομένη. Η ανάγκη για μείωση της κατανάλωσης ενέργειας, η ενίσχυση των εναλλακτικών μορφών μετακίνησης και η εξοικονόμηση πόρων αναδεικνύονται πλέον σε κρίσιμες προτεραιότητες.

Συνολικά, η εικόνα που διαμορφώνεται είναι σύνθετη: ενώ η Ευρώπη επιδιώκει να περιορίσει τη ρωσική επιρροή, οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και η αστάθεια στις παγκόσμιες αγορές ενέργειας οδηγούν σε μια προσωρινή αλλά ουσιαστική επαναφορά της Ρωσίας ως βασικού παίκτη. Ο πόλεμος στο Ιράν λειτουργεί ως επιταχυντής αυτής της τάσης, αποδεικνύοντας ότι η ενέργεια παραμένει ο απόλυτος γεωπολιτικός καταλύτης.

Το κρίσιμο ερώτημα που ανακύπτει είναι κατά πόσο αυτή η συγκυριακή ενίσχυση της Ρωσίας θα μετατραπεί σε μακροπρόθεσμο στρατηγικό πλεονέκτημα ή αν θα υποχωρήσει όταν οι αγορές σταθεροποιηθούν. Σε κάθε περίπτωση, η τρέχουσα κρίση δείχνει ότι, παρά τις πολιτικές αποφάσεις και τις κυρώσεις, η ενεργειακή πραγματικότητα συχνά επιβάλλει τους δικούς της κανόνες.

Η Ρωσία ανακοίνωσε χθες, Δευτέρα, πως κατέρριψε εννέα ουκρανικά μη επανδρωμένα ενάερια οχήματα που επιχείρησαν να επιτεθούν σε τμήμα της υποδομής του TurkStream και αποκάλεσε την ουκρανική ενέργεια «πράξη ενεργειακής τρομοκρατίας».

Ο Ρώσος πρόεδρος στην ομιλία του κατά τη συνεδρίαση του Συμβουλίου Ασφαλείας της Ρωσίας προειδοποίησε ότι οι σημερινές επιθέσεις, που στόχευσαν επίσης σε ενεργειακές υποδομές, θα είναι μόνο η αρχή εάν το Κίεβο συνεχίσει την «τρομοκρατική» του δράση.

Στην ομιλία του ανέφερε ακόμα ότι η Ουκρανία είχε αποπειραθεί να καταστρέψει τμήμα του TurkStream.

«Έχουν διαπράξει μια σειρά τρομοκρατικών επιθέσεων και παρόμοιες απόπειρες εγκλημάτων εναντίον εγκαταστάσεων ηλεκτρικής ενέργειας και υποδομών μεταφοράς φυσικού αερίου στη χώρα μας, συμπεριλαμβανομένης της απόπειρας ανατίναξης ενός από τα τμήματα του συστήματος μεταφοράς φυσικού αερίου TurkStream. Όλα αυτά αποδεικνύονται από στοιχεία, συμπεριλαμβανομένης της μαρτυρίας των ίδιων των συλληφθέντων δραστών αυτών των τρομοκρατικών επιθέσεων», δήλωσε ο Πούτιν.

Ο Πούτιν σημείωσε ακόμα ότι «με τις ενέργειές του το καθεστώς του Κιέβου έχει ουσιαστικά θέσει τον εαυτό του στο ίδιο επίπεδο με τις διεθνείς τρομοκρατικές ομάδες, με τις πιο σκοτεινές κλίκες. Είναι απλά αδύνατο να αφήσουμε αναπάντητα εγκλήματα αυτού του είδους», τόνισε.