Οι δασμοί επιβλήθηκαν αφού ο Τραμπ ισχυρίστηκε ότι οι τρεις κορυφαίοι εμπορικοί εταίροι των ΗΠΑ δεν έκαναν αρκετά για να ανακόψουν την εισαγωγή φαιντανύλης και άλλων ναρκωτικών ουσιών στη χώρα του.

Ο Καναδάς ανακοίνωσε αμέσως ότι θα επιβάλει αντίστοιχους δασμούς, ύψους δεκάδων δισ. δολαρίων, σε αμερικανικά εισαγόμενα προϊόντα, με αποτέλεσμα ο Τραμπ να απειλήσει με κλιμάκωση των δασμών.

Ο Λευκός Οίκος δεν ανταποκρίθηκε σε ένα αίτημα για κάποιο σχόλιο σχετικά με τη φερόμενη επικοινωνία των δύο ηγετών.

Συγκεκριμένα, αναδημοσίευσε ένα επεξεργασμένο βίντεο που περιλαμβάνει δηλώσεις του Καναδού πρωθυπουργού από την παραίτησή του, ενώ στο παρασκήνιο εμφανίζεται ο Ντόναλντ Τραμπ να παίζει μια λυπητερή μελωδία στο βιολί.

Δείτε την ανάρτηση:

pic.twitter.com/Mx6LXzfeJk

— Elon Musk (@elonmusk) January 8, 2025

Νωρίτερα, στην ξεκάθαρη τοποθέτηση του Τζάστιν Τριντό, ότι ο Καναδάς δεν θα γίνει μέρος των ΗΠΑ, ο Έλον Μασκ προχώρησε σε προσωπικές επιθέσεις, θέλοντας να υποβαθμίσει τον ίδιο τον Καναδό πρωθυπουργό.

Ειδικότερα έγραψε προς τον Τριντό στο «X»:  «Κορίτσι μου, δεν είσαι πια κυβερνήτης του Καναδά, οπότε δεν έχει σημασία τι λες» θέλοντας να τον εξισώσει με έναν κυβερνήτη μιας αμερικανικής πολιτείας και να υποβαθμίσει τα λεγόμενά του, καθώς ανακοίνωσε την παραίτησή του από την πρωθυπουργία.

Ο Τζάστιν Τριντό τόνισε μεταξύ άλλων ότι «δεν υπάρχει ούτε η παραμικρή πιθανότητα να γίνει ο Καναδάς μέρος των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι εργαζόμενοι και οι κοινότητες και στις δύο χώρες μας ωφελούνται από το γεγονός ότι είναι ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος και εταίρος ασφάλειας ο ένας για τον άλλον».

Σε σχόλιο του στην ανάρτηση του Τζάστιν Τριντό ότι ο Καναδάς δεν υπάρχει καμία περίπτωση να γίνει μέρος των Ηνωμένων Πολιτείων, έγραψε: «Κοπελιά, δεν είσαι ο κυβερνήτης του Καναδά πια, έτσι δεν έχει σημασία τι λες».

Με αυτό τον τρόπο ο Έλον Μασκ σχολίασε την είδηση της παραίτησης του Τζάστιν Τριντό, από την πρωθυπουργία και την προεδρία του κόμματός του, που έγινε γνωστή την Τρίτη (7.1.2025).

Ο Τριντό μετά τις δηλώσεις Τραμπ έγραψε: «Δεν υπάρχει η παραμικρή πιθανότητα να γίνει ο Καναδάς μέρος των Ηνωμένων Πολιτειών. Εργαζόμενοι και κοινότητες και στις δύο χώρες ωφελούνται από το γεγονός ότι είναι ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος και σύμμαχος ασφάλειας ο ένας για τον άλλον».

“Την τελευταία δεκαετία, ο πρωθυπουργός Τριντό ηγήθηκε με αφοσίωση, αισιοδοξία και στρατηγικό όραμα. Η συμμαχία ΗΠΑ-Καναδά είναι ισχυρότερη χάρη σε αυτόν. Ο αμερικανικός και ο καναδικός λαός είναι ασφαλέστεροι χάρη σε αυτόν. Και ο κόσμος είναι καλύτερα χάρη σε αυτόν“, αναφέρει στη σημερινή δήλωσή του ο Μπάιντεν.

Η Φρίλαντ δήλωσε ότι η απόφαση έρχεται αφού ο Τριντό την ενημέρωσε την περασμένη εβδομάδα ότι δεν την ήθελε πλέον ως κορυφαία οικονομική σύμβουλο της κυβέρνησής του.

Τις τελευταίες ημέρες, οι δύο τους φέρονται να έχουν διαφωνήσει για μια πολιτική που θα έδινε μια επιταγή 250 δολαρίων Καναδά σε κάθε δικαιούχο Καναδό.

Στην επιστολή παραίτησής της, που δημοσιοποίησε, η Freeland υποστήριξε ότι ο Καναδάς πρέπει να «διατηρήσει τα δημοσιονομικά του εργαλεία» για να αντιμετωπίσει την απειλή των δασμών από τον εκλεγμένο πρόεδρο των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ. Η ίδια τόνισε την ανάγκη να αποφευχθούν «ακριβές πολιτικές τακτικές» που η χώρα δεν μπορεί να αντέξει οικονομικά.

Ο Τραμπ έχει δεσμευτεί να επιβάλει δασμούς 25% σε καναδικά προϊόντα, με οικονομολόγους να προειδοποιούν ότι ένα τέτοιο μέτρο θα πλήξει σοβαρά την καναδική οικονομία. Η Φρίλαντ χαρακτήρισε την απειλή αυτή ως «σοβαρή πρόκληση» και ζήτησε «εξαιρετικά σοβαρή αντιμετώπιση» του θέματος.

Ως εκ τούτου, είναι σαν τους Δημοκρατικούς των ΗΠΑ μετά την απόδοση του Μπάιντεν στη συζήτηση του με τον Τραμπ και σαν τους Ρεπουμπλικάνους των ΗΠΑ μετά την ήττα του Τραμπ το 2020. Και στα δύο κόμματα, μια μικρή ομάδα κορυφαίων ηγετών και κορυφαίων χορηγών έλαβε όλες τις βασικές αποφάσεις και στη συνέχεια οργάνωσε πολιτικό θέατρο για την επικύρωση αυτών των αποφάσεων. Ακόμη και εκπλήξεις όπως η Χάρις που αντικαθιστά τον Μπάιντεν είναι προσωρινές αποκλίσεις από την επανέναρξη της πολιτικής ως συνήθως.

Ωστόσο, σε αντίθεση με τον Τραμπ, οι άλλοι έχασαν ευκαιρίες να ταυτιστούν με μια ήδη οργανωμένη μαζική βάση θυμωμένων ανθρώπων. Ο Τραμπ σκόνταψε σε αυτόν τον προσδιορισμό λέγοντας δυνατά και χοντροκομμένα αυτό που οι παραδοσιακοί πολιτικοί αντιμετώπιζαν ως δημόσια ανείπωτο για τους μετανάστες, τις γυναίκες, το ΝΑΤΟ και τα παραδοσιακά πολιτικά ταμπού. Αυτό έδωσε τον τόνο στον Τραμπ που στη συνέχεια διπλασιάστηκε επιμένοντας ότι είχε κερδίσει τις εκλογές του 2020, αλλά είχε εξαπατηθεί. Ο μαζικός θυμός των πληθυσμών που αισθάνονταν θύματα στην καθημερινή τους ζωή βρήκε έναν εκπρόσωπο να ισχυρίζεται δυνατά παράλληλες θυματοποιήσεις. Ο Τραμπ και η βάση κατάλαβαν ότι μαζί θα μπορούσαν να θυματοποιήσουν τα θύματά τους.

Είτε μπορούν να εκμεταλλευτούν πολιτικά την οργή των ψηφοφόρων είτε όχι, κανένας κυρίαρχος ηγέτης στη Δύση, συμπεριλαμβανομένου του Τραμπ, δεν φαίνεται να το «καταλαβαίνει». Βλέπουν ως επί το πλείστον μόνο όσο μπορούν εύλογα να κατηγορήσουν τους αντιπάλους τους στις επόμενες εκλογές. Ο Μπάιντεν κατηγόρησε τον Τραμπ για μια «κακή» οικονομία το 2020, ενώ ο Τραμπ αντέστρεψε την ίδια ευθύνη τον περασμένο χρόνο και σύντομα θα προσαρμοστεί στο να κατηγορήσει την Χάρις. Οι προεδρικοί αντίπαλοι κατηγορούν τον άλλον για τη «μεταναστευτική κρίση», για την ανεπαρκή προστασία της βιομηχανίας των ΗΠΑ από τον κινεζικό ανταγωνισμό, τα ελλείμματα του κρατικού προϋπολογισμού και τις εξαγωγές θέσεων εργασίας.

Κανένας κυρίαρχος ηγέτης δεν «καταλαβαίνει» (ή τολμά να υπονοήσει ή να προτείνει) ότι ο μαζικός θυμός αυτές τις μέρες μπορεί να είναι κάτι περισσότερο και διαφορετικό από οποιαδήποτε συλλογή συγκεκριμένων καταγγελιών και απαιτήσεων (για όπλα, αμβλώσεις, φόρους και πολέμους). Ακόμη και οι δημαγωγοί που τους αρέσει να μιλούν για «πολιτιστικούς πολέμους» δεν τολμούν να ρωτήσουν γιατί τέτοιοι «πόλεμοι» είναι καυτοί τώρα. Οι θυμωμένοι άνθρωποι του «Make America Great Again» (MAGA) είναι ιδιαίτερα ασαφείς και ανεπαρκώς ενημερωμένοι καθώς οι επικριτές τους απολαμβάνουν να τους εκθέτουν. Σπάνια αυτοί οι επικριτές προσφέρουν πειστικές εναλλακτικές εξηγήσεις για τον θυμό MAGA.

• Ειδικότερα, ρωτάμε, μπορεί η οργή που εγγράφεται στο κίνημα MAGA να εκφράζει μια γνήσια μαζική ταλαιπωρία που δεν έχει ακόμη κατανοήσει την αιτία της; Μήπως αυτή η αιτία δεν είναι τίποτα λιγότερο από την παρακμή του δυτικού καπιταλισμού και ό,τι αντιπροσωπεύει; Εάν τα ιδεολογικά ταμπού και οι παρωπίδες αποκλείουν την παραδοχή του, μπορεί τα αποτελέσματα αυτής της παρακμής – άγχος, απόγνωση και θυμός – να επικεντρωθούν σε κατάλληλους αποδιοπομπαίους τράγους; Επιλέγουν ανταγωνιστικά ο Τραμπ και ο Μπάιντεν, ο Μακρόν και ο Σουνάκ και τόσοι άλλοι αποδιοπομπαίοι τράγοι για να κινητοποιήσουν έναν θυμό που παρεξηγούν και δεν τολμούν να εξερευνήσουν;

Εξάλλου, ο δυτικός καπιταλισμός δεν είναι πλέον ο παγκόσμιος αποικιακός κύριος. Η αμερικανική αυτοκρατορία που διαδέχτηκε τις ευρωπαϊκές αυτοκρατορίες τις ακολούθησε τώρα σε παρακμή. Η επόμενη αυτοκρατορία θα είναι η κινεζική ή αλλιώς η εποχή των αυτοκρατοριών θα δώσει τη θέση της στην πραγματική παγκόσμια πολυπολικότητα. Ο δυτικός καπιταλισμός επίσης δεν είναι πλέον το δυναμικό κέντρο ανάπτυξης του κόσμου, καθώς έχει μετακινηθεί προς τα ανατολικά. Ο δυτικός καπιταλισμός χάνει ξεκάθαρα την προηγούμενη θέση του ως η αυτοπεποίθηση, ενοποιημένη, απόλυτη δύναμη πίσω από την Παγκόσμια Τράπεζα, τα Ηνωμένα Έθνη, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και το δολάριο ΗΠΑ ως παγκόσμιο νόμισμα.

Όσον αφορά το παγκόσμιο οικονομικό αποτύπωμα όπως μετράται από τα εθνικά ΑΕΠ, οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι κύριοι σύμμαχοί τους (G7) αποτελούν ένα συνολικό, συγκεντρωτικό ΑΕΠ τώρα που είναι ήδη σημαντικά μικρότερο από το συγκρίσιμο συνολικό ΑΕΠ της Κίνας και των κύριων συμμάχων της (BRICS). Τα αποτυπώματα των δύο παγκόσμιων οικονομικών μπλοκ ισχύος ήταν περίπου ίσα το 2020. Η διαφορά μεταξύ των δύο αποτυπωμάτων διευρύνεται από τότε και συνεχίζει να το κάνει. Η Κίνα και οι σύμμαχοί της BRICS γίνονται όλο και περισσότερο το πλουσιότερο μπλοκ της παγκόσμιας οικονομίας. Τίποτα δεν προετοίμασε τους πληθυσμούς του δυτικού καπιταλισμού για αυτήν την διαφοροποιημένη πραγματικότητα ή τις επιπτώσεις της. Ειδικά τα τμήματα αυτών των πληθυσμών που ήδη αναγκάστηκαν να απορροφήσουν τα δαπανηρά βάρη της παρακμής του δυτικού καπιταλισμού αισθάνονται προδομένα, εγκαταλελειμμένα και θυμωμένα. Οι εκλογές είναι απλώς ένας τρόπος για κάποιους από αυτούς να εκφράσουν αυτά τα συναισθήματα.

Η πλούσια, ισχυρή και μικρή μειοψηφία του δυτικού καπιταλισμού ασκεί έναν συνδυασμό άρνησης και προσαρμογής στην παρακμή της. Οι κυρίαρχοι πολιτικοί, τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης και οι ακαδημαϊκοί συνεχίζουν να ομιλούν, να γράφουν και να ενεργούν σαν η συλλογική Δύση να ήταν ακόμα παγκόσμια κυρίαρχη. Για αυτούς και τον τρόπο σκέψης τους, η παγκόσμια κυριαρχία τους στο δεύτερο μισό του περασμένου αιώνα δεν τελείωσε ποτέ. Οι πόλεμοι στην Ουκρανία και τη Γάζα μαρτυρούν αυτήν την άρνηση και αποτελούν παράδειγμα των δαπανηρών στρατηγικών λαθών που παράγει.

Όταν δεν αρνούνται τη νέα πραγματικότητα, σημαντικές μερίδες των πλούσιων και ισχυρών επιχειρήσεων του δυτικού καπιταλισμού προσαρμόζουν τις προτιμώμενες οικονομικές τους πολιτικές μακριά από τον νεοφιλελευθερισμό προς τον οικονομικό εθνικισμό. Το κύριο σκεπτικό αυτής της προσαρμογής είναι ότι εξυπηρετεί την «εθνική ασφάλεια» επειδή μπορεί τουλάχιστον να επιβραδύνει την «επιθετικότητα της Κίνας». Στο εσωτερικό, οι πλούσιοι και οι ισχυροί σε κάθε χώρα χρησιμοποιούν τις θέσεις και τους πόρους τους για να μεταφέρουν το κόστος της παρακμής του δυτικού καπιταλισμού στη μάζα των μεσαίου εισοδήματος και των φτωχότερων συμπολιτών τους. Επιδεινώνουν τις ανισότητες εισοδήματος και πλούτου, περικόπτουν τις κρατικές κοινωνικές υπηρεσίες και σκληραίνουν τις συμπεριφορές της αστυνομίας και τις συνθήκες φυλακής.

• Η άρνηση διευκολύνει τη συνεχιζόμενη παρακμή του δυτικού καπιταλισμού. Πολύ λίγα γίνονται πολύ αργά απέναντι σε προβλήματα που δεν έχουν γίνει ακόμη αποδεκτά. Η επιδείνωση των κοινωνικών συνθηκών που απορρέουν από αυτή την παρακμή, ειδικά για τα μεσαία εισοδήματα και τους φτωχούς, παρέχουν ευκαιρίες στους συνήθεις δεξιούς δημαγωγούς.

Συνεχίζουν να κατηγορούν την παρακμή στους μετανάστες, τους ξένους, την υπερβολική κρατική εξουσία, τους Δημοκρατικούς, την Κίνα, την κοσμικότητα, τις αμβλώσεις και τους εχθρούς του πολιτιστικού πολέμου, ελπίζοντας έτσι να συγκεντρώσουν μια νικητήρια εκλογική περιφέρεια. Δυστυχώς, ο “αριστερός” σχολιασμός επικεντρώνεται στη διάψευση των ισχυρισμών της δεξιάς για τους επιλεγμένους αποδιοπομπαίους τράγους της. Ενώ οι διαψεύσεις της είναι συχνά καλά τεκμηριωμένες και αποτελεσματικές στη μάχη των μέσων ενημέρωσης εναντίον των δεξιών Ρεπουμπλικανών, η αριστερά πολύ σπάνια επικαλείται ρητά, σταθερά επιχειρήματα σχετικά με τις σχέσεις της μαζικής οργής με τον καπιταλισμό που παρακμάζει. Η αριστερά αποτυγχάνει επαρκώς να τονίσει ότι οι κυβερνητικές ρυθμιστικές αρχές, όσο καλοπροαίρετες κι αν είναι, έχουν αιχμαλωτιστεί και υποταχθεί σε ειδικά ιδιώτες καπιταλιστές κερδοσκόπους.

Ως εκ τούτου, η μάζα των ανθρώπων έγινε βαθιά σκεπτικιστική σχετικά με το να στηριχθεί στην κυβέρνηση για να διορθώσει ή να αντισταθμίσει τις αποτυχίες του ιδιωτικού καπιταλισμού. Οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται, συχνά απλώς διαισθητικά, ότι το σημερινό πρόβλημα είναι η συγχώνευση καπιταλιστών και κυβέρνησης. Αριστερά και δεξιά αισθάνονται όλο και περισσότερο προδομένοι από όλες τις υποσχέσεις των κεντροαριστερών και κεντροδεξιών πολιτικών. Λίγο πολύ η κυβερνητική παρέμβαση έχει αλλάξει πολύ λίγο στην τροχιά του σύγχρονου καπιταλισμού. Σε αυξανόμενους αριθμούς, οι πολιτικοί της κεντροαριστεράς και της κεντροδεξιάς φαίνονται εξίσου υπάκουοι υπηρέτες της συγχώνευσης καπιταλιστικής κυβέρνησης που συνιστά τον σύγχρονο καπιταλισμό με όλες τις αποτυχίες και τα ελαττώματα του. Έτσι, η σημερινή δεξιά πετυχαίνει εάν, πότε και όπου μπορεί να εμφανιστεί ως μη κεντρώος, οι υποψήφιοί της είναι ρητά αντικεντρικοί. Η αριστερά είναι πιο αδύναμη επειδή πάρα πολλά από τα προγράμματά της φαίνονται ακόμα να συνδέονται με την ιδέα ότι οι κυβερνητικές παρεμβάσεις θα διορθώσουν ή θα αντισταθμίσουν τις αδυναμίες του καπιταλισμού.

• Εν ολίγοις, ο μαζικός θυμός αποσυνδέεται από τον παρακμιακό καπιταλισμό εν μέρει επειδή η αριστερά, η δεξιά και το κέντρο αρνούνται, αποφεύγουν ή παραμελούν τη σύνδεσή τους. Ο μαζικός θυμός δεν μεταφράζεται ούτε μετατρέπεται σε ρητή αντικαπιταλιστική πολιτική εν μέρει επειδή πολύ λίγα οργανωμένα πολιτικά κινήματα οδηγούν με αυτόν τον τρόπο.

Έτσι, η Ρέιτσελ Ριβς, η καγκελάριος του Οικονομικού στη νέα κυβέρνηση του Εργατικού Κόμματος της Βρετανίας -η ανώτατη οικονομική στελέχη της- ανακοινώνει ευθαρσώς: «Δεν υπάρχουν πολλά χρήματα εκεί». Προετοιμάζει το κοινό – και προληπτικά δικαιολογεί τη νέα κυβέρνηση – για το πόσο λίγα θα προσπαθήσει να κάνει η νέα κυβέρνηση. Προχωρά παραπέρα και ορίζει τον βασικό της στόχο ως «το ξεκλείδωμα των ιδιωτικών επενδύσεων». Ακόμη και οι λέξεις που επιλέγει καθρεφτίζουν αυτό που θέλουν να ακούσουν οι παλιοί Συντηρητικοί και θα έλεγαν οι ίδιοι. Στους φθίνοντες καπιταλισμούς, οι εκλογικές αλλαγές μπορούν και συχνά χρησιμεύουν για την αποφυγή ή τουλάχιστον την αναβολή της πραγματικής αλλαγής.

Τα λόγια του καγκελαρίου Ριβς διαβεβαιώνουν τις μεγάλες εταιρείες και το 1 τοις εκατό που πλουτίζουν ότι το Εργατικό Κόμμα του Στάρμερ δεν θα τις φορολογήσει βαριά. Αυτό έχει σημασία αφού ακριβώς στις μεγάλες εταιρείες και στους πλούσιους βρίσκονται τα «πολλά χρήματα». Ο πλούτος του κορυφαίου 1% θα μπορούσε εύκολα να χρηματοδοτήσει μια πραγματικά δημοκρατική ανοικοδόμηση μιας σοβαρά εξαντλημένης οικονομίας του Ηνωμένου Βασιλείου μετά το 2008. Σε πλήρη αντίθεση, τα τυπικά προγράμματα των Συντηρητικών που δίνουν προτεραιότητα στις ιδιωτικές επενδύσεις είναι αυτά που έφεραν το Ηνωμένο Βασίλειο στη σημερινή θλιβερή του κατάσταση. Αυτοί ήταν το πρόβλημα. δεν είναι η λύση.

Το Εργατικό Κόμμα ήταν κάποτε σοσιαλιστικό. Ο σοσιαλισμός σήμαινε κάποτε μια ενδελεχή κριτική του καπιταλιστικού συστήματος και υπεράσπιση κάτι εντελώς διαφορετικού. Οι σοσιαλιστές αναζήτησαν εκλογικές νίκες για να κερδίσουν την κυβερνητική εξουσία και να τη χρησιμοποιήσουν για να μεταφέρουν την κοινωνία σε μια μετακαπιταλιστική τάξη πραγμάτων. Αλλά το σημερινό Εργατικό Κόμμα έχει πετάξει αυτή την ιστορία. Θέλει να διαχειριστεί τον σύγχρονο βρετανικό καπιταλισμό λίγο λιγότερο σκληρά από τους Συντηρητικούς. Λειτουργεί για να πείσει τη βρετανική εργατική τάξη ότι το «λιγότερο σκληρό» είναι το καλύτερο που μπορούν να ελπίζουν και να ψηφίσουν. Και οι Βρετανοί Συντηρητικοί μπορούν πράγματι να χαμογελάσουν και να εγκρίνουν συγκαταβατικά ένα τέτοιο Εργατικό Κόμμα ή αλλιώς να διαφωνήσουν μαζί του για το πόση σκληρότητα «χρειάζεται» ο σημερινός καπιταλισμός.

Ο Μακρόν, επίσης κάποτε σοσιαλιστής, παίζει παρόμοιο ρόλο στη Γαλλία. Πράγματι, το ίδιο κάνουν ο Μπάιντεν και ο Τραμπ στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Τζάστιν Τριντό στον Καναδά και ο Όλαφ Σολτς στη Γερμανία. Όλοι προσφέρουν διοικήσεις των σύγχρονων καπιταλισμών τους. Κανένα δεν έχει προγράμματα που στοχεύουν στην επίλυση βασικών, συσσωρευμένων και επίμονα άλυτων προβλημάτων των σύγχρονων καπιταλισμών. Οι λύσεις θα απαιτούσαν πρώτα να παραδεχτούμε ποια είναι αυτά τα προβλήματα: κυκλικά επαναλαμβανόμενη αστάθεια, ολοένα και πιο άνιση κατανομή εισοδήματος και πλούτου, χρηματική διαφθορά της πολιτικής, των μέσων μαζικής ενημέρωσης και του πολιτισμού και όλο και πιο καταπιεστικές εξωτερικές πολιτικές που αποτυγχάνουν να αντισταθμίσουν τον παρακμιακό δυτικό καπιταλισμό. Η επίμονη άρνηση σε όλη τη συλλογική Δύση αποκλείει την παραδοχή αυτών των προβλημάτων, πόσο μάλλον τη διαμόρφωση λύσεων σε αυτά υφασμένα σε προγράμματα για πραγματική αλλαγή. Οι εναλλακτικές κυβερνήσεις διαχειρίζονται, δεν τολμούν να οδηγήσουν.

• Θα έσπαγε ένα καθεστώς Kamala Harris-Tim Walz με αυτό το μοτίβο;

Οι διοικήσεις τους θα πειραματιστούν και ίσως θα ταλαντεύονται μεταξύ των πολιτικών ελεύθερου εμπορίου και προστατευτισμού – όπως έκαναν συχνά οι προηγούμενες καπιταλιστικές κυβερνήσεις. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, τα πρόσφατα βήματα του Δημοκρατικού Κόμματος και των Δημοκρατικών προς τον οικονομικό εθνικισμό εξακολουθούν να αποτελούν εξαιρέσεις που επιδιώκουν την ψήφο στις ακόμη ευρέως διαδεδομένες δεσμεύσεις για τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Οι δυτικές μεγάλες εταιρείες, συμπεριλαμβανομένων πολλών με έδρα στις Ηνωμένες Πολιτείες, καλωσορίζουν το νέο ρόλο της Κίνας ως παγκόσμιου πρωταθλητή του ελεύθερου εμπορίου (ακόμα και αν ανταποκρίνεται μέτρια στους δασμούς και τους εμπορικούς πολέμους που ξεκίνησε η συλλογική Δύση). Η υποστήριξη παραμένει ισχυρή για τις διαπραγματεύσεις για τη διαμόρφωση γενικά αποδεκτών παγκόσμιων τμημάτων εμπορικών και επενδυτικών ροών. Τα τελευταία θεωρούνται κερδοφόρα καθώς και μέσο για την αποφυγή επικίνδυνων πολέμων. Οι εκλογές θα συνεχίσουν να περιλαμβάνουν συγκρούσεις μεταξύ των τάσεων ελεύθερου εμπορίου και προστατευτισμού του καπιταλισμού.

• Αλλά το πιο θεμελιώδες ζήτημα των εκλογών του 2024 είναι η μαζική οργή στη συλλογική Δύση που προκαλείται από την ιστορική παρακμή της και τις επιπτώσεις αυτής της παρακμής στη μάζα των μέσων πολιτών. Πώς αυτή η οργή θα διαμορφώσει τις εκλογές;

Η πιο ακροδεξιά πτέρυγα αναγνωρίζει και καβαλάει τον βαθύτερο θυμό χωρίς, φυσικά, να κατανοεί τη σχέση της με τον καπιταλισμό. Η Μαρίν Λεπέν, ο Νάιτζελ Φάρατζ και ο Τραμπ είναι όλα παραδείγματα. Όλοι χλευάζουν και χλευάζουν τις κεντροαριστερές και κεντροδεξιές κυβερνήσεις που απλώς διαχειρίζονται αυτό που απεικονίζουν ως βυθιζόμενο πλοίο που χρειάζεται νέα, διαφορετική ηγεσία. Αλλά η βάση των δωρητών (καπιταλιστική) και η μακροχρόνια ιδεολογία τους (φιλοκαπιταλιστική) τους εμποδίζουν να πάνε πέρα ​​από τον ακραίο αποδιοπομπαίο τράγο (μετανάστες, εθνοτικές μειονότητες, ετερόδοξες σεξουαλικές σχέσεις και ξένους δαίμονες).

Τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης επίσης δεν μπορούν να κατανοήσουν τη σχέση του μαζικού θυμού με τον καπιταλισμό. Έτσι απορρίπτουν τον θυμό ως παράλογο ή που προκαλείται από ανεπαρκή «μηνύματα» από κυρίαρχους παράγοντες επιρροής. Για πολλούς μήνες, οι κυρίαρχοι οικονομολόγοι θρηνούσαν για την «περίεργη» συνύπαρξη μιας «μεγάλης οικονομίας» και τις δημοσκοπήσεις που δείχνουν μαζική απογοήτευση για την «κακή» οικονομία. Με τον όρο «παράξενο» σημαίνουν «ηλίθιο» ή «άμαθο» ή «με πολιτικά κίνητρα/ανέντιμο»: σύνολα λέξεων συχνά συμπυκνώνονται σε «λαϊκιστικά».

• Η αριστερά ζηλεύει τη σημαντική μαζική βάση της ακροδεξιάς τώρα σε περιοχές της εργατικής τάξης.

Στις περισσότερες χώρες, η αριστερά έχει περάσει τις τελευταίες πολλές δεκαετίες προσπαθώντας να κρατήσει την εργατική της βάση καθώς το κεντροαριστερό κίνημα της κυρίαρχης τάσης την απέσυρε. Αυτό σήμαινε μια μεγαλύτερη ή μικρότερη μετατόπιση από κομμουνιστικές και αναρχικές σε όλο και πιο «μετριοπαθείς» σοσιαλιστικές και δημοκρατικές σχέσεις. Αυτή η αλλαγή περιλάμβανε την υποβάθμιση του στόχου ενός εντελώς διαφορετικού μετακαπιταλισμού προς όφελος του άμεσου στόχου ενός πιο ήπιου, ανθρώπινου καπιταλισμού που ενισχύεται από το κράτος όπου οι μισθοί και τα επιδόματα ήταν μεγαλύτερα, οι φόροι πιο προοδευτικοί, οι κύκλοι πιο ρυθμισμένοι και οι μειονότητες λιγότερο καταπιεσμένες. Για εκείνη την αριστερά, ο μαζικός θυμός που μπορούσε να αναγνωρίσει προήλθε από τις αποτυχίες να επιτύχει έναν τόσο μαλακότερο καπιταλισμό υποστηριζόμενο από το κράτος, όχι από την παρακμή του δυτικού καπιταλισμού.

Καθώς το δυναμικό κέντρο του καπιταλισμού μετακινήθηκε προς την Ασία και αλλού στον παγκόσμιο Νότο, η παρακμή άρχισε στα παλιά, λίγο πολύ εγκαταλελειμμένα κέντρα του. Οι παλιοί καπιταλιστές του κέντρου συμμετείχαν και ωφελήθηκαν πολύ καθώς το σύστημα μετέφερε το δυναμικό του κέντρο. Οι καπιταλιστές, κρατικοί και ιδιωτικοί, στα νέα κέντρα ωφελήθηκαν ακόμη περισσότερο. Στα παλιά κέντρα, οι πλούσιοι και οι ισχυροί μετέφεραν τα βάρη της παρακμής στις μάζες. Στα νέα κέντρα, οι πλούσιοι και οι ισχυροί συγκέντρωσαν τον νέο καπιταλιστικό πλούτο εκεί ως επί το πλείστον στα χέρια τους, αλλά με αρκετό νερό για να ικανοποιήσουν μεγάλες μερίδες της εργατικής τάξης τους. Έτσι λειτουργεί και πάντα ο καπιταλισμός. Για τη μάζα των εργαζομένων, ωστόσο, η πορεία προς τα πάνω όταν το δυναμικό κέντρο του καπιταλισμού είναι το μέρος όπου εργάζονται και ζουν είναι πολύ πιο ευχάριστο και ελπιδοφόρο από όταν αρχίζει η παρακμή. Η πτώση προκαλεί κατάθλιψη και τραύματα. Όταν τρέμουν χωρίς αποδοχή ή συζήτηση, συχνά μεταμορφώνονται σε θυμό.

Ο Πρωθυπουργός υπογράμμισε τις προοπτικές της ελληνικής οικονομίας και το φιλικό προς τις επενδύσεις επιχειρηματικό περιβάλλον που έχει ήδη προσελκύσει σημαντικές καναδικές επενδύσεις στην Ελλάδα, ενώ πρόσθεσε ότι υπάρχει περαιτέρω περιθώριο βελτίωσης.

Οι δύο ηγέτες αναφέρθηκαν ακόμα στη σημαντική παρουσία ελληνικών επιχειρήσεων στον Καναδά, καθώς και στη μεγάλη δυναμική που μπορεί να αναπτυχθεί στον τομέα του τουρισμού ανάμεσα στις δύο χώρες.

Συζητήθηκε επίσης η πρόκληση της κλιματικής αλλαγής και η αντιμετώπιση των ακραίων καιρικών φαινομένων. Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στη διάρκεια της συνάντησης στην ανάγκη συντονισμού, ετοιμότητας και εκπαίδευσης για την αντιμετώπιση πυρκαγιών, καθώς και των μεγα-πυρκαγιών.

Ο Πρωθυπουργός στάθηκε στις πρωτοβουλίες της Ελλάδας στον τομέα των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, καθώς και στη διαφοροποίηση των πηγών εφοδιασμού και την ενεργειακή ασφάλεια της Νότιας και Ανατολικής Ευρώπης μέσω της διαδυνδεσιμότητας.

Οι δύο ηγέτες έκαναν ιδιαίτερη αναφορά στην ελληνική κοινότητα. Ο Πρωθυπουργός υπογράμμισε τη σημασία του δικαιώματος της επιστολικής ψήφου, ενώ αναφέρθηκε στη στρατηγική για τον απόδημο Ελληνισμό. Μετά την ολοκλήρωση των διευρυμένων συνομιλιών οι δύο Πρωθυπουργοί παρέστησαν στην υπογραφή της συμφωνίας απόκτησης επτά νέων υπερσύγχρονων πυροσβεστικών αεροσκαφών, τύπου DHC-515.

Τζαστίν Τριντό: Η φιλία μεταξύ Καναδά και Ελλάδας είναι πολύ βαθιά

Καλωσορίζοντας τον Κυριάκο Μητσοτάκη ο Καναδός πρωθυπουργός τόνισε πως είναι μεγάλη χαρά για τον ίδιο να «καλωσορίζω τον φίλο μου, Κυριάκο, στον Καναδά. Έχουν παρέλθει 41 χρόνια από τότε που Έλληνας Πρωθυπουργός ήρθε στον Καναδά και οφείλεται στη φιλία του πατέρα μου με τον τότε Πρωθυπουργό Παπανδρέου που αυτό συνέβη την πρώτη φορά».

«Συνεπώς, αυτή τη φορά χαίρομαι που η δική μας φιλία σας έφερε εδώ σήμερα. Αλλά η φιλία μεταξύ Καναδά και Ελλάδας είναι πολύ βαθιά. Μία από τις πλέον υπερήφανες και επιτυχημένες κοινότητες της ελληνικής διασποράς είναι εδώ, στον Καναδά. Έχουμε βαθείς και αναπτυσσόμενους δεσμούς», είπε και συνέχισε:

«Οι προκλήσεις στον κόσμο απαιτούν φίλους με κοινές αρχές και προοπτικές που θα ενώσουν τις δυνάμεις τους και θα συνεργαστούν, είτε πρόκειται για τη Μέση Ανατολή είτε πρόκειται για μία από τις πραγματικές προκλήσεις στην Ανατολική Ευρώπη, στην Ουκρανία και αλλού, είτε πρόκειται για το πώς θα συνεχίσουμε να ενισχύουμε τις επενδύσεις, ακόμη και μέχρι τη μάχη ενάντια στην κλιματική αλλαγή και το πώς θα αντιμετωπίσουμε τις δασικές πυρκαγιές με καλή συνεργασία. Έχουμε πολλά να κάνουμε, πολλά ακόμη να κάνουμε, αλλά είμαι πραγματικά χαρούμενος που υποδέχομαι τον Πρωθυπουργό Μητσοτάκη εδώ. Χαίρομαι για την παρουσία σου εδώ, Κυριάκο», κατέληξε ο κ. Τριντό.

Κυριάκος Μητσοτάκης: Τονίζουμε τις κοινές αξίες που ενώνουν τις δύο χώρες μας

«Είναι μεγάλη χαρά που βρίσκομαι στον Καναδά, μετά από 41 χρόνια», είπε με την σειρά του ο Κυριάκος Μητσοτάκης και συνέχισε:

«Είναι πραγματική τιμή για μένα να επισκέπτομαι τον Καναδά και να περνάω αυτή την πολύ, πολύ σημαντική ημέρα μαζί με τον καλό μου φίλο, τον Πρωθυπουργό Τριντό, αλλά και να συναναστρέφομαι μία από τις πιο δυναμικές κοινότητες της ελληνικής διασποράς, την ελληνοκαναδική κοινότητα. Σήμερα είναι μια πολύ σημαντική ημέρα καθώς γιορτάζουμε την Ημέρα της Ελληνικής Ανεξαρτησίας».

«Βέβαια, όμως, είναι επίσης μια ευκαιρία να κάνουμε έναν απολογισμό των διμερών μας σχέσεων, να τονίσουμε τις κοινές αξίες που ενώνουν τις δύο χώρες μας σε περιόδους σημαντικών παγκόσμιων γεωπολιτικών προκλήσεων. Η Ελλάδα και ο Καναδάς στέκονται δίπλα-δίπλα, υπερασπιζόμενοι τη διεθνή τάξη που βασίζεται σε κανόνες. Και βέβαια, θα είναι μια ευκαιρία να μιλήσουμε και για τους οικονομικούς μας δεσμούς».

«Είναι μια ευκαιρία για εμένα να επισημάνω στην καναδική επιχειρηματική κοινότητα ότι η Ελλάδα έχει αλλάξει και ότι έχουμε αφήσει πίσω μας τα δύσκολα χρόνια της κρίσης. Επίσης, θα είναι μια ευκαιρία να υπογράψουμε σημαντικές συμφωνίες που θα εδραιώσουν τη συνεργασία μας όσον αφορά στην αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής.

Η Ελλάδα θα είναι η πρώτη χώρα -και υπάρχουν πολλές άλλες που περιμένουν- που θα προμηθευτεί τα νέα πυροσβεστικά αεροσκάφη Canadair, και θα είμαστε σε θέση να επικυρώσουμε και να υπογράψουμε αυτή τη συμφωνία σε λίγο.

«Υπάρχουν, λοιπόν, πολλά να συζητήσουμε σε μια επίσκεψη που έχει και πολιτική αλλά και συναισθηματική διάσταση για εμένα. Και μάλιστα, πρέπει να πω ότι βρήκα μια φωτογραφία σας το 1983, με τον πατέρα σας, όταν επισκεφτήκατε την Ακρόπολη. Ήσασταν πολύ νέος τότε, αλλά 41 χρόνια είναι μεγάλο χρονικό διάστημα. Χαίρομαι που μπορώ να περάσω αυτή τη σημαντική ημέρα εδώ μαζί σας και με την ελληνική κοινότητα».

Τριντό: Εντυπωσιακή η αλλαγή στην κατάσταση της ελληνικής οικονομίας

«Αλλά πρέπει να πω ότι ο Πρωθυπουργός είναι μετριόφρων», απάντησε ο κ. Τριντό, τονίζοντας ότι «η αλλαγή στην κατάσταση της ελληνικής οικονομίας -στην πραγματικότητα είναι πολύ περισσότερο από αλλαγή- είναι εντυπωσιακή».

«Αυτό που έχετε καταφέρει να επιτύχετε όσον αφορά την οικονομική ισχύ της Ελλάδας αυτή τη στιγμή είναι εξαιρετικό και είμαστε ευτυχείς που συνεχίζουμε να έχουμε ρόλο στην απίστευτη ανάπτυξη που βιώνετε», σημείωσε.

To πρόγραμμα Μητσοτάκη για αύριο (25/3) στο Τορόντο

Το πρωί της Δευτέρας, ο πρωθυπουργός θα μεταβεί στο Τορόντο, όπου στις 18:00 ώρα Ελλάδας θα έχει συνάντηση με τον επαρχιακό πρωθυπουργό του Οντάριο, Doug Ford.

Στις 18:30 (ώρα Ελλάδος), ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα λάβει μέρος σε εκδήλωση του Economic Club of Canada, όπου θα έχει συζήτηση με τον επιχειρηματία Nik Nanos. Θα ακολουθήσει συνάντηση με επιχειρηματίες και γεύμα προς τιμήν του πρωθυπουργού.

Στις 21:00, ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα επισκεφθεί ερευνητικό κέντρο στο Mars Discovery District.

Στις 00:30 μετά τα μεσάνυχτα, πάντα σε ώρα Ελλάδας, ο πρωθυπουργός θα παραστεί και θα μιλήσει σε ομογενειακή εκδήλωση στο Συνεδριακό Κέντρο του Τορόντο, στην οποία θα συμμετάσχει και ο Πρωθυπουργός του Καναδά Τζάστιν Τριντό.

Ο πρωθυπουργός αφού παρευρεθεί στη δοξολογία για την εθνική εορτή της 25ης Μαρτίου στον Ναό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, θα παρακολουθήσει μαζί με τον Τριντό την παρέλαση συλλόγων της Ελληνικής Κοινότητας Μείζονος Μόντρεαλ.

Στη συνάντηση με τον Τριντό θα κυριαρχήσουν τα εξής θέματα:

• Ενίσχυση των διμερών σχέσεων
• Έμφαση σε εμπορική / οικονομική συνεργασία
• Διεθνείς προκλήσεις
• Ανάδειξη ιστορικών δεσμών

Η ελληνική ομογένεια, που υπολογίζεται σε 350.000 άτομα θα βρεθεί στο επίκεντρο της επίσκεψης του Πρωθυπουργού. Στην πρώτη γραμμή θα βρεθεί το ιστορικό, όπως χαρακτηρίζεται, δικαίωμα της επιστολικής ψήφου στις ευρωεκλογές.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα απευθύνει νέο κάλεσμα στους Έλληνες του Καναδά που έχουν δικαίωμα ψήφου να εγγραφούν στη σχετική πλατφόρμα με την επιστοική ψήφο με στόχο τη διεύρυνση της συμμετοχής στις ευρωεκλογές της 9ης Ιουνίου.

Ενα σημαντικό κομμάτι της πρωθυπουργικής επίσκεψης στο Μόντρεαλ θα αποτελέσει η υπογραφή της συμφωνίας για την προμήθεια επτά Canadair στην Ελλάδα.

Η συμφωνία προβλέπει την αγορά πέντε αεροσκαφών για τις ανάγκες της Πυροσβεστικής και ακόμη δύο, μέσω του μηχανισμού πολιτικής προστασίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το συνολικό κόστος της συμφωνίας φτάνει τα 360 εκατομμύρια ευρώ.

Το πρωί της Δευτέρας, 25/3, ο πρωθυπουργός θα μεταβεί στο Τορόντο, όπου στις θα έχει συνάντηση με τον επαρχιακό πρωθυπουργό του Οντάριο, Νταγκ Φορντ ενώ θα θα είναι κεντρικός ομιλητής σε κοινό επιχειρηματιών στο Economic Club of Canada στο Τορόντο μέρος σε εκδήλωση του Economic Club of Canada, όπου θα έχει συζήτηση με τον επιχειρηματία Νικ Νάνος. Θα ακολουθήσει συνάντηση με επιχειρηματίες και γεύμα προς τιμήν του πρωθυπουργού.

Παράλληλα, θα έχει συναντήσεις με επενδυτές, που εκπροσωπούν τράπεζες, εταιρείες ακινήτων και Logistic centers.

Ακολούθως ο κ. Μητσοτάκης θα επισκεφθεί το ερευνητικό κέντρο στο Mars Discovery District και η επίσκεψη θα ολοκληρωθεί με ομογενειακή εκδήλωση στο Συνεδριακό Κέντρο του Τορόντο, στην οποία θα συμμετάσχει και ο Τζαστίν Τριντό.

To ζευγάρι έδωσε όρκους αιώνιας πίστης, τον Μάιο του 2005, στο Μόντρελα. Σχεδό δύο δεκαετίες αργότερα όμως έμελλε όμως να σημάνει την έναρξη μιας διαφορετικής πορείας.

Στην ανακοίνωση του Τριντό στο Instagram αναφέρονται τα εξής: «Καλησπέρα σε όλους, η Σόφι κι εγώ θα θέλαμε να σας ανακοινώσουμε ότι ύστερα από δύσκολες συζητήσεις, αποφασίσαμε να ακολουθήσουμε διαφορετική πορεία».

«Θα παραμείνουμε όμως οικογένεια, με βαθιά αγάπη και εκτίμηση ο ένας για τον άλλον, κάτι που έχουμε χτίσει και θα συνεχίσουμε να χτίζουμε» επισημαίνεται ακόμη.

«Για το καλό των παιδιών μας, παρακαλούμε να σεβαστείτε την ιδιωτικότητά μας. Σας ευχαριστούμε» καταλήγει η ανακοίνωση.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Justin Trudeau (@justinpjtrudeau)

«Διέταξα να καταρριφθεί αντικείμενο αγνώστου ταυτότητας που παραβίασε τον καναδικό εναέριο χώρο», ανέφερε ο κ. Τριντό μέσω Twitter. «Απογειώθηκαν εσπευσμένα μαχητικά αεροσκάφη του Καναδά και των ΗΠΑ και αμερικανικό (καταδιωκτικό) F-22 έπληξε το αντικείμενο», διευκρίνισε.

Οι καναδικές ένοπλες δυνάμεις θα «περισυλλέξουν και θα αναλύσουν» τα συντρίμμια του «αντικειμένου», συμπλήρωσε.

Η υπουργός Άμυνας του Καναδά, η Ανίτα Άναντ, υπογράμμισε επίσης μέσω Twitter ότι συζήτησε με τον Αμερικανό ομόλογό της Λόιντ Όστιν και επαναβεβαίωσε ότι οι δύο χώρες θα «υπερασπίζονται πάντα από κοινού» την εθνική τους κυριαρχία.

Πρόκειται για το δεύτερο «αντικείμενο» που καταρρίπτεται από μαχητικό των ΗΠΑ μέσα σε περίπου 24 ώρες. Ιπτάμενο «αντικείμενο» που χονδρικά είχε «μέγεθος όσο ένα μικρό αυτοκίνητο» καταστράφηκε προχθές Παρασκευή διότι ήγειρε «απειλή για την ασφάλεια των αερομεταφορών», σύμφωνα με τον Τζον Κέρμπι, εκπρόσωπο του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας της αμερικανικής προεδρίας.

Οι δύο επιχειρήσεις καταγράφηκαν μια εβδομάδα μετά την κατάρριψη από την αμερικανική Πολεμική Αεροπορία αυτού που το Πεντάγωνο περιέγραψε ως κατασκοπευτικό μπαλόνι της Κίνας, η οποία αντέδρασε οργισμένα, αντιτείνοντας πως επρόκειτο για μετεωρολογικό αερόστατο που χρησιμοποιείτο για «επιστημονική έρευνα» κι απλώς εξετράπη της πορεία του και εισήλθε «ακούσια» στον αμερικανικό εναέριο χώρο.