Οι σκηνές που μας πρωτοήλθαν πέρσι από το Μπέργκαμο ή το Ηνωμένο Βασίλειο με τους υγειονομικούς συντετριμμένους να πρέπει να αποφασίσουν ποιος θα ζήσει και ποιος θα πεθάνει, ποιος θα διασωληνωθεί και ποιος θα αφεθεί, δεν είναι τόσο μακρινές, δεν αφορούν κάποιους… άλλους.

Ας πάρουμε τα προχτεσινά δεδομένα:

• 819 ασθενείς διασωληνωμένοι σε ΜΕΘ και 67 εκτός ΜΕΘ, στην αναμονή για κρεβάτι, με πρόχειρους αναπνευστήρες. Από αυτή τη λίστα της θανάσιμης αναμονής κάποιος θα πρέπει να επιλέξει τον «τυχερό», ο οποίος θα καταλάβει το κρεβάτι που θα αδειάσει. Ποιος το κάνει και με ποια κριτήρια;

Αλλά πριν φτάσουμε σε αυτή τη συζήτηση, θα πρέπει να συμφωνήσουμε ότι υπάρχει θέμα συζήτησης. «Δεν υπάρχουν πολίτες που χρειάζονται ΜΕΘ και δεν βρίσκουν» είπε με σιγουριά τις προάλλες ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης σε τηλεοπτική του συνέντευξη (STAR).

Η Ομοσπονδία Ενώσεων Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδας πήρε τη βοήθεια του Μενέλαου Λουντέμη για να απαντήσει στην πρωθυπουργική φράση, που πρέπει να έβγαλε απ’ τα ρούχα του και τον πιο ψύχραιμο υγειονομικό: «Ειπώθηκαν ψέματα που ντράπηκαν και τα ίδια, μιας και δεν ντρέπονταν τα στόματα που τα ’λεγαν».

Η κλινική εικόνα λίγο πριν από τη συνέντευξη είχε «στην επίσημη λίστα αναμονής για διακομιδή σε ΜΕΘ στα νοσοκομεία της Αττικής και των γύρω περιοχών 113 βαρέως πάσχοντες διασωληνωμένους εκτός ΜΕΘ, οι 82 από Covid-19, εκ των οποίων οι 37 στην αναμονή για χρονικό διάστημα τριών ημερών και πάνω».

Εικόνες σαν την προηγούμενη είναι «ρουτίνα» τις τελευταίες εβδομάδες και όχι μόνο στην Αττική. Η πληρότητα των νοσοκομείων ξεπερνά κάθε φαντασία κι ας έχουν μετατραπεί τα περισσότερα σε νοσοκομεία μίας νόσου. Το δημόσιο σύστημα υγείας, αποψιλωμένο σε υποδομές και ανθρώπινο δυναμικό, δοκιμάζεται σκληρά και απάνθρωπα. Λείπουν κοινά κρεβάτια, λείπουν ΜΕΘ, λείπει ειδικευμένο προσωπικό.

Ομως οι ανάγκες για νοσηλεία, απλή ή εντατική, αυξάνονται. Επιστήμονες και εργαζόμενοι δεν παύουν στιγμή να ζητούν την ενίσχυση του ΕΣΥ, προκειμένου οι ασθενείς να έχουν πρόσβαση στην περίθαλψη που δικαιούνται. Οι ακόμα πιο ειδικοί επιστήμονες προειδοποιούν ότι θα ζήσουμε πλέον με τις πανδημίες κι ότι ένα ισχυρό και καθολικά προσβάσιμο σύστημα υγείας είναι «επένδυση» ζωής. Οι κυβερνήσεις, πάλι, τα θεωρούν πεταμένα λεφτά! Και οι νοσοκομειακοί καλούνται να διαχειριστούν την αδυσώπητη πραγματικότητα.

Οι επιστήμονες με τους οποίους συνομιλήσαμε θεωρούν ότι επείγει ο προσδιορισμός κριτηρίων προτεραιότητας ασθενών σε δομές και υπηρεσίες υγειονομικής περίθαλψης όταν συντρέχει περίπτωση ανεπάρκειάς τους, ώστε να εξασφαλίζονται η διαφάνεια και η ειλικρίνεια. Και η δικαιοσύνη;

«Οχι, καθώς η έννομη τάξη μας (με την αρχή του σεβασμού της ανθρώπινης αξίας και τα θεμελιώδη δικαιώματα για την προστασία της ζωής και της υγείας) δεν αποδέχεται καμιά «θυσία» της ανθρώπινης ζωής υπό οποιεσδήποτε κρίσιμες συνθήκες για την εξυπηρέτηση άλλων σκοπών» ξεκαθαρίζει μιλώντας στην «Εφ.Συν.» ο Τάκης Βιδάλης, συνταγματολόγος, επιστημονικός συνεργάτης της Εθνικής Επιτροπής Βιοηθικής και εμπειρογνώμονας της Ε.Ε. Σε σχετικές επεξεργασίες έχουν προχωρήσει τόσο οι υγειονομικές αρχές αρκετών χωρών, εθνικές επιτροπές βιοηθικής, όσο και έγκριτες επιστημονικές εταιρείες. Οπως μας λέει, είναι μια μαύρη τρύπα για τη χώρα μας που έχει μείνει τελευταία στην Ευρώπη να αναλάβει την ευθύνη της απέναντι στο κρίσιμο ζήτημα.

• «Οφείλουμε να συζητήσουμε άμεσα, ανοιχτά και με επιχειρήματα το θέμα» τονίζει ο Παύλος Σούρλας, καθηγητής της Φιλοσοφίας του Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, διότι «το χάος, το σκοτάδι είναι εξ ορισμού άδικα. Το μείζον θέμα είναι να υπάρχουν διαφάνεια και ειλικρίνεια» ξεκαθαρίζει ο κ. Σούρλας.

Οι πολίτες (καθώς και οι οικογένειές τους) δικαιούνται να γνωρίζουν εκ των προτέρων τον τρόπο με τον οποίο το σύστημα υγείας θα τους παράσχει υγειονομική περίθαλψη, εφόσον συμβεί να προσβληθούν από τον ιό ή άλλη νόσο και έχει προκύψει ανεπάρκεια δομών και υπηρεσιών, γνώση που συνιστά έκφραση του συνταγματικά κατοχυρωμένου κοινωνικού δικαιώματος στην υγεία (άρθ. 21 παρ. 3 Σ.), επισημαίνει ο Τ. Βιδάλης.

Ποιος θα βάλει τα κριτήρια; Είναι αρμοδιότητα των ανεξάρτητων εθνικών επιτροπών βιοηθικής. Δεν είναι δουλειά του κράτους να ορίσει προτεραιότητες, ούτε πάλι των θεράποντων ιατρών, εξηγεί ο Παύλος Σούρλας, που θήτευσε στην Εθνική Επιτροπή Βιοηθικής την περίοδο 2003-2009. «Το κράτος απαγορεύεται να το πράξει. Θα ήταν σαν να κατηγοριοποιεί τους πολίτες, γεγονός συνταγματικά απαράδεκτο». Από την άλλη, μας λέει, μέσα στα νοσοκομεία δυστυχώς κυριαρχούν τα ποσοτικά κριτήρια (π.χ. ηλικία) και όχι τα ποιοτικά (π.χ. συννοσηρότητες). Απαράδεκτα και τα μεν και τα δε. «Υπάρχουν ζωές που αξίζουν περισσότερο από τις άλλες; Και μπορεί να λαμβάνεται υπόψη μόνο το ηλικιακό κριτήριο; Θα αφήσουμε δηλαδή τους ηλικιωμένους στην τύχη τους;» διερωτάται και σχολιάζει ότι, εκτός των άλλων, θα ήταν αντιφατικό από τη μία να προηγούνται στους εμβολιασμούς και από την άλλη να έρχονται τελευταίοι στη φροντίδα.

Tο υγειονομικό προσωπικό -ιδίως οι γιατροί και νοσηλευτές που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή αντιμετωπίζοντας επείγοντα περιστατικά- δεν είναι θεμιτό να αναλαμβάνει αποκλειστικά και «εν θερμώ» το ηθικό βάρος μιας επιλογής ασθενών για την κατά προτεραιότητα περίθαλψη σε συνθήκες ανεπάρκειας του συστήματος υγείας, επισημαίνει ο Τ. Βιδάλης. «Πρέπει να υποστηρίζονται στη λήψη αποφάσεων μεγάλης ηθικής σημασίας, ώστε να εκτελούν κατά το δυνατόν απερίσπαστοι το έργο τους. Αυτό σημαίνει ότι, όταν προκύπτει η ανάγκη τέτοιων αποφάσεων σε συγκεκριμένα περιστατικά, ο θεράπων θα πρέπει να μπορεί να αναφέρεται σε κατευθυντήριες οδηγίες διατυπωμένες εκ των προτέρων με ευθύνη της πολιτείας, έστω και αν αυτές δεν έχουν χαρακτήρα κανόνων δικαίου» εξηγεί.

Ο προσδιορισμός κριτηρίων προτεραιότητας, ξεκαθαρίζουν οι δύο επιστήμονες, σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει την εγκατάλειψη των προσπαθειών από την πλευρά της πολιτείας για την αποφυγή ενός τέτοιου ζητήματος. Η τελευταία δεσμεύεται απόλυτα από το κοινωνικό δικαίωμα στην υγεία να εξασφαλίζει επάρκεια πόρων και υπηρεσιών υγειονομικής περίθαλψης όλου του πληθυσμού.

Σύμφωνα με τον Τ. Βιδάλη, τρεις είναι οι θεμελιώδεις αρχές με βάση τις οποίες μπορούν να προσδιοριστούν επιμέρους κριτήρια για την προτεραιότητα της περίθαλψης ασθενών:

1. Η αρχή της προστασίας της ανθρώπινης ζωής (κάθε άνθρωπος έχει ίσο με τους άλλους δικαίωμα στη ζωή, ανεξάρτητα από οποιαδήποτε διάκριση -βιολογική, κοινωνική, πολιτισμική κ.λπ.- όπως επίσης και ανεξάρτητα από τον κίνδυνο τον οποίο αντιμετωπίζει η ζωή του), που συνδέεται άρρηκτα με τον σεβασμό της ανθρώπινης αξίας όπως αυτή κατοχυρώνεται από κείμενα του διεθνούς δικαίου και εθνικά συνταγματικά κείμενα.
2. Η δίκαιη κατανομή των διαθέσιμων πόρων και υπηρεσιών υγείας (πρόσβαση του καθένα σε δομές και υπηρεσίες υγείας ανάλογα με τις ανάγκες του), που επίσης εκφράζεται με το κοινωνικό δικαίωμα στην υγεία.
3. Η ανταπόκριση του (εν ανεπαρκεία πόρων) συστήματος στις ανάγκες όσο το δυνατόν περισσότερων ασθενών (διατήρηση και, ει δυνατόν, ανανέωση των διαθέσιμων πόρων, συμπεριλαμβανομένης της υγειονομικής προστασίας του προσωπικού στις νοσηλευτικές μονάδες, ώστε οι υπηρεσίες του να παραμένουν διαρκώς διαθέσιμες για την εξυπηρέτηση των περιστατικών).

Για τον Π. Σούρλα «εμπλέκονται όλες οι αρχές -ηθικές και πολιτικές- οι οποίες ισχύουν καταρχήν, διότι έχουμε πολλές αντιφάσεις σύγκρουσης μεταξύ των αρχών. Ακόμα και ορισμένες που θεωρούσαμε απόλυτες, όπως είναι η αρχή της διαφάνειας και της ειλικρίνειας, η αρχή της προστασίας της ζωής» εξηγεί και καταλήγει: «Σε ακραίες περιπτώσεις κατ’ ανάγκη κάποιες αρχές θα πάνε πιο πίσω και κάποιες πιο μπροστά».

Αρα πώς λύνεται το πρόβλημα;

Α) Πρόσβαση σε δομές και υπηρεσίες περίθαλψης, όταν παρατηρείται ανεπάρκεια, πρέπει να έχουν κατά πρώτο λόγο οι ασθενείς που αντιμετωπίζουν άμεση απειλή για τη ζωή τους, ανεξαρτήτως αιτίας της απειλής (Covid ή λοιπή νοσηρότητα), αναφέρει ο Τ. Βιδάλης. Η αποτίμηση του κινδύνου κατά περίπτωση πρέπει να γίνεται με αντικειμενικά κριτήρια της ιατρικής επιστήμης, κατ’ αρχήν στη βάση ήδη καθιερωμένων αλγόριθμων που πρέπει να είναι γνωστοί σε κάθε θεράποντα.

Η έννοια της «ζωής» εδώ, μας λέει, αφορά το απλό γεγονός της φυσικής ύπαρξης και δεν πρέπει να σχετίζεται ούτε με συγκεκριμένο προσδόκιμο επιβίωσης ούτε με μια συγκεκριμένη «ποιότητα ζωής». Επομένως «προτεραιότητα δεν έχουν εξ ορισμού νεότερες ηλικίες ούτε όσοι ικανοποιούν αλγόριθμους «ποιότητας ζωής» (π.χ. των γνωστών στις ΗΠΑ «Quality Adjusted Life Years/QUALYs»): η αδιαφοροποίητη προστασία της ζωής και ο σεβασμός της ανθρώπινης αξίας όλων επιβάλλουν αβίαστα αυτό το συμπέρασμα».

Β) Προτεραιότητα, σύμφωνα με τον ίδιο, έχουν στη συνέχεια όσοι ασθενείς αντιμετωπίζουν άμεσο κίνδυνο μη αναστρέψιμης σοβαρής βλάβης της σωματικής ή ψυχικής τους υγείας, επίσης ανεξαρτήτως αιτίας. Κι εδώ οι έννοιες του «άμεσου» κινδύνου και της «σοβαρής βλάβης» προσδιορίζονται, επίσης κατά περίπτωση, στη βάση αμιγώς ιατρικής εκτίμησης που πρέπει να τεκμηριώνεται με αντικειμενικό τρόπο (evidence-based). «Η προτεραιότητα αυτών των ασθενών δικαιολογείται από το ότι καθυστερήσεις στην περίθαλψή τους μπορεί να συνεπάγονται σοβαρές προσβολές θεμελιωδών δικαιωμάτων τους και εν τέλει της συνολικής αυτονομίας τους» προσθέτει.

Τα παραπάνω κριτήρια χρειάζεται να συνδυάζονται με δύο πρόσθετα, μας λέει. Το πρώτο αφορά την προτεραιότητα μεταξύ ασθενών που αντιμετωπίζουν εξίσου άμεση απειλή για τη ζωή τους ή άμεσο κίνδυνο μη αναστρέψιμης σοβαρής βλάβης της υγείας τους, όσων ανήκουν στο υγειονομικό προσωπικό των νοσοκομείων, μεταξύ των οποίων πρέπει να προηγούνται όσοι εργάζονται σε τμήματα επειγόντων περιστατικών και ΜΕΘ. Το δεύτερο αφορά την προτεραιότητα μεταξύ των λοιπών ασθενών στις ίδιες καταστάσεις, όσων αναμένεται να βελτιωθούν ή να αποθεραπευθούν στον συντομότερο χρόνο, ώστε οι εν ανεπαρκεία δομές και υπηρεσίες να απελευθερώνονται το γρηγορότερο δυνατόν για επόμενα περιστατικά [οι σχετικές αξιολογήσεις πρέπει επίσης να βασίζονται σε ιατρικές κρίσεις με εχέγγυα αντικειμενικότητας (evidence-based)].

Προβλέπονται και όροι εφαρμογής που είναι αναγκαίοι, μας λέει ο Τ. Βιδάλης. Ποιοι είναι αυτοί;

● Οι αποφάσεις για την προτεραιοποίηση πρέπει να χρησιμοποιούν τα συνιστώμενα κριτήρια ως γενικό πλαίσιο και να εξειδικεύονται ανά περιστατικό με πρωτοβουλία των υπεύθυνων γιατρών, αφού οι ιδιαιτερότητες κάθε περίπτωσης είναι αδύνατον να προβλεφθούν εκ των προτέρων και in abstracto.

● Να έχει ορισθεί στη νοσηλευτική μονάδα υπεύθυνη ομάδα γιατρών για την προτεραιοποίηση, ώστε η διαδικασία να προχωρεί άμεσα. Η ομάδα πρέπει να είναι επιφορτισμένη με τη συγκριτική αξιολόγηση των δεδομένων κάθε περιστατικού, στη βάση αντικειμενικών ιατρικών κριτηρίων και πάντοτε με τη συμμετοχή των εκάστοτε θεραπόντων.

● Ασθενείς που έπονται στην προτεραιοποίηση πρέπει να υποστηρίζονται πλήρως, ώστε να μην κινδυνεύει με επιδείνωση η κατάστασή τους, να επαναξιολογούνται δε άμεσα εφόσον συμβεί αυτό. Η απόσυρση ασθενούς από ΜΕΘ στην οποία έχει εισαχθεί κατά προτεραιότητα δεν μπορεί να αποκλειστεί αν η θεραπεία καταστεί ανώφελη ή η κατάστασή του έχει βελτιωθεί ουσιαστικά ή σταθεροποιηθεί και επόμενο περιστατικό που συνέβη να επιδεινώθηκε επαναξιολογηθεί ως αντικειμενικά σοβαρότερο.

● Να ζητείται και να λαμβάνεται η συναίνεση του ίδιου του ασθενούς, εφόσον αυτό είναι δυνατόν, ή αλλιώς των οικείων του για οποιαδήποτε ιατρική πράξη επείγουσας περίθαλψης (εισαγωγή σε ΜΕΘ κ.λπ.), σύμφωνα με τις ειδικές προβλέψεις της ισχύουσας νομοθεσίας (άρθ. 8 της Σύμβασης του Οβιέδο, άρθ. 12 του Κώδικα Ιατρικής Δεοντολογίας). Είναι αυτονόητο ότι ο όρος αυτός απαιτείται μόνον αν είναι εφικτή η ικανοποίησή του σε εύλογο χρόνο, αλλιώς ο θεράπων έχει καθήκον να αυτενεργήσει προς το συμφέρον του ασθενούς.

● Το σύστημα της προτεραιοποίησης πρέπει να βασίζεται και να εξασφαλίζει ανά πάσα στιγμή τη διαφάνεια. Η υπεύθυνη ομάδα των γιατρών πρέπει να επικοινωνεί με τους οικείους των ασθενών και να τους ενημερώνει για την πορεία της περίθαλψης των τελευταίων.

Πηγή: efsyn.gr

Διαβάστε: Ποια είναι η μέθοδος “Triage” (Διαλογή νοσοούντων) που εφαρμόζεται στην “ιατρική των καταστροφών” και έχει εφαρμοστεί σε διάφορες περιπτώσεις, κυρίως πολέμων ή ακραίων καταστάσεων με πολλά θύματα.

Σύμφωνα με αποκάλυψη της Frankfurter Allgemeine Zeitung, επτά Ιατρικές Εταιρείες, μεταξύ των οποίων αυτές των Αναισθησιολόγων και των Εντατικολόγων, έχουν συντάξει έγγραφο με οδηγίες σχετικά με την σειρά υποδοχής των ασθενών στα νοσοκομεία, σε περίπτωση υπερφόρτωσής τους.

“Εάν δεν είναι πλέον εφικτό να εισαχθούν στις ΜΕΘ όλοι οι ασθενείς που βρίσκονται σε κρίσιμη κατάσταση, η κατανομή των περιορισμένων διαθέσιμων μέσων θα πρέπει να αποφασιστεί με βάση την διαλογή της ιατρικής καταστροφών”, αναφέρεται στο έγγραφο και τονίζεται ότι είναι “αναπόφευκτο” να γίνει επιλογή σχετικά με το ποια άτομα θα γίνουν δεκτά στις ΜΕΘ και ποια όχι.

Όπως επισημαίνει η FAZ, οι ειδικοί εισηγούνται ότι η Εντατική Θεραπεία δεν συνιστάται εφόσον ο ασθενής βρίσκεται σε μη αναστρέψιμη κατάσταση ή η θεραπεία είναι μάταιη, επειδή δεν αναμένεται ανάρρωση ή σταθεροποίηση του ασθενούς. Η απόφαση, τονίζεται, θα πρέπει, εάν είναι δυνατόν, να λαμβάνεται από δύο εντατικολόγους, έναν νοσηλευτή καθώς και άλλους γιατρούς.

Η ιεράρχηση θα πρέπει να γίνεται πάντα μεταξύ όλων των ασθενών, ανεξαρτήτως του πού βρίσκονται, γεγονός το οποίο σημαίνει ότι ακόμη και κάποιος που βρίσκεται ήδη σε ΜΕΘ, είναι πιθανό να χάσει την θέση του. Οι Ιατρικές Εταιρίες τονίζουν πάντως εμφατικά ότι δεν επιτρέπεται να γίνεται καμία ιεράρχηση με βάση την ηλικία ή “κοινωνικά κριτήρια”.

Το έγγραφο στο οποίο στηρίζεται η αποκάλυψη της FAZ

Σε απόσπασμα του εγγράφου αναφέρεται (μετάφραση μέσω Google translator από τη γερμανική γλώσσα):

“…Αποφάσεις σχετικά με την κατανομή των πόρων σε περίπτωση έκτακτης ανάγκηςκαι εντατικής θεραπείας στο πλαίσιο της πανδημίας COVID-19Κλινικές και δεοντολογικές συστάσειςη Γερμανική Διεπιστημονική Ένωση Εντατικής Φροντίδας και Επείγουσας Ιατρικής (DIVI),η γερμανική εταιρεία για τη διεπιστημονική έκτακτη και οξεία ιατρική (DGINA),η Γερμανική Εταιρεία Αναισθησιολογίας και Ιατρικής Εντατικής Φροντίδας (DGAI)η Γερμανική Εταιρεία Εσωτερικής Εντατικής Φροντίδας και Επείγουσας Ιατρικής (DGIIN)η Γερμανική Εταιρεία Πνευμονολογίας και Αναπνευστικής Ιατρικής (DGP)η Γερμανική Εταιρεία Παρηγορητικής Ιατρικής (DGP)και την Ακαδημία Δεοντολογίας στην Ιατρική (AEM) * 1Έκδοση που υιοθετήθηκε από τις επαγγελματικές ενώσεις στις 25 Μαρτίου 2020Περιεχόμενο1. Ιστορικό ……………………………………….. ………………………………………….. ………………… 12. Γενικές αρχές λήψης αποφάσεων …………………………………….. ………. 22.1. Ατομικές, βασισμένες σε ασθενείς βάσεις λήψης αποφάσεων2η2.2. Πρόσθετη βάση για αποφάσεις σε περίπτωση έλλειψης πόρων2η3.Προδικασίες και κριτήρια για αποφάσεις ιεράρχησης προτεραιοτήτων ………………………………… 33.1. Διαδικασία λήψης αποφάσεων ……………………………………….. …………………. 43.2. Κριτήρια για αποφάσεις προτεραιότητας ……………………………………… ………… 53.2.1. Αποφάσεις σχετικά με την εισαγωγή στην ΜΕΘ53.2.2. Αποφάσεις σχετικά με την αλλαγή του θεραπευτικού στόχου κατά τη διάρκεια της εντατικής θεραπείαςθεραπεία (επανεκτίμηση)73.3. Λοιπές καταστάσεις απόφασης που αφορούν την ιεράρχηση προτεραιοτήτων3.3.1. Προκλινικές αποφάσεις (π.χ. νοσοκομεία, υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης)83.3.2 Αποφάσεις στην αίθουσα έκτακτης ανάγκης83.3.3. Αποφάσεις σχετικά με το γενικό τμήμα8Λογοτεχνία, πληροφορίες σχετικά με την προετοιμασία αυτής της σύστασης9Εικ.: Λήψη αποφάσεων με ανεπαρκείς εντατικούς πόρους10οΒοήθεια τεκμηρίωσης για τον καθορισμό προτεραιοτήτων όταν οι πόροι είναι σπάνιοι111. ΙστορικόΣύμφωνα με την τρέχουσα κατάσταση της γνώσης σχετικά με την πανδημία COVID 19, είναι πιθανόότι στη Γερμανία σε σύντομο χρονικό διάστημα και παρά το γεγονός ότι έχει ήδη υπάρξει δυναμικότηταδεν αυξάνει πλέον επαρκείς εντατικούς ιατρικούς πόρους για όλους τους ασθενείς 2είναι διαθέσιμα που τα χρειάζονται. Οι αναμενόμενες συγκρούσεις στη λήψη αποφάσεωνΟι εντατικές ιατρικές θεραπείες ώθησαν τα μέλη των συμμετεχόντωνεπαγγελματικές ενώσεις, τις ακόλουθες συστάσεις για αποφάσεις σχετικά με τοανταλλαγή επειγόντων και εντατικών ιατρικών πόρων στο πλαίσιο του COVID-19 Pan για να δουλέψει demie.1 Το διοικητικό συμβούλιο της Ακαδημίας Δεοντολογίας στην Ιατρική υποστηρίζει τοονόματα συστάσεων2 Για καλύτερη αναγνωσιμότητα μόνο, αυτό το έγγραφο αναφέρεται μόνο στο αρσενικό, μη ουδέτερο φύλοχρησιμοποιημένη μορφή. Εκτός αν ορίζεται διαφορετικά, όλα τα φύλα είναι πάντα σημαίνουν.

Συστάσεις για την κατανομή των πόρων σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης και Φάρμακο εντατικής θεραπείας στην πανδημία COVID-192ηΕνόψει της υπάρχουσας έλλειψης συστάσεων στη Γερμανία γι ‘αυτόΟι συγγραφείς έχουν νόμιμους θεσμούς και προβλέψιμες επείγουσες ανάγκεςσε συντονισμό με τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου της ιατρικής και της επιστημονικήςΟι ειδικευμένες εταιρείες αποφάσισαν να αναπτύξουν αυτή τη σύσταση. Εσείςιατρικά καιστήριξη λήψης αποφάσεων βάσει κριτηρίων και διαδικασιών δεοντολογικού χαρακτήραπροσφορά. Εκπρόσωποι ιατρών έκτακτης ανάγκης και εντατικής θεραπείας, ιατρικήςτο δίκαιο και τους άλλους κλάδους.

Οι συγγραφείς και οι σχολιαστές αναφέρονται στο προσάρτημα

1.Οι συστάσεις βασίζονται σε νέες επιστημονικές γνώσεις.πρακτική εμπειρία και άλλες σχετικές εξελίξεις.κουνάει. Η τρέχουσα έκδοση μπορεί να βρεθεί στο www.divi.de. Ένα σχόλιοΗ σύσταση αυτή ενθαρρύνεται ρητά.2. Γενικές αρχές λήψης αποφάσεωνΟι αποφάσεις για ιατρική περίθαλψη γίνονται πάντοτε ενώπιον τουλόγω των αναγκών του συγκεκριμένου ασθενούς (με επίκεντρο τον ασθενή) (βλ2.1). Εκτός από αυτό πάντα έρχεται σε ισχύ η ατομική ηθική εκτίμησημε την ιεράρχηση προτεραιοτήτων σε περίπτωση έλλειψης κεφαλαίων, μια εξατομικευμένη προοπτική(βλέπε σημείο 2.2).2.1.

Ατομικές, βασισμένες σε ασθενείς βάσεις λήψης αποφάσεωνΗ ένδειξη και η θέληση του ασθενούς αποτελούν τη βάση για κάθε άτομο με επίκεντρο τον ασθενήΑπόφαση:o Η εντατική φροντίδα δεν αναφέρεται εάνo Η διαδικασία της θάνατης ξεκίνησε αμείλικτα,o Η θεραπεία θεωρείται ιατρικά απελπιστική επειδή δεν υπάρχειΑπαιτείται βελτίωση ή σταθεροποίηση ήo επιβίωση λόγω μόνιμης παραμονής στη μονάδα εντατικής θεραπείαςθα ήταν δεσμευμένο.o Οι ασθενείς που αρνούνται την εντατική θεραπεία δεν γίνονται φάρμακα εντατικής θεραπείαςαντιμετωπίζονται. Αυτό μπορεί να γίνει με βάση την τρέχουσα εκφρασμένη, δηλωμένη (π.χ.μια εκ των προτέρων οδηγία), προγενέστερα διατυπωθείσες ή τεκμηριωμένες διαθήκεςφακό.2.2. Πρόσθετη βάση για αποφάσεις σε περίπτωση έλλειψης πόρωνΕάν οι πόροι είναι ανεπαρκείς, πρέπει να ληφθεί αναπόφευκτα απόφασηπου οι εντατικοί ασθενείς υποβάλλονται σε θεραπεία με φάρμακα οξείας / εντατικής θεραπείας και τα οποίαδεν θα πρέπει να θεραπεύεται (ή πλέον) σε φάρμακα οξείας / εντατικής θεραπείας. Αυτό είναιυποδηλώνει περιορισμό της θεραπείας που επικεντρώνεται στον ασθενήδιαζύγιο, το οποίο δημιουργεί τεράστιες συναισθηματικές και ηθικές προκλήσειςομάδα δράσης αντιπροσωπεύει.Αν δεν γίνουν δεκτοί όλοι οι κριτικά ασθενείς στη μονάδα εντατικής θεραπείαςπρέπει να είναι ανάλογη με την ταξινόμηση στην ιατρική καταστροφών

Συστάσεις για την κατανομή των πόρων σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης και Φάρμακο εντατικής θεραπείας στην πανδημία COVID-193ηΗ διανομή περιορισμένων πόρων μπορεί να αποφασιστεί. Απαιτείδιαφανή, ιατρικά και δεοντολογικά θεμελιωμένα κριτήρια για τα τότε αναγκαίαΠροτεραιότητα. Μια τέτοια προσέγγιση μπορεί να ανακουφίσει τις εμπλεκόμενες ομάδες και αυτόΕνίσχυση της εμπιστοσύνης του κοινού στη διαχείριση κρίσεων στα νοσοκομεία.Η ιεράρχηση δεν είναι ρητά με την πρόθεση των ανθρώπων ήΑνθρώπινη ζωή, αλλά λόγω της υποχρέωσης να ασχοληθεί με την (περιορισμένηδέκα) πόρους όσο περισσότεροι ασθενείς έχουν μια ευεργετική συμμετοχή στην ιατρικήγια να καταστεί δυνατή η κάλυψη των επιτοκίων σε συνθήκες κρίσης.

Επομένως, η ιεράρχηση των ασθενών πρέπει να βασίζεται στο κριτήριο της κλινικήςνα προσανατολιστεί η προοπτική επιτυχίας , η οποία δεν αποτελεί απόφαση υπό την έννοια της “καλύτερης επιλογής”, αλλά την παραίτηση από τη θεραπεία για όσους δεν έχουν ήυπάρχουν ελάχιστες πιθανότητες επιτυχίας. Η προτεραιότητα θα είναι εκείνηαντιμετωπίζονται κλινικά σε ιατρική έκτακτης ανάγκης ή εντατικής θεραπείας, η οποία έχει ως αποτέλεσμα υψηλότερο επίπεδοΗ πιθανότητα επιβίωσης ή μια καλύτερη συνολική πρόβλεψη (επίσης στην περαιτέρωΜάθημα). Η αξιολόγηση της κλινικής προοπτικής επιτυχίας πρέπει να γίνεται όσο το δυνατόν προσεκτικά.Η ιεράρχηση πρέπει πάντα να γίνεται- μεταξύ όλων των ασθενών που χρειάζονται εντατική θεραπεία,ανάλογα με το πού φροντίζονται (αίθουσα έκτακτης ανάγκης, γενικάμονάδα εντατικής θεραπείας).Η ιεράρχηση βασίζεται στην αρχή της ισότητας- δεν δικαιολογείται εντός της ομάδας των ασθενών με COVID-19- και δεν επιτρέπεται μόνο βάσει ημερολογιακής ηλικίας ή οφείλεται σε ειδικά κριτήρια.

Σημείωση: Για συνταγματικούς λόγους, η ανθρώπινη ζωή δεν πρέπει να είναι αντίθετη.. Ανθρώπινες ζωές να ζυγίζονται. Ταυτόχρονα, οι πόροι θεραπείας να χρησιμοποιείται με υπευθυνότητα. Αυτές οι συστάσεις βασίζονται στοσύμφωνα με τους συντάκτες, τις πλέον δικαιολογημένες δεοντολογικές αρχέςσε μια τραγική κατάσταση απόφασης. Τελική νομική ταξινόμηση δεν αποτελεί το αντικείμενο αυτών των συστάσεων”.