Όλα αυτά τα χρόνια που η σύζυγός του πάλευε για τη ζωή της, ο ίδιος στεκόταν διαρκώς στο πλευρό της, ακόμα και όταν οι επαγγελματικές υποχρεώσεις του τον έστελναν συχνά εκτός Αθήνας.

Μάλιστα, όταν το πρόβλημα υγείας της επανεμφανίστηκε, εκείνος αποχώρησε από την τεχνική ηγεσία του ΟΦΗ, προκειμένου να αφιερωθεί στην Μαστροκώστα και εγκατέλειψε την καριέρα του.

Τις δυσκολίες που βίωνε ο Δέλλας και λόγω απόστασης την περίοδο που ήταν προπονητής στον ΟΦΗ, αποκάλυψε μέσα από μία συγκλονιστική ανάρτησή του ο πρώην Γενικός Διευθυντής του Creta Media Group, Μανώλης Αλεξάκης.

Ο ίδιος τόνισε ότι την περίοδο που ο «Κολοσσός» ήταν προπονητής του ΟΦΗ, ο Δέλλας έπαιρνε κάθε ημέρα την τελευταία πτήση για Αθήνα από την Κρήτη και επέστρεφε στο Ηράκλειο την επόμενη το πρωί άυπνος, μόνο και μόνο για να βρίσκεται έστω και για λίγες ώρες δίπλα στη γυναίκα της ζωής του:

«Έφευγε με την τελευταία πτήση για Αθήνα και επέστρεφε το πρωί Ηράκλειο για την προπόνηση, άυπνος. Ήθελε να είναι δίπλα στην αγαπημένη του Γωγώ έστω λίγες ώρες» τόνισε σε ανάρτησή του ο κ. Αλεξάκης.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Manolis Alexakis (@manolis_alexakis)

«Τελικά άφησε την προπονητική και τον ΟΦΗ για να στηρίξει τη γυναίκα του, ήδη όμως είχε ανάψει τη φλόγα. Είχε φέρει σπουδαίους ποδοσφαιριστές στο Ηράκλειο. Εκείνους που μας πήγαν σε 3 τελικούς. Δυστυχώς η Γωγώ Μαστροκώστα έχασε τη μάχη για τη ζωή και τη σκέψη μας από χθες είναι δίπλα σ’ αυτόν τον σπουδαίο άνθρωπο. Μεγάλε Τραϊανέ συλλυπητήρια», πρόσθεσε.

Όπως έγραψε σε ανάρτηση στον προσωπικό του λογαριασμό στο Facebook ο Νικήτας Τσαμπαλάκης, ο παλαίμαχος ποδοσφαιριστής κοιτούσε τη σύζυγό του σαν να είναι όλος του ο κόσμος και δεν υπήρχε τίποτα άλλο για εκείνον. Το γεγονός πως τη βοηθούσε να σταθεί, καθώς η ίδια δεν μπορούσε να μείνει όρθια, τον έκανε να λυγίσει.

Ο Δήμαρχος Πάτμου έγραψε αναλυτικά:

«Πριν από λίγους μήνες, βρέθηκα στο νοσοκομείο Ευαγγελισμό για να επισκεφτώ έναν Πάτμιο συμπολίτη μας που νοσηλευόταν. Περιμένοντας το ασανσέρ στο ισόγειο, είδα μια γυναίκα μόνη σε ένα καροτσάκι. Πολύ αδύναμη, εξαντλημένη, με εκείνο το βλέμμα των ανθρώπων που παλεύουν σιωπηλά με τον πόνο. Και τότε συνέβη κάτι που χαράχτηκε μέσα μου. Ένα μαύρο αυτοκίνητο σταμάτησε στην είσοδο του νοσοκομείου. Από μέσα κατέβηκε ο Τραϊανός Δέλλας. Ένας άνθρωπος που έζησε τη δόξα, τα γεμάτα γήπεδα, τις φωνές του κόσμου, τα φώτα της δημοσιότητας. Κι όμως… εκείνη τη στιγμή δεν υπήρχε τίποτα από όλα αυτά. Υπήρχε μόνο ένας άντρας που κοιτούσε τη γυναίκα του σαν να ήταν ολόκληρος ο κόσμος του. Πλησίασε αθόρυβα, την πήρε στα χέρια του με μια τρυφερότητα που δεν περιγράφεται και τη βοήθησε να μπει στο αυτοκίνητο, γιατί δεν μπορούσε ούτε να σταθεί όρθια. Εκεί λύγισα. Γιατί κατάλαβα πως η αληθινή δύναμη ενός άντρα δεν είναι ούτε οι τίτλοι ούτε η δόξα. Είναι να αφήνεις πίσω σου τα φώτα και να μένεις δίπλα στον άνθρωπό σου όταν αρχίζουν τα σκοτάδια. Να γίνεσαι τα πόδια του όταν δεν μπορεί να περπατήσει. Η ανάσα του όταν λυγίζει. Το χέρι που δεν αφήνει ποτέ. Αυτό που είδα εκείνη τη μέρα δεν ήταν απλώς αγάπη. Ήταν όρκος ζωής. Σήμερα που η Γωγώ Μαστροκώστα έφυγε από τη ζωή, εκείνη η εικόνα ήρθε ξανά μπροστά μου και μου ράγισε την καρδιά. Τραϊανέ Δέλλα… Άντρες σαν κι εσένα είναι σπάνιοι. Γιατί όταν έσβησαν τα φώτα της ζωής, εσύ έμεινες εκεί. Μέχρι το τέλος. Και αυτό αξίζει περισσότερο από κάθε τρόπαιο, από κάθε χειροκρότημα, από κάθε δόξα. Σεβασμός. Από καρδιάς».