Γεννημένη το 1938 στη Θεσσαλονίκη ως Κική Παπαδοπούλου, μεγάλωσε σε συνθήκες φτώχειας που η ίδια δεν αποσιώπησε ποτέ. «Θεσσαλονίκη μου, μεγάλη φτωχομάνα…» τραγούδησε αργότερα, επιστρέφοντας στις ρίζες μιας ζωής που ξεκίνησε δύσκολα αλλά με ισχυρά ερείσματα.

Ο πατέρας της, ψαράς, υπήρξε καθοριστικός: της έδωσε ελευθερία σε μια εποχή που δεν ήταν δεδομένη και διαμόρφωσε τον χαρακτήρα της. Από τα παιδικά θεατρικά μέχρι τα μπουλούκια της επαρχίας, η διαδρομή της χτίστηκε μέσα σε αντίξοες συνθήκες, όπου η τέχνη συναντούσε την επιβίωση.

Η καθιέρωση ήρθε μέσα από τη συνεργασία της με τον Στέλιο Καζαντζίδη, με τον οποίο συνδέθηκε καλλιτεχνικά και προσωπικά. Η κοινή τους πορεία σφράγισε μια ολόκληρη εποχή του λαϊκού τραγουδιού, παρά τις δυσκολίες που η ίδια περιέγραφε με φειδώ.

Με τον Στέλιο Καζαντζίδη το πρώτο ραντεβού ήταν για ψάρεμα στη θάλασσα μαζί με τον πατέρα της. Όταν γνωρίστηκαν ο τραγουδιστής άκουσε τη Μαρινέλλα να λέει ότι πάει για ψάρεμα με τον μπαμπά της, το δικό του αγαπημένο χόμπι, και τελικά πήγαν και οι τρεις. Η Μαρινέλλα είχε πάρει πρώτα άδεια από τον πατέρα της. Την ιστορία αυτή έχει εξιστορήσει στο βιβλίο «Μαρινέλλα: Οι νύχτες που έγιναν μεσημέρια», του Γιάννη Ξανθούλη -κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα.

Από συνέντευξή της στην Καθημερινή το 2202: «Ο Στέλιος απεχθανόταν τις φιοριτούρες και τους εντυπωσιασμούς. Τραγουδούσε σέργια, ίσια. Εκανε τα σπασίματα της φωνής του μόνο εκεί που το τραγούδι το “σήκωνε”». Σχετικά με το ενδεχόμενο επανασύνδεσής τους στη σκηνή, τόνιζε: «Πολλές φορές το κουβεντιάσαμε. Αλλά δεν ήθελε να το κάνει. “Να τραγουδήσω για ποιον;” έλεγε. Δεν εκτιμούσε ιδιαίτερα το κοινό. Στα χρόνια της απουσίας του όλα είχαν αλλάξει. Είχε αφήσει τη νύχτα στο Αλφα κι είχε πλέον φτάσει στο Ωμέγα… Αυτό, πάντως, το λάθος τού το χρεώνω: ότι στέρησε τη χαρά τού να τον ακούσουν λάιβ, από όσους τον αγαπούσαν αλλά και από τις νέες γενιές, που τον γνώρισαν και τον αγάπησαν μέσω των μανάδων, των πατεράδων, των παππούδων τους. Μου λείπει ο Στέλιος, ξέρεις. Είχε καρδιά μικρού παιδιού. Νοσταλγώ τα πρώτα μας χρόνια, τα αγαπησιάρικα. Μετά τον χωρισμό μας μείναμε φίλοι – και με τον ίδιο, και με τη Βάσω, τη γυναίκα του».

Μετά τον χωρισμό τους, στα μέσα της δεκαετίας του ’60, η Μαρινέλλα επαναπροσδιόρισε τη θέση της: από συνοδός εξελίχθηκε σε πρωταγωνίστρια.

Η μετάβαση αυτή αποτυπώθηκε και στον κινηματογράφο. Από την πρώτη της εμφάνιση το 1960 έως το 1970, συμμετείχε σε δεκάδες παραγωγές, συνδέοντας τη φωνή της με το ελληνικό σινεμά της εποχής. Στο πλαίσιο της Finos Film και υπό τη σκηνοθετική ματιά του Γιάννη Δαλιανίδη, ερμήνευσε τραγούδια που ξεπέρασαν τη λειτουργία του «μουσικού διαλείμματος» και έγιναν αυτόνομες στιγμές τέχνης.

Το 1968 αποτέλεσε χρονιά-ορόσημο: το «Σταλιά σταλιά» του Γιώργου Ζαμπέτα, από την ταινία «Ο πιο καλός ο μαθητής», ενίσχυσε τη δημοφιλία της, ενώ στο «Γοργόνες και Μάγκες» το «Άνοιξε πέτρα» των Μίμη Πλέσσα και Λευτέρη Παπαδόπουλου ταυτίστηκε με την καλλιτεχνική της ταυτότητα.

Ακολούθησαν συμμετοχές όπως στο «Γυμνοί στο δρόμο» με έργα των Σταύρου Ξαρχάκου και Ιάκωβου Καμπανέλλη, καθώς και στην «Παριζιάνα», δίπλα στη Ρένα Βλαχοπούλου.

Παράλληλα, η σκηνική της παρουσία μετασχημάτισε τη νυχτερινή διασκέδαση. Εγκατέλειψε τη στατικότητα προηγούμενων δεκαετιών και εισήγαγε μια πιο θεατρική, δυναμική ερμηνεία, επηρεασμένη από διεθνή πρότυπα. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Φρανκ Σινάτρα, παρακολουθώντας την ζωντανά, είχε επισημάνει τη διεθνή της προοπτική. Η ίδια, ωστόσο, επέλεξε να παραμείνει προσανατολισμένη στο ελληνικό κοινό.

Η επαγγελματική της στάση υπήρξε εξίσου καθοριστική. Με πειθαρχία και έντονη αίσθηση ευθύνης, αντιμετώπιζε κάθε εμφάνιση με σοβαρότητα, δίνοντας σημασία στη λεπτομέρεια και στη συνολική εικόνα της ερμηνείας.

Διεκδίκησε καλύτερες συνθήκες εργασίας και συνέβαλε στη διαμόρφωση ενός πιο οργανωμένου πλαισίου στη νυχτερινή σκηνή.

Η προσωπική της ζωή απασχόλησε επίσης έντονα τη δημόσια σφαίρα. Ο γάμος της με τον Τόλη Βοσκόπουλο το 1973 εξελίχθηκε σε γεγονός μαζικής απήχησης. «Έξω να γίνεται αλαλαγμός, κι εμείς μέσα να αγωνιούμε σαν να ήμασταν όμηροι», θυμόταν η ίδια, περιγράφοντας μια σκηνή που αποτυπώνει τη σχέση της με το κοινό.

Παράλληλα, διατηρούσε επαφές με σημαντικές προσωπικότητες των γραμμάτων και των τεχνών, όπως ο Μίκης Θεοδωράκης και η Ειρήνη Παππά, εμπειρίες που, όπως έλεγε, αποτέλεσαν «πραγματικό σχολείο».

Ακούραστη μέχρι το τέλος, παρέμεινε ενεργή στη σκηνή, μεταδίδοντας κάθε φορά μια ενέργεια που έφτανε άμεσα στο κοινό. «Τραγουδάω εξήντα τόσα χρόνια, αλλά ποτέ δεν ένιωσα ότι έκλεισα τον κύκλο μου», είχε πει με χαρακτηριστική απλότητα.

Σε συνέντευξή της στην Καθημερινή το 2023: «Ολα αυτά τα χρόνια, είναι δυνατόν το κοινό μου να είναι το ίδιο; Εχουν πεθάνει όλοι οι παλιοί μου ακροατές και όλοι οι παλιοί μου φίλοι. Μην κοιτάς που εγώ ζω και υπάρχω. Χτύπα ξύλο… Λοιπόν. Εγώ υπάρχω. Γιατί θέλω να υπάρχω. Τώρα, αν με κουράζουν τα ”μύθος”, ”ντίβα” κ.ά… Δεν θα πω τη λέξη ”κουράζουν”. Με αφήνουν παντελώς αδιάφορη. Δεν μου άρεσαν ποτέ όλοι αυτοί οι υπέρτιτλοι: ντίβα, Εκάβη, θεά… Είμαι μια απλή τραγουδίστρια, που προσπαθεί εκεί πάνω να είναι καλή. Αν κατάφερα κάτι, είναι να ανεβαίνω σιγά σιγά, έστω και μισό σκαλοπατάκι κάθε φορά. Ανά περιόδους, το κοινό πήγαινε σωρηδόν σε έναν καλλιτέχνη και τον ανέβαζε στα ύψη. Μιλάω γι’ αυτό που έγινε στην Αλίκη, στον Βοσκόπουλο, στον Ξανθόπουλο. Εγώ δεν έγινα ποτέ μόδα. Είχα πολύ και σταθερό κόσμο. Υπήρχε μια κατάθεση».

Θέατρο Ηρώδου του Αττικού: Το γκραν φινάλε της το έκανε τη βραδιά της 25ης Σεπτεμβρίου του 2024. Δυναμικό, πληθωρικό, συγκινητικό, εκκωφαντικό. Χάρισε πρώτα στο κοινό λίγα λεπτά μιας υπέροχης ερμηνείας. Ακαπέλα, με απίστευτη ερμηνευτική και συναισθηματική δύναμη, «Καμιά φορά λέω ν’ αλλάξω ουρανό μα δεν υπάρχουν δρόμοι»…

Έστρεψε την πλάτη της, με το λευκό μακρύ κιμονό της ν΄ ανεμίζει ελαφρά πίσω, έδωσε τα χέρια στους δύο μαυροντυμένους άνδρες που την συνόδευαν, κι άρχισε να ανεβαίνει, αργά και σταθερά, ένα- ένα, τα φωτεινά σκαλιά που οδηγούσαν προς τη σκηνή, σε ένα εξαιρετικά σκηνοθετημένο αλλά και προφητικό πέρασμα στην αιωνιότητα.

Συγκεκριμένα, η ΕΡΤ προχώρησε στην οπτικοποίηση και των 28 συμμετοχών του εθνικού τελικού, που διεκδικούν την εκπροσώπηση της Ελλάδας στον διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision 2026, η οποία θα πραγματοποιηθεί τον ερχόμενο Μάιο στη Βιέννη. Την παραγωγή των βίντεο κλιπ έφεραν εις πέρας ο Γιώργος Πετρόπουλος (σκηνοθεσία), ο Ανδρέας Πετρόπουλος (διευθυντής φωτογραφίας), η Μαρία Νόρα (make-up artist) και ο Πάρης Γρηγοράκης (VFX).

Υπενθυμίζεται ότι τα άλλα 14 τραγούδια, που θα διαγωνιστούν στον δεύτερο ημιτελικό του «Sing For Greece», θα παρουσιαστούν το απόγευμα της Κυριακής (18/1), στις 17:00, μέσα από την ίδια τηλεοπτική εκπομπή.

«The Other Side», Alexandra Sieti

«Drop It», THE Astrolabe

«Aphrodite», Desi G

«Ferto», Akylas

«Paréa», Evangelia

«2nd Chance», Παναγιώτης Τσακαλάκος

«Slipping Away», Niya

«Χάνομαι», Marseaux

«Άλμα», Rosanna Mailan

«Europa», STEFI

«The Songwriter», Revery

«Chaos», Dinamiss

«YOU & I», STYLIANOS

«Χίλια Κομμάτια», Spheyiaa

Πώς θα επιλεγεί το τελικό τραγούδι της Ελλάδας

Η ΕΡΤ προκήρυξε, το περασμένο φθινόπωρο, ανοιχτή διαδικασία υποβολής συμμετοχών για την Eurovision 2026, όπως είχε κάνει και για την επιλογή του ελληνικού τραγουδιού στον περσινό διαγωνισμό τραγουδιού. Υποβλήθηκαν, όπως ανακοινώθηκε από τη Δημόσια Ραδιοτηλεόραση, 264 συμμετοχές – αριθμός ρεκόρ για τα ελληνικά δεδομένα.

Στη συνέχεια, μία επταμελής επιτροπή που συγκρότησε η ΕΡΤ άκουσε και αξιολόγησε μόνο τις συμμετοχές που πληρούσαν όλα τα κριτήρια, τα οποία είχε θέσει η Δημόσια Ραδιοτηλεόραση στη σχετική διαδικασία. Έτσι, προέκυψαν τα 28 τραγούδια του εθνικού τελικού που, φέτος, ονομάζεται «Sing For Greece».

Τα 28 τραγούδια μέσω κλήρωσης που πραγματοποιήθηκε live στις 4 Ιανουαρίου, κατανέμηθηκαν ίσα σε δύο ημιτελικούς. Από τον κάθε ημιτελικό (11 και 13 Φεβρουαρίου), λοιπόν, τα 7 τραγούδια με τις περισσότερες ψήφους από το τηλεοπτικό κοινό, θα πάρουν το «πράσινο φως» για τον τελικό της εθνικής διαδικασίας, που θα γίνει στις 15 Φεβρουαρίου.

Κατά τον τελικό του «Sing For Greece», τα 14 τραγούδια θα παρουσιαστούν live, όπως ακριβώς παρουσιάστηκαν και στις δύο προκριματικές βραδιές, και θα αξιολογηθούν κατά 25% από μία ελληνική επιτροπή, κατά 25% από μία διεθνή επιτροπή και κατά 50% από το τηλεοπτικό κοινό. Όποιο τραγούδι, λοιπόν, συγκεντρώσει τους περισσότερους βαθμούς συνολικά και από τα τρία σώματα, θα πάρει το εισιτήριο για τη Βιέννη και για τον 70ό διαγωνισμό τραγουδιού της Eurovision.

Αλλά εδώ είναι πέντε τραγούδια που πρέπει να βρίσκονται στις playlists όλων, σημειώνει η βρετανική ιστοσελίδα.

1) Paranoid

Γραμμένο για να «γεμίσει» την τελευταία στιγμή το δεύτερο άλμπουμ των Black Sabbath, το συγκρότημα δημιούργησε κατά λάθος τη μεγαλύτερη επιτυχία του: Η ιστορία ενός άντρα που μάχεται με τις εσωτερικές του φωνές, με ένα από τα πιο δυνατά riffs της ροκ.

«Κάθε μια στο τόσο αποκτάς ένα τραγούδι από το πουθενά», δήλωσε ο Όσμπορν. «Είναι ένα δώρο».

2) Crazy Train

Το τραγούδι που εκτόξευσε τη σόλο καριέρα του Όσμπορν, είναι σχεδόν άτυπα αισιόδοξο – αποτινάσσοντας την παράνοια του Ψυχρού Πολέμου και δηλώνοντας: «Ίσως δεν είναι πολύ αργά για να μάθεις να αγαπάς». Μόνο το μανιακό γέλιο υποδηλώνει ότι αυτή η προοπτική είναι αρμοδιότητα ενός τρελού.

3) Sabbath Bloody Sabbath

Η φήμη των Black Sabbath για το σκοτάδι συχνά επισκίαζε τις μελωδικές τους ικανότητες – αλλά ο Όσμπορν ήταν παθιασμένος θαυμαστής των Beatles. Μπορείτε να ακούσετε την επιρροή τους στο ρεφρέν αυτού του τραγουδιού, προτού ο Tony Iommi δώσει δύναμη με μια γρυλίζουσα κιθαριστική γραμμή. Ο John Lennon αναμφίβολα θα ενέκρινε την καυτή κριτική του Όσμπορν στη μουσική βιομηχανία, η οποία συνοψίζεται στη γραμμή: «Bog blast all of you».

4) Changes

Οι Sabbath αποκάλυψαν το μαλακό τους υπόβαθρο σε αυτή την μπαλάντα με πιάνο του 1972, που γράφτηκε για έναν χωρισμό που βίωνε ο ντράμερ Bill Ward. «Νόμιζα ότι το τραγούδι ήταν εξαιρετικό από τη στιγμή που το πρωτοηχογραφήσαμε», δήλωσε ο Όσμπορν, ο οποίος αργότερα το ηχογράφησε ξανά ως ντουέτο με την κόρη του, Κέλι, και έφτασε στο νούμερο ένα στο Ηνωμένο Βασίλειο.

5) Mr Crowley

Εμπνευσμένο από τον διαβόητο αποκρυφιστή, Aleister Crowley, αυτό το κομμάτι από το Blizzard of Ozz του 1980 επέτρεψε στον Όσμπορν να παίξει με την κοροϊδευτική-σατανική του εικόνα. Αλλά τον βοήθησε επίσης να ξεφύγει από τη σκιά των Black Sabbath, με έναν στροβιλιζόμενο, βαρύ-ψυχεδελικό ήχο, που ολοκληρώνεται με ένα καταιγιστικό σόλο από το νέο του ταίρι, τον βιρτουόζο της κιθάρας Randy Rhoads.

Οι επιλογές του BBC συνεχίζονται με τα Diary of a Madman και Suicide Solution, ως κρίσιμα κεφάλαια στο σόλο songbook του Όσμπορν. Επίσης, τσεκάρετε το Patient Number 9, το ομώνυμο κομμάτι του τελευταίου του άλμπουμ, το οποίο έκλεισε την καριέρα του σε υψηλούς τόνους, προτείνει.

Οι καλλιτέχνες και τα τραγούδια που άκουσε η Επιτροπή Κοινού:

• Κωνσταντίνα Ιωσηφίδου «We are Young»
• Μελίσσα Μαντζούκη «Liar»
• Bίκτωρ Βερνίκος «What they say»
• Μόνικα «I’ m proud»
• Leon of Athens «Somewhere to go»
• Κλαυδία «Holy water»
• Μαρία Μαραγκού-Αντωνία Καούρη «Shout out»

Η ψηφοφορία έγινε στο Studio Ε της ΕΡΤ, που είχε διαμορφωθεί ειδικά για τη σημερινή ημέρα. Τα 7 τραγούδια βαθμολογήθηκαν, όπως και στην Eurovision, ενώ συμβολαιογράφος επικύρωσε τις ψήφους των 70 μελών πριν τοποθετηθούν στην κάλπη.

Υπενθυμίζεται ότι η τελική επιλογή της ΕΡΤ θα συνδιαμορφωθεί από τη σημερινή ψηφοφορία, που θα αναδείξει τα επικρατέστερα τραγούδια, και από την αντίστοιχη της 7μελούς Επιτροπής της ΕΡΤ, με συντελεστή βαρύτητας 50,6% στην ψήφο της Επιτροπής Κοινού, έναντι 49,4% της ψήφου της Επιτροπής της ΕΡΤ.

Τα 70 μέλη της Επιτροπής Κοινού προέκυψαν με κριτήρια που είχαν προανακοινωθεί για την ηλικιακή αντιπροσώπευση του κοινού ύστερα από κλήρωση που έγινε ανάμεσα στις 2.982 συμμετοχές που δέχθηκε η ΕΡΤ στην πλατφόρμα της.

Πέθανε ο Γιάννης Πουλόπουλος

Μία από τις πιο γνωστές, ήταν στην εκπομπή «Κοκτέηλ» το 1990.

Οικοδεσπότες της εκπομπής ήταν ο Ιάσων Τριανταφυλλίδης με την Ελένη Μενεγάκη στην παρθενική της εμφάνιση!

Γιάννης Πουλόπουλος- Δισκογραφία

• 1963 Η γειτονιά των αγγέλων (Μίκη Θεοδωράκη, Ιάκωβου Καμπανέλλη) (OST) | His Master’s Voice
• 1964 Ο Γιάννης Πουλόπουλος τραγουδά Θεοδωράκη (Μίκη Θεοδωράκη) (συλλογή, δίσκος 10″) | Lyra
• 1965 Λαϊκά τραγούδια–The best of bouzoukia (συλλογή) | Lyra
• 1965 Στον γαλανό ελληνικό ουρανό | Lyra
• 1965 Το Νέο Κύμα–2 | Lyra
• 1965 Τα ωραιότερα τραγούδια | Lyra
• 1966 Το Νέο Κύμα–3 | Lyra
• 1967 Γιάννης Πουλόπουλος–1 | Lyra
• 1967 Γιάννης Πουλόπουλος–2 | Lyra
• 1967 Οι θαλασσιές οι χάντρες (Μίμη Πλέσσα) (OST) | Lyra
• 1967 Ανθολογία (Γιάννη Σπανού) | Lyra
• 1967 Μια κυρία στα μπουζούκια (Μίμη Πλέσσα) (OST) | Lyra
• 1968 Γοργόνες και μάγκες (Μίμη Πλέσσα) (OST) | Lyra
• 1968 Ανθολογία Β’ (Γιάννη Σπανού) | Lyra

• 1968 Η Ελένη του Μάη και άλλα τραγούδια του Γιάννη Γλέζου (Γιάννη Γλέζου, Κώστα Κινδύνη) | Lyra
• 1968 Γιάννης Πουλόπουλος–3 | Lyra
• 1969 Η Παριζιάνα (Μίμη Πλέσσα) (OST) | Lyra
• 1969 Ο δρόμος (Μίμη Πλέσσα, Λευτέρη Παπαδόπουλου) | Lyra
• 1969 Οι ώρες (Λίνου Κόκοτου, Άκου Δασκαλόπουλου, Αργύρη Βεργόπουλου) | Lyra
• 1969 12 τραγούδια του F.G. Lorca (Γιάννη Γλέζου, Φεντερίκο Γαρθία Λόρκα, Λευτέρη Παπαδόπουλου) | Lyra
• 1970 Γύφτισσα μέρα (Γιώργου Κοντογιώργου, Άκου Δασκαλόπουλου) | Lyra
• 1970 Γιάννης Πουλόπουλος–4 | Lyra
• 1970 Ερωφίλη (Νίκου Μαμάγκακη, Γεωργίου Χορτάτζη) | Lyra
• 1970 Μέρες του καλοκαιριού (Μίμη Πλέσσα, Λευτέρη Παπαδόπουλου) | Lyra
• 1971 Μαρία–14 τραγούδια (Νίκου Σκέμπρη, Διονύση Τζεφρώνη) | Lyra
• 1971 Εμιλιάνο Ζαπάτα (Γιάννη Γλέζου, Πάμπλο Νερούδα, Λευτέρη Παπαδόπουλου) | Lyra
• 1971 Ο κήπος (Λίνου Κόκοτου, Άκου Δασκαλόπουλου) | Lyra
• 1972 11 λαϊκά τραγούδια του Γιάννη Ρίτσου (Νίκου Μαμαγκάκη, Γιάννη Ρίτσου) | Lyra
• 1972 Ο γαλαξίας της επιτυχίας (συλλογή) | Lyra
• 1973 The best of Yannis Poulopoulos (συλλογή 6 δίσκων) | Lyra/Aris
• 1973 Θάλασσα πικροθάλασσα (Μίμη Πλεσσα, Κώστα Βίρβου) | Lyra
• 1973 Μουσικόραμα Ζαμπέτα (Γιώργου Ζαμπέτα) | Lyra
• 1973 Ο γαλαξίας της επιτυχίας 3 (συλλογή) | Lyra
• 1974 Μίλα μου για τη λευτεριά (Μίμη Πλέσσα, Λευτέρη Παπαδόπουλου) | Lyra
• 1974 Ο Γιάννης Πουλόπουλος τραγουδά Θεοδωράκη (Μίκη Θεοδωράκη) | Lyra
• 1975 12 ρεμπέτικα (συλλογή) | Lyra
• 1976 Τα τραγούδια της ξενιτιάς (Γιώργου Κατσαρού, Δημήτρη Ιατρόπουλου) | Minos
• 1977 Επιτυχίες της Minos 77 (συλλογή) | Minos
• 1977 Τα άλλα τραγούδια (συλλογή) | Lyra
• 1977 Αγάπα με… | Minos
• 1978 Επιτυχίες της Minos 78 (συλλογή) | Minos
• 1978 Ρεμπέτικα και θαλασσινά (Κώστα Βίρβου) (συλλογή) | Zodiac
• 1978 Για σένα | Minos
• 1979 Επιτυχίες της Minos 79 (συλλογή) | Minos
• 1979 Το δάκρυ μας σταλιά σταλιά (συλλογή) | Lyra
• 1979 Αν γυρίσεις αν… | Minos
• 1980 Επιτυχίες της Minos 80 (συλλογή) | Minos
• 1980 Δεν ξεχνιέσαι… | Minos
• 1981 Επιτυχίες της Minos 81 (συλλογή) | Minos
• 1981 Τα ωραιότερα τραγούδια–Εποχή 1η (Γιάννη Σπανού) (συλλογή) | Lyra
• 1981 Εγώ για σένα τραγουδάω | Minos
• 1982 Επιτυχίες της Minos 1982 (συλλογή) | Minos
• 1982 Μια φορά θυμάμαι | Minos
• 1983 Οι επιτυχίες της Minos (συλλογή) | Minos
• 1983 Και τώρα πες μου… | Minos
• 1983 14 τραγούδια σε πρώτη εκτέλεση (Σταύρου Κουγιουμτζή) (συλλογή) | Lyra
• 1985 Χάρτινες καρδιές (Γιάννη Σπανού, Θάνου Σοφού, Ρόνης Σοφού) | Minos
• 1985 Ο δρόμος του Μάνου, 1962–1982 (Μάνου Λοΐζου) | Minos
• 1985 Τραγούδια από τον ελληνικό κινηματογράφο (Μίμη Πλέσσα) (συλλογή) | Lyra
• 1986 Άλλοτε – 30 ανέκδοτες επιτυχίες του (συλλογή) | Lyra
• 1986 Στα μεγάλα ταξίδια (Μίμη Πλέσσα, Θάνου Σοφού, Ρόνης Σοφού) | Minos
• 1986 Για το θέατρο–No 2 (Μίμη Πλέσσα) (United)
• 1988 Τραγούδια από τον ελληνικό κινηματογράφο (συλλογή) | Minos
• 1988 Όπου πας θα πάω | Minos
• 1988 Ο Γιάννης Μαρκόπουλος στον ελληνικό κινηματογράφο (Γιάννη Μαρκόπουλου) (συλλογή) (OST) | Minos
• 1989 Μια ζωή τραγούδια (συλλογή) (διπλός δίσκος) | Minos
• 1990 Minos ’90 (συλλογή) | Minos

• 1990 Τραγούδια από τον κινηματογράφο (Κώστα Καπνίση) (συλλογή) | Lyra
• 1990 Κλήσεις, Προκλήσεις, Προσκλήσεις (Αλέξης Παπαδημήτριου-Εύη Δρούτσα) (συλλογή) | Polygram
• 1991 Γιάννης Πουλόπουλος | Polygram
• 1992 Φεγγάρι Άλλου Ουρανού | Polygram
• 1993 Οι Μεγάλες Επιτυχίες (συλλογή) | Lyra
• 1993 Το Άλλο Νέο Κύμα (συλλογή) | Lyra
• 1993 Το Άλλο Νέο Κύμα 2 (συλλογή) | Lyra
• 1994 Οι Μεγάλες Επιτυχίες 2 (συλλογή) | Lyra
• 1995 Οι Μεγάλες Επιτυχίες 3 (συλλογή) | Lyra
• 1996 Οι Μεγάλες Επιτυχίες 4 (συλλογή) | Lyra
• 1996 Οι Συνθέτες Και Οι Επιτυχίες Τους (Γιάννη Σπανού) (συλλογή) | Minos
• 1996 Γιάννης Πουλόπουλος (συλλογή) | Lyra
• 1997 Του Τραγουδιού Το Βλέμμα | Lyra
• 1998 Ζωντανή Επαφή (Ζωντανή Ηχογράφηση) | Lyra
• 1998 Τα Μεγάλα Τραγούδια (συλλογή) | Minos-EMI
• 1999 Στα όνειρα μου περπατώ | Lyra
• 2005 Τα χρυσά κινηματογραφικά (συλλογή) (δίσκος 10″) | Lyra

«Ως ένδειξη διαμαρτυρίας και συμπαράστασης στους ανθρώπους κυρίως που κρύβονται πίσω από τις καλλιτεχνικές δραστηριότητες και που αυτή τη στιγμή είναι ξεχασμένοι από όλους κι όλα, αποσύρω τα τραγούδια μου από όλες τις διαδικτυακές πλατφόρμες», σημειώνει ο «Βέβηλος», ο οποίος συντάσσεται στο πλευρό εκατοντάδων συναδέλφων του από όλους τα είδη της μουσικής, οι οποίοι με τον τρόπο τους έχουν εκφράσει τη δυσαρέσκειά τους για το γεγονός πως το υπουργείο Πολιτισμού έχει αφήσει… εκτός ένα μεγάλο κομμάτι του κλάδου του θεάματος – ακροάματος, από τα μέτρα ενίσχυσης.