Με ανακοίνωσή του, ο Σύλλογος Θυμάτων στο Μάτι τονίζει ότι, επτά χρόνια μετά την καταστροφή, κατά την οποία 120 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και 57 υπέστησαν μόνιμες σωματικές βλάβες, η δημόσια συζήτηση δεν εστιάζει στην ουσία των γεγονότων, αλλά σε νομικά αιτήματα για ελαφρύνσεις ποινών.

Όπως επισημαίνουν οι συγγενείς, η Δικαιοσύνη οφείλει να αναγνωρίσει το πραγματικό μέγεθος της τραγωδίας και να μην αντιμετωπίζει τέτοιες υποθέσεις ως τυπικές δικαστικές διαδικασίες. Υπογραμμίζουν, παράλληλα, ότι κάθε δικαστική κρίση πρέπει να στέλνει ένα σαφές μήνυμα για την αξία της ανθρώπινης ζωής, αλλά και για την ευθύνη της Πολιτείας και των θεσμών απέναντι σε γεγονότα τέτοιας έκτασης.

Η ανακοίνωση του Συλλόγου Θυμάτων στο Μάτι

«Αξιότιμοι κυρίες/κύριοι,

Δεδομένης της επικείμενης συζήτησης στο Άρειο Πάγο των αιτημάτων 4ων καταδικασθέντων για την “υπόθεση” του εγκλήματος της 23ης Ιουλίου 2018, σας παραθέτουμε ανακοίνωση του Συλλόγου μας.

Στις 28 Ιανουαρίου 2026 θα συζητηθούν στον Άρειο Πάγο τα αιτήματα μείωσης των ποινών 3 εκ των 4 καταδικασθέντων (υψηλόβαθμων στελεχών του Πυροσβεστικού Σώματος και της Πολιτικής Προστασίας) που εκτίουν ποινές φυλάκισης όπως και το αίτημα του επίσης καταδικασμένου εμπρηστή, που έλαβε εξαγοράσιμη ποινή και ζητά περαιτέρω μείωση της, για την ″υπόθεση″ της 23ης Ιουλίου 2018.

Η συζήτηση αυτή γίνεται μόλις επτά μήνες μετά τη δευτεροβάθμια απόφαση της 4ης Ιουνίου 2025 στο Εφετείο Αθηνών.

Επτάμιση χρόνια μετά την εγκληματική τραγωδία που στοίχισε στις ζωές όλων ημών, θυμάτων και συγγενών, στον Άρειο Πάγο δεν θα δικαστούν τα γεγονότα.

Θα συζητηθούν νομικά αιτήματα που βασίζονται σε υποτιθέμενα κενά ή λάθη της διαδικασίας, με στόχο τη μείωση των ποινών των ενόχων.

Δεν είναι τυχαίο που οι άλλοτε βαρύγδουπες δηλώσεις αθώωσης των καταδικασθέντων που κατέκλυζαν τότε τις δικαστικές αίθουσες και τις απολογίες τους με στόμφο, τώρα αφορούν μόνο σε ισχυρισμούς σχετικούς με ″ελλείψεις″ στις διαδικασίες για να μειώσουν τις συνέπειες των πράξεων τους, για τις οποίες είναι εμφανές ότι δεν παρουσιάζουν καμία μεταμέλεια.

Για μια ″υπόθεση″ που αφορά τον θάνατο 120 ανθρώπων, 104 ταυτοποιημένων και 16 αταυτοποίητων, και τις μόνιμες βλάβες άλλων 57, όπου πίσω από αυτούς τους αριθμούς υπάρχουν πρόσωπα, οικογένειες, ζωές που διαλύθηκαν για πάντα, ενώ ο πόνος, η απώλεια και οι πληγές παραμένουν ζωντανά.

Το μήνυμα που εκπέμπεται δεν αφορά μόνο όμως το παρελθόν, αλλά και το μέλλον. Όταν τέτοιες πράξεις αντιμετωπίζονται με τέτοια αμετροέπεια, τι αποτροπή υπάρχει για να μην επαναληφθούν;

Όταν για ένα έγκλημα με τόσους νεκρούς και καμένους αναζητούνται «τεχνικά» πατήματα για επιείκεια, γεννιέται εύλογα ένα ερώτημα: ποια είναι τελικά η αξία της ανθρώπινης ζωής;

Δεν προκαλεί εντύπωση βέβαια σε εμάς, αφού με αντίστοιχους ισχυρισμούς και “τεχνικά” τερτίπια αφαιρέθηκε εξαρχής το δικαίωμα δίκαιης υποστήριξης των κατηγοριών από μέρους μας.

Δεν είμαστε νομικοί ή ειδικοί, αλλά άνθρωποι που χάσαμε δικούς μας ανθρώπους ή παραμένουμε καμένοι με μόνιμες βλάβες και ζητάμε το αυτονόητο: η Δικαιοσύνη να μην ξεχάσει τα θύματα.

Δεν μιλάμε για εκδίκηση, μα για την ανάγκη η Δικαιοσύνη να αναγνωρίζει το μέγεθος της καταστροφής και να μην αντιμετωπίζει όποιες τέτοιες τραγωδίες σαν συνηθισμένες υποθέσεις.

Η απόφαση που θα ακολουθήσει δεν θα είναι μια ακόμη νομική κρίση. Θα είναι ένα μήνυμα για το αν σε αυτή τη χώρα η ανθρώπινη ζωή έχει πραγματική αξία ή θα εξευτελίζεται τυπολατρικά μπροστά σε τεχνικές και διαδικαστικές λεπτομέρειες.

Και η Δικαιοσύνη οφείλει να το λάβει υπόψη.

Η 23η Ιουλίου 2018 δεν είναι παρελθόν.

Είναι ένας μόνιμος πόνος και μια πληγή πάντοτε ανοιχτή.

Μια υπενθύμιση του τι δεν πρέπει να βιώσει ποτέ στο μέλλον κανείς.

Το Διοικητικό Συμβούλιο

Με εκτίμηση εκ μέρους των μελών,

Η Πρόεδρος Αναγνώστου Κάλλι

Ο Γ. Γραμματέας Καΐρης Γιώργος».

Επισημαίνοντας ότι η τραγωδία στο Μάτι δεν ήταν «φυσικό φαινόμενο» αλλά κρατικό έγκλημα που στοίχισε 120 ζωές και έκαψε ακόμη 57, οι συγγενείς αλλά και οι εγκαυματίες αναφέρουν ότι υπήρξε απραξία των φορέων και των επιτελικών, αλλά και ανικανότητα ουσιαστικής απονομής δικαίου.

«Και ακόμη, επτάμισι χρόνια μετά, αντί για σεβασμό και αυτογνωσία, βλέπουμε να γίνεται από κάποιους συνειδητή προσπάθεια να ξαναγραφτεί η ιστορία. Να παρουσιαστούν ευθύνες ως “μοίρα”, λάθη ως “ανεξέλεγκτες συνθήκες” και υπεύθυνοι ως “άμοιροι παρατηρητές”».

Οι συγγενείς εκφράζουν την οργή τους για κάθε απόπειρα διαστρέβλωσης των γεγονότων μέσα από επιλεκτικές αφηγήσεις.

«Δεν είναι έντιμο να μετατρέπεις μια κρατική κατάρρευση σε προσωπικό “δράμα”. Δεν είναι σεβασμός να αποσιωπάς πρόσωπα, ευθύνες και γεγονότα που έχουν αποδειχθεί και δικαστικά. Η αποσπασματική μεταφορά και περιγραφή, εν είδει “περι-αστικού” μυθοπλαστικού πονήματος, αλλοιώνει την πραγματικότητα και αποτελεί συνέχιση του εγκλήματος», σημειώνουν.

«Δεν ανεχόμαστε τη χρήση της τραγωδίας μας ως εργαλείο προσωπικής αποκατάστασης. Κανένα συγχωροχάρτι σε όποιον καταπατά την αλήθεια! Ως εδώ», διαμηνύουν οι συγγενείς και οι εγκαυματίες.

Συγκεκριμένα η ανακοίνωση αναφέρει τα εξής:

“Τα μέλη του Συλλόγου μας, με αφορμή τη 2η επέτειο από το έγκλημα στα Τέμπη, εκφράζουμε, για ακόμη μία φορά, την απόλυτη συμπαράστασή μας στους συγγενείς των νεκρών και στους τραυματίες, ευχόμενοι, ολόψυχα, να αποκαλυφθεί η αλήθεια και να δικαιωθούν τα θύματα, ώστε να μην ακολουθηθεί η πορεία που επελέγη για το δικό μας έγκλημα.

Η πόλωση, ωστόσο, που έχει δημιουργηθεί τις τελευταίες ημέρες, μας κάνει να θεωρούμε πως δεν θα ήταν σωστό, τη δεδομένη στιγμή, να παρευρεθούμε οργανωμένα στα συλλαλητήρια της 28/2, για να αποκλειστούν συνειρμοί και υπόνοιες καπηλείας της χρονικής συγκυρίας. 

Τον δέοντα σεβασμό ζητούμε να επιδείξουν και όσοι, επικαλούμενοι τους 104+ θανόντες και 57 εγκαυματίες μας, καλούν κατοίκους των πληγεισών περιοχών από τη φονική πυρκαγιά του 2018, να συμμετέχουν στη συγκέντρωση.

Η μαύρη επέτειος για την τραγική απώλεια 57 αθώων ψυχών, συμπίπτει με την εκπνοή της Δίκης σε Β΄Βαθμό στο Εφετείο Αθηνών, που σηματοδοτεί για εμάς την κορύφωση, σε μεγάλο βαθμό, των επίμονων αγώνων μας για δικαίωση των 104+ θανόντων και 57 εγκαυματιών μας, καθώς αυτές τις ημέρες οφείλουμε να είμαστε επικεντρωμένοι στις απολογίες των 3 τελευταίων κατηγορουμένων και την πρόταση της Εισαγγελέως που ακολουθεί. Αγώνες, που δίνονται, από την πρώτη στιγμή, όχι μόνο για να χαρακτηριστεί ως κακούργημα το έγκλημα (και όχι πλημμέλημα), αλλά και στην επικοινωνιακή λαίλαπα που εντέχνως καλλιεργήθηκε, ότι «φταίμε που καήκαμε», χωρίς να υπάρχει ουσιαστική κάλυψη από ΜΜΕ, όπως και σε άλλες αντίστοιχες υποθέσεις που εκκρεμούν, ενώ δεν επικοινωνείται η συγκάλυψη του εγκλήματος! 

Η στάση μας, 7 χρόνια σχεδόν, είναι γνωστή σε όλους. Είμαστε δίπλα σε κάθε γονιό που έχασε το παιδί του, σε κάθε συγγενή που έχασε τον άνθρωπό του, σε κάθε τραυματία που βίωσε και θα βιώνει την τραγική ημέρα. Συνεχίζουμε να μαχόμαστε για την απόδειξη της αλήθειας και την απόδοση δικαιοσύνης σε κάθε έγκλημα που τα αίτια του ανάγονται στις χρόνιες παθογένειες του κράτους μας, μην επιτρέποντας και καταδικάζοντας κάθε προσπάθεια συγκάλυψης ή αποπροσανατολισμού από την αλήθεια. 

Συμπαραστεκόμαστε σε όσους αγωνίζονται για τη δικαίωση των θυμάτων τους, έστω και αν ο δικός μας δρόμος μέχρι σήμερα υπήρξε μοναχικός και δύσκολος. Αναγνωρίζοντας, ότι δεν μπορούμε να ελέγξουμε καμία άλλη παράμετρο, παρακολουθούμε όσα εκτυλίσσονται γύρω μας και προσπαθούμε να ενεργούμε προς τους κοινούς σκοπούς μας χωρίς να παίρνουμε άλλη θέση πέραν αυτής που θεωρούμε ότι αρμόζει, με ΣΕΒΑΣΜΟ και ΔΙΑΚΡΙΤΙΚΟΤΗΤΑ στη μνήμη των θυμάτων που χάθηκαν, των θυμάτων που παλεύουν ακόμη, και προς όλους”.

   Στο δικαστήριο κατέθεσαν έξι μάρτυρες, συγγενείς ανθρώπων που δεν τα κατάφεραν να σωθούν από τη φωτιά και είτε απανθρακώθηκαν είτε πνίγηκαν στη θάλασσα που κατέφυγαν γεμάτοι εγκαύματα από το θερμικό φορτίο που τύλιξε το Μάτι.

   Και από τις σημερινές καταθέσεις αναδείχθηκαν οι ευθύνες κυρίως της Πυροσβεστικής αλλά και της Αστυνομίας η οποία σύμφωνα με όσα ακούγονται στο δικαστήριο δημιούργησε μία ασφυκτική κατάσταση εντός του οικισμού, διοχετεύοντας όλα τα οχήματα στους δρόμους του Ματιού. Και σήμερα τονίστηκαν στο δικαστήριο «μοιραία λάθη», παντελής απουσία ενημέρωσης των πολιτών για την πορεία της φωτιάς και τις ασφαλείς οδούς διαφυγής αλλά και η πλήρης απουσία οποιασδήποτε βοήθειας από τις αρμόδιες υπηρεσίες.

   Οι μάρτυρες, συγγενείς ανθρώπων που χάθηκαν στην προσπάθεια τους να διαφύγουν από την πύρινη κόλαση, αναφέρθηκαν στην ανυπαρξία ενημέρωσης αλλά και βοήθειας από την πλευρά των αρμόδιων φορέων.

   «Μας πρόλαβε η φωτιά στα σκαλιά πριν την παραλία» κατέθεσε γυναίκα, κάτοικος στο Μάτι, που έχασε την 93χρονη μητέρα της στη θάλασσα, όπου για πολλές ώρες βρέθηκε στα ανοικτά μόνη και η κόρη της χωρίς βοήθεια ώσπου το βράδυ να την σώσουν Αιγύπτιοι ψαράδες.

   «Ούρλιαζε το παιδί βοήθεια, αλλά η γιαγιά έφυγε στα χέρια της… προσπαθούσε να την κρατήσει στην επιφάνεια αλλά δεν μπόρεσε και πήγε στο βυθό. Τότε ξεκίνησε να κολυμπάει, αλλά δεν ήξερε προς τα πού έπρεπε να κολυμπήσει. Μέσα στη νύχτα πήγαινε προς Κέα και συμπτωματικά περνούσαν Αιγύπτιοι ψαράδες, τελείως τυχαία και με το φακό τη βρήκαν από τις φωνές της» ανέφερε η γυναίκα εξηγώντας ότι οι κρατικοί φορείς ήταν απόντες. Η μάρτυρας είπε πως στην παραλία «είδαμε το κοριτσάκι της οικογένειας Φύτρου να πηδάει στα βράχια γιατί δεν έβλεπε από τους καπνούς».

   Στη δική του κατάθεση ο Κωνσταντίνος Τουρναβίτης που έχασε τον αδελφό του και την κουνιάδα του, ηθοποιό Χρύσα Σπηλιώτη, στο κτήμα Φράγκου, χαρακτήρισε «αδιανόητη» την απόφαση της Πυροσβεστικής να μεταφέρει δυνάμεις από την Ανατολική Αττική, «από μία δασική οικιστική περιοχή» και να τα διαθέσει στην Κινέττα . Η αδελφή του μάρτυρα, Μαρία Τουρναβίτη, είπε στην κατάθεση της πως η Πυροσβεστική έχει ρόλο και για περιπτώσεις εκκένωσης. «Στις μεγάλες φωτιές του 1997 στην Πεντέλη μπήκε πυροσβέστης στην αυλή και μας είπε “αφήνετε ανοιχτές αυλόπορτες, λάστιχα να φαίνονται και φεύγετε”.. Στο Μάτι τίποτα».

   Τη λάθος διαχείριση της κυκλοφορίας από την Αστυνομία, επισήμανε στην κατάθεση του ο μάρτυρας Στυλιανός Μάσχας που έχασε και τους δύο γονείς του στην φωτιά. «Δεν ήξεραν πώς να κατευθύνουν τον κόσμο και τον έστελναν μέσα στο Μάτι» είπε ο μάρτυρας ο οποίος τόνισε ότι οι αστυνομικοί «εμφανίστηκαν μετά την φωτιά. Μάζεψαν τη σπονδυλική στήλη της μητέρας μου και ένα κομμάτι του θώρακα του πατέρα μου. Αυτό έκαναν μόνο. Δεν υπήρχε κράτος, Αστυνομία, Πυροσβεστική. Καθόντουσαν στη Μαραθώνος και κάπνιζαν. Υπήρχαν άνθρωποι που έβλεπαν τα σπίτια τους εσωτερικά να καίγονται και αυτοί τα κοιτούσαν. Κανείς δεν νοιαζόταν για κανέναν…».