«Όταν πρόκειται για τις εκλογές, δεν είναι δική μας δουλειά [ενν. των Βρυξελλών] να αποφασίζουμε ποιος θα είναι ο ηγέτης της χώρας, αλλά του λαού αυτής της χώρας», είπε η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. «Αυτή είναι η κυριαρχία των ψηφοφόρων και πρέπει να προστατευθεί», δήλωσε σε συνέντευξη στο γκαλά του Politico για τα 28 πιο ισχυρά πρόσωπα στις Βρυξέλλες.

Σε ερώτηση σχετικά με την Εθνική Στρατηγική Ασφάλειας των ΗΠΑ, η οποία δημοσιεύθηκε την περασμένη εβδομάδα και προκάλεσε σάλο στην Ευρώπη, η Φον ντερ Λάιεν είπε ότι «χωρίς καμία αμφιβολία, κανείς άλλος δεν πρέπει να παρεμβαίνει».

Το κείμενο της Στρατηγικής Ασφαλείας υποστηρίζει ότι η Ευρώπη είναι αντιμέτωπη με «εξάλειψη του πολιτισμού» μέσα στα επόμενα 20 χρόνια, θέση που έχουν διατυπώσει ακροδεξιοί ηγέτες στην ΕΕ όπως ο πρωθυπουργός της Ουγγαρίας Βίκτορ Όρμπαν, αλλά και η Ρωσία.

Επιπλέον, το έγγραφο κατακρίνει τις ευρωπαϊκές προσπάθειες για τον περιορισμό των ακροδεξιών κομμάτων, χαρακτηρίζοντας τις κινήσεις αυτές ως πολιτική λογοκρισία, ενώ μιλά για «καλλιέργεια αντίστασης στην τρέχουσα πορεία της Ευρώπης εντός των ευρωπαϊκών εθνών».

Μόλις την Τρίτη ο Τραμπ χαρακτήρισε την Ευρώπη ως ομάδα εθνών σε αποσύνθεση με ηγέτες «αδύναμους ανθρώπους». «Νομίζω ότι είναι αδύναμοι, ότι δεν ξέρουν τι να κάνουν. Η Ευρώπη δεν ξέρει τι να κάνει», είπε.

Κατά την Φον ντερ Λάιεν αυτός είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους η ΕΕ πρότεινε την «Ασπίδα της Δημοκρατίας», ένα όπλο στη μάχη κατά της ξένης παρέμβασης στο Διαδίκτυο, παρέμβαση που είναι εμφανείς κατά τις εκλογές.

Πάντως, η ίδια δήλωσε ότι είχε πάντα «πολύ καλές σχέσεις συνεργασίας» με τους προέδρους των ΗΠΑ και «αυτό ισχύει και σήμερα». Ωστόσο, τόνισε ότι η Ευρώπη πρέπει να επικεντρωθεί στον εαυτό της και όχι να κάνει συγκρίσεις με άλλους.

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ – ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

Ρούλα Μαντή

Ωστόσο, πολλοί Αμερικανοί ελπίζουν πραγματικά ότι μπορεί να επιφέρει θετικές αλλαγές, σπάζοντας την κυριαρχία αυτού του ασφυκτικού πολιτικού διπόλου, χωρίς όμως να διαλύσει την ίδια τη χώρα.

Τι είναι δυνατό με τον Τραμπ 2.0;

Όσο ουτοπικό κι αν ακούγεται (και παρότι οι πιθανότητες είναι σχεδόν μηδενικές), η νέα κυβέρνηση Τραμπ έχει μια μοναδική ευκαιρία να μεταρρυθμίσει τη δημόσια διοίκηση, το «βαθύ κράτος» και να αναδιαμορφώσει τη δημοκρατία στις ΗΠΑ προς όφελος του λαού – χωρίς να την κατεδαφίσει στη θητεία του.

Τι είναι όμως πιο πιθανό να συμβεί;

Αν και είναι αδιαμφισβήτητο ότι ένα σημαντικό μέρος των Αμερικανών ψηφοφόρων επέλεξε τον Τραμπ, ο ίδιος και οι συνεργάτες του θα εκμεταλλευτούν αυτή τη στήριξη για να εδραιώσουν την ολιγαρχία, να βαθύνουν τη διαφθορά και να οδηγήσουν τις ΗΠΑ ακόμα πιο κοντά σε μια ανεξέλεγκτη απολυταρχία – είτε το θέλει η υπόλοιπη Αμερική είτε όχι.

Θα αντικαταστήσουν τον πυρήνα της Δημοκρατίας με έναν απόλυτα κανονικοποιημένο μηχανισμό διαφθοράς, χρησιμοποιώντας τους μοχλούς της κυβέρνησης για να προωθήσουν την ωμή, καταχρηστική εξουσία στο έπακρο, επιταχύνοντας την πορεία της Αμερικής προς μια αυταρχική, ληστρική διακυβέρνηση χωρίς ουσιαστικούς περιορισμούς.

Η διάλυση της δημοκρατίας από μέσα πιθανότατα θα συνοδευτεί από θριαμβευτικές επευφημίες – αφήνοντας την υπόλοιπη Αμερική πίσω και όλο και περισσότερους ανθρώπους εγκαταλελειμμένους στο περιθώριο.

Το χάος είναι το λιγότερο που θα συμβεί

Η αταξία θα κυριαρχήσει και οι ΗΠΑ ίσως βρεθούν μπροστά σε μια ιστορική στιγμή ακραίας κρίσης. Ωστόσο, είμαι βέβαιος ότι για πολλούς, η θέα αυτού του θεάματος θα προσφέρει απεριόριστη ψυχαγωγία και καθημερινό δράμα – μέχρι που δεν… θα είναι πια.

Η κατεδάφιση της αμερικανικής δημοκρατίας εκ των έσω οδηγεί μόνο στην κατάρρευση, όχι σε μια αναγέννηση ή ανασυγκρότηση μετά την απομάκρυνση των ερειπίων, της διαφθοράς και της κατάχρησης. Εκτός κι αν ο πραγματικός στόχος είναι να πουληθεί η ίδια η χώρα και ό,τι έχει απομείνει από αυτήν – αφήνοντας πίσω μια “πόλη-φάντασμα”, με τον νέο «σερίφη» να περιφέρεται επιβάλλοντας τη δύναμή του, ενώ το κοινό παρακολουθεί το υπερδιογκωμένο reality show μιας αμερικανικής αυτοκρατορίας σε παρακμή.

Μπορεί να υπάρξει επιστροφή στη δημοκρατία;

Η επιστροφή σε μια πραγματική δημοκρατία είναι εξαιρετικά δύσκολη. Ο Τραμπ δεν έθεσε υποψηφιότητα για να υπερασπιστεί τη δημοκρατία, ούτε αγωνίστηκε για τους απλούς εργαζόμενους Αμερικανούς.

Έτρεξε για τον εαυτό του, προς όφελος του εαυτού του, και η δημοκρατία αποτελεί εμπόδιο στο προσωπικό του brand, στην επιβολή ενός ομοσπονδιακού αυταρχισμού, εδραιωμένου στην ολιγαρχική συγκέντρωση εξουσίας.

Δεν θα κάνει την Αμερική σπουδαία. Θα τη διαμορφώσει απλώς σύμφωνα με τη δική του εικόνα, διατηρώντας τα περισσότερα από όσα την κρατούν στάσιμη.

Ίσως είναι ακόμα νωρίς για προβλέψεις, αλλά αν υπάρξει μια «Νέα Αμερική» μετά τον Τραμπ, αυτή δεν θα προέλθει από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση. Θα εξαρτηθεί από τις ίδιες τις πολιτείες και τους πολίτες που θα επιχειρήσουν να αναδυθούν από το χάος και την παρακμή, σε μια χώρα που ολοένα και περισσότερο υπάρχει μόνο κατ’ όνομα.

Τι χώρα!

Εν τω μεταξύ, κάποιος μπορεί ακόμα να οργίζεται ενάντια στο Σύστημα – ακόμα κι όταν αυτό μεταμορφώνεται σε μια ανεξέλεγκτη μηχανή εξουσίας, που πλέον στοχεύει την ίδια τη δημοκρατία ως εσωτερικό εχθρό.

Και η ολιγαρχία, ως πληγή, θα συνεχίσει να λυγίζει την κυβέρνηση προς το συμφέρον της, ασκώντας όλο και μεγαλύτερο έλεγχο για διεφθαρμένους και ιδιοτελείς σκοπούς.

Ποιος είναι ο συγγραφέας

Ο Τόμας Ντρέικ είναι πρώην υψηλόβαθμο στέλεχος της Υπηρεσίας Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ (NSA). Κατά τη διάρκεια της θητείας του, αποκάλυψε τις αποτυχίες των υπηρεσιών πληροφοριών πριν από την 11η Σεπτεμβρίου, καθώς και τεράστιες απάτες δισεκατομμυρίων δολαρίων, σπατάλη και κατάχρηση πόρων. Επιπλέον, κατήγγειλε ένα μυστικό πρόγραμμα μαζικής παρακολούθησης, εξουσιοδοτημένο από τον πρόεδρο Μπους, το οποίο παραβίαζε το Σύνταγμα.

Ως αποτέλεσμα, διώχθηκε βάσει του αυστηρού Νόμου περί Κατασκοπείας, αντιμετωπίζοντας πολυετή φυλάκιση. Τελικά, αφέθηκε ελεύθερος μέσω συμφωνίας.

Πριν από την NSA, εργάστηκε ως σύμβουλος και επιχειρηματίας στον τομέα της διαχείρισης και της τεχνολογίας πληροφοριών. Υπηρέτησε επίσης στην Πολεμική Αεροπορία ως μέλος πληρώματος αεροσκαφών και στο Πολεμικό Ναυτικό ως αξιωματικός πληροφοριών για περίπου 15 χρόνια, με μια σύντομη θητεία ως αναλυτής στη CIA.

Έχει αφιερώσει το υπόλοιπο της ζωής του στην υπεράσπιση των θεμελιωδών δικαιωμάτων, της προσωπικής ελευθερίας και της προστασίας των πολιτών απέναντι στην κατάχρηση εξουσίας.

Πηγή: counterpunch.org