Ως Μεγάλος Χορηγός του Εθνικού Θεάτρου και Χορηγός της δράσης με απευθείας μεταδόσεις (livestreaming), η ΔΕΗ στηρίζει έναν θεσμό που συνδυάζει τη διαχρονική αξία της θεατρικής παράδοσης με τη σύγχρονη δημιουργία. Με αυτό τον τρόπο η ΔΕΗ συμβάλλει ουσιαστικά στη διεύρυνση της πρόσβασης στον πολιτισμό, δίνοντας τη δυνατότητα σε ανθρώπους που βρίσκονται μακριά από τα μεγάλα αστικά κέντρα να παρακολουθήσουν σημαντικές παραστάσεις κλασικού και σύγχρονου ρεπερτορίου.

Η δράση ζωντανών μεταδόσεων (live streaming) παραστάσεων του Εθνικού Θεάτρου σε συνεργασία με τη ΔΕΗ ξεκίνησε στο Σουφλί, όπου στις 21 Νοεμβρίου προβλήθηκε η παράσταση «Φάουστ» σε ζωντανή μετάδοση από την Κεντρική Σκηνή, βασισμένη στο έργο του Γκαίτε, σε σκηνοθεσία Άρη Μπινιάρη. Η δράση συνεχίστηκε στην Ιθάκη, όπου στις 19 Δεκεμβρίου προβλήθηκε η παράσταση «Τρεις Αδελφές», σε ζωντανή μετάδοση από την Πλαγία Σκηνή του Κτιρίου Τσίλλερ, βασισμένη στο έργο του Αντόν Τσέχωφ σε σκηνοθεσία Μαρίας Μαγκανάρη. 

Τρίτος σταθμός της δράσης ήταν τα Κύθηρα, όπου στις 14 Φεβρουαρίου μεταδόθηκε ζωντανά από την Πλαγία Σκηνή του Κτηρίου Τσίλλερ η παράσταση «έχεις πέντε λεπτά» της Κατερίνας Λούβαρη Φασόη, σε σκηνοθεσία Παντελή Δεντάκη, από την Εφηβική Σκηνή του Μικρού Εθνικού. Η Κάρπαθος αποτέλεσε τον τέταρτο και τελευταίο σταθμό του πρώτου κύκλου της δράσης, όπου στις 27 Μαρτίου, Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου, οι κάτοικοι του νησιού είχαν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν το θεατρικό έργο «Ο Βυσσινόκηπος» του Αντόν Τσέχωφ, σε διασκευή και σκηνοθεσία Έκτορα Λυγίζου, το οποίο μεταδόθηκε ζωντανά από την Κεντρική Σκηνή του Κτηρίου Τσίλλερ. 

Η Γενική Διευθύντρια Εταιρικών Σχέσεων και Επικοινωνίας του Ομίλου ΔΕΗ, κα Σοφία Δήμτσα, δήλωσε σχετικά: «Το θέατρο δεν αφορά μόνο όσους βρίσκονται κοντά στις μεγάλες σκηνές. Στη ΔΕΗ πιστεύουμε ότι ο πολιτισμός πρέπει να είναι προσβάσιμος σε όλους. Μέσα από τη δράση των ζωντανών live streaming μεταδόσεων  με το Εθνικό Θέατρο, αξιοποιούμε την τεχνολογία για να φέρουμε σημαντικές θεατρικές παραγωγές σε απομακρυσμένες περιοχές της χώρας, δίνοντας τη δυνατότητα σε περισσότερους ανθρώπους να συμμετέχουν στην εμπειρία του θεάτρου. Για τη ΔΕΗ, η ενέργεια συνδέεται άρρηκτα με την κοινωνία και τον πολιτισμό, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για ένα πιο βιώσιμο μέλλον με τον πολιτισμό να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο».

Με κεντρικό μήνυμα: «Με τις παραστάσεις που εμπνέουν. Με τις ερμηνείες που καθηλώνουν. Για να είμαστε όλ@ ένα #μετονπολιτισμό.», η ΔΕΗ συνεχίζει να στηρίζει το Εθνικό Θέατρο, αναδεικνύοντας τη δύναμη της ενέργειας να συναντά την τέχνη. Με σεβασμό στην κλασική θεατρική κληρονομιά και στήριξη στη νέα καλλιτεχνική φωνή, η ΔΕΗ  βρίσκεται στο πλευρό ενός θεσμού που ενώνει την ιστορία με το παρόν, προσφέροντας χώρο σε νέες φωνές και παραγωγές που εμπνέουν, εξελίσσουν και φέρνουν το κοινό πιο κοντά στο θέατρο. Μέσα από τη συγκεκριμένη πρωτοβουλία, το θέατρο «ταξιδεύει» πέρα από τα όρια της σκηνής, φτάνοντας σε ανθρώπους που δεν έχουν εύκολη πρόσβαση σε μεγάλες παραγωγές, ενισχύοντας την ιδέα ενός πολιτισμού ανοιχτού και προσβάσιμου σε όλους.

Η ΔΕΗ προωθεί τον πολιτισμό σε όλες τις μορφές του, στηρίζοντας πρωτοβουλίες που συνδυάζουν την ενέργεια με τη δημιουργικότητα, την καινοτομία και τη βιωσιμότητα, παραμένοντας σταθερά #μετονΠολιτισμό και δίνοντας ενέργεια σε ό,τι διαμορφώνει ένα καλύτερο μέλλον.

Συγκεντρώσαμε δέκα από τις πιο αναμενόμενες παραστάσεις που ξεκινούν μετά το Πάσχα και αξίζουν μια θέση στην ατζέντα σας.

«Τζένη Τζένη – Ένα ηλιόλουστο Ρέκβιεμ» 

Δημοτικό Θέατρο Πειραιά (από 23/4)

Με αφετηρία την ταινία «Τζένη Τζένη» της Φίνος Φίλμς, ο Νίκος Καραθάνος στρέφει το βλέμμα του στην μυθική πλέον αφήγηση των ελληνικών ταινιών, την αφήγηση μιας Ελλάδας φωτός, καλοκαιριού, ελαφρότητας και ομορφιάς που στην σύγχρονη εποχή φαντάζει όλο και πιο μακρινή. Με νοσταλγία για την χαμένη αυτή αφέλεια των καλοκαιρινών βραδιών, και με ένα θίασο «σκιών», φαντασμάτων των ηρώων της κλασικής ταινίας, στήνει ένα καλοκαιρινό, ηλιόλουστο ρέκβιεμ, έναν θρήνο για το τέλος αυτής της εποχής και συνάμα μια γιορτή για την αθανασία που της χάρισε η ασημένια οθόνη.

Μέσα σε αυτό το γιορτινό και πένθιμο κλίμα, οι ηθοποιοί του θιάσου (Γαλήνη Χατζηπασχάλη,’Αγγελος Παπαδημητρίου, Χρήστος Λούλης, Χάρις Αλεξίου, Κώστας Μπερικόπουλος, Ζέτα Μακρυπούλια, Ιωάννα Μαυρέα, Γιάννης Κότσιφας, Αλέξανδρος Σκουρλέτης, Ιωάννα Μπιτούνη) αναζητούν αυτές τις θεϊκές μορφές που συνόδεψαν τα κυριακάτικα τραπέζια των παιδικών τους χρόνων, σε μια Ελλάδα που καταδύεται καθημερινά στο πέλαγος των αναμνήσεων της, αναζητώντας τον εαυτό της, ξανά και ξανά.

«Κουκλίτσα» 

Εθνικό Θέατρο- Νέα Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος» (από 16/04)

Μια επίσκεψη – σχεδόν μεταφυσική – στο εσωτερικό ενός από τα πιο εμβληματικά σπίτια της παγκόσμιας δραματουργίας. Η Μαρία Πανουργιά προσεγγίζει το «Κουκλόσπιτο» του Ίψεν μέσα από μια αιχμηρή σκηνοθετική ματιά που συνομιλεί άμεσα με σύγχρονες αγωνίες. Η Νόρα μεταμορφώνεται σε δαιμονική φιγούρα που ενσαρκώνει το σύμβολο της απόλυτης ελευθερίας σε αυτή τη νέα ανάγνωση του ιψενικού έργου που επιχειρεί να φωτίσει τη θέση της γυναίκας σήμερα. Παίζουν: ‘Αρης Αρμαγανίδης, Στέλλα Βογιατζάκη, Μπάμπης Γαλιατσάτος, Ελεάνα Γεωργούλη, Δέσποινα Καραγιάννη, Μαρίνα Μάλλιου, Χριστιάνα Ματέλσκα Τόκα, Κατερίνα Παπαδάκη, Φιντέλ Ταλαμπούκας.

«Το Μεγάλο Φαγοπότι» 

Θέατρο Συγγρού 33 (από 15/4)

Από τις πιο τολμηρές και αμφιλεγόμενες ταινίες του ευρωπαϊκού κινηματογράφου, το εμβληματικό «La Grande Bouffe» (1973) του Μάρκο Φερέρι, μεταφέρεται στη σκηνή μέσα από μια ελεύθερη, σύγχρονη θεατρική διασκευή σε σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Βασιλακόπουλου. Τέσσερις άντρες και μία γυναίκα αποσύρονται σε μια βίλα με έναν και μόνο σκοπό: να φάνε μέχρι τελικής πτώσεως. Το γλέντι που στήνεται δοκιμάζει τα όρια του σώματος, της επιθυμίας και της ηθικής, μετατρέποντας την απόλαυση σε πεδίο υπαρξιακής αναμέτρησης.

Ένα συμπόσιο που ξεκινά ως παιχνίδι, αλλά αποκαλύπτει μια βαθύτερη, σκοτεινή πείνα: για νόημα, για επαφή, για υπέρβαση. Όπως αναφέρει στο σκηνοθετικό του σημείωμα, ο Βασιλακόπουλος αντιμετωπίζει το έργο ως έναν τελετουργικό μηχανισμό: μια γιορτή- θυσία, όπου οι ήρωες από θηρευτές γίνονται σταδιακά θηράματα των ίδιων τους των επιθυμιών. Παίζουν: Ιφιγένεια Βαρελά, Θανάσης Δήμου, Χάρης Χαραλάμπους – Καζέπης, Δημοσθένης Παπαδόπουλος, Γκαλ Ρομπίσα, Εύη Σαουλίδου.

«Αρχιμάστορας Σόλνες» 

Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν – Υπόγειο (από 16/04)

Ένα από τα πιο διεισδυτικά έργα της ώριμης δραματουργίας του μεγάλου Νορβηγού συγγραφέα Ερρίκου Ίψεν, ανεβαίνει για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων, στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης, σε σκηνοθεσία του Κωνσταντίνου Ασπιώτη, στην πρώτη του συνεργασία με το ιστορικό θέατρο, και πρωτότυπη μουσική του Στάμου Σέμση. Ο Ασπιώτης προσεγγίζει το ιψενικό έργο με σύγχρονη ματιά, φωτίζοντας τον υπαρξιακό πυρήνα του κειμένου και αναδεικνύοντας τη διαχρονική του δύναμη.

Μια σκληρή και, ταυτόχρονα, τρυφερή ιστορία για την ανάγκη του ανθρώπου να ξεπερνά τον εαυτό του, ακόμη κι όταν γνωρίζει ότι κάθε άνοδος εμπεριέχει τον κίνδυνο της συντριβής. Παίζουν: Θόδωρος Γράμψας, Κάτια Δανδουλάκη, Δημήτρης Δεγαϊτης, Θράσος Σταθόπουλος, ‘Ανια Λεμπεντένκο, Ισιδώρα Δωροπούλου.

«Η Χρονιά χωρίς Καλοκαίρι» 

Θέατρο Ολύμπια (από 15/4)

Το νέο έργο του Γιάννη Καλαβριανού, μας μεταφέρει με μοναδικό τρόπο 210 χρόνια πριν, σε ένα πολύ ιδιαίτερο καλοκαίρι. Με έμπνευση από πραγματικά γεγονότα και ιστορικά πρόσωπα, ο Καλαβριανός σκηνοθετεί μία ομάδα νέων ηθοποιών και μεταμορφώνει τον χώρο του Φουαγιέ στο θέατρο Ολύμπια, σε αστικό σαλόνι στη λίμνη της Γενεύης, όπου μέσα από το σκοτάδι γεννιούνται οι πιο τρομακτικές ιστορίες που στιγμάτισαν την ανθρώπινη διανόηση. Οι θεατές βρίσκονται ανάμεσα στους ηθοποιούς, έναν αόρατο αφηγητή, έναν μυστηριώδη πιανίστα και μία εικαστική εγκατάσταση από πίνακες και γλυπτά που φτιάχτηκαν με αφορμή την ιστορία των ηρώων. Παίζουν: Μαργαρίτα Αλεξιάδη, Μαρίνα Δημητριάδη, Θάνος Μάνος, Παναγιώτης Παυλίδης, Στέλιος Χρυσαφίδης.

«Συναίνεση» 

Σύγχρονο Θέατρο (από 17/04)

Ο Τάκης Τζαμαργιάς ανεβάζει το έργο της βραβευμένης Βρετανίδας συγγραφέως Νίνα Ρέιν, που μιλά για τη συναίνεση, την εξουσία και τη δυσκολία απόδειξης της αλήθειας σε υποθέσεις σεξουαλικής βίας και όχι μόνο, φωτίζοντας τις σύνθετες πλευρές των ανθρώπινων σχέσεων και της απονομής δικαιοσύνης στη σύγχρονη κοινωνία. Μέσα από την ιστορία μιας ομάδας δικηγόρων που εμπλέκονται σε μια υπόθεση σεξουαλικής επίθεσης, το έργο φωτίζει τα όρια ανάμεσα στον νόμο, την ηθική και την προσωπική ευθύνη. Καθώς οι χαρακτήρες προσπαθούν να υπερασπιστούν τις θέσεις τους στο δικαστήριο, έρχονται αντιμέτωποι με τις δικές τους επιλογές, τις σχέσεις και τις αντιφάσεις τους.

Με έντονο κοινωνικό προβληματισμό και διεισδυτικό λόγο, η Νίνα Ρέιν θέτει καίρια ερωτήματα για το τι σημαίνει πραγματικά συναίνεση και πώς η αλήθεια μπορεί να διαμορφώνεται από διαφορετικές οπτικές. Παίζουν: Αλέξανδρος Μαυρόπουλος, Κίττυ Παϊταζόγλου, Βαλέρια Δημητριάδου, Παναγιώτης Γαβρέλας, Ερρίκος Μηλιάρης, Καλλιόπη Παναγιωτίδου, Μανταλένα Καραβάτου.

«BACON» 

Θέατρο ‘Ανεσις (από 17/04)

Η Έμιλυ Λουίζου καταπιάνεται με το πολυβραβευμένο έργο της Sophie Swithinbank, ένα ωμό, ηλεκτρισμένο θρίλερ για τη βία, την επιθυμία και τα τραύματα που δεν κλείνουν ποτέ, με πρωταγωνιστές τους ταλαντούχους ηθοποιούς της νέας γενιάς Γιώργο Μπένο και Αλέξανδρο Πιεχόβιακ. Μετά από μια θριαμβευτική πορεία σε Λονδίνο και Νέα Υόρκη, όπου χαρακτηρίστηκε ως ένα από τα πιο επιδραστικά σύγχρονα βρετανικά κείμενα, το «BACON» ανεβαίνει για πρώτη φορά στην ελληνική σκηνή. Αφηγείται την ιστορία δύο εφήβων αγοριών από διαφορετικά κοινωνικά περιβάλλοντα, που συναντιούνται σε έναν κόσμο σχολικής βίας, καταπίεσης και ανομολόγητης επιθυμίας. Μια σχέση που ξεκινά ως φιλία εξελίσσεται σε εξάρτηση, έλξη και σύγκρουση, αφήνοντας ένα τραύμα που τους ακολουθεί στην ενήλικη ζωή. Χρόνια αργότερα, οι δύο άντρες έρχονται ξανά αντιμέτωποι. Το παρελθόν επιστρέφει βίαια. Οι πράξεις που δεν συγχωρέθηκαν και οι λέξεις που δεν ειπώθηκαν ζητούν δικαίωση.

«Girls and Boys»

Θέατρο Αλάμπρα (από 17/4)

Μετά τη θερμή υποδοχή κοινού και κριτικών, ανεβαίνει για δεύτερη χρονιά στην Αθήνα ο θεατρικός μονόλογος του Ντένις Κέλι, σε μετάφραση και σκηνοθεσία Λητώς Τριανταφυλλίδου, με τη Νατάσα Εξηνταβελώνη. Ένα σύγχρονο έργο που ξεκινά σαν ιστορία αγάπης και μετατρέπεται σταδιακά σε μια ανατομία της απώλειας, της μνήμης και του τρόπου με τον οποίο ο άνθρωπος προσπαθεί να διαχειριστεί το τραύμα και να συνεχίσει να ζει. Ο Βρετανός συγγραφέας, γνωστός στο ελληνικό κοινό από το έργο «Τα Ορφανά», δημιουργεί ένα κείμενο που ισορροπεί ανάμεσα στο χιούμορ και την τραγωδία, αποκαλύπτοντας τις αθέατες μορφές αγριότητας που διαπερνούν την καθημερινότητα των σχέσεων. Ζητήματα όπως η έμφυλη ανισότητα και οι μηχανισμοί κανονικοποίησης της βίας, συνθέτουν τον δραματουργικό πυρήνα του έργου.

Στη σκηνική εκδοχή της Λητώς Τριανταφυλλίδου, η ηρωίδα αφηγείται την ιστορία της κατασκευάζοντας μπροστά στα μάτια μας ένα ζωντανό ντοκιμαντέρ. Η παράσταση κινείται ανάμεσα στο θέατρο και την κινηματογραφική καταγραφή, μετατρέποντας τη θεατρική σκηνή σε χώρο προσωπικής αναμέτρησης της ηρωίδας με την ιστορία της, όπου η αφήγηση λειτουργεί ως πράξη επιβίωσης.

«ΑΜΛΕΤ (machine)» 

Θέατρο Πορεία (από 19/4)

Η Σοφία Αντωνίου συναντά τον Ουίλλιαμ Σαίξπηρ και τον Χάινερ Μύλλερ σε μια δυναμική διαπραγμάτευση παρελθόντος και παρόντος, με μια νέα ομάδα δημιουργών και καλλιτεχνών που επιχειρούν να επαναπροσδιορίσουν τη θέση του ανθρώπου μέσα σε έναν μηχανικό, επαναλαμβανόμενο κόσμο. Πρόκειται για μία πρωτότυπη δραματουργική σύνθεση που ενώνει το κλασικό έργο του Σαίξπηρ με το εμβληματικό κείμενο «Μηχανή ‘Αμλετ» του Μύλλερ. Μια ομάδα ηθοποιών (Μιχάλης Αφολαγιάν, Δημήτρης Καπουράνης, Γιάννης Κόραβος, Λωξάνδρα Λούκας, Aurora Marion, Κωνσταντίνος Μαυρόπουλος και Γιώργης Παρταλίδης) επανεξετάζει αδιάκοπα την ιστορία ενός ανθρώπου που προσπαθεί να υπάρξει σε έναν κόσμο που καταρρέει.

«Τέλος το Θέατρο» 

Θησείον, ένα θέατρο για τις τέχνες(από 19/4)

Στη νέα της θεατρική παραγωγή η εταιρεία θεάτρου «Θέρος» εμπνέεται από το αμετάφραστο στα ελληνικά και άπαιχτο στην Ελλάδα έργο του Εντουάρντο ντε Φίλιππο «L’arte della commedia» (Η Τέχνη της Κωμωδίας). Ωστόσο, όπως παραδέχονται οι συντελεστές της, η σχέση της παράστασης με το πρωτότυπο είναι ελάχιστη. Το «Τέλος το Θέατρο» δεν είναι μια παράσταση για το πόσο πολιτικό μπορεί και οφείλει να είναι το θέατρο. Αλλά για το πόσο θεατρική δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι η πολιτική.

Η σκηνοθέτις, ηθοποιός και δραματουργός Ηλέκτρα Ελληνικιώτη δημιουργεί μια πολυφωνική σύνθεση, που περιηγείται στον κόσμο του θεάτρου αναζητώντας αυτό το ένα, το πιο ακραίο ψέμα που η πραγματικότητα δεν θα είχε ποτέ το κουράγιο να αντιγράψει. Χωρίς σχέδιο και συγκεκριμένη φόρμα, χρησιμοποιεί κάθε θεατρικό μέσο για να δοκιμάσει τις αντοχές ανάμεσα στον δημόσιο λόγο και την καλλιτεχνική πράξη. Παίζουν οι Μάνος Βαβαδάκης, Νοεμή Βασιλειάδου, Μαρία Γεωργιάδου, Βίκυ Κυριακουλάκου και Μαρία Μαμούρη.

Οι παρεμβάσεις στο σκηνικό οικοδόμημα αποσκοπούν στη βελτίωση της στατικής του επάρκειας, της μορφής και της λειτουργικότητας του μνημείου συνολικά. Παράλληλα, το θέατρο ενισχύεται, ως προς τη δυνατότητα αξιοποίησής του, για την παρουσίαση παραστάσεων αρχαίου δράματος. Η αποκατάσταση του προσκηνίου αποτελεί μέρος του συνολικού έργου, το οποίο βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη, με προϋπολογισμό περίπου 7.000.000 ευρώ, με πόρους από το Περιφερειακό Επιχειρησιακό Πρόγραμμα «Θεσσαλία» – ΕΣΠΑ 2014-2020 και 2021-2027.

Η Υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη δήλωσε: «Το αρχαίο θέατρο της Λάρισας, το Θέατρο Α’, χωρητικότητας 11.000 θεατών, κατασκευάστηκε την ελληνιστική περίοδο, εκεί όπου βρισκόταν η οχυρωμένη Ακρόπολη της πόλης και λειτουργούσε μέχρι τις αρχές του 4ου αιώνα μ.Χ. Πριν από τρία χρόνια, με την ολοκλήρωση των έργων αποκατάστασης, το κοίλο του μνημείου φιλοξένησε, έπειτα από 2.000 χρόνια σιωπής, θεατρικές παραστάσεις, επανασυνδέοντας το μνημείο με την πολιτιστική ζωή της πόλης, αλλά και της ευρύτερης περιοχής. Στη νέα φάση των αρχαιολογικών εργασιών δίνεται έμφαση στην πλήρη αποκατάσταση του προσκηνίου, στην τοποθέτηση νέων μαρμάρινων λίθων, στην ενίσχυση δοκών και κιόνων, καθώς και στη συντήρηση των αρχαίων θραυσμάτων, με σύγχρονες τεχνικές. Στόχος μας είναι η διασφάλιση της στατικότητας, η ανάδειξη της αρχιτεκτονικής αξίας και η ουσιαστική προστασία του μνημείου. Η επανάχρηση του αρχαίου θεάτρου αποτέλεσε καθοριστικό βήμα στη συνολική προσπάθεια του Υπουργείου Πολιτισμού να διασώσει το μνημειακό απόθεμα της πόλης, εντάσσοντάς το λειτουργικά στην πολιτιστική ζωή της και αποκαθιστώντας την ιστορική διαχρονία της. Σε συνδυασμό με την αποκατάσταση των παλαιών Στρατιωτικών Αρτοποιείων, για να στεγαστούν οι υποστηρικτικές λειτουργίες του θεάτρου και να φιλοξενηθούν δράσεις και εκθεσιακές χρήσεις, το εμβληματικό αυτό μνημείο θα είναι αποκατεστημένο και πλήρως ενταγμένο σε ένα σύγχρονο και βιώσιμο πολιτιστικό σύνολο, ανοιχτό στο κοινό και στις ανάγκες της πόλης. Η λήψη μέτρων πυροπροστασίας κρίθηκε επιβεβλημένη επειδή στο θέατρο προγραμματίζεται η παρουσία και παραμονή του κοινού, όχι μόνον ως επίσκεψη του αρχαίου μνημείου, αλλά και για τη συμμετοχή του σε εκδηλώσεις. Αντίστοιχα μέτρα πυροπροστασίας λαμβάνονται και για το αρχαίο θέατρο Β’».

Το αρχαίο θέατρο Α’, που χρονολογείται στο α’ μισό του 3ου αιώνα π.Χ., αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα ελληνιστικά μνημεία στην Ελλάδα. Βρίσκεται στον λόφο «Φρούριο» και διατήρησε τη λειτουργικότητά του για περίπου έξι αιώνες. Το θέατρο, το οποίο στη ρωμαϊκή εποχή μετατράπηκε σε αρένα, είναι κατασκευασμένο εξ ολοκλήρου από μάρμαρο. Διακρίνεται για την εξαιρετική ποιότητα του σκηνικού οικοδομήματος, με δωρικούς ημικίονες και περίτεχνα μαρμάρινα στοιχεία. Το κυρίως θέατρο χωρίζεται με 10 κλίμακες σε 11 κερκίδες και στην αρχική του φάση αποτελούνταν από 24 σειρές. Όταν τον 2ο μ.Χ. αιώνα μετατράπηκε σε αρένα, αφαιρέθηκαν οι τρεις πρώτες σειρές και κατασκευάστηκε πόδιο περιμετρικά της ορχήστρας.

Το σκηνικό οικοδόμημα έχει ορθογωνική κάτοψη με προσκήνιο, τέσσερα δωμάτια και τρεις διαδρόμους. Οι εξωτερικοί τοίχοι φέρουν μαρμάρινη πρόσοψη με δωρικούς ημικίονες, ενώ το προσκήνιο αποτελείται από μια στοά διαμορφωμένη από δωρικούς ημικίονες και είναι εξ ολοκλήρου μαρμάρινο. Στις αρχές του 1ου αι. μ.Χ. τοποθετήθηκαν πέντε αγάλματα της αυτοκρατορικής οικογένειας με αφιερωματικές επιγραφές. Στην τελευταία περίοδο λειτουργίας του το θέατρο λειτουργούσε εξ ολοκλήρου ως αρένα. Η κατάσταση διατήρησης του σκηνικού οικοδομήματος, στον βαθμό που διασώζεται, χαρακτηρίζεται γενικώς καλή. Δεν παρουσιάζονται ιδιαίτερα στατικά και οικοδομικά προβλήματα, γεγονός που οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στις εργασίες συντήρησης, που πραγματοποιήθηκαν κατά τα έτη 2002-2003. Οι βλάβες που υπέστη το μνημείο, κατά τη μακραίωνη ιστορία του ομαδοποιούνται σε φθορές δομικής φύσης και σε φθορές στην επιφάνεια του δομικού υλικού.

Το έργο της πυροπροστασίας στο Α΄ αρχαίο θέατρο περιλαμβάνει την εγκατάσταση υδροδοτικού δικτύου με τοποθέτηση πυροσβεστικών ερμαρίων για άμεση χρήση σε περίπτωση πυρκαγιάς, φωτιστικών ασφαλείας για επαρκή φωτισμό στις οδεύσεις διαφυγής, καθώς και φορητών πυροσβεστήρων σε κατάλληλα σημεία, όπως έξοδοι κινδύνου και χώροι με ηλεκτρολογικό εξοπλισμό. Προβλέπεται, επίσης, η εγκατάσταση χειροκίνητου συστήματος αναγγελίας πυρκαγιάς για έγκαιρη ειδοποίηση, καθώς και κεντρικού πίνακα πυρανίχνευσης. Στόχος είναι η έγκαιρη ανίχνευση και αντιμετώπιση πυρκαγιάς, η ασφαλής εκκένωση του χώρου και η προστασία των επισκεπτών και του μνημείου. Αντίστοιχα μέτρα πυροπροστασίας λαμβάνονται και για το Β΄ αρχαίο θέατρο της Λάρισας, που χρονολογείται στον 1ο αι π.Χ. και αποτελείται από το κτήριο της σκηνής το οποίο σώζεται στο ύψος της θεμελίωσης, τις παρόδους, την ορχήστρα και δύο μόνο σειρές από το κοίλο. Σήμερα αποτελεί έναν ενεργό χώρο όπου εκτελούνται κατά καιρούς παραστάσεις.

Στο πλαίσιο αυτό, δέκα ξεχωριστές θεατρικές παραστάσεις «κατεβαίνουν» λόγω Πάσχα, αφήνοντας το δικό τους αποτύπωμα στη φετινή σεζόν. Άλλες αγαπήθηκαν για τις δυνατές ερμηνείες τους, άλλες για τη σκηνοθετική τους προσέγγιση ή τη μοναδική τους αισθητική. Όλες όμως συνέβαλαν στο να διαμορφωθεί μια πλούσια θεατρική εμπειρία για το κοινό, λίγο πριν η αυλαία πέσει προσωρινά και οι σκηνές ετοιμαστούν για την επόμενη καλλιτεχνική περίοδο.

Γιοι και κόρες

Μια από τις πιο επιτυχημένες παραστάσεις του Φεστιβάλ Αθηνών, για τους καθημερινούς ανθρώπους που αγνοήθηκαν από τις επίσημες ιστοριογραφικές πηγές αλλά προχώρησαν τη ζωή στην Ελλάδα, επιστρέφει δεκατέσσερα χρόνια μετά, με την προσθήκη καινούριων ιστοριών και νέους συντελεστές.

Η παράσταση που ουσιαστικά καθιέρωσε τον Γιάννη Καλαβριανό και την Εταιρεία Θεάτρου Sforaris ξαναφτιάχνεται με αφορμή τα 20 χρόνια από την δημιουργία των Sforaris και παρουσιάζεται μαζί με την τελευταία επιτυχία της ομάδας, την Πύλη της Κόλασης, στο Αμφι-Θέατρο του Σπύρου Ευαγγελάτου. 

Το κείμενο βασίζεται σε αφηγήσεις ηλικιωμένων από όλη τη χώρα, στους οποίους τέθηκε από τους συντελεστές το ίδιο ερώτημα: «Αν έπρεπε να ξεχωρίσετε μία ιστορία από όλη σας τη ζωή, ποια θα ήταν αυτή;»

Από την καταγραφή του πολύωρου μαγνητοσκοπημένου υλικού επιλέχθηκαν τελικά 95 αφηγήσεις που βρίσκονταν σε άμεση συνάφεια και σχέση με καταγεγραμμένα ιστορικά γεγονότα και προέκυψαν από αυτές 12 επεξεργασμένες ιστορίες, που εκτείνονται από τη Μικρασιατική καταστροφή μέχρι την πανδημία του covid και το πρώτο lockdown.

Όλες οι ιστορίες είναι αληθινές. Τα ονόματα και τα φύλα των προσώπων αλλάχθηκαν για να προστατευθεί η ανωνυμία τους.

Το τελικό αποτέλεσμα είναι μια εναλλακτική αφήγηση της επίσημης ιστορίας της χώρας μέσα από τις άγνωστες περιπέτειες των καθημερινών ανθρώπων. Των ανθρώπων που πιέζονται, λοξοδρομούν, δυσκολεύονται και αποτυγχάνουν, αλλά που σε κάθε εποχή επιμένουν και αναζητούν να ευτυχήσουν.

Εχθρός του λαού

Το μνημειώδες έργο του Ίψεν Εχθρός του Λαού ζωντανεύει μέσα από τη ριζοσπαστική ματιά του Τόμας Όστερμάιερ, καλλιτεχνικού διευθυντή της βερολινέζικης Schaubühne, που φημίζεται για την τολμηρή, σύγχρονη ανάγνωση των κλασικών έργων.

Το λαμπερό καστ Ελλήνων ηθοποιών και η σκηνοθετική τόλμη του Όστερμάιερ απέσπασαν διθυραμβικές κριτικές και δημιούργησαν μια παράσταση που αγαπήθηκε όσο λίγες τα τελευταία χρόνια.

Με ένα λαμπερό καστ Ελλήνων ηθοποιών και μια σκηνική γραφή που συνδυάζει ρεαλισμό, ρυθμό και πολιτική οξύτητα, η παράσταση απέσπασε διθυραμβικές κριτικές για τη σκηνοθετική της τόλμη και την εκρηκτική της επικαιρότητα. 

Μια παράσταση που συζητήθηκε όσο λίγες, και που απέδειξε ότι το θέατρο μπορεί να είναι ταυτόχρονα γιορτή, πολιτική πράξη και συλλογική εμπειρία!

Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας

Ο Αγαπητικός της Βοσκοπούλας με πρωτότυπη μουσική και ενορχήστρωση από τον Θοδωρή Οικονόμου και καινούριο κείμενο σε δεκαπεντασύλλαβο, στίχους και σκηνοθεσία από τον Γιάννη Καλαβριανό, ολοκληρώνει τις παραστάσεις του στο Θέατρο Ακροπόλ. Βασισμένο στην πολυαγαπημένη ιστορία του ομώνυμου έργου του Δημήτριου Κορομηλά, το έργο ζωντανεύει με έναν θίασο 17 εξαιρετικών ηθοποιών και μουσικών.

Στο ορεινό χωριό της Αρτοτίνας, η όμορφη Κρουστάλλω και ο φτωχός βοσκός Λιάκος αγαπιούνται στα κρυφά. Η Μάρω, η μητέρα της, αρνείται την πρόταση της Γιάνναινας, της μητέρας του Λιάκου, να παντρέψουν τα παιδιά τους. Τα πράγματα περιπλέκονται περισσότερο όταν ο Μήτρος, που η Μάρω κάπου έχει γνωρίσει αλλά δεν θυμάται, φτάνει στο χωριό και ζητάει την Κρουστάλλω σε γάμο. Συγκρούσεις, παρεξηγήσεις και μυστικά οδηγούν σε αδιέξοδα μέχρι να εμφανιστεί ο παντοδύναμος έρωτας σε μια από τις πιο όμορφες ιστορίες αγάπης, που αποτελεί εμβληματικό κομμάτι της ελληνικής μυθοπλασίας από το 1891 που πρωτογράφτηκε, έως σήμερα.

Καλά εσύ σκοτώθηκες νωρίς

Το εμβληματικό έργο του Χρόνη Μίσσιου βρέθηκε για 4η χρονιά στη σκηνή, αγαπήθηκε και πάλι από το κοινό και απέδειξε ότι ο πολιτικός λόγος του συγγραφέα είναι πάντα επίκαιρος.

Το κείμενο του Χρόνη Μίσσιου μεταφέρεται στη σκηνή του Σύγχρονου θεάτρου από την ομάδα GAFF και έχουν μείνει μόλις 4 παραστάσεις για να το δεις κι εσύ.

Μια εξομολόγηση διώξεων, συλλήψεων, φυλακίσεων και βασανιστηρίων.

Ίσως γιατί η περίοδος που διανύουμε μοιάζει να έχει κάτι από τη σκοτεινή νιότη του Μίσσιου. Ίσως πάλι γιατί ο Μίσσιος δεν απευθύνεται μόνο στο νεκρό του φίλο αλλά κυρίως στους απόντες, σε ‘μάς. Ίσως γιατί η αντίληψη του Μίσσιου για τη ζωή , την ιστορία, το όνειρο δεν είναι μόνο γεμάτη από πολιτική κριτική αλλά και από αισιοδοξία για τη ζωή και πίστη στη δημιουργική δύναμη του ανθρώπου. Ίσως, πάλι, γιατί μας έχουν συμβεί αδιανόητα πράγματα και είναι η στιγμή να αναρωτηθούμε, πώς αντιστέκεται κάποιος σήμερα.

Καρυάτιδα

Μια ανελέητη κωμωδία, αφιερωμένη στη μεγαλειώδη και ιστορική ικανότητα του πολύπαθου αυτού τόπου, να μπλέκει μόνιμα σε κωμικοτραγικές περιπέτειες.

Σε περίπου μισή ώρα από τώρα, πρόκειται να πραγματοποιηθεί η πολυαναμενόμενη συνέντευξη Τύπου. Τρεμάμενα δημοσιογραφικά δάχτυλα αναμένουν να πατήσουν το record σε κάμερες. Λόγοι γραμμένοι στο χαρτί και λόγια «από καρδιάς» γίνονται πρόβα ξανά και ξανά· γιατί ακόμα και έμπειροι πολιτικοί έχουν τρακ σήμερα. Σήμερα είμαστε όλοι αδέρφια, σήμερα είμαστε όλοι ένα.

Σήμερα, μετά από αιχμαλωσία δεκαετιών ολόκληρων στο Βρετανικό Μουσείο, η αιθέρια Καρυάτιδα, η χαμένη έκτη αδερφή, το απαστράπτον σύμβολο ενός ολόκληρου πολιτισμού, επιστρέφει ανέλπιστα στην πατρίδα! Σαν άλλη αγαπημένη φίλη, θεία, χαμένη ξαδέρφη από το εξωτερικό, την περιμένει όλη η χώρα με τεράστια προσμονή. Η υποδοχή της, όμως, δεν θα είναι όπως τη φανταστήκαμε, όπως τη σχεδιάσαμε, όπως την ονειρευτήκαμε. Όχι. Η υποδοχή της Καρυάτιδας από τη μαμά της, την Ελλάδα, είναι κωμωδία. Ξεκαρδιστική μεν, αμείλικτη δε.

Το έργο Η Καρυάτιδα! ήταν ανάθεση του Εθνικού Θεάτρου στον Γιώργο Καπουτζίδη, στο πλαίσιο του Αφιερώματος στο Νεοελληνικό έργο.

Τα χρόνια

Το εμβληματικό έργο της Αννί Ερνώ, βραβευμένης με το Νόμπελ Λογοτεχνίας 2022, μεταφέρεται για πρώτη φορά στην ελληνική σκηνή από τους Ακύλλα Καραζήση και Νίκο Χατζόπουλο.

Η παράσταση, μια ζωντανή αναμέτρηση με τον χρόνο και τη μνήμη, αντλεί από την αποστασιοποιημένη, σχεδόν αρχαιολογική γραφή της Γαλλίδας συγγραφέως, μετασχηματίζοντας την προσωπική της ιστορία σε ένα πολύφωνο χρονικό της μεταπολεμικής Ευρώπης – ένα ταξίδι ανάμεσα στις δεκαετίες, όπου το ατομικό βιώνεται ως κοινωνική μαρτυρία.

Από το Παρίσι έως τη Νέα Υόρκη και το Τόκιο, το έργο έχει γνωρίσει μια σειρά θεατρικών αναγνώσεων και ερμηνειών, που αναδεικνύουν τη σπάνια ικανότητά του να συνομιλεί με το παρόν κάθε εποχής, επιβεβαιώνοντας την καθολικότητα του βλέμματός του και την ανθεκτικότητα μιας γραφής που μεταμορφώνει το προσωπικό βίωμα σε συλλογικό στοχασμό.

Ένα χρονικό των μεταμορφώσεων – Μια σκηνική συνομιλία γενεών και χρόνου

Στο μυθιστόρημα Les Années (2008), η Ερνώ αρθρώνει μια ιδιότυπη «αυτοβιογραφία χωρίς εγώ». Μια γυναίκα αφηγείται τη ζωή της, από τη μεταπολεμική Γαλλία έως τον 21ο αιώνα. Μέσα από φωτογραφίες, φράσεις, διαφημίσεις, τραγούδια και τηλεοπτικές εικόνες, ανασυντίθεται η καθημερινότητα μιας ολόκληρης κοινωνίας που αλλάζει. Η προσωπική της πορεία – από την παιδική ηλικία ως τη γήρανση – γίνεται ο καθρέφτης μιας γενιάς που γνώρισε τη φτώχεια, την άνοδο, την απελευθέρωση, την εξουθένωση της κατανάλωσης και το άγχος του σύγχρονου χρόνου. Η αφήγηση δεν είναι γραμμική· σπάει σε θραύσματα, σαν αρχείο μνήμης. Τέσσερις γυναίκες – Αγγελική Στελλάτου, Δέσποινα Κούρτη, Δήμητρα Βλαγκοπούλου, Κατερίνα Παπανδρέου – και ένας άνδρας  – Διαμαντής Αδαμαντίδης – επί σκηνής συνθέτουν ένα μωσαϊκό φωνών και ηλικιών, μοιράζονται την ίδια ιστορία και ενσαρκώνουν διαφορετικές φάσεις της ίδιας ζωής — από την παιδική ηλικία μέχρι το σήμερα.

Γέρμα

Η Μαρία Πρωτόπαππα συνεχίζει να σκηνοθετεί και να ενσαρκώνει τη θρυλική Γέρμα του Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης μέχρι και τις 5 Απριλίου. Μαζί της επί σκηνής ένας σπουδαίος θίασος: ο Γιάννος Περλέγκας με τον οποίο συνυπογράφουν και τη δραματουργική επεξεργασία, ο Σίμος Κακάλας, η Ηλέκτρα Μπαρούτα και ο Νώντας Δαμόπουλος.

Μία γυναίκα που δεν περιμένει από τον άντρα που την οδήγησαν να παντρευτεί ούτε έρωτα ούτε χρήμα, περιμένει παιδιά. Εκείνος δεν έχει την φλόγα να ανάψει μέσα της μια καινούρια ζωή. Από την άλλη, ένας ταπεινός βοσκός, παιδικός της φίλος που θα μπορούσε να της χαρίσει την μητρότητα, δεν είναι δικός της. Κι εκείνη δεν καταδέχεται να γίνει μοιχαλίδα. Ο άντρας της, καχύποπτος φέρνει τις αδελφές του να την περιφρουρούν. Η αγωνία της γυναίκας την οδηγεί σε άκρα. Έτσι, μια νύχτα, που βρίσκονται με τον άντρα της στο ξωκλήσι του Αγίου της Γονιμότητας, σε μια σχεδόν παγανιστική γιορτή, (η τελευταία της ελπίδα) εκείνος της ομολογεί πως επιλέγει να μείνει άτεκνος κι εκείνη σε μια έκρηξη απόγνωσης τον πνίγει. Πνίγοντας τη μοναδική ελπίδα της για εκπλήρωση των πόθων της, επιζητώντας το τέλος της αγωνίας.

Η Δούκισσα της Πλακεντίας

Η Δούκισσα της Πλακεντίας, σε κείμενο και σκηνοθεσία του Γιώργου Νανούρη, με τη Μαρία Κίτσου παρουσιάζεται για λίγες ακόμα μέρες στο Θέατρο Βεάκη.

Η παράσταση αφηγείται τη μυθιστορηματική ζωή της Σοφίας ντε Μαρμπουά, γνωστής ως Δούκισσας της Πλακεντίας – μιας γυναίκας που το σπίτι της έγινε Μουσείο, ενώ το όνομα της δόθηκε σε Λεωφόρο αλλά και σε Σταθμό του μετρό.

Βαθύπλουτη, ανεξάρτητη, δυναμική και αινιγματική, αναφέρεται ως μία από τους μεγάλους ευεργέτες της Ελλάδας, αφού ενίσχυσε οικονομικά τη χώρα μας μετά την Επανάσταση του 1821. Η ιστορία της, που ακροβατεί ανάμεσα στη μυθοπλασία και την πραγματικότητα, συνοδεύεται από θρύλους και αλήθειες για την σχέση της με εμβληματικές προσωπικότητες αλλά και για την εκκεντρική ζωή της. Πάνω απ’ όλα αυτά όμως, αιωρείται το προσωπικό της δράμα, μιας και η Δούκισσα της Πλακεντίας ήταν μια μητέρα που δεν άντεξε το χαμό της κόρης της και βρήκε έναν παράδοξο τρόπο να ζει για πάντα μαζί της.

Σε βλέπω

Το σύγχρονο έργο Σε βλέπω (The Counter) της Αμερικανίδας Meghan Kennedy, παρουσιάζεται σε σκηνοθεσία της Βίκυς Βολιώτη στο θέατρο Μικρό Παλλάς, με πρωταγωνιστές τους Πέκγυ Τρικαλιώτη, Βίκυ Βολιώτη και Θοδωρή Αθερίδη.

Κάθε πρωί σε ένα τοπικό καφέ μιας μικρής πόλης, μία σερβιτόρα (η Κέιτ) γεμίζει την κούπα του καφέ ενός τακτικού πελάτη (του Πωλ). Πού και πού στο καφέ έρχεται και η πρώην ερωμένη του Πωλ, η Πεγκ, με την πρόφαση να αγοράσει ένα κομμάτι κέικ και την ελπίδα να τον δει εκεί. Ο Πωλ προσπαθεί να τα βγάλει πέρα ​​μέσα στο σκληρό και μεγάλο κόσμο. Η Κέιτ είναι μια γυναίκα που θέλει να κάνει μια καινούργια αρχή. Η Πεγκ αγαπάει ακόμα τον Πωλ αλλά και ο Πωλ αγαπάει την Πεγκ. Τι γίνεται όταν ο Πωλ ζητάει μια σοκαριστική χάρη από την Κέιτ; Και τι θα ακολουθήσει όταν η Κέιτ μάθει πως η Πεγκ είναι ο μεγάλος έρωτας του Πωλ; Μια απρόσμενη φιλία γεννιέται και τα βαθύτερα μυστικά όλων φωτίζονται.

Μυστικά, σχέσεις και συγκρούσεις ξεδιπλώνονται μέσα από τις ζωές τριών ανθρώπων που προσπαθούν να σταθούν ο ένας απέναντι στον άλλον και τελικά απέναντι στον ίδιο τους τον εαυτό και όταν η αλήθεια έρθει στο φως, τίποτα δεν είναι όπως πριν.

Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ

Το εμβληματικό έργο του Edward Albee, Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ, ένα από τα πιο συγκλονιστικά και βαθιά ανθρώπινα θεατρικά έργα του 20ού αιώνα, σε σκηνοθεσία Σωτήρη Τσαφούλια, ολοκληρώνεται προσεχώς στο Θέατρο Ζίνα.

Με το βαθιά ψυχογραφικό του βλέμμα, ο Σωτήρης Τσαφούλιας αναδεικνύει το έργο ως μια ανελέητη ψυχολογική παρτίδα, που αντανακλά τη διαχρονική αγωνία του ανθρώπου να ορίσει την ταυτότητά του μέσα σε έναν κόσμο που καταρρέει

Τους πρωταγωνιστικούς ρόλους αναλαμβάνουν ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης και η Έφη Μουρίκη, ενώ στο πλευρό τους βρίσκονται ο Σπύρος Σταμούλης και η Ελεάνα Στραβοδήμου, σε ένα τετραπρόσωπο σχήμα υψηλής έντασης και υποκριτικής δεξιοτεχνίας, που φέρνει στο φως τη σκληρή αλήθεια πίσω από τις κοινωνικές μάσκες, τα παιχνίδια εξουσίας και τις προσωπικές μας ψευδαισθήσεις.

Το έργο, με αφορμή μια φαινομενικά απλή επίσκεψη ενός νεαρού ζευγαριού σε ένα ώριμο παντρεμένο ζευγάρι, εξελίσσεται σε μια νύχτα αποκαλύψεων, έντονων συγκρούσεων και συναισθηματικής απογύμνωσης, σε μια ιστορία που ισορροπεί ανάμεσα στο τραγικό και το ειρωνικά αστείο.

Αφορμή στάθηκε η επιτυχημένη παράσταση «Η ληστεία της συμφοράς», μια απολαυστική κωμωδία, όπου… όλα πάνε στραβά.

Στην παράσταση πρωταγωνιστούν οι Ιωάννης Απέργης, Κατερίνα Γερονικολού, Παναγιώτης Γουρζουλίδης, Δημήτρης Κουρούμπαλης, Θάνος Μπίρκος, Αρετή Πασχάλη, Θάνος Σκόπας, Γιάννης Στεφόπουλος και Γιώργος Χρανιώτης, οι οποίοι μας ταξιδεύουν στην Αθήνα του 1958, όπου επικρατούν απρόβλεπτες καταστάσεις και ξεκαρδιστικά απρόοπτα.

Τίποτα δεν εξελίσσεται όπως το έχουν σχεδιάσει οι πρωταγωνιστές. Όταν όμως μπλέκουν κι άλλοι στο κόλπο, τα πράγματα πάνε από το κακό στο χειρότερο.

Μετά το τέλος της παράστασης, η Allwyn και τα Αθηναϊκά Θέατρα, περίμεναν τους καλεσμένους στο φουαγιέ, το οποίο μετατράπηκε σε ένα λαμπερό πάρτυ για τον θίασο, τους καλεσμένους, αλλά και πολλούς celebrities από τον καλλιτεχνικό και τηλεοπτικό χώρο.

18+ επίγειο, 21+ ψηφιακό |Αρμόδιος Ρυθμιστής ΕΕΕΠ | Κίνδυνος εθισμού & απώλειας περιουσίας | ΓΡΑΜΜΗ ΣΤΗΡΙΞΗΣ 1114 | Παίξε Υπεύθυνα

Νατάσα Μαστοράκου

Από δυνατά δραματικά έργα μέχρι ευρηματικές θεατρικές αφηγήσεις, οι παραστάσεις του μήνα διαδέχονται η μία την άλλη, υπόσχοντας έντονες στιγμές, συζητήσεις μετά το κατέβασμα της αυλαίας και εμπειρίες που μένουν.

Δείτε τις πέντε θεατρικές πρεμιέρες που δεν πρέπει να χάσετε τον Μάρτιο.

«Το Μπλουζ του Μικρού Πρίγκιπα» στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση

Μετά τη «Νέκυια» το 2023, ο Γιάννης Αγγελάκας καταλαμβάνει και πάλι την Κεντρική Σκηνή της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση με μια νέα παράσταση-εμπειρία που συνιστά τη δική του εκδοχή σε ένα βιβλίο που τον στοιχειώνει από την εφηβεία του, όταν πρωτοανακάλυψε το έργο του Σαιντ-Εξυπερύ. Μια ηλεκτρισμένη ωδή στον πρίγκιπα που κάποτε όλοι αγαπήσαμε, σε σκηνοθετική επιμέλεια του βραβευμένου δημιουργού των «Μαγνητικών πεδίων», Γιώργου Γούση.

Με τον ίδιο τον Αγγελάκα πρωταγωνιστή και συναφηγητές τη Νάντια Μπαϊμπά, την Ειρήνη Μπούνταλη και τον Νικόλα Παπούλια, ζωντανή μουσική επί σκηνής από τους Coti K., Νίκο Γιούσεφ, Περικλή Τσουκαλά και Κωνσταντίνο Ζάμπο, η σκηνή γίνεται σύμπαν, φτιαγμένο από λόγια και σκέψεις που αστραποβολούν φως σε μια παράσταση-κατάφαση στη ζωή, την αγάπη και τη φιλία. (Από 12 Μαρτίου).

«Ο Γλάρος» στο ΦΙΑΤ

Ο “Γλάρος” του Άντον Τσέχοφ είναι ένα από τα σημαντικότερα έργα της παγκόσμιας δραματουργίας, ένα κείμενο-τομή, που άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο αφηγούμαστε ανθρώπινες ζωές στη σκηνή. Το έργο όπου η δράση μετακινείται από το γεγονός στο συναίσθημα, από την κορύφωση στη φθορά, από το “τι συμβαίνει” στο “τι μένει”, ανεβαίνει από τις 6 Μαρτίου, στον χώρο ΦΙΑΤ. Ο Γιώργος Βάλαρης προτείνει μια σύγχρονη, καθαρή ανάγνωση του έργου, που δεν προσπαθεί να εκβιάσει το συναίσθημα, αλλά το αφήνει να αναδυθεί αργά, σχεδόν ανεπαίσθητα. Στο κέντρο αυτής της συνεργασίας δεσπόζει η Αρκάντινα της Κατερίνας Διδασκάλου. Ένας ρόλος απαιτητικός, επικίνδυνος, γεμάτος αντιφάσεις — και ακριβώς γι’ αυτό ιδανικός για μια ηθοποιό που εδώ και δεκαετίες αποδεικνύει πως διαθέτει σπάνιο μέγεθος, τεχνική ακρίβεια και βαθιά εσωτερική αλήθεια. Η Διδασκάλου, που εδώ και 14 χρόνια γνωρίζει εντυπωσιακή επιτυχία με την “Πόρνη από πάνω” του Αντώνη Τσιπιανίτη, επιστρέφει σε έναν εμβληματικό γυναικείο ρόλο, φέρνοντας μαζί της όλη τη διαδρομή, τη γνώση και το θεατρικό της βάρος.

Στο έργο η Αρκάντινα, διάσημη ηθοποιός, της οποίας η έντονη παρουσία κυριαρχεί τόσο στη σκηνή όσο και στις προσωπικές της σχέσεις, φτάνοντας στο εξοχικό του αδελφού της  Σόριν για το Σαββατοκύριακο, βρίσκεται μπλεγμένη σε μια καταιγίδα αντικρουόμενων επιθυμιών. Ο γιος της Κονσταντίν, αγωνίζεται να βγει από τη σκιά της καθώς κυνηγά τις δικές του καλλιτεχνικές φιλοδοξίες. Ο εραστής της, ο διάσημος συγγραφέας Τριγκόριν, γίνεται αντικείμενο θαυμασμού και έρωτα για την επίδοξη νεαρή ηθοποιό Νίνα. Οι ζωές τους μπλέκονται σε ένα τοπίο έρωτα, φιλοδοξίας και απογοήτευσης, όπου όλοι επιθυμούν κάτι που δεν μπορούν να αποκτή

Η Αρκάντινά της δεν είναι απλώς μια διάσημη ηθοποιός που φοβάται το πέρασμα του χρόνου. Είναι μια γυναίκα που διεκδικεί χώρο, έρωτα, εξουσία, και ταυτόχρονα αποκαλύπτει τη ρωγμή της. Δίπλα της, ένα σύνολο ηθοποιών με έντονη παρουσία και σκηνική ευαισθησία συνθέτει έναν κόσμο όπου ο έρωτας μπλέκεται με τη φιλοδοξία και η δημιουργία με την απογοήτευση.

Δίπλα στην Κατερίνα Διδασκάλου, ο Παναγιώτης Μπουγιούρης ως Τριγκόριν, ο Τάκης Σακελλαρίου ως Σόριν και ο Δημήτρης Τσίκλης στον ρόλο του Κονσταντίν συνθέτουν έναν τον πυρήνα των ανδρικών ρόλων. Η Νάνσυ Μπούκλη (Μάσα) και η Αναστασία Γαλερού Βλάσση (Νίνα) δίνουν φωνή στη νεότητα, την επιθυμία και τη ματαίωση, ενώ τους συμπληρώνουν ο Βασίλης Αφεντούλης (Γιατρός) και ο Πάνος Κλάδης (Δάσκαλος).

«Σωσμένος» Τεχνοχώρος Cartel

Η Ομάδα Cartel, στον απόηχο της σαρωτικής επιτυχίας της παράστασης «Άνθρωποι και Ποντίκια», επανέρχεται με τον «Σωσμένο» του Έντουαρντ Μποντ. Στη νέα παράσταση, ο Βασίλης Μπισμπίκης σκηνοθετεί και συναντά για πρώτη φορά επί σκηνής τη Λένα Κιτσοπούλου σε μια ανατρεπτική καλλιτεχνική συνεργασία.

Γραμμένο το 1965, το «Saved» συγκλόνισε το βρετανικό κοινό με τη σκληρότητα της γλώσσας και την ωμή απεικόνιση της βίας. Ο «Σωσμένος» είναι βαθιά επηρεασμένος από τα προσωπικά βιώματα του Μποντ — βιώματα φτώχειας, κοινωνικής περιθωριοποίησης και βίας. Η δράση εκτυλίσσεται σε μια εργατική συνοικία του Λονδίνου, όπου μια νεαρή γυναίκα μένει έγκυος εκτός γάμου και έρχεται αντιμέτωπη με την κοινωνική απόρριψη και την οικογενειακή αδιαφορία. Γύρω της κινούνται νέοι άνθρωποι χωρίς σαφή προοπτική, εγκλωβισμένοι σε μια πραγματικότητα αποξένωσης και συναισθηματικής ένδειας. Οι σχέσεις χαρακτηρίζονται από σιωπή, αδυναμία επικοινωνίας και συσσωρευμένο θυμό. Ο Μποντ σκιαγραφεί έναν κόσμο όπου η άσκοπη βία δεν εμφανίζεται ως εξαίρεση, αλλά ως δομικό στοιχείο μιας κοινωνίας που παράγει αποκλεισμό.

Η βία, για τον Μποντ, δεν είναι ατομική παρέκκλιση. Είναι κοινωνικό φαινόμενο. Είναι το αποτέλεσμα μιας πραγματικότητας που τροφοδοτεί την ανισότητα, την ταξική ένταση και την απώλεια αξιοπρέπειας. Η σκληρή, άμεση γραφή του δεν επιδιώκει απλώς να προκαλέσει· επιδιώκει να εμπλέξει το κοινό σε έναν ηθικό διάλογο, να το φέρει αντιμέτωπο με τη συλλογική ευθύνη.

Παίζουν Βασίλης Μπισμπίκης, Λένα Κιτσοπούλου, Στέλιος Τυριακίδης, Αλέξανδρος Κουκιάς, Αναστασία Δέλτα, Γιάννης Κατσιμίχας, Λευτέρης Αγουρίδας, Ελένη Γεωργακοπούλου. (Aπό 6 Μαρτίου Τεχνοχώρος Cartel)

«Μια αχόρταγη σκιά» στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση – Μικρή Σκηνή

Ο διεθνώς διακεκριμένος Αργεντίνος σκηνοθέτης και συγγραφέας Μαριάνο Πενσότι επιστρέφει στη Στέγη με ένα έργο για τη μνήμη, την πατρότητα και τη μυθοποίηση της απουσίας. Δύο πρόσωπα -ένας ορειβάτης και ένας ηθοποιός που τον υποδύεται- συνυπάρχουν σε μια αφήγηση όπου τα όρια ανάμεσα στην πραγματικότητα και την αναπαράστασή της παραμένουν διαρκώς ρευστά.

Οι βραβευμένοι ηθοποιοί της νεότερης γενιάς Γιάννης Νιάρρος και Κώστας Νικούλι ερμηνεύουν ορειβάτες, ηθοποιούς και γιους που ζουν κάτω από την «αχόρταγη σκιά» ενός βουνού, μιας καριέρας και ενός πατέρα. Η παράσταση αναπτύσσεται σε δύο εκδοχές, φωτίζοντας τις ρωγμές ανάμεσα στην αλήθεια, τον μύθο και τον χρόνο. (Από 5 Μαρτίου 2026).

«Νεκροταφείο Αυτοκινήτων» στο Φρένο

Σε ένα πρώην συνεργείο, το Φρένο, φιλοξενείται η παράσταση «Νεκροταφείο Αυτοκινήτων» του πολυδιάστατου Ισπανού θεατρικού συγγραφέα Φερνάντο Αρραμπάλ, σε σκηνοθεσία Οδυσσέα Ζήκα. Ανάμεσα σε σκουριασμένα σασί και στραβωμένα τιμόνια, μια κοινότητα επιζώντων επιχειρεί να αναδομήσει τον κόσμο μετά από ένα ανεξήγητο γεγονός μαζικής καταστροφής.

Ο Αρραμπάλ φτιάχνει ένα ποιητικό σύμπαν μέσα από μια αλλόκοτη ιστορία όπου η τρυφερότητα διαδέχεται τη βία, το χιούμορ εκμαιεύεται από τον πόνο και η καλοσύνη είναι σχεδόν κακούργημα. Μέσα σε αυτόν τον παράλογο κόσμο αποκαλύπτεται η επιμονή του ανθρώπου να ελπίζει σε καλύτερες μέρες, ακόμα κι όταν όλα μοιάζουν χαμένα. (Από 2 Μαρτίου).

Αναλυτικά, τα βραβεία έχουν ως εξής:

Κρατικό Βραβείο Συγγραφής Θεατρικού Έργου

Το βραβείο απονέμεται ομόφωνα από κοινού σε δύο θεατρικά έργα:

Α) «ΖΩΟΥΛΑ» του Αθανάσιου Σερέφα, το οποίο υποβλήθηκε στο διαγωνισμό με το ψευδώνυμο «Τόνυ Σοπράνο», με το εξής σκεπτικό:

Πρωτότυπο θεατρικό έργο που παρουσιάζει τη ζωή του ανθρώπου σε 22 εικόνες συνθέτοντας μία καλά δομημένη, ενιαία δραματουργική πορεία. Το έργο διακρίνεται για τη θεατρική του οικονομία και την αφηγηματική του ταχύτητα, τις εναλλαγές ατμόσφαιρας, τους καλογραμμένους διαλόγους καθώς και για το ελλειπτικό του ύφος, το οποίο του προσδίδει ποιητικές προεκτάσεις. Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα/αξιόλογη είναι η ανάπτυξη της προβληματικής που αφορά στα κρίσιμα υπαρξιακά ερωτήματα στη σύγχρονη εποχή.

Β) «ΚΑΡΔΙΑ ΑΠΟ ΒΑΜΒΑΚΙ» του Φοίβου Μπότση, το οποίο υποβλήθηκε στο διαγωνισμό με το ψευδώνυμο «ΜΙΛΟΥ» με το εξής σκεπτικό:

Δύο εξαιρετικής ευαισθησίας παράλληλοι μονόλογοι που αναδεικνύουν με αμεσότητα και τρυφερότητα τα ζητήματα της πατρότητας και της απώλειας. Το έργο αναπτύσσεται με καθαρούς άξονες, εσωτερικό κλιμακούμενο ρυθμό και στιγμές ποιητικής έντασης. Με δραματουργική πύκνωση και άμεση, λιτή αλλά ιδιαίτερα εκφραστική χρήση της γλώσσας που δείχνει ωριμότητα στη γραφή.

Το χρηματικό έπαθλο του βραβείου αυτού είναι επτά χιλιάδες (7.000) ευρώ.

Η Επιτροπή ομόφωνα αποφάσισε επίσης να απονείμει και τρεις Επαίνους στα εξής έργα:

Α) «Νυχτοπεταλούδα», της Τρισεύγενης Αδαμοπούλου, το οποίο υποβλήθηκε στο διαγωνισμό με το ψευδώνυμο «Edith Mopth», με το εξής σκεπτικό:  Ποιητικό κείμενο με απαστράπτουσα γλώσσα και εξαιρετικούς αιφνιδιασμούς. Ως κυρίαρχα προσόντα του αναδεικνύονται η υφέρπουσα τρυφερότητα απέναντι σε σκληρούς μετεωρισμούς και η δημιουργία ενός εξαιρετικά δυνατού δραματουργικά ανάγλυφου χαρακτήρα.

Β) «L’ Appel Du Vide», της Δέσποινας Αποστολίδου, το οποίο υποβλήθηκε στο διαγωνισμό με το ψευδώνυμο «Χ. Αναστασιάδης», με το εξής σκεπτικό:

Έργο έντονα αλληγορικό και με ελαφρά ειρωνεία, αντιμετωπίζει ασυνήθιστα ένα βαθιά υπαρξιακό θέμα. Διακρίνεται για την εύστοχη δραματουργική του ανάπτυξη και τα τολμηρά ζητήματα που θέτει.

Γ) «ΕΔΩ ΣΤΟ ΠΟΥΘΕΝΑ», του Κωνσταντίνου Ματσούκα, το οποίο υποβλήθηκε στο διαγωνισμό με τo ψευδώνυμο «ΦΑΡΜΑΚΟΣ», με το εξής σκεπτικό:

Ένα πολύ ενδιαφέρον θέμα που αναδεικνύεται από τον συγγραφέα με τον ήπιο, λιτό, χαμηλών τόνων αλλά στιβαρό χειρισμό του. Έξυπνη δραματουργία, η οποία ακολουθεί καθαρές υποκριτικές γραμμές.

Συνολικά υποβλήθηκαν στο διαγωνισμό 73 έργα.

Κρατικό Βραβείο Συγγραφής Θεατρικού Έργου για Παιδιά

Το βραβείο απονέμεται ομόφωνα:

Στο θεατρικό έργο «#Το μπαλκόνι μας»της Αγγελικής Δαρλάση, το οποίο υποβλήθηκε στο διαγωνισμό με το ψευδώνυμο «Θεόδωρος Ντίλαν», με το εξής σκεπτικό:

Το έργο συνιστά μια αξιόλογη συμβολή στη σύγχρονη παιδική και εφηβική δραματουργία, συνδυάζοντας στοιχεία ρεαλισμού με διακριτές ποιητικές και συμβολιστικές αναφορές.  Η επιλογή του ποιητικού λόγου σε καίριες στιγμές ενισχύει τη συμβολική διάσταση της αφήγησης, χωρίς να αλλοιώνει τον ρεαλιστικό πυρήνα του έργου. Η συγγραφέας διερευνά ζητήματα αυτογνωσίας αλλά και διαγενεακής επικοινωνίας. Η δομή του έργου είναι στέρεη, υπάρχει σαφής δραματική οικονομία ενώ οι διάλογοι διατηρούν τη θεατρική προφορικότητα. Η σκηνική δράση προοδευτικά μετασχηματίζεται σε ένα πεδίο ανταλλαγής εμπειριών και αξιών, όπου το θέατρο λειτουργεί ως φορέας ανάδειξης αλλά και καλλιέργειας της ενσυναίσθησης. Το μπαλκόνι μας αναδεικνύει τη δυνατότητα του θεάτρου να καλλιεργεί την ενσυναίσθηση και τον στοχασμό, αποτελώντας ένα πολυεπίπεδο και παιδαγωγικά εύστοχο κείμενο, με σκηνική ευελιξία, που το καθιστά άμεσα παραστάσιμο, από δύο ή περισσότερους ηθοποιούς, ανάλογα με την παραγωγή.

Το χρηματικό έπαθλο του βραβείου αυτού είναι πέντε χιλιάδες (5.000) ευρώ.

 Η Επιτροπή ομόφωνα αποφάσισε, επίσης, να απονείμει και δύο Επαίνους σε μια συμβολική προσπάθεια να ενθαρρύνει τη συμμετοχή στον διαγωνισμό, σε δύο αρχαιόθεμα έργα, που, αν και διατηρούν στενή σχέση με μια πιο «σχολειοποιημένη» αντιμετώπιση του θεάτρου για ανήλικους θεατές, έχουν αναμφισβήτητα δραματική φόρμα και σκηνικές αρετές:

Α) «Ιλιοδύσσεια (Ολόκληρος ο Όμηρος σε μία παράσταση)», του Κωνσταντίνου Κυριακού, το οποίο υποβλήθηκε στο διαγωνισμό με το ψευδώνυμο «Άχθος Αρούρης», με το εξής σκεπτικό:

Πρόκειται για ένα έργο που αξιοποιεί το υλικό των ομηρικών επών. Είναι το αντίστοιχο «Όλος ο Σαίξπηρ σε μία ώρα», συνδυάζει Ιλιάδα και Οδύσσεια με ευφάνταστο τρόπο, με δραματική και σκηνική οικονομία (5 ηθοποιοί, σαφείς σκηνικές οδηγίες) και αξιόλογη πραγμάτευση ενός ευρύτατου θεματικού υλικού για θεατρική και θεατροπαιδαγωγική χρήση.

Β) «Το Μενταγιόν Του Ηρακλή»του Δημήτριου Λαλούμη, το οποίο υποβλήθηκε στο διαγωνισμό με το  ψευδώνυμο «ΕΓΩ», με το εξής σκεπτικό:

Πρόκειται για ένα αξιόλογο έργο με θέμα αντλημένο από την αρχαία μυθολογία και αποτελεσματική διαχείριση αυτού του υλικού. Έχει σκηνικές αρετές (αναλυτικές και σαφείς σκηνικές οδηγίες, έξυπνοι διάλογοι) που θα μπορούσαν να αναδειχθούν από μια πιθανή σκηνοθετική προσέγγιση, πιο ταιριαστή με το είδος του μουσικού θεάτρου, αφού υπάρχουν και τραγούδια με πρωτότυπους στίχους.

Συνολικά υποβλήθηκαν στο διαγωνισμό 28 έργα.

Κρατικό Βραβείο για Νέους Θεατρικούς Συγγραφείς «Χρύσα Σπηλιώτη»

Το βραβείο απονέμεται ομόφωνα:

Στο θεατρικό έργο «Κίτρο» της Ελένης Μιχαέλας Σφετσιώρη, το οποίο υποβλήθηκε στο διαγωνισμό με το ψευδώνυμο «Winnie Pooh», με το εξής σκεπτικό:

Πέρα από τις εμφανείς συγγραφικές του αρετές, το «Κίτρο» διαθέτει φυσικότητα στους διαλόγους αλλά και κάτι το ανεπιτήδευτο: η δραματική στιγμή στην οποία βρίσκονται δεν κάνει τα νέα αυτά παιδιά να μιλούν αφύσικα ή να επικεντρώνονται στο ζήτημα της ιστορικής αυτής βραδιάς. Η συζήτησή τους είναι όπως ακριβώς θα περίμενε κανείς από δυο φοιτητές της ηλικίας τους. Γνωρίζονται, φλερτάρουν διακριτικά, ξεχνούν για λίγο πού είναι και γιατί. Δύσκολα θα πίστευε κανείς πως ένα έργο με αυτή τη θεματολογία θα μπορούσε να είναι πρωτότυπο. Και όμως…

Το χρηματικό έπαθλο του βραβείου αυτού είναι πέντε χιλιάδες (5.000) ευρώ.

Επίσης, η Επιτροπή, προς ενθάρρυνση των συγγραφέων των οποίων τα έργα κρίθηκαν ως καλύτερα, ομόφωνα αποφάσισε να απονείμει και έναν  Έπαινο, στο έργο:

 «Η Λεγεώνα», του Ιωάννη Διαμαντή, το οποίο υποβλήθηκε στο διαγωνισμό με το ψευδώνυμο «…Πάρης Σκιαδάς», με το εξής σκεπτικό:

Έχει ρηξικέλευθη μορφή, ευφυείς ανατροπές και απρόσμενο φινάλε.

Συνολικά υποβλήθηκαν στο διαγωνισμό 50 έργα.

Σε ανακοίνωσή της η ΕΝΘΕΠΑ διευκρινίζει ότι δεν ισχύει τα περί «λουκέτου» σε όλα τα θέατρα και ακυρώσεων των εισιτηρίων από τους θεατές. Η απεργία θα επηρεάσει ορισμένα θέατρα, ενώ τα περισσότερα θα λειτουργήσουν κανονικά.

Η Ένωση υπογραμμίζει ότι το δικαίωμα στην απεργία είναι απολύτως σεβαστό, ωστόσο το ίδιο ισχύει και για το δικαίωμα στην εργασία. Σύμφωνα με την ανακοίνωση, μια απλή επίσκεψη στις πλατφόρμες πώλησης εισιτηρίων δείχνει ότι περίπου το 70% των προγραμματισμένων παραστάσεων αναμένεται να πραγματοποιηθεί κανονικά.

Η ΕΝΘΕΠΑ καλεί το κοινό να ενημερώνεται υπεύθυνα από τις επίσημες πηγές, απευθείας από τις παραγωγές και τα θέατρα, για τις παραστάσεις που το ενδιαφέρουν, αποφεύγοντας γενικεύσεις που μπορεί να οδηγήσουν σε σύγχυση. Παράλληλα, σημειώνει ότι επιφυλάσσεται για κάθε νόμιμο δικαίωμα σε περίπτωση διάδοσης ψευδών ή παραπλανητικών πληροφοριών.