Ειδικότερα, δύο αρθρογράφοι της εφημερίδας, καταγράφουν με επιχειρήματα τις θέσεις του, ο ένας υπέρ της επιστροφής των Μαρμάρων του Παρθενώνα στην Αθήνα και ο άλλος κατά.

Υπέρ της ελληνικής θέσης τάσσεται ο συγγραφέας και αρθρογράφος των Times, Τζέιμς Μάριοτ, ο οποίος αναφέρει τα εξής:

«Επισκεπτόμενος τα Μάρμαρα του Παρθενώνα στο Λονδίνο, νιώθεις τη μελαγχολία της εξορίας. Η ψηλοτάβανη, χωρίς παράθυρα, αίθουσα με τους λευκούς τοίχους στην οποία εκτίθενται μου θύμιζε πάντα φυλακή. Οι τουρίστες — ήδη εξουθενωμένοι από τα υπέροχα, πολιτισμικά επιτεύγματα των Βαβυλωνίων, των Αιγυπτίων και των Ασσυρίων — περνούν με μισή καρδιά στις μάχες των Κενταύρων και των Λαπιθών και των εορτασμών των Παναθηναίων. Μακριά από το σπίτι τους και αποκομμένα από το πλαίσιό τους, τα μάρμαρα έχουν στερηθεί το παράξενο χάρισμα που ταιριάζει στα πολύ αρχαία αντικείμενα: τη δύναμη να εμπνέουν μια ευφάνταστη σύνδεση με το παρελθόν» αναφέρει ο αρθρογράφος σημειώνοντας πως το γεγονός αυτό αποτελεί το πιο ισχυρό επιχείρημα υπέρ της επιστροφής τους. «Είναι συναισθηματικό, όχι λογικό».

Ο Τζέιμς Μάριοτ συνεχίζει λέγοντας:

«Όπως επισημαίνουν όσοι τάσσονται υπέρ της παραμονής στη Βρετανία των μαρμάρων, είναι λάθος να λέμε ότι τα μάρμαρα ‘ανήκουν’ στους σύγχρονους Έλληνες. Έχουν τόση σχέση με τους αρχαίους Έλληνες όσο εμείς με τους Κέλτες της ύστερης εποχής του Χαλκού… Όποιος, όμως, έχει επισκεφτεί την Αθήνα ξέρει ότι τα μάρμαρα πρέπει να είναι εκεί. Στην Ελλάδα, όπου κάθε ελαιώνας έχει κι ένα κομμάτι ναού ή ένα αρχαίο αμφιθέατρο, το κλασικό παρελθόν μοιάζει μαγικά κοντά με έναν τρόπο που δεν μπορεί ποτέ να επιτευχθεί στο Λονδίνο». Στο Μουσείο της Ακρόπολης στην Αθήνα αισθάνεσαι το απόμακρο της ζωής του αρχαίου κόσμου. Ομολογουμένως, δεν το καταλαβαίνεις αυτό στο Bloomsbury. Τα ιστορικά έργα τέχνης αντλούν τη σημασία τους από τον τρόπο που δουλεύουν στη φαντασία αυτών που βρίσκονται στο παρόν. Στο Λονδίνο τα μάρμαρα μοιάζουν παράξενα και χωρίς νόημα. Στην Αθήνα, στην όμορφη αίθουσα που έχει ετοιμαστεί γι’ αυτά με θέα στην Ακρόπολη, θα ανακτούσαν την πρέπουσα δύναμή τους».

Στην αντίπερα όχθη των επιχειρημάτων, ο Πάτρικ Κιντ, υπερθεματίζει για την παραμονή τους στο Βρετανικό μουσείο, χαρακτηρίζοντας τον Έλγιν ως διασώστη τους.

«Τα Ελγίνεια Μάρμαρα είναι τυχερά που επέζησαν για να αποτελούν σήμερα αντικείμενο διεκδίκησης, 2.500 χρόνια αφότου σμιλεύτηκαν από τους κορυφαίους γλύπτες της Αθήνας. Οι Έλληνες δεν ήταν προσεκτικοί φύλακες των θησαυρών τους. Το υπέροχο γλυπτό από χρυσό και ελεφαντόδοντο του Φειδία της προστάτιδας θεάς εξαφανίστηκε την πρώτη χιλιετία και ο Παρθενώνας που είδε ο Λόρδος Έλγιν πριν από 200 χρόνια ήταν σε μεγάλο βαθμό ένα ερείπιο αφού χρησιμοποιήθηκε ως εκκλησία, τζαμί και αποθήκη πυρομαχικών. Αν ο Έλγιν δεν αγόραζε νόμιμα τα γλυπτά από τους τότε Οθωμανούς ιδιοκτήτες τους, λίγα θα είχαν απομείνει τώρα και ό,τι θα είχε απομείνει θα είχε υποστεί μεγάλη ζημιά από το νέφος της Αθήνας. Αυτό μπορεί να ήταν ταιριαστό για τον Μπάιρον, ο οποίος αντιτάχθηκε στον Έλγιν, αν και προτίμησε οι πέτρες να παραμείνουν διάσπαρτες στην Ακρόπολη, μία εγκατάλειψη που ταίριαζε στον ρομαντισμό του», υποστηρίζει ο Βρετανός δημοσιογράφος.

«Έχοντας σώσει τα γλυπτά, η Βρετανία επί σχεδόν 200 χρόνια τα εμφανίζει σε περίοπτη θέση στην καρδιά του Λονδίνου, έτσι ώστε επισκέπτες από όλο τον κόσμο να μπορούν να μελετήσουν, να εκτιμήσουν και να αντιγράψουν την ποιότητα κατασκευής τους από κοντά. Έγιναν μέρος της πολιτιστικής κληρονομιάς της Βρετανίας και, στο πλαίσιο μιας παγκόσμιας συλλογής και όχι απλώς μιας αυτόνομης γκαλερί αθηναϊκής τέχνης, μπορούν να κατανοηθούν ως μέρος της μακράς παγκόσμιας ιστορίας της ανθρωπότητας και του πολιτισμού. Και διπλάσιοι άνθρωποι μπορούν να τα απολαύσουν» σημειώνει ο αρθρογράφος, υπογραμμίζοντας ότι «το Βρετανικό Μουσείο δέχεται έξι εκατομμύρια επισκέπτες το χρόνο. Η Ακρόπολη δυσκολεύεται να διαχειριστεί τρία εκατομμύρια και αναγκάστηκε να περιορίσει τον αριθμό των επισκεπτών φέτος».

«Τα ‘Ελγίνεια Μάρμαρα’ δεν μπορούν ποτέ να επανενωθούν πλήρως. Η θέση του Έλληνα πρωθυπουργού να τα παρομοιάζει με μια Μόνα Λίζα κομμένη στα δύο, ή το σχόλιο του Νιλ Κίνοκ [σσ: ηγέτη των Εργατικών] στη δεκαετία του 1980 ότι είναι σαν ένα χαμόγελο με ένα δόντι που λείπει, αγνοούν τα μεγάλα κενά που υπήρχαν από καιρό στη συλλογή.

Πάρα πολύ μεγάλο μέρος του γλυπτού χάθηκε πριν από τον Έλγιν και ό,τι έχει απομείνει απλώνεται σε εννέα μουσεία, με θραύσματα να εκτίθενται επίσης σε πόλεις όπως το Παρίσι, η Κοπεγχάγη και το Μόναχο. Θα ήταν το καλύτερο και για τους δύο κόσμους να επιτρέψουμε στην Αθήνα, τη γενέτειρά τους, και το Λονδίνο, τον σωτήρα τους, να συνεχίσουν να μοιράζονται το μεγαλύτερο μέρος της συλλογής»

Ο Τζόνσον, όπως ακούγεται στο απόσπασμα δεν αρνείται τα όσα του προσάπτει η νεαρή γυναίκα. Η ιστορία αυτή προστίθεται στον απόηχο και άλλων παρόμοιων καταγγελιών που βαραίνουν την βρετανική κυβέρνηση, αλλά και τον Μπόρις Τζόνσον προσωπικά.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, ο Μπόρις Τζόνσον άσκησε πιέσεις προκειμένου μια γυναίκα να βρει δουλειά στο Δημαρχείο του Λονδίνου, προχωρώντας στην πρακτική που είναι γνωστή ως «κατάχρηση εξουσίας». Το ρεπορτάζ αναφέρει πως ο τότε δήμαρχος του Λονδίνου και βουλευτής του Χένλεϋ άσκησε πιέσεις καταχρώμενος την εξουσία του, προκειμένου να έχει σξουαλική σχέση μαζί της.

Ο διορισμός τότε εμποδίστηκε επειδή ο συνάδελφος του Τζόνσον, ο πρόσφατα διορισμένος υπουργός Κιτ Μάλτχαουζ, είπε ότι οι δυο τους φαίνονταν να έχουν μια ακατάλληλα στενή σχέση. Χρόνια αργότερα, ο Τζόνσον παραδέχτηκε ότι ώθησε τη συγκεκριμένη γυναίκα για να πάρει τη δουλειά όταν την συνάντησε στο γραφείο του το 2017 στο αποκορύφωμα του σκανδάλου #MeToo.

EXCLUSIVE: Boris Johnson lobbied for a public role for a young woman who says he abused his power to have a sexual relationship with her

The PM was confronted at the height of the #MeToo movement in 2017, when she told him she was still “shaken and upset”https://t.co/FZtujTL2D1 pic.twitter.com/h85BlqHRNw

— Gabriel Pogrund (@Gabriel_Pogrund) July 9, 2022

Την εποχή εκείνη ο Μπόρις Τζόνσον ήταν παντρεμένος και πατέρας 4 παιδιών. Η νεαρή γυναίκα είχε μόλις μετακομίσει στο Λονδίνο και εργαζόταν ως εθελόντρια στους Συντηρητικούς. Τον διορισμό της μπλόκαρε ο Κιτ Μαλθχάους, λέγοντας στη νεαρή γυναίκα ότι τον προβληματίζει η στενή σχέση που έχει αναπτυχθεί ανάμεσα της και στον Μπόρις Τζονσον. Στο ηχητικό που δίνεται στην δημοσιότητα ο ίδιος τα παραδέχεται όλα στη νεαρή γυναίκα, η οποία πλέον είναι μητέρα και διατηρεί την ανωνυμία της.

• Η υπόθεση είναι το τελευταίο παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο ο προσωρινά πλέον πρωθυπουργός της Βρετανίας χρησιμοποίησε την πολιτική του επιρροή για να ασκήσει πίεση ώστε να αποκτήσει -ή να διατηρήσει- προσωπικές σχέσεις με διάφορες γυναίκες.

Τον περασμένο μήνα, αναφέρθηκε ότι ο Τζόνσον άσκησε πιέσεις ώστε η 34χρονη σύζυγός του, Κάρι Σίμοντς, να εξασφαλίσει έναν ρόλο ως επικεφαλής του προσωπικού του στο Υπουργείο Εξωτερικών, ενώ το ζευγάρι είχε σχέση το 2018. Βοήθησε επίσης την 37χρονη Τζένιφερ Αρκούρι, να έχει πρόσβαση σε ταξίδια που χρηματοδοτούνται από τους φορολογούμενους μετά τη σχέση τους το 2011.

Ο Τζόνσον συνάντησε τη γυναίκα στο κοινοβούλιο στις 7 Νοεμβρίου 2017, αφού του έστειλε μήνυμα λέγοντας ότι έπρεπε να μιλήσουν. Η γυναίκα είπε στον Τζόνσον ότι δεν ένιωθε άνετα με τη σύντομη σχέση που είχαν το 2008. Την εποχή που συνέβη, ο Τζόνσον ήταν 43 ετών και νεοεκλεγείς δήμαρχος του Λονδίνου και βουλευτής των Συντηρητικών του Χένλεϊ-ον-Τάμεση. Μάλιστα, ήταν παντρεμένος με τέσσερα παιδιά.

Η Μόσχα απειλεί το Ελσίνκι και τη Στοκχόλμη με «σοβαρές συνέπειες, πολιτικές και στρατιωτικές» εάν ενταχθούν στο NATO, προειδοποίηση που επανέλαβε τις τελευταίες εβδομάδες.

Ο Φινλανδός πρόεδρος Σάουλι Νιινίστε αναγνώρισε στα τέλη Μαρτίου πως η υποψηφιότητα για ένταξη στο NATO θα μπορούσε να πυροδοτήσει «παρορμητικές» αντιδράσεις από τη Μόσχα — κυβερνητικοί ιστότοποι έγιναν στόχος κυβερνοεπιθέσεων προχθές Παρασκευή.

Απαιτείται ομοφωνία των μελών για την ένταξη νέου στο NATO. Αν και η υποστήριξη της Τουρκίας μοιάζει δεδομένη, σύμφωνα με το Ελσίνκι, δεν είναι σαφής η στάση της Ουγγαρίας του Βίκτορ Όρμπαν.

Σύμφωνα με τον Φινλανδό υπουργό Εξωτερικών Πέκα Χααβίστο, το NATO λέει πως χρειάζονται από τέσσερις ως δώδεκα μήνες για να οριστικοποιηθεί η ένταξη μιας χώρας. Η διαδικασία κράτησε 13 για τη Βόρεια Μακεδονία, το κράτος που εντάχθηκε πιο πρόσφατα στη στρατιωτική συμμαχία, τον Μάρτιο του 2020.

Οι επιλογές που εξετάζει το βρετανικό υπουργείο Άμυνας συμπεριλαμβάνουν την αποστολή οχημάτων περιπολίας τύπου Mastif ή Jackal, σύμφωνα με το ίδιο δημοσίευμα.

Από τα οχήματα που θα αποσταλούν θα έχει αφαιρεθεί ο ευαίσθητος εξοπλισμός που φέρουν για τη χρήση τους από τις ένοπλες δυνάμεις της Βρετανίας, ενώ Βρετανοί στρατιώτες θα αναπτυχθούν σε μία γειτονική χώρα της Ουκρανίας για την πραγματοποίηση της σχετικής εκπαίδευσης, όπως ανέφεραν οι Times, με την εφημερίδα να επικαλείται μία αμυντική πηγή.

Η διάθεση περαιτέρω αμυντικής υποστήριξης προς την Ουκρανία, όπως αντιαρματικοί και αντιαεροπορικοί πύραυλοι, αναμένεται να ανακοινωθεί από τη Βρετανία στις επόμενες ημέρες, σύμφωνα με το ίδιο δημοσίευμα.

Σύμφωνα με τον δημοσιογράφο των Times, ο Κοέν πέρασε το μήνυμα «όχι ότι το Ιράν έπαψε να αποτελεί υπαρξιακή απειλή, αλλά ότι μπορεί να περιοριστεί μέσω κυρώσεων, εμπάργκο, ανταλλαγής πληροφοριών και μυστικών επιδρομών. Η εξαναγκαστική διπλωματία της Τουρκίας, η απρόσεκτα υπολογισμένη ανάληψη ρίσκων σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή συνιστά μια διαφορετική πρόκληση στη στρατηγική σταθερότητα στην ανατολική Μεσόγειο», άποψη που συμμερίζεται μεταξύ άλλων και ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν.

Στο άρθρο υπογραμμίζεται ότι το ΝΑΤΟ δεν συνιστά πλέον δύναμη που μπορεί να κρατήσει σε σταθερό επίπεδο τις σχέσεις Ελλάδας και Τουρκίας, «έχει χάσει την θεραπευτική του μαγεία» κι η Τουρκία, που δεν διστάζει ουδόλως να αγοράσει ρωσικούς πυραύλους, θεωρεί ότι μπορεί να λειτουργεί εκτός των κανόνων της Συμμαχίας. Το πρόβλημά της είναι ότι η Ελλάδα και τα πολλά νησιά της ετοιμάζονται να εκμεταλλευτούν τα πεδία φυσικού αερίου της ανατολικής Μεσογείου μετατρέποντας έτσι τη θάλασσα σε μια ευημερούσα ελληνική λίμνη. Οι φιλοδοξίες της Κυπριακής Δημοκρατίας προκάλεσαν επίσης την τουρκική οργή. Η Τουρκία υπό τον Ταγίπ Ερντογάν «φλερτάρει με τον πόλεμο» κι «η διαρκής αναζήτηση εχθρών και αποδιοπομπαίων τράγων εξαντλεί ακόμη και τους οπαδούς του και τον έχει αφήσει σχεδόν χωρίς κανένα φίλο στην περιοχή», επισημαίνεται.

Στην προσπάθεια του να αποκτήσει έλεγχο στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή ο Ερντογάν έχει βρει εχθρούς σε κάθε γωνιά λαμβάνοντας υποστήριξη για την επιθετική του στάση μόνον από το Κατάρ, το Αζερμπαϊτζάν και την Κυβέρνηση Εθνικής Συμφωνίας στην Τρίπολη της Λιβύης, η εντολή διακυβέρνησης της οποίας από τον ΟΗΕ έχει λήξει από τον Δεκέμβριο του 2017. Η Ελλάδα, από την άλλη, έχει λάβει υποστήριξη από το κοινοβούλιο της Λιβύης, τη Γαλλία, την Ευρωπαϊκή Ένωση, τις ΗΠΑ, το Ισραήλ, την Κύπρο, τη Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και την Αρμενία.

Ωστόσο, η εκτίμηση της ισραηλινής μυστικής υπηρεσίας ότι Τουρκία συνιστά μεγαλύτερη απειλή για το Ιράν μπορεί να αλλάξει τη δυναμική σε γεωπολιτικό επίπεδο στην ευρύτερη περιοχή με την ΕΕ και τις ΗΠΑ προθυμότερες να εμπλακούν εφόσον απειλείται το Ισραήλ, που θεωρούν δύναμη σταθερότητας.

Πηγή: iefimerida.gr

Στην επιστολή τους τονίζουν ότι η άρνηση της Τουρκίας να προσυπογράψει τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας του ΟΗΕ συνιστά εσκεμμένη απόπειρα να στερήσει δικαιώματα από νησιωτικά κράτη ενώ επισημαίνουν ότι η στάση του Ερντογάν προκαλεί ένταση στην περιοχή, τη στιγμή που ο σεβασμός στο διεθνές δίκαιο και στη Σύμβαση αποτελεί μονόδρομο για τη σταθερότητα στην περιοχή. Παράλληλα καλούν τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, περιλαμβανομένης της βρετανικής, να στηρίξουν την Ελλάδα και την Κύπρο, χαρακτηρίζουν ακατάλληλη στην προκειμένη περίπτωση την πολιτική ίσων αποστάσεων και ζητούν από τα μέλη του NATO να καταστήσουν σαφές πως οι προκλήσεις της Άγκυρας δεν είναι αποδεκτές.

Η επιστολή:

«Κύριε, ανησυχούμε κι εμείς βαθιά εξαιτίας της κλιμάκωσης της ρητορικής και της απειλής στο Αιγαίο και την ανατολική Μεσόγειο από τον πρόεδρο Ερντογάν (Erdogan’s Provocations, κύριο άρθρο, 15 Αυγούστου). Οι θετικές εξελίξεις στην ενέργεια είναι μια ευκαιρία για να οικοδομηθούν πιο παραγωγικές και σταθερές περιφερειακές σχέσεις, όμως απαιτούν απ’ όλα τα μέρη να συμμορφώνονται προς το διεθνές δίκαιο. Άλλες περιφερειακές κυβερνήσεις έχουν δείξει την προθυμία τους να διαπραγματευθούν μέσα στο πλαίσιο που ορίζεται από τη Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS).

Η άρνηση της τουρκικής κυβέρνησης να αποδεχθεί τη σύμβαση είναι ένα εμπόδιο -μια εσκεμμένη απόπειρα από την Άγκυρα να στερήσει νησιωτικά κράτη και κράτη με νησιά από τα δικαιώματά τους βάσει του διεθνούς δικαίου. Η πολιτική του κ. Ερντογάν υποθάλπει την περιφερειακή ένταση. Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, περιλαμβανομένης της βρετανικής, πρέπει να δώσουν ένα σαφές μήνυμα υποστήριξης σε κράτη, όπως η Ελλάδα και η Κύπρος, τα οποία τηρούν τους πολυμερείς κανόνες. Οι σύμμαχοι της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ είναι ανάγκη να είναι κατηγορηματικοί ότι οι προκλήσεις της Άγκυρας δεν είναι αποδεκτές. Μια πολιτική ίσων αποστάσεων ανάμεσα στην Τουρκία και την Ελλάδα σ’ αυτό το θέμα είναι ανάρμοστη. Ο μόνος εφικτός τρόπος για να μειωθεί η ένταση και να έρθει σταθερότητα είναι μέσω του σεβασμού για την UNCLOS και τις διαδικασίες του διεθνούς δικαίου».

Την επιστολή υπογράφουν οι:

Kevin Featherstone, καθηγητής σύγχρονων ελληνικών σπουδών, London School of Economics John Kittmer, πρώην πρεσβευτής της Βρετανίας στην Ελλάδα Alberto Costa, βουλευτής, πρόεδρος της διακομματικής κοινοβουλευτικής ομάδας για την Ελλάδα Denis MacShane, πρώην υπουργός αρμόδιος για ευρωπαϊκά θέματα Λόρδος Wallace of Saltaire, εκπρόσωπος των Φιλελεύθερων Δημοκρατών Roderick Beaton, επίτιμος καθηγητής στην έδρα Κοραή, King’s College London Ντέιμ Averil CameronPaul Cartledge, επίτιμος καθηγητής ελληνικού πολιτισμού, University of CambridgeΚαθηγητής Richard Clogg Louis de Bernières, συγγραφέας Peter Frankopan, καθηγητής παγκόσμιας ιστορίας, University of Oxford Stephen Fry, Timothy Garton Ash, καθηγητής Ευρωπαϊκών Σπουδών, University of Oxford Charles Grant, διευθυντής, Centre for European Reform David Harsent, συγγραφέας, αντεπιστέλλον μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Συγγραφέων Judith Herrin, επίτιμη καθηγήτρια, King’s College London Victoria Hislop, συγγραφέας, επίτιμη πολίτης της Ελλάδας David Holton, επίτιμος καθηγητής σύγχρονης ελληνικής, University of Cambridge Will Hutton, διευθυντής του Hertford College της Οξφόρδης Michael G Jacobides, καθηγητής επιχειρηματικότητας και καινοτομίας, London Business School Peter Mackridge, επίτιμος καθηγητής σύγχρονης ελληνικής, University of Oxford Sean O’Brien, καθηγητής δημιουργικής γραφής, Newcastle University Ruth Padel, καθηγήτρια ποίησης, King’s College London Gonda Van Steen, καθηγήτρια στην έδρα Κοραή, King’s College London Sofka Zinovieff, συγγραφέας

Για περισσότερα από 70 χρόνια το ΝΑΤΟ έχει διαφυλάξει την ειρήνη στην Ευρώπη, όμως τώρα δύο χώρες μέλη του, η Ελλάδα και η Τουρκία, βρίσκονται στα πρόθυρα της σύρραξης, όχι με έναν εξωτερικό εχθρό αλλά μεταξύ τους, επισημαίνει η εφημερίδα.

Ο άμεσος λόγος είναι ο ανταγωνισμός για τους φυσικούς πόρους στην ανατολική Μεσόγειο. Ο ευρύτερος λόγος είναι η ασταθής συμπεριφορά του προέδρου της Τουρκίας. Οι σύμμαχοι των δύο χωρών στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ θα πρέπει να τις παροτρύνουν να διαπραγματευτούν, όμως αυτό δεν θα πρέπει να εκληφθεί ως τήρηση ίσων αποστάσεων, γράφει το άρθρο, εξηγώντας ότι οι διεκδικήσεις και η συμπεριφορά της Τουρκίας δεν μπορεί να υποστηριχθούν. Η Ελλάδα μπορεί λογικά να αναμένει από τους συμμάχους της να το δηλώσουν αυτό στον κ. Ερντογάν ο οποίος, όπως ο σύμμαχός του, ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν, συνηθίζει την ριψοκίνδυνη διπλωματία.

Η εφημερίδα υπενθυμίζει ότι η Άγκυρα έστειλε στην ανατολική Μεσόγειο το πλοίο Oruc Reis αυτήν την εβδομάδα «για να κάνει έρευνες στα ύδατα γύρω από τα ελληνικά νησιά». Οι τουρκικές κυβερνήσεις, συνεχίζει, ανέκαθεν υποστήριζαν ότι η χώρα τους έχει το δικαίωμα να επωφεληθεί από τα ενεργειακά αποθέματα της περιοχής. Η Τουρκία εναντιώνεται κυρίως στην επιμονή της Ελλάδας ότι το καθένα από τα εκατοντάδες ελληνικά νησιά του Αιγαίου έχει τη δική του υφαλοκρηπίδα και το δικαίωμα στους γύρω πόρους. Και η αξίωση της Ελλάδας για τα χωρικά ύδατα γύρω από τα νησιά είναι σύμφωνη με τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας, την οποία δεν έχει υπογράψει η Τουρκία.

Στην πραγματικότητα, τονίζει ο αρθρογράφος, η Τουρκία δηλώνει την απροθυμία της να συμμορφωθεί προς τις απαιτήσεις του νόμου για την επίλυση διαφορών επί των εδαφών και των πόρων.

Ο Ερντογάν άλλαξε τη στάση της Τουρκίας στη διεθνή τάξη και όχι με καλό τρόπο, επισημαίνει η εφημερίδα.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ