Το «παρών» στην κηδεία του Τάκη Γκώνια που αντιμετώπιζε σοβαρό πρόβλημα υγείας έδωσαν φίλοι και οικείοι του, καθώς και άνθρωποι του ελληνικού ποδοσφαίρου. Ανάμεσά τους, ο ιδιοκτήτης της ΠΑΕ Λεβαδειακός, όπου ο Γκώνιας έκανε γνωστό το όνομά του, Γιάννης Κομπότης, ο παλαίμαχος ποδοσφαιριστής Πρέντραγκ Τζόρτζεβιτς και ο Ντανιέλ Μπατίστα, επίσης παλαίμαχος ποδοσφαιριστής.

Επίσης, παρών ήταν και ο επιχειρηματίας Αργύρης Παπαργυρόπουλος, αλλά και ο παλιός γιατρός του Ολυμπιακού, Χρήστος Δάρας, που είχε χειρουργήσει τον Γκώνια μετά από σοβαρό τροχαίο που είχε το 1996.

Δείτε φωτογραφίες:

Το ελληνικό ποδόσφαιρο βυθίστηκε στο πένθος το πρωί της Τετάρτης (24/6), στο άκουσμα της είδησης του θανάτου του Τάκη Γκώνια σε ηλικία 54 ετών. Η είδηση έγινε γνωστή από σχετική ανακοίνωση της ΠΑΕ Λεβαδειακός, δεδομένου ότι ο εκλιπών φόρεσε την φανέλα της ομάδας της Βοιωτίας και με τα “χρώματα” της έκανε όνομα στο ελληνικό ποδόσφαιρο, για να ακολουθήσει μία σπουδαία καριέρα διαδοχικά σε Ολυμπιακό, Ηρακλή, Σπόρτινγκ Χιχόν, Πανηλειακό, Πανιώνιο, Ηρακλή, Ολυμπιακό, Μεσσίνα και Κροτόνε.

Το γκολ με την Εθνική και η ξεχωριστή παρουσία του

Η παρουσία του στην Εθνική Ελλάδας μπορεί να περιορίστηκε σε δύο συμμετοχές, ωστόσο κατάφερε να αφήσει το στίγμα του. Στο ντεμπούτο του απέναντι στην Κύπρο το 1997 βρήκε δίχτυα, επιβεβαιώνοντας το ταλέντο και την ποιότητά του.

Σε όλη τη διάρκεια της καριέρας του υπήρξε ένας ποδοσφαιριστής που προκαλούσε συζητήσεις. Άλλοι τον λάτρευαν, άλλοι διαφωνούσαν μαζί του, όμως κανείς δεν μπορούσε να τον χαρακτηρίσει αδιάφορο.

Το τροχαίο το 1996

Μία από τις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής του ήρθε το 1996, όταν αγωνιζόταν στον Ολυμπιακό.

Επιστρέφοντας από τη Λιβαδειά, στο ύψος της Μαλακάσας, το αυτοκίνητό του βγήκε εκτός πορείας μετά από σκάσιμο ελαστικού. Οι εικόνες από το τροχαίο ήταν σοκαριστικές.

Ο Γκώνιας υπέστη εγκεφαλική διάσειση, οκτώ θλαστικά τραύματα στο κεφάλι, τραύματα στο μάτι και στο χέρι, κάταγμα στη μύτη, ρήξη έσω πλαγίου συνδέσμου και κάταγμα στο χέρι. Χρειάστηκε ο απεγκλωβισμός του από τους πυροσβέστες και ακολούθησαν αλλεπάλληλα χειρουργεία.

Τότε οι εφημερίδες έγραφαν πως «βγήκε νικητής στον μεγαλύτερο αγώνα της ζωής του». Πράγματι, επέστρεψε στα γήπεδα μόλις τρεις μήνες αργότερα, αποδεικνύοντας τη δύναμη και το πείσμα που τον χαρακτήριζαν.

Ο προπονητής με τη δική του φιλοσοφία

Μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας, δεν απομακρύνθηκε ποτέ ουσιαστικά από το άθλημα. Εργάστηκε για ένα διάστημα ως τηλεοπτικός σχολιαστής, όμως η μεγάλη του αγάπη τον οδήγησε ξανά στους αγωνιστικούς χώρους.

Ως προπονητής εργάστηκε σε ομάδες όπως η Γλυφάδα, η Επισκοπή, η Καλλιθέα, ο Εργοτέλης, τα Χανιά και ο Ιωνικός, ενώ πέρασε και από την Αίγυπτο αναλαμβάνοντας τις Wadi Degla και Pyramids FC.

Οι ομάδες του είχαν πάντα συγκεκριμένη ταυτότητα. Ο Γκώνιας πίστευε στο ποδόσφαιρο κατοχής, στην ανάπτυξη από την άμυνα και στην επιθετική προσέγγιση του παιχνιδιού. Για πολλούς θεωρήθηκε «ποδοσφαιρικός ιδεολόγος», καθώς δεν εγκατέλειπε ποτέ τις αρχές του, ακόμη κι όταν τα αποτελέσματα δεν τον δικαίωναν.

Δεν ήταν λίγοι όσοι τον θυμούνται να αφιερώνει ατελείωτες ώρες στην ανάλυση αγώνων και στη μελέτη νέων ποδοσφαιρικών τάσεων. Οι συζητήσεις μαζί του συχνά έμοιαζαν περισσότερο με σεμινάρια γύρω από το άθλημα παρά με κλασικές ομιλίες προπονητή.

Η δεύτερη μεγάλη αγάπη, το γκολφ

Όταν έκλεισε ο κύκλος του στο ποδόσφαιρο ως παίκτης, βρήκε μια νέα πρόκληση στο γκολφ. Ζώντας στη Γλυφάδα και έχοντας καθημερινή επαφή με τις εγκαταστάσεις του αθλήματος, γοητεύτηκε αμέσως.

Η ενασχόλησή του δεν έμεινε σε ερασιτεχνικό επίπεδο. Μέσα σε μόλις τρία χρόνια εξελίχθηκε σε επαγγελματία αθλητή του γκολφ και έγινε μία από τις πιο αναγνωρίσιμες προσωπικότητες του χώρου στην Ελλάδα.

Ακόμη και όταν επέστρεψε στην προπονητική το 2010, δεν εγκατέλειψε ποτέ το άθλημα που αγάπησε όσο λίγοι.

Ένας άνθρωπος που άφησε το δικό του αποτύπωμα

Ο Τάκης Γκώνιας δεν θα μείνει στη μνήμη του κόσμου μόνο για τις συμμετοχές του ή τις ομάδες από τις οποίες πέρασε. Θα θυμούνται έναν άνθρωπο που είχε πάντα άποψη, που αναζητούσε νέες ιδέες και που αντιμετώπιζε το ποδόσφαιρο ως κάτι περισσότερο από ένα αποτέλεσμα.

Το ελληνικό ποδόσφαιρο αποχαιρετά έναν ανήσυχο και αυθεντικό χαρακτήρα, έναν άνθρωπο που ακολούθησε τον δικό του δρόμο μέχρι το τέλος.