Η είδηση της παρέμβασης του οικονομικού εισαγγελέα Χαράλαμπου Βουρλιώτη “έσκασε” την ώρα που ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ βρισκόταν στη Βουλή στο πλαίσιο της διαβούλευσης για την συμφωνία των κοινωνικών εταίρων με το υπουργείο Εργασίας για τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας. Η σύμπτωση καταιγιστική.

Κατά το πόρισμα της Αρχής, ο Γιάννης Παναγόπουλος, με την ιδιότητα του ως προέδρος τριών κέντρων και ινστιτούτων επαγγελματικής κατάρτισης και εκπαίδευσης φέρεται με τη συνδρομή και άλλων να υπεξαιρούσαν χρήματα που προορίζονταν για προγράμματα εκπαίδευσης και κατάρτισης. Αντικείμενο της έρευνας της Αρχής για το ξέπλυμα αποτέλεσαν χρηματοδοτήσεις που υπερβαίνουν συνολικά το ποσό των 73 εκατομμυρίων οι οποίες ελήφθησαν την χρονική περίοδο από το 2020 έως και το 2025 από ευρωπαϊκούς και εθνικούς πόρους, ενώ η έρευνα ανέτρεξε και στον τρόπο διάθεσης αυτών των κονδυλίων.

Τις σχετικές λεπτομέρειες θα διερευνήσει τώρα η ελληνική Δικαιοσύνη και η ευρωπαϊκή εισαγγελία, όμως οι επιπτώσεις -εφόσον οι κατηγορίες επιβεβαιωθούν- μπορεί να αποδειχθούν κατακλυσμιαίες.

Και μακάρι ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ, στον οποίο αποδίδεται το τεκμήριο της αθωότητας μέχρι την ολοκλήρωση της έρευνας, να αποδείξει, πράγματι, ότι αποτελεί “στόχο συκοφαντών” (ποιών;), όπως λέει στην πρώτη ανακοίνωσή του. Διότι, σε αντίθετη περίπτωση, τα πράγματα θα είναι πολύ άσχημα.

Πρώτον, επειδή για ακόμα μία φορά η ευρωπαία εισαγγελέας Λάουρα Κοβέσι θα βρει στο γραφείο της έναν φάκελο για σκάνδαλο που αφορά θεσμούς και παράγοντες στη χώρα μας. Από τηνσύμβαση 717 για τον σιδηρόδρομο και την τραγωδία των Τεμπών, μετά τις παρανομίες με τις κοινοτικές επιδοτήσεις μέσω ΟΠΕΚΕΠΕ, τώρα με την υπεξαίρεση κοινοτικών πόρων από την ηγεσία της ΓΣΕΕ. Εγείρεται, δε, ξανά θέμα διαχείρισης κοινοτικών πόρων για ολόκληρο το εγχώριο σύστημα από την κορυφή (υπουργεία) μέχρι θεσμικούς φορείς και εταιρείες που ελάμβαναν απευθείας αναθέσεις. Ντροπή εις την νιοστή.

Δεύτερον, η όζουσα υπόθεση που αφορά τον Παναγόπουλο και όλους όσοι εμπλέκονται μαζί του πλήττουν καίρια την ελάχιστη αξιοπιστία που έχει απομείνει στον εγχώριο συνδικαλισμό. Όχι πώς φταίει ο συνδικαλισμός, το αντίθετο και τον χρειαζόμαστε και αποτελεί ασπίδα των εργαζομένων όταν λειτουργεί σωστά. Φταίνε εκείνοι που τον εκπροσωπούν και άγονται και φέρονται, άλλοτε χειραγωγούμενοι από κυβερνήσεις και κόμματα, κι άλλοτε όταν αποδεικνύεται πώς το ελατήριό τους δεν είναι η προστασία των εργαζομένων αλλά ο παραγοντισμός, το αλισιβερίσι με την εξουσία και ο προσωπικός πλουτισμός.

Τρίτον, ο Παναγόπουλος δεν είναι ένας τυχαίος συνδικαλιστής. Είναι ίσως ο πιό προβεβλημένος εκπρόσωπος του εργατικού κινήματος και εκλέγεται αδιαλλείπτως επί είκοσι χρόνια στην ηγεσία του μεγαλύτερου συνδικαλιστικού φορέα της χώρας. Αυτής της ΓΣΕΕ που πλειστάκις έχει κατηγορηθεί για πολιτικές συναλλαγές ή ακόμα και για την ηχηρή σιωπή της σε μείζονα ζητήματα που απασχολούν τους εργαζόμενους.

Είναι από την άλλη η ΓΣΕΕ που κάθισε στο ίδιο τραπέζι με την κυβέρνηση και συμφώνησαν (μαζί με την ΓΣΕΒΕΕ, τον ΣΕΒ και άλλους φορείς) στο νέο καθεστώς των συλλογικών συμβάσεων, μία συμφωνία που χαρακτηρίστηκε ιστορική.

Εάν ο Παναγόπουλος -και άλλοι μαζί του- παραπεμφθούν για κακουργήματα και στοιχειοθετηθεί ότι υπεξαιρούσαν ελληνικό και ευρωπαϊκό χρήμα, η χιονοστιβάδα δεν θα παρασύρει μόνο τους εμπλεκόμενους αλλά και συμβολικά τον ίδιο τον συνδικαλισμό. Είναι που είναι χαμηλά η αξιοπιστία του στις σχετικές έρευνες κοινής γνώμης τώρα η υπόθεση θα γίνει βούτυρο στο ψωμί όσων τον θεωρούν μία περριτή πολυτέλεια σε μία αγορά που υποτίθεται πώς πρέπει να αυτορυθμίζεται χωρίς φραγμούς και κανόνες.

Τέταρτον, ο Παναγόπουλος δεν είναι μόνο πρόεδρος της ΓΣΕΕ, είναι και το κορυφαίο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ στον συνδικαλισμό. Εύλογα η εμπλοκή του σε ένα σκάνδαλο θα δώσει τροφή στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα του “όλοι το ίδιο είναι”, ακόμα πιό εύλογα η κυβέρνηση θα το αξιοποιήσει εμμέσως για να απευθυνθεί στην αξιωματική αντιπολίτευση με το “κοίτα ποιός μιλάει” κάθε φορά που από την Χαριλάου Τρικούπη θα εξαπολύουν βέλη για πολιτικά πρόσωπα και στελέχη της Ν.Δ που θα ελέγχονται για ανάλογες υποθέσεις. Με τι αξιοπιστία, για παράδειγμα, θα κατηγορεί γαλάζιους αγροτοσυνδικαλιστές και λοιπούς μεσάζοντες τύπου “φραπέ” όταν κορυφαίο στέλεχος του θα έχει εμπλακεί σε υπεξαίρεση ευρωπαϊκών πόρων;

Ορθώς, τον έθεσε σε κομματική… διαθεσιμότητα μόλις έγινε γνωστό το πόρισμα του οικονομικού εισαγγελέα, όμως εφόσον αποδειχθούν όσα του καταλογίζονται το πολιτικό στίγμα για το ΠΑΣΟΚ θα είναι μελανό.

Εν κατακλείδι, φιλοτεχνείται (αδίκως για τους πολλούς) η εικόνα ότι στη χώρα η διαφθορά είναι ευρύτατα διαδεδομένη και δεν έχει κομματικό χρώμα. Το επιβεβαιώνουν και οι δημοσκοπήσεις.

Νίκος Γιαννόπουλος

Ακόμα όμως και τώρα, που η οικονομική αβεβαιότητα αυξάνεται, ο πληθωρισμός ανεβαίνει, οι μισθοί παραμένουν ουσιαστικά καθηλωμένοι και η ακρίβεια καλπάζει φαίνεται ότι δεν υπάρχει αυτή η συνδικαλιστική οργάνωση η οποία θα εμπνεύσει τους εργαζόμενους και θα τους “παρασύρει” σε κλιμάκωση της ταξικής μάχης στο δρόμο.

Αν ρωτήσουμε γύρω μας εργαζόμενους για το αν γνωρίζουν ότι η ΓΣΕΕ έχει προγραμματίσει για τις 20 Νοεμβρίου πανελλαδική απεργία, οι θετικές απαντήσεις που θα πάρουμε θα είναι πολύ λίγες, ελάχιστες.

Η απαξίωση του συνδικαλιστικού κινήματος είναι στις μέρες μας μεγαλύτερη παρά ποτέ. Στις προηγούμενες γενικές απεργίες τα ποσοστά συμμετοχής ανά κλάδο πλησίασαν σε μονοψήφιους αριθμούς. Ο κόσμος δεν κινητοποιείται πλέον, προτιμά την ιδιώτευση, το κυνήγι των ατομικών λύσεων, τον “εγκλεισμό” στον οικογενειακό του περίγυρο και μόνο. Δεν διεκδικεί συλλογικά παρά μόνο ατομικά. Και αυτό υπό προϋποθέσεις.

Ο κόσμος επίσης φοβάται. Η ανασφάλεια είναι έκδηλη παντού, σχεδόν σε όλους τους χώρους δουλειάς, ακόμα και στο δημόσιο. Φαντάζει αδιανόητο στις ημέρες υπάλληλος μεγάλου σούπερ μάρκετ (παράδειγμα δίνουμε) να απεργήσει. Σε ημέρες γενικής απεργίας τα καταστήματα μένουν ανοιχτά ακόμα και στο κέντρο της Αθήνας. Ακόμα και 20 χρόνια πριν κάτι τέτοιο θα φάνταζε αδιανόητο.

Σε συνέντευξη του στο Flash ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ Γιάννης Παναγόπουλος τόνισε μεταξύ άλλων: “Από την αρχή του έτους ξεκινήσαμε μια μεγάλη καμπάνια κατά της ακρίβειας, η οποία κορυφώθηκε στις 17 Απριλίου με την απεργιακή κινητοποίηση. Και τώρα κάνουμε το ίδιο. Γυρίζουμε όλη την Ελλάδα. Σήμερα ξεκινούν οι δράσεις μας σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα”.

Εντόπισε κανείς δράσεις αυτής της καμπάνιας; Εγινε σημείο αναφοράς; “Επαιξε” στα ΜΜΕ; Καταλάβε, τέλος πάντων, κανείς ότι η ΓΣΣΕ κάνει τέτοιου είδους καμπάνια;

Ας είμαστε ειλικρινείς μεταξύ μας, η απάντηση είναι όχι. Οι μεγάλες “κορυφές” του έτσι και αλλιώς απαξιωμένου ελληνικού συνδικαλισμού βρίσκονται πια πολύ μακριά από τις εργαζόμενες μάζες. Το χειρότερο; Φαίνεται ότι δεν ενδιαφέρονται ώστε να τις προσεγγίσουν ουσιαστικά, χρησιμοποιώντας, μεταξύ άλλων, και τη νέα τεχνολογία. Η απάθεια, θα έλεγε κανείς, ότι διαχέεται από πάνω προς το κάτω.

Ορθώς φυσικά η ΓΣΕΕ ζητά την επιστροφή των συλλογικών διαπραγματεύσεων. Οταν όμως αυτές υπήρχαν πριν από τα μνημόνια, η διαπραγματευτική μετριότητα των Ελλήνων συνδικαλιστών (το διατυπώνουμε όσο πιο κομψά γίνεται) καθήλωνε τους μισθούς ακόμα και σε συνθήκες απίστευτης κερδοφορίας των επιχειρήσεων, ιδιαίτερα των μεγάλων.

Πολλά, σχεδόν τα πάντα, πρέπει να αλλάξουν. Αλλά, τέλος πάντων, το να μαθαίνουν εγκαίρως οι εργαζόμενοι ότι απεργούν (αυτή τη φορά στις 20 Νοεμβρίου) δεν είναι πολυτέλεια. Το να ενημερώνονται για τα αιτήματα, τον τρόπο διεκδίκησης, τις εναλλακτικές που μπορεί να υπάρχουν επίσης δεν είναι πολυτέλεια. Η εκπροσώπηση δεν είναι πολυτέλεια. Το νοιάξιμο, σε τελική ανάλυση, για τον εργαζόμενο, δεν είναι πολυτέλεια.

Ας το ξαναγράψουμε λοιπόν: Στις 20 Νοεμβρίου οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα απεργούν και διεκδικούν καλύτερους μισθούς, βελτίωση συνθηκών εργασίας και αντιμετώπιση της θηριώδους ακρίβειας.