Οι περισσότεροι από εμάς ακολουθούμε μια απλή προσέγγιση για να καταπραΰνουμε τη δυσφορία: Χαμογελάμε όσο πιο δυνατά μπορούμε, γελάμε (ακόμα και όταν τίποτα δεν είναι αστείο) και κάνουμε ό,τι μπορούμε για να πείσουμε τους ανθρώπους: Δεν υπάρχει τίποτα να ανησυχούμε εδώ. Αυτή η αλληλεπίδραση θα είναι θετική. Είμαι ευγενικός.

Το πρόβλημα με το να είσαι υπερβολικά ευγενικός

Υπάρχει μια θλιβερή ειρωνεία εδώ: Όσο περισσότερο προσπαθούμε να χρησιμοποιήσουμε την ευγένεια για να καλύψουμε την ενόχληση που νιώθουμε, τόσο περισσότερο οι άνθρωποι μπορούν να δουν μέσα από εμάς.

Οι άνθρωποι είναι καλοί στο να αντιλαμβάνονται τα συναισθήματα, τα οποία διαρρέουν μέσω των μη λεκτικών μας συμπεριφορών, όπως ο τόνος της φωνής μας. Νομίζουμε ότι κάνουμε καλή δουλειά στο να καλύπτουμε το άγχος προσθέτοντας κομπλιμέντα, αλλά όταν αυτά τα κομπλιμέντα παρέχονται μέσω τεχνητών χαμόγελων, κανείς δεν τα πιστεύει.

Συχνά, ρυθμίζουμε τη ενόχληση που νιώθουμε δίνοντας σχόλια που είναι τόσο γενικά, που δεν είναι χρήσιμα. Σκεφτείτε το κλασικό σας “Μπράβο!”. Σε πολλές περιπτώσεις, είναι επίσης ακατανόητο.

Τα υπερβολικά θετικά σχόλια σηματοδοτούν ότι δεν δίνετε προσοχή – και πιθανότατα δεν δίνετε, αν είστε πολύ απασχολημένοι προσπαθώντας να ελέγξετε τον εαυτό σας.

Με την πάροδο του χρόνου, το άτομο που τα δέχεται γίνεται δύσπιστο απέναντί ​​σας. Χρειάζεται συγκεκριμένες πληροφορίες που θα τον βοηθούσαν πραγματικά να βελτιώσει την εργασία του.

Τι να κάνετε αντ’ αυτού

Πολλοί άνθρωποι εργάζονται σε περιβάλλοντα όπου το να είσαι υπερβολικά ευγενικός είναι ο κανόνας. Ακολουθούν τρία πράγματα που μπορείτε να κάνετε για να μετατρέψετε αυτήν την κουλτούρα σε μία, όπου η ειλικρινής, χρήσιμη ανατροφοδότηση εκτιμάται.

1. Αμφισβητήστε την «κουλτούρα της ευγένειας»
   Ρωτήστε τον εαυτό σας: Απολαμβάνουν όλοι γύρω μου αυτήν την υπερβολικά ευγενική κουλτούρα ή το κάνουν επειδή το κάνουν όλοι οι άλλοι;

Οι κοινωνικοί κανόνες αποτελούν σημαντικό παράγοντα συμπεριφοράς και όσο πιο γρήγορα οι νεοφερμένοι υιοθετήσουν αυτούς τους κανόνες, τόσο πιο γρήγορα θα θεωρηθούν ότι «ταιριάζουν». Αν ένας νεοφερμένος παρατηρήσει όλους να κάνουν κομπλιμέντα μετά από μια κακή παρουσίαση, θα κάνει το ίδιο.

Αν κανείς δεν αμφισβητεί ρητά αυτή τη συμπεριφορά, το αποτέλεσμα είναι αυτό που οι κοινωνικοί ψυχολόγοι ονομάζουν «πλουραλιστική άγνοια»: Όλοι υποθέτουν ότι όλοι οι άλλοι συμμετέχουν σε υπερβολικά ευγενική ανατροφοδότηση επειδή το θέλουν. Αλλά κρυφά, σε κανέναν δεν αρέσει.

Ξεκινήστε μια συζήτηση γύρω από την αλλαγή. Αποκτήστε μια αίσθηση του τι πραγματικά νιώθουν οι άνθρωποι για την ωραία κουλτούρα. Ένας τρόπος για να το κάνετε αυτό είναι προτείνοντας εναλλακτικές λύσεις.

Πριν από την επόμενη παρουσίαση, για παράδειγμα, μπορείτε να ρωτήσετε τους ανθρώπους: «Πώς θα σας φαινόταν αν ο καθένας μας γράψει τρία συγκεκριμένα πράγματα που θα μπορούσατε να βελτιώσετε και τρία συγκεκριμένα πράγματα που σίγουρα θα πρέπει να κρατήσετε στο τέλος της παρουσίασης;»

2. Να είστε ακριβείς και συγκεκριμένοι
   Είναι φυσικό για εμάς να κάνουμε παρεκβολές από συμπεριφορές για να σχηματίσουμε εντυπώσεις και να κάνουμε υποθέσεις. Για παράδειγμα, μπορεί να αποφασίσουμε ότι κάποιος που αργεί συνεχώς είναι τεμπέλης. Αλλά οι εντυπώσεις είναι συχνά πολύ γενικές για να είναι χρήσιμες, ακόμα κι αν είναι θετικές.

Προσπαθήστε να λαμβάνετε συγκεκριμένα, βασισμένα στη συμπεριφορά σχόλια. Όσο πιο συγκεκριμένα μπορείτε να εντοπίσετε το πρόβλημα – ότι μια παρουσίαση είχε υπερβολική ορολογία, για παράδειγμα, αντί για «ήταν βαρετή» – τόσο πιο χρήσιμη θα είναι η ανατροφοδότηση.

Το ίδιο ισχύει και για τον έπαινο. Αν πείτε σε κάποιον ακριβώς τι έκανε καλά ή γιατί η δουλειά του ήταν εξαιρετική, θα φανείτε πιο ειλικρινείς και η ανατροφοδότησή σας θα είναι πιο ουσιαστική.

Η αφαίρεση ευρέων γενικεύσεων από την εξίσωση έχει το πρόσθετο πλεονέκτημα της μείωσης της απειλής για το άτομο που δέχεται, ειδικά αν αυτή η ανατροφοδότηση είναι κρίσιμη.

3. Ξεκινήστε με μικρά και ουδέτερα βήματα.
   Μπορεί να σας φαίνεται σαν να πηδάτε από έναν γκρεμό, μεταβαίνοντας από μια υπερβολικά καλή κουλτούρα ανατροφοδότησης σε μια ειλικρινή.

Ξεκινήστε με μικρά βήματα. Επιλέξτε θέματα που είναι κοινότοπα, αλλά που εξακολουθούν να νοιάζονται οι άνθρωποι, όπως τι να αποθηκεύσετε στην κουζίνα του γραφείου. Τίποτα που θα κάνει κανέναν να βράσει το αίμα. Ο στόχος είναι να χτίσετε τη δύναμη της ανατροφοδότησης. Με αυτόν τον τρόπο, μόλις μπείτε στα πιο δύσκολα πράγματα, οι κανόνες γύρω από την ειλικρίνεια έχουν ήδη αρχίσει να αλλάζουν.

Καθώς εργάζεστε για την αλλαγή της κουλτούρας γύρω σας, να είστε υπομονετικοί. Οι κανόνες χρειάζονται πολύ χρόνο για να διαμορφωθούν και πολύ χρόνο για να αλλάξουν.

• Η Tessa West, η οποία υπογράφει το παραπάνω κείμενο, είναι κοινωνική ψυχολόγος και καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης. Έχει αφιερώσει χρόνια αξιοποιώντας την επιστήμη για να βοηθήσει τους ανθρώπους να λύσουν διαπροσωπικές συγκρούσεις στον χώρο εργασίας. Είναι η συγγραφέας των βιβλίων “Jerks at Work: Toxic Coworkers and What to Do About Them” και “Job Therapy: Finding Work That Works for You”. Είναι εκπαιδεύτρια στο διαδικτυακό μάθημα του CNBC με τίτλο «Πώς να αλλάξετε καριέρα και να είστε πιο ευτυχισμένοι στην εργασία».

Σταδιακά, οι συμπεριφορές αυτές, οδηγούν τον άνθρωπο στην εξουθένωση και έχουν επίδραση στις σχέσεις, την εργασία και συνολικά, την ευημερία των ανθρώπων.

Σύμφωνα με τους ψυχολόγους, ορισμένα μοτίβα αποκαλύπτουν πως, ένας άνδρας είναι δυσαρεστημένος στη ζωή του και βασανίζεται από αισθήματα απογοήτευσης, μοναξιάς, δυσαρέσκειας, χωρίς να το εκφράζει.

Αν αναρωτιέστε τι μπορεί να απασχολεί κάποιον γνωστό σας (ή ακόμη και εσάς), τα σημάδια αυτά αποκαλύπτουν πως, ένας άνθρωπος βασανίζεται συναισθηματικά.

Οι άνδρες που είναι δυστυχισμένοι στη ζωή αλλά δεν μιλούν ποτέ γι’ αυτό, συνήθως έχουν αυτές τις 10 συμπεριφορές:

• Εκνευρίζονται εύκολα με μικροπράγματα
• Πέφτουν με τα μούτρα στη δουλειά για ν’ αποφύγουν τα συναισθήματά τους
• Μουδιάζουν συναισθηματικά με περισπασμούς
• Διώχνουν τους ανθρώπους, ακόμη και όταν δεν θέλουν
• Είναι η «ψυχή της παρέας»
• Έχουν εμμονή με τον έλεγχο
• Το «ρίχνουν» στο χιούμορ
• Σαμποτάρουν τον εαυτό τους όταν τα πράγματα πηγαίνουν καλά
• Είναι υπερβολικά καλοί με όλους
• Χάνουν ενδιαφέρον για πράγματα που τους έδιναν ευχαρίστηση

Εκνευρίζονται εύκολα με μικροπράγματα

Περιστασιακά, όλοι θυμώνουμε. Όταν όμως ένας άνδρας είναι διαρκώς υπ’ ατμόν, αν «αρπάζεται» από ασήμαντες αφορμές, αυτό είναι σημάδι που μαρτυρά πως υπάρχει κάτι βαθύτερο.

Η ανέκφραστη απογοήτευση έχει την ανάγκη να διοχετευτεί κάπου.

Οι άνδρες που δεν καταφέρνουν να εκφράσουν τα συναισθήματά τους, εκτονώνονται με εκνευρισμό που ξεσπά με κάθε αφορμή.

Μπορεί ένας οδηγός, ένα αντικείμενο που δεν είναι στη θέση του, ή ένα μικρό λάθος στη δουλειά, να πυροδοτήσει μια δυσανάλογη αντίδραση.

Ο Καρλ Γιουγκ έχει πει πως, «Ό,τι μας ενοχλεί στους άλλους, μπορεί να μας οδηγήσει στην καλύτερη κατανόηση του εαυτού μας».

Όταν ένας άνδρας είναι ευερέθιστος, υπάρχει κάτι που τον ενοχλεί μέσα του  – ανεπίλυτο στρες, δυσαρέσκεια ή συναισθηματικός πόνος που δεν έχει αντιμετωπιστεί.

Αν γνωρίζετε κάποιον που θυμώνει με το παραμικρό, μπορεί να μην φταίνε οι αφορμές. Αντίθετα, είναι σημάδι που μαρτυρά βαθύτερα συναισθήματα δυστυχίας αλλά δεν θέλει να μιλήσει γι’ αυτά.

Πέφτουν με τα μούτρα στη δουλειά για ν’ αποφύγουν τα συναισθήματά τους

Επιφανειακά, οι άνδρες αυτοί δείχνουν φιλόδοξοι και πολυάσχολοι. Στην πραγματικότητα, δεν έχει να κάνει με τη φιλοδοξία, αλλά δείχνει κάτι άλλο.

Οι άνδρες αυτοί, νιώθουν εγκλωβισμένοι αλλά δεν το εκφράζουν. Αντί να διαχειριστούν τα συναισθήματά τους, πέφτουν με τα μούτρα στη δουλειά.

Μπορεί να ξενυχτούν, να αναλαμβάνουν περισσότερη δουλειά, να έχουν πείσει τον εαυτό τους πως, όσο εργάζονται, δεν θα χρειάζεται να αναλύσουν τα δυσφορικά τους συναισθήματα.

Ο Φρόυντ έχει πει πως, «Τα ανέκφραστα συναισθήματα δεν πεθαίνουν ποτέ. Θάβονται ζωντανά και επανέρχονται με πολύ πιο άσχημους τρόπους».

Αυτό ακριβώς συμβαίνει στην περίπτωση των δυστυχισμένων ανδρών.

Πείθοντας τον εαυτό τους πως, είναι παραγωγικοί, θεωρούν πως δεν χρειάζεται να έρθουν αντιμέτωποι με τα αίτια της δυστυχίας τους.

Όσο περισσότερο τα αποφεύγουν όμως, τόσο περισσότερο επιβαρύνονται τα συναισθήματα αυτά.

Μουδιάζουν συναισθηματικά με περισπασμούς

Κάποιοι άνδρες, δεν εκφράζουν τον πόνο τους με λόγια αλλά απομακρύνονται από τους φίλους και την οικογένεια. Ασχολούνται με το κινητό τους, παρακολουθούν πολλή τηλεόραση, ή το «ρίχνουν» στη γυμναστική.

Μπορεί επιφανειακά, οι συνήθειες αυτές να μην κινούν υποψίες. Αντίθετα, μπορεί να μοιάζουν και επωφελείς. Ίσως όμως, να αποτελούν τρόπους να αποφύγουν την πραγματικότητα.

Το συναισθηματικό μούδιασμα δεν καταλαγιάζει τον πόνο. Αντίθετα, τον απωθεί, μέχρι να εμφανιστεί ξανά, συχνά με τρόπους που δεν τους περιμένετε.

Η ψυχολόγος Brené Brown έχει πει εύστοχα: «Δεν μπορούμε να μουδιάσουμε τα συναισθήματά μας κατά προτίμηση. Όταν μουδιάζουμε τα επώδυνα συναισθήματά μας, μουδιάζουμε και τα θετικά».

Είναι όμως μια συνηθισμένη απόκριση των ανδρών.

Πολλοί δείχνουν μια χαρά τη στιγμή που μέσα τους, υποφέρουν. Έχουν πείσει τον εαυτό τους ότι, χαλαρώνουν, ότι ηρεμούν, ενώ στην πραγματικότητα, αποφεύγουν να βιώσουν τα συναισθήματά τους.

Διώχνουν από κοντά τους, τους ανθρώπους, ακόμη και όταν δεν θέλουν

Μερικοί άνδρες, μπορεί να διώχνουν από κοντά τους ανθρώπους που αγαπούν. Δεν απαντούν στα μηνύματα, ακυρώνουν σχέδια, γίνονται απόμακροι. Δεν είναι επειδή δεν ενδιαφέρονται. Απλώς, δεν γνωρίζουν πώς να τους πλησιάσουν.  Ένας άνδρας που είναι δυστυχισμένος, αισθάνεται πως, η πιο ασφαλής επιλογή, είναι η απομόνωση.

Πιστεύει ότι, δεν θα μπορέσει να τον καταλάβει κανείς και πως είναι καλύτερα να διαχειριστεί μόνος τους τα συναισθήματά του.

Ο ψυχολόγος Carl Rogers έχει πει πως, «Μόνο όταν αποδέχομαι ολοκληρωτικά τον εαυτό μου, μπορώ να αλλάξω». Η απομόνωση δεν λύνει τα προβλήματα – αντίθετα, εντείνει το αίσθημα της μοναξιάς. Όσο περισσότερο απομακρύνεστε από τους ανθρώπους σας, τόσο επιδεινώνεται το πρόβλημά σας.

Αν έχετε παρατηρήσει πως κάποιος αποφεύγει την κοινωνικοποίηση, μην το παίρνετε προσωπικά. Κάποιες φορές, εκείνος που διώχνει τους άλλους, είναι αυτός που έχει την μεγαλύτερη ανάγκη για συντροφιά και στήριξη.

Είναι η «ψυχή της παρέας»

Μπορεί να μοιάζει οξύμωρο, όμως, ορισμένοι από τους πιο εύθυμους και ευδιάθετους άνδρες, είναι εκείνοι που υποφέρουν περισσότερο. Κάνουν αστεία, έχουν ενέργεια, δείχνουν πάντα να διασκεδάζουν.

Ο ψυχολόγος Άλφρεντ Άντλερ έχει πει πως, «Οι μόνοι φυσιολογικοί άνθρωποι, είναι εκείνοι που δεν γνωρίζουμε καλά».

Πράγματι, επιφανειακά, κάποιος μπορεί να υποκριθεί και να μην καταλάβει κανείς τι τον απασχολεί. Κανείς άλλωστε, δεν κάνει αδιάκριτες ερωτήσεις όταν βλέπει κάποιον να χαμογελά. Πολλοί από τους άνδρες που φαίνονται πάντα χαρούμενοι, βαθιά μέσα τους, υποφέρουν.

Έχουν εμμονή με τον έλεγχο

Οι άνθρωποι που έχουν εμμονή με τον έλεγχο του εξωτερικού κόσμου, νιώθουν χάος μέσα τους. Μπορεί να είναι κακοί διευθυντές, να θυμώνουν όταν τα πράγματα δεν πηγαίνουν όπως τα θέλουν, να γίνονται εμμονικοί ώστε να γίνονται όλα όπως λένε. Δεν πρόκειται για μια απλή ιδιορρυθμία.

Ο άνθρωπος που πασχίζει να δημιουργήσει μια επίφαση ασφάλειας, έχει ανάγκη από προβλεψιμότητα.

Όμως, ο ψυχολόγος Viktor Frankl έχει πει πως, «Όταν δεν μπορούμε ν’ αλλάξουμε μια κατάσταση, καλούμαστε ν’ αλλάξουμε τον εαυτό μας».

Οι άνδρες που δεν μπορούν να διαχειριστούν τα συναισθήματά τους, έχουν την ανάγκη να  επιβάλλουν τον έλεγχο, όπου αυτό είναι δυνατό. Είτε στην καθημερινότητά τους, τις σχέσεις, ακόμη και τις μικρές λεπτομέρειες της καθημερινότητας.

Οι άνδρες αυτοί, έχουν εμμονή με την τελειότητα, ενοχλούνται όταν τα πράγματα δεν γίνονται όπως τα θέλουν, δεν μπορούν να απελευθερωθούν από τον πειθαναγκασμό. Δεν είναι ένα ελάττωμα του χαρακτήρα τους, αλλά τους έχει κυριεύσει ο φόβος πως για το άγνωστο.

Το «ρίχνουν» στο χιούμορ

Μερικοί άνδρες, δίνουν στα πάντα τη χροιά του αστείου. Όσο σοβαρή και αν είναι μια κατάσταση, δεν θα αργήσουν να κάνουν ένα σαρκαστικό σχόλιο.

Ενώ η ροπή προς το χιούμορ θεωρείται θετικό στοιχείο, στην πραγματικότητα μπορεί να είναι μηχανισμός αποφυγής της πραγματικότητας. Άλλωστε, ο Φρόυντ έχει πει πως το χιούμορ είναι ένας τρόπος διατήρησης της χαράς παρά τα δυσφορικά γεγονότα που τη συσκοτίζουν. Αυτό ακριβώς συμβαίνει.

Αντί δηλαδή, να διαχειριστούν τα συναισθήματά τους, χρησιμοποιούν την ασπίδα του χιούμορ για να μην αποκαλύψουν την ευάλωτη πλευρά τους.

Δεν είναι κακό το χιούμορ. Όταν όμως, κάθε σοβαρή κουβέντα καταλήγει σε αστείο, ίσως ο άνθρωπος να πασχίζει να κρύψει κάτι.

Για ορισμένους, αυτό είναι πιο ασφαλές από το ν’ αντιμετωπίσουν την αλήθεια.

Σαμποτάρουν τον εαυτό τους όταν τα πράγματα πηγαίνουν καλά

Κάποιοι άνδρες δεν καταρρέουν στα δύσκολα, αλλά όταν επιτέλους, τα πράγματα παίρνουν ευχάριστη τροπή.

Όταν πλησιάζουν την επιτυχία, όταν μια σχέση τους πηγαίνει καλά ή ότι πλέον νιώθουν χαρούμενοι, κάνουν κάτι για να το καταστρέψουν. Αρχίζουν τους καβγάδες, χαλούν την ποιότητα της δουλειάς, ξεχνούν τις προθεσμίες, κάνουν λάθος επιλογές – οτιδήποτε δηλαδή, προκειμένου να φέρουν τον εαυτό τους στην προηγούμενη, χειρότερη μεν, οικεία δε, κατάσταση.

Ο ψυχολόγος Αβραάμ Μάσλοου, έχει διαπιστώσει πως, «Ο άνθρωπος φοβάται τις μεγαλύτερές του δυνατότητες. Γενικά, φοβόμαστε να γίνουμε αυτός που μπορούμε να γίνουμε στις λαμπρότερες στιγμές μας». Ο φόβος αυτός, οδηγεί στην παράλυση.

Ορισμένοι άνδρες, δεν νιώθουν άνετα και οικεία με το να είναι ευτυχισμένοι. Αισθάνονται πως, δεν αξίζουν τη χαρά ή, φοβούνται ότι τελικά, θα αυτή θα εξαφανιστεί. Αντί λοιπόν, να περιμένουν μέχρι κάποια στιγμή να καταστραφούν όλα, σπεύδουν να σαμποτάρουν τον εαυτό τους.

Οι άνδρες αυτοί, θα είναι οι ίδιοι το μεγαλύτερο εμπόδιο του εαυτού τους, μέχρι να συνειδητοποιήσουν ότι τους αξίζει κάτι καλύτερο.

Είναι υπερβολικά καλοί με όλους

Ενώ μπορεί να θεωρείτε πως, η δυστυχία κάνει τον άνθρωπο ψυχρό ή απόμακρο, μπορεί να προκαλεί και το αντίθετο.

Αρκετοί άνδρες, δεν εκδηλώνουν απόγνωση ή θλίψη, αλλά κάνουν τα πάντα για να γίνουν συμπαθείς.

Δεν λένε ποτέ όχι, αποφεύγουν πάση θυσία τη σύγκρουση, κάνουν τις ανάγκες των άλλων προτεραιότητα – ακόμη και αν αυτό, αποβαίνει σε βάρος τους.

Ο Καρλ Γιουγκ έχει πει πως, «Ένας άνθρωπος που δεν έχει διέλθει από την κόλαση των παθών του, δεν πρόκειται ποτέ να τα ξεπεράσει».

Η αποφυγή των αρνητικών συναισθημάτων, δεν τα κάνει να εξαφανιστούν – μόνο τα θάβει πιο βαθιά.

Κάποιοι άνδρες προτιμούν να καταπιέζουν τον πόνο τους, παρά να τον βιώνουν.

Οι άνδρες αυτοί, δεν παραπονιούνται ποτέ, χαμογελούν πάντα, λένε πως είναι μια χαρά – ενώ δεν είναι.

Οι γύρω τους, πιστεύουν πως είναι «καλόβολοι» όμως αυτό που συμβαίνει είναι πως, καταπιέζουν τα συναισθήματά τους. Στην πραγματικότητα, η διαρκής ανάγκη να ικανοποιείς τους άλλους, δεν είναι ευγένεια – αλλά εγκατάλειψη του εαυτού.

Με το πέρασμα του χρόνου, η παραμέληση θα επενεργήσει εις βάρος τους.

Χάνουν ενδιαφέρον για πράγματα που τους έδιναν ευχαρίστηση

Η απώλεια ενδιαφέροντος για δραστηριότητες που έδιναν ευχαρίστηση σε κάποιον είναι ένα ισχυρό προειδοποιητικό σημάδι.

Ο ψυχολόγος William James, έχει διαπιστώσει πως, «Το μεγαλύτερο όπλο κατά του στρες, είναι η ικανότητά μας να διαλέγουμε μια σκέψη αντί για μία άλλη».

Ένας άνδρας που είναι βαθιά δυστυχισμένος, έχει πάψει να βρίσκει νόημα και χαρά στις αγαπημένες του δραστηριότητες. Όχι επειδή πράγματι δεν του αρέσουν πλέον οι ασχολίες, αλλά επειδή το συναισθηματικό του βάρος, στέκει εμπόδιο στη βίωση της ευχαρίστησης από αυτές.

Επεισόδιο με Θεοχάρη στην Κρήτη – Τον χαρακτήρισαν απαράδεκτο και αποχώρησαν

Εκεί λέει στις συσκέψεις είναι κάτι σαν παρών-απών, χτυπάει το τηλέφωνο, μιλάει συνέχεια σε αυτό, δεν ακούει τους παριστάμενους και βγαίνει από την αίθουσα των συσκέψεων – όπου θεωρητικά συμμετέχει για να ακούσει τους τοπικούς φορείς – για να δώσει συνεντεύξεις στα αθηναϊκά κανάλια, για να κάνει φιγούρα δηλαδή…

Λέγεται πως ακόμα και ο υφυπουργός Αθλητισμού Λευτέρης Αυγενάκης, αλλά και ο Περιφερειάρχης Κρήτης Σταύρος Αρναουτάκης τα πήραν στο κρανίο με τον υπουργό που τους είχε γράψει στα παλιά του τα παπούτσια.

«Πρώτη φορά είδαμε υπουργό να αφήνει τη σύσκεψη και τους συνομιλητές του για να μιλήσει είτε στο κινητό του είτε σε κανάλι των Αθηνών. Δεν έδειξε να αντιλαμβάνεται την κρισιμότητα της κατάστασης, είναι απαράδεκτο όλο αυτό που έγινε…», έλεγαν οι τοπικοί φορείς μετά την σύσκεψη – φιάσκο.

Όπως μάλιστα αναφέρει τοπικό Μέσο, ο Πρόεδρος του ΕΚΗ Στέλιος Βοργιάς, δια μικροφώνου, ανακοίνωσε την αποχώρησή του και έκανε λόγο για απαράδεκτη συμπεριφορά.

Ο Χάρης Θεοχάρης πάντως προτιμά να βγαίνει στο Mega και να γυρίζει την πλάτη του στις τοπικές κοινωνίες και τα προβλήματα των επιχειρηματιών, των εργαζομένων, των ξεναγών…