Η κυβέρνηση επισημαίνει πώς “δεν μπορεί να θεωρείται επιτυχία για τον Τσίπρα το 15% του 2026, όταν είχε πάρει 17,8% το 2023”. Η αλήθεια είναι πώς με τον κατακερματισμό στον χώρο της αντιπολίτευσης και την συρρίκνωση της επιρροής της Ν.Δ, το ποσοστό (του ΣΥΡΙΖΑ) στις προηγούμενες εθνικές εκλογές συγκρίνεται με το 41% του κυβερνώντος κόμματος, γι’ αυτό και αξιολογήθηκε ως συντριβή, ενώ το σημερινό 15% πρέπει να συγκριθεί με το 28-30%.

Σε κάθε περίπτωση η απόσταση παραμένει μεγάλη και πολλά θα κριθούν τον Σεπτέμβριο, όταν η ΕΛ.Α.Σ θα έχει πολιτικά ενηλικιωθεί, θα έχει παρουσιάσει πρόγραμμα, οργανωτική συγκρότηση και αρκετά περισσότερα πρόσωπα απ΄ όσα έχουμε δει έως σήμερα στα τηλεοπτικά πάνελ.

Εφόσον η Συμπαράταξη κατορθώσει να δημιουργήσει δημοσκοπική βάση στο ποσοστό του 2023 και το ΠΑΣΟΚ παραμείνει στις επιδόσεις των τελευταίων μετρήσεων θα μπει με καλύτερους όρους στην τελική ευθεία προς τις κάλπες.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν είναι, όμως, εύκολος αντίπαλος. Ακόμα κι αν από καποιους εκλαμβάνεται ως αλαζονεία, άλλοι πείθονται από την αυτοπεποίθηση που εκπέμπει ακόμα και τώρα που πόρρω απέχει από την αυτοδυναμία και διλημματικά βάζει την στρατηγικής της μιας κάλπης. Λογικό, ποιός μπορεί να προβλέψει τι θα συμβεί στη δεύτερη ή και την τρίτη;

Για τον Αλέξη Τσίπρα είναι, από την άλλη μονόδρομος, να πείσει πώς η δική του τρίτη προσπάθεια να νικήσει τον Μητσοτάκη ταυτίζεται με το να μην κατορθώσει ο τελευταίος να έχει τρίτη θητεία. Και για να έχει περισσότερες ελπίδες πρέπει να απομακρυνθεί όσο γίνεται περισσότερο από τον σημερινό ΣΥΡΙΖΑ. Καμία υποψία συμφωνίας, καμία οργανική σχέση, κανένας “ιστορικός” συναισθηματισμός, καμία απάντηση στις προσωπικές επιθέσεις από πρώην συντρόφους (κυρίως από τους πιό ευεργετηθέντες).

Ακόμα κι αν ορισμένα πρόσωπα απ΄ όσα βγήκαν μέχρι τώρα μπροστά χρειάζονται επικοινωνιακή και πολιτική εκπαίδευση μάλλον βρίσκουν πιό εύκολα ευήκοα ώτα απ΄ ότι η πολιτική φρουρά της Κουμουνδούρου που επιθυμεί διακαώς να μετοικήσει. Κάποιοι είναι αναμφίβολα χρήσιμοι, κυρίως, όμως, για τα ψηφοδέλτια στην τελική ευθεία. Άδικο; Σκληρό; Πιθανώς, αλλά προέχει η επιβίωση και η μακροημέρευση του νέου φορέα από την πολιτική και ηθική αποκατάσταση κάποιων…

Με μία ποιοτική διαφορά που δεν πρέπει να ξεχνά: Τους (πολιτικούς) εχθρούς τους δημιουργείς μέσα στην πολιτική δράση και προκύπτουν, λογικά και θεμιτά, από τις ιδεολογικές διαφορές. Για την συμπεριφορά των “φίλων” (και “συντρόφων”) έχεις ευθύνη, αφενός γιατί τους επέλεξες, αφετέρου διότι δεν ήσουν αρκετά οξυδερκής για να αντιληφθείς τα όρια της σχέσης σου μαζί τους.

Αφ’ ης στιγμής ο πρώην πρωθυπουργός χάραξε την δική του αυτόνομη και μονήρη πορεία για την ανασύνθεση της κεντροαριστεράς, σχεδόν εκ του μηδενός, οι πιό σφοδροί πολέμιοί του ξεπήδησαν από το κομματικό απαράτ που είχε δημιουργήσει την εποχή που ο (ενιαίος) ΣΥΡΙΖΑ συνήθιζε να ομνύει στον δημοκρατικό πλουραλισμό του. Όσοι στο παρελθόν γράφαμε για “βαβέλ” και “παιδική χαρά” εισπράτταμε μομφές και διδακτισμό. Το πλήρωσε ακριβά (μαζί με τα δικά του λάθη) και ως διακυβέρνηση σε δύσκολες περιόδους και ως αξιωματική αντιπολίτευση μετά το 2019.

Ορθώς, τώρα, θέλει να ξεκόψει κάθε οργανική σχέση με αρκετούς από εκείνο το πολιτικό προσωπικό και με τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ ως κομματική οντότητα που έχει οριστικά κλείσει τον κύκλο του. Σωστά, η εκπρόσωπος Τύπου του Ινστιτούτου δηλώνει πώς το νέο πολιτικό υποκείμενο δεν επιθυμεί συνεργασίες με κόμματα και με εν ενεργεία βουλευτές.

Προκύπτει, ωστόσο, το οξύμωρο: απισχνασμένα κόμματα που δημοσκοπικά καταγράφονται στο όριο της πιθανότητας κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης, ή και κάτω απ΄ αυτό, να προσπαθούν να ορίσουν συμπράξεις με τον ίδιο τον πρώην πρωθυπουργό που φαίνεται να διαθέτει ακόμα πολιτικό κεφάλαιο για να διαδραματίσει ξανά κεντρικό ρόλο.

Όσοι εξαπολύουν κατηγορίες περί αρχηγικών μοντέλων δεν θέλουν να αντιληφθούν πώς η ιστορία γράφεται από πολιτικά αφηγήματα και πρόσωπα. Η Ν.Δ, για παράδειγμα, που είναι το πιό ανθεκτικό κόμμα εξουσίας της Μεταπολίτευσης, ας μη γελιόμαστε, δεν θα έφτανε στο 41% με άλλο αφήγημα και άλλο αρχηγό, όσο κι αν είχε απαξιωθεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά και ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα κατόρθωνε να κυβερνήσει εάν στη θέση του Τσίπρα και με το ίδιο, τότε, αντιμνημονιακό αφήγημα είχε οποιονδήποτε εξ όσων εκ των έσω τον χλευάζουν.

Οι πολιτικές “φιλίες”, όμως, είναι νόμισμα. Στην μία όψη είναι τα πρόσωπα που μετρούν την σκιά τους το καταμεσήμερο, στην άλλη είναι οι επιλογές που έχεις κάνει. Το δεύτερο φαίνεται να το έχει μάθει ο Τσίπρας. Το πρώτο δεν αλλάζει, σαν χούϊ.

Στην τελευταία λέξη του ακρωνύμιου “ΕΛ.Α.Σ” κρύβεται η πιθανότητα να μην ξανακάνει τα ίδια λάθη. Συμπαράταξη. Συμπαράταξη στην κοινωνική βάση, πράγμα απαραίτητο, συμπαράταξη και στο πολιτικό προσωπικό του νέου κόμματος. Ζητούμενα και τα δύο.

Πριν ανέβει στην στρογγυλή εξέδρα στο Θησείο ο πρώην πρωθυπουργός είχε κερδίσει την μάχη της επικοινωνίας. Το “υβριδικό” εγχείρημα με έμφαση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης απέχει παρασάγγας από τις πληκτικές και παρωχημένες καμπάνιες του παλαιού ΣΥΡΙΖΑ και φαίνεται να επιχειρεί μία παρέμβαση σε ένα χώρο που πολύ επιτυχημένα είχε καταλάβει ο Κυριάκος Μητσοτάκης από τις εκλογές του 2019 και εντεύθεν.

Η ίδια η “λαϊκή εκδήλωση” με θέα τον Παρθενώνα ήταν ένα τηλεοπτικό event με εκπλήξεις αλλά και επικοινωνιακά στερεότυπα, αναμφίβολα, όμως, τολμηρό και αξιοπρόσεκτο. Από την “ανδρεοπαπανδρεϊκή” προσομοίωση με την ιδρυτική διακήρυξη στο υψωμένο χέρι μέχρι την μικρή Ήρα που παρέπεμπε στην Άννα του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ στο μακρινό 1985 και τη Φωτεινή που έσβησε τη Φλόγα των Αγώνων της Αθήνας, οι τηλεοπτικές εικόνες ήταν καλά επιλεγμένες για να συνθέσουν ένα θέαμα νοηματοδοτήσεων.

Το όνομα του νέου κόμματος ξενίζει αρκετούς και ακριβώς επειδή συμβαίνει αυτό η επιλογή του είναι ενδεικτική ότι ο πρώην πρωθυπουργός έχει αποφασίσει να κινηθεί εκτός συμβατικού πλαισίου και ισορροπιών. Το Κ.Κ.Ε, για παράδειγμα, θα τον κατηγορήσει ότι καπηλεύεται την ιστορία της Εθνικής Αντίστασης, οι δεξιοί ότι επιστρέφει σε συμβολισμούς διαιρέσεων και διχασμού, τα τρολς των σόσιαλ μίντια πώς κάνει “κλόπι ράϊτ” στην ΕΛΛ.ΑΣ του Χρυσοχοϊδη. Όμως, το τολμηρό γίνεται εύληπτο, ακόμα κι αν εκπροσωπεί την υπερβολή. Άλλωστε, το ΠΑΣΟΚ επικαλείται διά του ιδρυτικού τίτλου του τον …Σοσιαλισμό, παρότι έχει χωρίσει με την ιδέα εδώ και μερικές δεκαετίες.

Ο Αλέξης Τσίπρας πέρασε από τη φάση του υπονοούμενου, της προσμονής και της προσδοκίας, στην πραγματικότητα της σκληρής πολιτικής αντιπαράθεσης. Κι αυτό από μόνο του ενυδατώνει το πολιτικό τοπίο. Το όνομα και η ιδρυτική διακήρυξη θα αφομοιωθούν στον προεκλογικό χρόνο κι αυτό που θα μείνει θα είναι η πειστικότητα των λόγων και των θέσεων στα μεγάλα ζητήματα της καθημερινότητας των πολιτών. Εκεί θα κριθεί.

Μέχρι τότε πρέπει να διαχειρισθεί δύο εκ των συνθετικών του ακρωνύμιου.

Πρώτον, το “Αριστερή”: περιορίζεται, για παράδειγμα, στα αριστερά-κεντροαριστερά κοινά και αφήνει το κέντρο στην απόλυτη πολιτική κυριαρχία του Κυριάκου Μητσοτάκη; Ίσως είναι επιλογή ανάγκης ή στρατηγικής. Ανάγκη επειδή δεν νοιώθει ότι μπορεί να προσελκύσει τέτοια κοινά, στρατηγική επειδή εκτιμά πώς σε πρώτη φάση η συσπείρωση του κατακερματισμένου χώρου που τον έφερε στην εξουσία, το 2015, θα αποτελέσει τον βατήρα για να συγκροτήσει τον αντίπαλο πόλο.

Δεύτερον, το “Συμπαράταξη“: έχοντας κάψει τις γέφυρες συνεργασιών με κόμματα στην πορεία προς τις εκλογές (κυρίως με τον ΣΥΡΙΖΑ), η λέξη παραπέμπει μόνο σε ένα κοινωνικό και πολιτικό ρεύμα από τις βασικές συνιστώσες που περιγράφονται στο μανιφέστο που δημσιοποιήθηκε. Δεν είναι εύκολο, κι εδώ τα πρόσωπα που θα επιλεγούν και θα προβληθούν θα παίξουν σημαντικό ρόλο.