Πρώτον, κάτι τέτοιο συγκρουόταν με τη λογική: όταν διατυπώνονται τόσο επίμονα δεσμεύσεις για κάλπες την άνοιξη, και το αργότερο στις αρχές Ιουνίου πρέπει να υπάρχει κυβέρνηση που θα αναλάβει την ευρωπαϊκή προεδρία από την 1η Ιουλίου, η πιθανότητα σειράς αναμετρήσεων υπονομεύει το διακύβευμα της σταθερότητας. Δεύτερον, με το 1/3 των γαλάζιων ψηφοφόρων να βρίσκονται στην ζώνη των αναποφάσιστων, η ευχέρεια να σταλεί μήνυμα δυσφορίας στην κυβέρνηση διευκολύνεται έτι περαιτέρω και η αποσυσπείρωση παρατείνεται.

Με την πιθανότητα -κατ΄ άλλους βεβαιότητα- να ιδρύσει νέο κόμμα ο Αντώνης Σαμαράς και τον Κώστα Καραμανλή να αποφεύγει μέχρις ώρας επίμονα κάθε έκφραση στήριξης της κυβέρνησης, τα πράγματα δυσκολεύουν.

Στο Μαξίμου μάλλον έπεσαν στην παγίδα της υπερβολικής αυτοπεποίθησης εξαιτίας της δημοσκοπικής διαφοράς αρχικά από το ΠΑΣΟΚ και, τώρα, από την Συμπαράταξη του Αλέξη Τσίπρα και υποτίμησαν την απόσταση από το ποσοστό αυτοδυναμίας. Κοίταζαν μόνο προς τα κάτω και όχι (και) προς τα πάνω.

Το 41% του 2023 δημιούργησε συνθήκες ιδιότυπου ιδρυματισμού εξουσίας και τα κυβερνητικά στελέχη κατέστησαν όμηροι του αφηγήματος πολιτικής κυριαρχίας που ναι μεν ήταν και έως ένα βαθμό παραμένει ισχυρό, από την άλλη, όμως, τους απομάκρυνε από την αντίληψη ότι η κοινωνία βρίσκεται εδώ και καιρό σε “σημείο βρασμού” λόγω των πραγματικών προβλημάτων που δεν επιλύονται.

Η Ν.Δ εξακολουθεί να κινδυνεύει λιγότερο από την αξιωματική αντιπολίτευση και τα νέα κόμματα, όσο περνά ο καιρός, όμως, κινδυνεύει περισσότερο από τον ίδιο τον εαυτό της.

Σωρρευμένα προβλήματα, όπως η ακρίβεια και το κόστος στέγασης, μοχλεύονται με την αίσθηση περί διαφθοράς. Ο ΟΠΕΚΕΠΕ και το “πτυχίο” Λαζαρίδη πλήγωσαν σημαντικά εκλογικά ακροατήρια, οι υποκλοπές διέρρηξαν δεσμούς με κεντρώους και φιλελεύθερους και, τώρα, η όζουσα υπόθεση στις Πολεοδομίες μπορεί να εντείνει ακόμα περισσότερο το αρνητικό κλίμα.

Η συσπείρωση αναδεικνύεται ως όρος εκλογικής επιβίωσης και στην πραγματικότητα η στρατηγική της μιας Κυριακής αποσκοπεί, επί της ουσίας, όχι στην αυτοδυναμία αλλά στην εξασφάλιση του 25% για να ενεργοποιηθεί το εκλογικό μπόνους και, υπό τις καλύτερες προϋποθέσεις, σε ένα ποσοστό λίγο πάνω από το 30% για να έχει νόημα η δεύτερη αναμέτρηση.

Κυοφορείται, ωστόσο, ένα νέο λάθος. Να ξοδευτεί όποια ενέργεια έχει απομείνει στην κυβέρνηση στην “αρχιτεκτονική” ενός διπόλου με τον Αλέξη Τσίπρα στη βάση όσων συνέβησαν πριν από 12 χρόνια. Έτσι, όμως, ίσως υποτιμηθούν τα εξής: α. να αποπροσανατολιστεί και εν μέρει να παραλύσει η λειτουργία της κυβέρνησης ως προς τα κρίσιμα που θα βαρύνουν στην ψήφο των πολιτών (ακρίβεια, στέγαση, εμπιστοσύνη στους θεσμούς κ.ά), β. να μην αξιολογηθεί σωστά ο κίνδυνος του κόμματος Σαμαρά, όχι μόνο όσον αφορά την απολύτως κρίσιμη μάζα ψηφοφόρων που θα αφαιρέσει από τη Ν.Δ, αλλά και στο ότι ο πρώην πρωθυπουργός ίσως δημιουργήσει την εντύπωση πώς κάτω από διαφορετικές συνθήκες (πρωθυπουργός) θα μπορούσε να προσφέρει μετεκλογικό σωσίβιο στην παράταξη.

Εν τέλει, η πύκνωση των προσπαθειών και η επιστράτευση των πάντων στο στόχο της πρώτης Κυριακής καθιστά την κυβέρνηση πιό ευάλωτη ως προς το τι θα συμβεί εαν δεν τον πιάσει. Οι δε συνεργασίες θα βρουν καμένες γέφυρες ή θα προκαλέσουν μεγάλη αναταραχή με το “καλημέρα” μιας τέτοιας διακυβέρνησης.

Όσοι,δε, καραδοκούν στο εσωτερικό της Ν.Δ θα βρουν μία ακόμα δικαιολογία για ενδεχόμενες κινήσεις. Και κάτω έτσι επιβεβαιώνεται ο Τολστόϊ που έλεγε πώς “η πιο σπουδαία στιγμή είναι το παρόν, γιατί μόνο πάνω σε αυτό έχουμε κάποια δύναμη”…