Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες του γερμανικού περιοδικού, ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Μαρκ Ρούτε ενημέρωσε τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες ότι ο πρόεδρος Τραμπ αναμένει «συγκεκριμένες δεσμεύσεις» εντός των προσεχών ημερών για την ανάπτυξη πολεμικών πλοίων ή άλλων στρατιωτικών μέσων από την Ευρώπη, τονίζοντας ότι οι πολιτικές δεσμεύσεις, όπως αυτές που διατυπώθηκαν από την αρχή του πολέμου δεν θεωρούνται πλέον επαρκείς.

Όπως επισημαίνει το Spiegel, «αρκετοί Ευρωπαίοι διπλωμάτες, οι οποίοι ενημερώθηκαν μετά τη συνάντηση του Γενικού Γραμματέα του ΝΑΤΟ με τον Ντόναλντ Τραμπ, χαρακτήρισαν τις αμερικανικές απαιτήσεις ως τελεσίγραφο».

Η γερμανική κυβέρνηση, χαιρετίζοντας χθες την ανακοίνωση για κατάπαυση του πυρός, εξέφρασε για μία ακόμη φορά τη βούλησή της να συμβάλει σε μια κοινή προσπάθεια για τη διασφάλιση της ναυσιπλοΐας στα Στενά του Ορμούζ, θέτει ωστόσο ως προϋποθέσεις μια ισχυρή εντολή του ΟΗΕ και μια διαρκή εκεχειρία ή ακόμη και μια εκεχειρία ως αποτέλεσμα διαπραγμάτευσης.

Την ίδια ώρα, σύμφωνα με δημοσίευμα της Wall Street Journal, ο Αμερικανός πρόεδρος καταρτίζει λίστες με τους Ευρωπαίους εταίρους που τον στήριξαν στον πόλεμο εναντίον του Ιράν και με εκείνους που αντιτάχθηκαν, με στόχο κατόπιν να αποσύρει αμερικανικά στρατεύματα από τις χώρες της δεύτερης λίστας.

Η Γερμανία δεν έχει επιβάλει περιορισμούς στη χρήση των μεγάλων βάσεων από τις ΗΠΑ στις πρόσφατες επιχειρήσεις, ο Ντόναλντ Τραμπ έχει ωστόσο κατ’ επανάληψη τελευταία επικρίνει τη στάση του Βερολίνου και ειδικά την τοποθέτηση στελεχών της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, οι οποίοι υποστηρίζουν ότι «δεν είναι δικός μας αυτός ο πόλεμος».

Κατά τη διάρκεια των χρόνων της κρίσης, η βιομηχανική παραγωγή της Ελλάδας υπέστη σημαντική μείωση, όπως επισημαίνεται. Ωστόσο, η κυβέρνηση προσπαθεί να προσελκύσει διεθνείς αμυντικές εταιρείες στη χώρα με μία φιλόδοξη φορολογική πρωτοβουλία.

Από το βήμα της 89^ης ΔΕΘ, ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανακοίνωσε ότι οι επενδύσεις στον αμυντικό τομέα που θα πραγματοποιηθούν μεταξύ 2026 και 2028 θα εξαιρούνται πλήρως από τον φόρο εισοδήματος.

Αυτή η φορολογική απαλλαγή δεν αφορά μόνο τα παραδοσιακά αμυντικά έργα, όπως άρματα μάχης, drones ή συστήματα όπλων. Ακόμη κι άλλες βιομηχανίες, όπως η κατασκευή οχημάτων, η αεροναυπηγική, οι προμηθευτικές εταιρείες και η παραγωγή εξαρτημάτων –όπως και ελαστικών– θα επωφεληθούν επίσης από τη φοροαπαλλαγή, σύμφωνα με πηγές του υπουργείου Οικονομικών.

Πέρα από αυτήν την εξαγγελία, εισάγονται και οι λεγόμενες «υπεραποσβέσεις». Στο πλαίσιο αυτής της πρωτοβουλίας, τα κόστη επένδυσης θα πιστώνονται δύο φορές, γεγονός που στην πράξη συνιστά πλήρη απαλλαγή από τη φορολογική επιβάρυνση, όπως ανακοίνωσε ο Κυριάκος Πιερρακάκης. Τα εν λόγω κίνητρα ισχύουν, επίσης, για επενδύσεις σε συστήματα αεροπορίας, εξαρτήματα αεροσκαφών και μικρούς δορυφόρους.

Με αυτήν την κίνηση, η Αθήνα μετατρέπεται δυνητικά σε επενδυτικό προορισμό στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής στρατηγικής εξοπλισμών. Μόλις τον Μάιο, η Ευρωπαϊκή Ένωση παρουσίασε το πρόγραμμα SAFE (Security Action for Europe), το οποίο στοχεύει στην ενίσχυση της ευρωπαϊκής αμυντικής βιομηχανίας. Στο πλαίσιο αυτού του προγράμματος, διατίθενται έως 150 δισ. ευρώ με τη μορφή χαμηλότοκων δανείων σε χώρες – μέλη.

Η Ελλάδα έχει ήδη λάβει μία αρχική κατανομή περίπου 787 εκατ. ευρώ, όπως ανακοίνωσε η κυβέρνηση. Αυτός ο χρηματοδοτικός πόρος αναμένεται να παίξει κρίσιμο ρόλο στην ενίσχυση των αμυντικών δυνατοτήτων της χώρας, ενώ παράλληλα θα προσελκύσει διεθνείς επενδύσεις στον τομέα.

Η ελληνική κυβέρνηση ανακοίνωσε νωρίτερα εφέτος ότι σχεδιάζει να επενδύσει περισσότερα από 25 δισ. ευρώ σε εξοπλιστικά προγράμματα τα επόμενα 12 χρόνια, κυρίως λόγω των εντάσεων με την Τουρκία, όπως υπογραμμίζεται ακόμη στην ανάλυση του Spiegel. Οι δύο χώρες, μέλη του ΝΑΤΟ, έχουν επανειλημμένα έλθει σε σύγκρουση για ζητήματα κυριαρχίας στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, γεγονός που έχει ωθήσει την Ελλάδα να δώσει προτεραιότητα στις αμυντικές επενδύσεις.

Το νέο πιλοτικό πρόγραμμα επεξεργάζεται η Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Μεταναστών και Προσφύγων (BAMF) και έρχεται ως συνέχεια του προγράμματος «Helios», που έληξε το περασμένο φθινόπωρο. Το νέο πρόγραμμα φαίνεται ότι ξεκίνησε τις διαδικασίες του από τον Ιανουάριο του 2025.

Η συμμετοχή στο πρόγραμμα θα είναι σε πρώτη φάση εθελοντική, αλλά θα επιδιωχθούν και υποχρεωτικές επιστροφές, όπως αναφέρει το γερμανικό περιοδικό.

Στο δημοσίευμα του Spiegel σημειώνεται ότι όσοι επιστρέφουν, θα λαμβάνουν υποστήριξη από τις ελληνικές Αρχές μέσω ειδικού προγράμματος παροχής ενίσχυσης για στέγαση, σίτιση και κοινωνική συμβουλευτική.

Σε μεταγενέστερο στάδιο, κατά το γερμανικό περιοδικό, θα εντάσσονται σε ειδικό πρόγραμμα ένταξης προς εκμάθηση της γλώσσας και αναζήτησης εργασίας.

Στόχος είναι να επιστρέψουν άτομα που έχουν λάβει ήδη καθεστώς προστασίας στην Ελλάδα τα τελευταία δύο έτη, η ηλικία κυμαίνεται μεταξύ 19-49 ετών και είναι ικανά προς εργασία.

Η οργάνωση και χρηματοδότηση της αναχώρησης θα πραγματοποιηθεί από τα ομόσπονδα κρατίδια της Γερμανίας. Τα έξοδα του προγράμματος στην Ελλάδα θα καλυφθούν αρχικά από κονδύλια της ΕΕ και στην συνέχεια από την ελληνική κυβέρνηση.

Για τις γερμανικές αρχές είναι σημαντικό να δημιουργηθούν μέσω το προγράμματος οι κατάλληλες συνθήκες από νομική άποψη για την επαναπροώθηση προσφύγων, καθώς δικαστικές αποφάσεις στο παρελθόν έχουν ακυρώσει την επιστροφή λόγω «κακών συνθηκών διαβίωσης» στη χώρα.

Μετά τη δημοσίευση του κειμένου, η επικεφαλής του τμήματος άρθρων γνώμης Εύα Μαρί Κόγκελ έκανε άλλωστε γνωστό ότι είχε ήδη υποβάλει την παραίτησή της.

‘Το γεγονός ότι έπρεπε να δοθεί χώρος στην «WELT» για τον Μασκ προκειμένου να αναλύσει την κυνική θέση του προκάλεσε εκνευρισμό. Ακόμη περισσότερο, όταν οι πρώτοι συντάκτες διαπίστωσαν ότι επρόκειτο για ένα άρθρο που θα αποκαλούσε κανείς επιεικώς απλοϊκό. Το γεγονός ότι ο Μασκ χρησιμοποίησε υπερβολές, ότι δεν παρείχε σχεδόν κανένα επαληθεύσιμο επιχείρημα για τον ισχυρισμό του παρά μόνο αδύναμες αερολογίες, για παράδειγμα για το πώς η υποψήφια καγκελάριος της AfD Αλίς Βάιντελ, ως ομοφυλόφιλη που ζει με τη σύντροφό της από την Σρι Λάνκα, δεν θα μπορούσε να θυμίζει σοβαρά σε κανέναν τον Χίτλερ”.

«Ένας αρχισυντάκτης θα είχε σοκαριστεί από αυτό κατά τη διάρκεια της διαδικασίας επεξεργασίας», σχολιάζει το περιοδικό και αποκαλύπτει ότι υπήρξαν αλλεπάλληλες προσπάθειες συντακτών να αλλάξουν την απόφαση της ηγεσίας.

Στις 26 Δεκεμβρίου, 50 συντάκτες έστειλαν μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου μήνυμα στην ηγετική ομάδα ζητώντας της να μην δημοσιεύσει το άρθρο, με το επιχείρημα ότι θα έβλαπτε την φήμη της WELT και ότι δεν συνάδει με τον κώδικα δεοντολογίας του εκδοτικού οίκου Axel Springer, όπου αναφέρεται ότι «απορρίπτουμε τον πολιτικό και θρησκευτικό εξτρεμισμό και κάθε μορφής ρατσισμό και σεξουαλική διάκριση».

Ο Ρόμπιν Αλεξάντερ, μέλος της ομάδας αρχισυνταξίας της εφημερίδας, στην γραπτή απάντησή του στο μήνυμα, απηύθυνε έκκληση προς την ηγεσία να λάβει σοβαρά υπ’ όψιν τη θέση των εργαζομένων. «Αυτοί είναι οι άνθρωποί σας. Αυτοί είναι η WELT. Και απλώς έχουν δίκιο», τόνισε. Την επομένη, όταν κάποιοι συντάκτες δήλωσαν ότι θα αποστασιοποιούνταν από την απόφαση για δημοσίευση του άρθρου, η ηγεσία, σύμφωνα με το Spiegel, «λέγεται ότι τους απείλησε ότι θα έπρεπε κατόπιν να ζήσουν με τις συνέπειες».

Το Spiegel σημειώνει ακόμη ότι το ποιος ζήτησε εξ αρχής από τον Ίλον Μασκ να γράψει το άρθρο γνώμης για την WELT παραμένει μυστικό. Το περιοδικό υπενθυμίζει ωστόσο την σχέση του με τον επικεφαλής του εκδοτικού οίκου Axel Springer, στον οποίο ανήκουν μεταξύ άλλων η WELT και η BILD, Ματίας Ντέπφνερ.

Το 2020 είχε ο ίδιος πάρει συνέντευξη από τον Ίλον Μασκ και τον είχε χαρακτηρίσει ως τον «μεγαλύτερο οραματιστή στον πλανήτη». Το 2022 ο κ. Ντέπφνερ είχε γράψει στο Twitter: «Γιατί δεν το αγοράζεις; Θα το διοικούμε εμείς για σένα. Και θα δημιουργήσουμε μια πραγματική πλατφόρμα για ελεύθερη έκφραση».

«Ενδιαφέρουσα ιδέα», είχε απαντήσει ο Ίλον Μασκ. «Το εννοώ σοβαρά. Είναι εφικτό. Θα έχει πλάκα», επανήλθε ο κ. Ντέπφνερ.

Το 2024 ο επικεφαλής του ισχυρού γερμανικού εκδοτικού οίκου γιόρτασε τα 60ά του γενέθλια, με τον Ίλον Μασκ μεταξύ των προσκεκλημένων. «Μεταξύ των συντακτών της WELT υπάρχει σήμερα η ανησυχία ότι ο εκδότης είναι πλέον περισσότερο από ό,τι παλαιότερα διατεθειμένος να θυσιάσει τη δημοσιογραφική του επιχείρηση για τις ιδιωτικές του διασυνδέσεις. Η συζήτηση είναι σαν τη βενζίνη για ένα σπίτι που καίγεται εδώ και καιρό», γράφει χαρακτηριστικά το SPIEGEL και αναφέρει ότι πριν από λίγες εβδομάδες, ο Axel Springer ανακοίνωσε την πρόθεσή του να συγχωνεύσει το συντακτικό προσωπικό της WELT με αυτό των γερμανικών τμημάτων των θυγατρικών του στις ΗΠΑ, Business Insider και Politico, χωρίς να διευκρινίσει τι ακριβώς θα κάνουν στο μέλλον οι συντάκτες, αφήνοντας όμως να εννοηθεί ότι θα υπάρξει μείωση θέσεων εργασίας.

«Στα χρόνια που ακολούθησαν την οικονομική κρίση ανήλθε στην Ελλάδα ένα κόμμα που ήταν τόσο ριζοσπαστικό, όσο ελάχιστες ακραία δεξιές παρατάξεις: η Χρυσή Αυγή. Ένα κόμμα επιθετικό, έτοιμο να καταφύγει στη βία, αποφασισμένο να καταλάβει τους δρόμους.

Ο Αντώνης Έλληνας, καθηγητής πολιτικών επιστημών στο Πανεπιστήμιο Κύπρου, συνέκρινε με τον συνάδελφό του Ιάσονα Λαμπριανού την πορεία της Χρυσής Αυγής στις βουλευτικές εκλογές των ετών 2012, 2015 και 2019 σε περιοχές όπου πραγματοποιούνταν διαδηλώσεις εναντίον της και στις περιοχές χωρίς αντίστοιχες δράσεις. Ακόμη, οι δύο ερευνητές έλαβαν υπόψιν το μέγεθος του πληθυσμού των πόλεων, καθώς και το γεγονός ότι το κόμμα σημείωσε ιδιαίτερη επιτυχία σε περιοχές με περισσότερους μετανάστες, αλλά και μεταξύ των νέων.

Το πόρισμα της έρευνας αποτυπώνεται ως εξής: «Οι διαδηλώσεις μπορούν να μειώσουν την υποστήριξη προς τα ακροδεξιά κόμματα», όπως δηλώνει ο Έλληνας. Ωστόσο, κατά τα πρώτα χρόνια η εικόνα ήταν ξεκάθαρη: «Τα κινήματα διαμαρτυρίας δεν ήταν καλά οργανωμένα ούτε και είχαν ευρεία απήχηση. Προέρχονταν κυρίως από τη ριζοσπαστική Αριστερά, καταφέρνοντας ωστόσο να διατηρήσουν για μεγάλο χρονικό διάστημα τις δράσεις τους».

Η περίπτωση της Ελλάδας είναι πάντως διδακτική και για έναν ακόμη λόγο. Τελικά, το αποφασιστικό χτύπημα στη Χρυσή Αυγή το έδωσε πιθανότατα το κράτος, όταν αυτό άσκησε ποινικές διώξεις ενάντια στο κόμμα και έφερε τους ηγέτες του ενώπιον της δικαιοσύνης. «Η Ελλάδα ποτέ δεν θεωρούσε τον εαυτό της ως μία αμυντική δημοκρατία – όμως υπό την πίεση του δρόμου αυτό άλλαξε για πρώτη φορά και με τρόπο ριζικό», εξηγεί ο Έλληνας.

Σήμερα τα φαινόμενα βίας έχουν μειωθεί αισθητά και η ακροδεξιά είναι κατακερματισμένη. Στο πολιτικό σύστημα κυριαρχούν τώρα οι συντηρητικοί – έχοντας πρώτα διαχωρίσει τις θέσεις τους από την ακροδεξιά», καταλήγει το γερμανικό περιοδικό.

«Πολλές από τις ιστορίες τον έχουν περιγράψει ως ήρωα που μεταξύ άλλων, υπερασπίστηκε τα γραφεία της KGB από ομάδα ατόμων που επιχείρησε να κάνει πλιάτσικο και έφερε εις πέρας άκρως απόρρητες μυστικές αποστολές», σχολιάζει το σχετικό δημοσίευμα.

Ωστόσο, πρώην συνάδελφοί του στην KGB σκιαγραφούν μια πολύ διαφορετική εικόνα του Πούτιν, υπογραμμίζοντας ότι η δράση του στη Δρέσδη της πρώην Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας δείχνει ότι δεν ήταν και τόσο ικανός πράκτορας κι ότι το έργο του περιοριζόταν κυρίως σε απλά διοικητικά καθήκοντα.

Επικαλούμενο έναν από τους πρώην συναδέλφους του Πούτιν στο γραφείο της KGB στη Δρέσδη, το γερμανικό περιοδικό γράφει ότι «η δουλειά του Πούτιν ήταν ουσιαστικά να εξετάζει αιτήσεις για επισκέψεις συγγενών της Δυτικής Γερμανίας ή να αναζητά πιθανούς πληροφοριοδότες μεταξύ ξένων φοιτητών στο Πανεπιστήμιο της Δρέσδης».

Ο Χορστ Γέμλιχ, πρώην αξιωματικός της Στάζι που εργαζόταν επίσης στη Δρέσδη, δήλωσε στο γερμανικό περιοδικό ότι ο Πούτιν δεν ήταν τίποτα άλλο παρά ένα «παιδί για τις παραγγελίες»

Η έκθεση αναφέρει επίσης ότι ο Πούτιν σπάνια αναφέρεται στα αρχεία της Στάζι, της μυστικής αστυνομίας της Ανατολικής Γερμανίας. Τα μόνα στοιχεία που είναι καταχωρημένα είναι η ημερομηνία γέννησής του ή τα διοικητικά του καθήκοντα, αλλά κανένα αρχείο δεν περιέχει πληροφορίες που να υποστηρίζουν τις ιστορίες που προαναφέρθηκαν.

Μέχρι τώρα ξέρουμε ότι, ο Πούτιν εργάστηκε για την KGB, την υπηρεσία πληροφοριών της Σοβιετικής Ένωσης, επί δύο δεκαετίες και μετακόμισε στη Δρέσδη, στην Ανατολική Γερμανία, το 1985.

Μόλις τέσσερα χρόνια αργότερα, το Τείχος του Βερολίνου έπεσε, σηματοδοτώντας την αρχή του τέλους του Ψυχρού Πολέμου και κάνοντας ένα μεγάλο βήμα προς την επανένωση της Γερμανίας το 1990. Επίσημα αποσύρθηκε από την ενεργό υπηρεσία της KGB με τον βαθμό του αντισυνταγματάρχη.

Εκτός από τον Χορστ Γέμλιχ, πρώην αξιωματικό της Στάζι, και ο Όλεγκ Καλούγκιν, πρώην υψηλόβαθμος αξιωματικός της KGB και πολέμιος του Πούτιν, είχε δηλώσει το 2015 ότι ο Ρώσος πρόεδρος είχε πει ψέματα και ήταν απλώς ένας ταγματάρχης.

Ο Τούρκος ηγέτης κέρδισε δώδεκα βουλευτικές, προεδρικές και περιφερειακές εκλογές και τρία δημοψηφίσματα. «Επέζησε» από τις μαζικές διαδηλώσεις γύρω από το πάρκο Γκεζί της Κωνσταντινούπολης και μια απόπειρα πραξικοπήματος από τμήματα του στρατού. Η παντοδυναμία του κλονίστηκε μόλις το 2019, όταν το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα (CHP), το μεγαλύτερο κόμμα της αντιπολίτευσης, κατέκτησε τις μητροπόλεις της Κωνσταντινούπολης και της Άγκυρας στις τοπικές εκλογές.

Τώρα η αντιπολίτευση δικαιολογημένα ελπίζει να ρίξει οριστικά από την εξουσία του Ερντογάν. Στις 14 Μαΐου, οι ψηφοφόροι στην Τουρκία θα ψηφίσουν για νέο κοινοβούλιο και νέο πρόεδρο. Και για πρώτη φορά από την ανάληψη των καθηκόντων του το 2003, ο Ερντογάν δεν μπαίνει στην κούρσα ως φαβορί. Σχεδόν όλες οι δημοσκοπήσεις δείχνουν τον υποψήφιο της αντιπολίτευσης, τον αρχηγό του CHP, Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου , μπροστά, μερικές φορές έως και 13 ποσοστιαίες μονάδες.

• Πολλοί παρατηρητές περιγράφουν τις εκλογές της 14ης Μαΐου ως τις πιο σημαντικές εκλογές στην πρόσφατη τουρκική ιστορία. Και αυτό δεν είναι υπερβολή.

Ο Ερντογάν κυβερνά την Τουρκία για 20 χρόνια, πρώτα ως πρωθυπουργός και από το 2014 ως πρόεδρος. Διαμόρφωσε την Τουρκία περισσότερο από κάθε άλλη πολιτική προσωπικότητα μετά τον Ατατούρκ, τον ιδρυτή του κράτους.

Έχει δώσει στους πιστούς μουσουλμάνους περισσότερα δικαιώματα, έχει εκσυγχρονίσει τις υποδομές και ενίσχυσε τον ρόλο της Τουρκίας ως περιφερειακής δύναμης. Τα τελευταία χρόνια όμως έχει γκρεμίσει πολλά από αυτά που είχε χτίσει. Ευτέλησε τους κρατικούς θεσμούς και έκλεισε στη φυλακή δημοσιογράφους και μέλη της αντιπολίτευσης. Η οικονομία βρίσκεται σε σοβαρή κρίση.

• Εάν ο Ερντογάν επιβεβαιωθεί ξανά στην εξουσία στις 14 Μαΐου, οι επικριτές του φοβούνται ότι αυτές θα μπορούσαν να είναι οι τελευταίες εκλογές για το άμεσο μέλλον. τότε, όπως ανέφερε πρόσφατα το βρετανικό περιοδικό The Economist, ο Ερντογάν θα μπορούσε επιτέλους να μετατρέψει τη χώρα σε απολυταρχία.

Υπάρχουν δύο βασικοί λόγοι για τους οποίους οι εκλογές διεξάγονται τόσο σκληρά: η ασυνήθιστη αδυναμία του Ερντογάν και η νέα, εκπληκτική ενότητα της αντιπολίτευσης.

Ο Ερντογάν είναι ένας πολιτικός επιζών. Αντιμετώπισε ως επί το πλείστον τις πολλές προκλήσεις κατά τη διάρκεια της θητείας του εντείνοντας την καταστολή των αντιπάλων του. Με την εισαγωγή του προεδρικού συστήματος, προσάρμοζε όλο και περισσότερο το κράτος στον εαυτό του.

Όμως με τον σεισμό της 6ης Φεβρουαρίου, έγινε σαφές σε πολλούς ότι το σύστημα Ερντογάν είχε φτάσει στα όριά του. Τουλάχιστον 50.000 άνθρωποι στην Τουρκία έχασαν τη ζωή τους στην καταστροφή, πολλοί από αυτούς επειδή η κυβέρνηση απέτυχε να παράσχει επείγουσα βοήθεια. Το προεδρικό σύστημα δεν αποδείχθηκε αποτελεσματικό, όπως θέλουν να ισχυρίζονται οι υποστηρικτές του Ερντογάν.

Ο Ερντογάν τώρα στέκεται κυριολεκτικά μπροστά στα ερείπια της διακυβέρνησής του. Δυσκολεύεται να βρει άλλους εταίρους για τον κυβερνητικό συνασπισμό του μαζί με το ακροδεξιό MHP. Τα πράγματα είναι τόσο «μοναχικά» γύρω από τον πρόεδρο που οι δικοί του άνθρωποι θεωρούν την υποστήριξη της εκστρατείας από το κουρδικό-ισλαμιστικό αποσχισμένο κόμμα Hüda Par ως επιτυχία.

Η προσπάθεια του Ερντογάν να επαναφέρει στην ομάδα του τον πρώην υπουργό Οικονομικών Μεχμέτ Σιμσεκ, τον οποίο χαίρουν μεγάλης εκτίμησης οι επενδυτές τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό, απέτυχε.

• Η αντιπολίτευση φαίνεται να έχει αναγνωρίσει τη μοναδική ευκαιρία που έχει να αλλάξει εξουσία. Ενώ οι ηγέτες της έχουν διχαστεί στο παρελθόν, αυτή τη φορά είναι ενωμένοι ενάντια στον Ερντογάν. Η εξακομματική συμμαχία τους κυμαίνεται από τους κοσμικούς του Κιλιτζάρογλου έως τους εθνικιστές, από το κόμμα İyi υπό την Μεράλ Ακσενέρ έως τους ισλαμιστές του κόμματος Saadet.

Ο Κιλιτζάρογλου υπόσχεται να ενώσει την χώρα και να επιστρέψει στην κοινοβουλευτική δημοκρατία.

Την περασμένη εβδομάδα, το αριστερό, φιλοκουρδικό HDP τάχθηκε επίσης έμμεσα στο πλευρό του Κιλιτσντάρογλου δηλώνοντας ότι δεν θα έχει δικό του υποψήφιο πρόεδρο. Ο Ερντογάν έχει ποινικοποιήσει συστηματικά το HDP τα τελευταία χρόνια, εκατοντάδες μέλη του HDP έχουν συλληφθεί, συμπεριλαμβανομένου του πρώην συμπροέδρου Σελαχατίν Ντεμιρτά. Σύμφωνα με δημοσκοπήσεις, το κόμμα φτάνει περίπου στο 10%. Το HDP δεν είναι επίσημα μέρος της συμμαχίας της αντιπολίτευσης, αλλά εάν η πλειοψηφία των υποστηρικτών του υποστηρίξει τον Κιλιτσντάρογλου, αυτό θα μπορούσε να φέρει τις καθοριστικές ψήφους στις εκλογές.

• Το αποτέλεσμα των εκλογών της 14ης Μαΐου δεν είναι μόνο σημαντικό για την Τουρκία. Ο πόλεμος της Ουκρανίας, στον οποίο ο Ερντογάν παρουσιάστηκε έξυπνα ως μεσολαβητής μεταξύ Μόσχας και Κιέβου, έδειξε πόσο βασικό ρόλο μπορεί να παίξει η χώρα στη διεθνή πολιτική.

Η Τουρκία βρίσκεται σε στρατηγική θέση μεταξύ Ευρώπης και Ασίας. Είναι μέλος του ΝΑΤΟ, υποψήφια για ένταξη στην ΕΕ και ταυτόχρονα διατηρεί στενούς δεσμούς με τη Ρωσία και την Κίνα. Πάνω από 2,7 εκατομμύρια άνθρωποι τουρκικής καταγωγής ζουν στη Γερμανία.

Φέτος η Τουρκική Δημοκρατία γιορτάζει τα 100α γενέθλιά της. Θα μπορούσε να είναι η χρονιά που θα επανεφεύρει τον εαυτό της μετά από δύο δεκαετίες διακυβέρνησης Ερντογάν.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με το δημοσίευμα, οι ξένες μυστικές υπηρεσίες του Μαρόκου φέρεται να είναι αυτές που δωροδοκούσαν ευρωβουλευτές για να μιλούν ευνοϊκά όσον αφορά το καθεστώτος του Κατάρ. Διαβαθμισμένα έγγραφα που έχουν περιέλθει στην κατοχή του γερμανικού περιοδικού αναφέρουν χαρακτηριστικά ότι, οι ξένες μυστικές υπηρεσίες του Μαρόκου «DGED» εμπλέκονται στο υψηλότερο επίπεδο του σκανδάλου διαφθοράς και δωροδοκίας.

• Η DGED φέρεται να είχε «προσλάβει» από το 2019 τρεις Ιταλούς: τον πρώην ευρωβουλευτή, Πιερ Αντόνιο Παντσέρι, τον νυν ευρωβουλευτή, Αντρέα Κοζολίνο όπως και τον βοηθό του, Φραντσέσκο Τζόρτζι, σύντροφο της Εύας Καϊλή.

Όπως αναφέρει το δημοσίευμα οι ξένες μυστικές υπηρεσίες του Μαρόκου πλήρωναν αδρά τους συνεργάτες τους για να ασκούν επιρροή στην ομάδα των Σοσιαλδημοκρατών του Ευρωκοινοβουλίου προς όφελος της κυβέρνησης της Ντόχα.

Επικεφαλής της «τριάδας» ήταν ο νυν Μαροκινός πρεσβευτής στην Πολωνία, Αμπντελραχίμ Ατμούν. Η «τριάδα», όπως και ο Ατμούν, βρίσκονταν σε άμεση επαφή με τον γενικό διευθυντή των μυστικών υπηρεσιών του Μαρόκου, Μοχάμαντ Γιασίν Μανσούρι.

Η γερμανική εφημερίδα υπενθυμίζει ότι στις 15 Δεκεμβρίου, οι ευρωβουλευτές ενέκριναν ψήφισμα με σαφή πλειοψηφία στο οποίο καταδίκασαν έντονα το Κατάρ ότι ασκούσε επιρροή μέσω ευρωβουλευτών.

Ωστόσο, για το Μαρόκο δεν υπήρξε καμία αναφορά. Η αριστερή πτέρυγα του Ευρωκοινοβουλίου προσπάθησε να προσθέσει τροπολογίες στο σχετικό ψήφισμα που «έδειχναν» την εμπλοκή του Μαρόκου στο σκάνδαλο με τις προσπάθειές να αποτυγχάνουν.

Η πρώην καγκελάριος της Γερμανίας τόνισε είχε ως στόχο να συγκαλέσει ευρωπαϊκές συνομιλίες με τον Βλαντίμιρ Πούτιν ένα χρόνο πριν από την εισβολή του στην Ουκρανία, αλλά τελικά δεν είδε καμία δυνατότητα να επηρεάσει τον Ρώσο πρόεδρο στο τέλος της θητείας της.

Η Μέρκελ δήλωσε στο ειδησεογραφικό περιοδικό σε συνέντευξή της που δημοσιεύθηκε την Πέμπτη ότι η ίδια και ο Γάλλος πρόεδρος Εμάνουελ Μακρόν σχεδίαζαν να διοργανώσουν ένα ανεξάρτητο σχήμα συνομιλίας με τον Πούτιν στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου το 2021, το τελευταίο καλοκαίρι της θητείας της. «Αλλά δεν είχα πλέον τη δύναμη να το προωθήσω, διότι, τελικά, όλοι γνώριζαν: φεύγει το φθινόπωρο», είπε.

Η Μέρκελ, η οποία αποσύρθηκε από την πολιτική μετά από 16 χρόνια στην εξουσία μετά τις εκλογές της Γερμανίας τον Σεπτέμβριο του 2021, παρέδωσε επισήμως τα ηνία στον Όλαφ Σολτς των Σοσιαλδημοκρατών τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους.

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν συναντήθηκε με τον Ρώσο ηγέτη τον Ιούνιο του 2021.

Αναφερόμενη στην αποχαιρετιστήρια επίσκεψή της στη Μόσχα τον Αύγουστο του 2021, η Μέρκελ, η οποία μιλάει άπταιστα ρωσικά, δήλωσε στο Spiegel: «Η αίσθηση ήταν πολύ σαφής: «Από άποψη πολιτικής εξουσίας, τελειώσατε». Για τον Πούτιν, μόνο η εξουσία μετράει».

Παρόλα αυτά, η πρώην συντηρητική ηγέτης δήλωσε για την αποχώρησή της από την πολιτική ότι ήταν «καιρός για μια νέα προσέγγιση» λόγω της έλλειψης προόδου από την κυβέρνησή της όχι μόνο στην Ουκρανία, αλλά και στις συγκρούσεις στη Μολδαβία, τη Γεωργία, τη Συρία και τη Λιβύη.

Μπορεί η Δύση να εκτίμησε πως τελικά ο πύραυλος ήταν ουκρανικής και όχι ρωσικής προέλευσης, και στο παρασκήνιο να επικράτησε οργή για τη στάση του Βολοντιμίρ Ζελένσκι, ωστόσο, άπαντες αναγνωρίζουν πως πλέον η γενίκευση του πολέμου και εκτός των ουκρανικών συνόρων, είναι ένα ρεαλιστικό σενάριο.

Δημοσίευμα “βόμβα” από το Spiegel

Αυτό αποδεικνύει το δημοσίευμα «βόμβα» του Der Spiegel το οποίο επικαλούμενο απόρρητα έγγραφα του γερμανικού στρατού (Bundeswehr) κάνει λόγο για προετοιμασία των Ενόπλων Δυνάμεων της Γερμανίας για εμπλοκή του πολέμου Ρωσίας – Ουκρανίας, σε περίπτωση που αυτός γενικευτεί, υπερασπιζόμενες την Ανατολική Πτέρυγα του ΝΑΤΟ.

Το έγγραφο που διέρρευσε με τίτλο «Επιχειρησιακές κατευθυντήριες γραμμές για τις Ένοπλες Δυνάμεις», το οποίο φέρεται να καθορίζει τη στρατηγική αναπροσαρμογή των γερμανικών ενόπλων δυνάμεων με φόντο τον πόλεμο Ρωσίας-Ουκρανίας, έχει έκταση 68 σελίδων.

Το Der Spiegel αναφέρει σχετικά: «Ο Eberhard Zorn, Γενικός Επιθεωρητής των Γερμανικών Ενόπλων Δυνάμεων, είχε ήδη διατάξει στα τέλη Σεπτεμβρίου ότι ο γερμανικός στρατός πρέπει να τοποθετηθεί αποτελεσματικότερα για μια πιθανή σύγκρουση με τη Ρωσία. “Οι επιθέσεις στη Γερμανία μπορούν δυνητικά να συμβούν χωρίς προειδοποίηση και με μεγάλες, πιθανώς ακόμη και υπαρξιακές, καταστροφικές συνέπειες”, αναφέρει ο στρατηγός. Και συνεχίζει: “αναμφίβολα, η ικανότητα υπεράσπισης του εθνικού και συμμαχικού εδάφους θα καταστεί ζωτικής σημασίας και ακόμη πιο κεντρική από ό,τι πριν”».

«Η “περίπου τριών δεκαετιών εστίαση σε ξένες αποστολές”, όπως στο Αφγανιστάν, στα Βαλκάνια ή στο Μάλι της Αφρικής, “δεν ανταποκρίνεται πλέον στην τρέχουσα κατάσταση με τις απειλητικές για το σύστημα εκπλήξεις της”, φέρεται να εξηγεί ο Zorn στην επιστολή», σύμφωνα με το ειδησεογραφικό περιοδικό.

Σε αυτό το πλαίσιο, σύμφωνα με το Spiegel, ο Zorn καλεί τη Γερμανία να αναλάβει ηγετικό ρόλο. «Οι Ένοπλες Δυνάμεις, πρέπει να είναι προσανατολισμένες και εκπαιδευμένες για ένα σενάριο υψηλής έντασης, αποτελούν τη ραχοκοκαλιά αυτής της αποτροπής»,

Σύμφωνα με τον ίδιο, οι ένοπλες δυνάμεις θα πρέπει να εξοπλιστούν για έναν «επιβαλλόμενο πόλεμο», με τον στρατηγό να εκτιμά πως η πιθανή άμυνα θα πρέπει να λάβει χώρα στην Ανατολική Πτέρυγα της διατλαντικής αμυντικής συμμαχίας.

Πηγή: ethnos.gr