Άλλος Σουδανός που έχει αιτηθεί άσυλο επιτίθεται σε Ιρλανδό πολίτη στο Μπέλφαστ, τον μαχαιρώνει και το φρικώδες βίντεο κάνει τον γύρο του διαδικτύου και των social media. Λέγεται πώς τις εικόνες που σοκάρουν διέδωσε ο γνωστός ακροδεξιός ακτιβιστής Τόμι Ρόμπινσον (πραγματικό όνομα: Στίβεν Γιάξλεϊ-Λένον) με βαριές καταδίκες για βία, υποκίνηση σε βία, απάτες, πλαστογραφήσεις και άλλα. Πρόκειται για μία εμβληματική φιγούρα του ακροδεξιού κινήματος στην Βρετανία, ειδικός στις τεχνικές υποκίνησης ταραχών όταν δίνονται αφορμές (trigger transnational events). To 2024 φέρεται να μας έχει τιμήσει με την επίσκεψη και την διαμονή του για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα (και) στην Αθήνα. Ως “πυροκροτητής” στην ίδια κατεύθυνση έδρασε και ο ιδιοκτήτης του X Έλον Μασκ.

Το βίντεο με την δολοφονική επίθεση του Σουδανού στο Μπέλφαστ προκάλεσε σχεδόν ακαριαία την επίθεση οργανωμένων ταγμάτων εφόδου από ακροδεξιούς σε σπίτια όπου ζουν μετανάστες και έχουν εκχωρηθεί από τον δήμο. Οικογένειες με παιδιά κινδύνευσαν να καούν από τις φωτιές που έβαλαν οι νεοναζί. Κανείς απ΄ όλους αυτούς δεν είχε την παραμικρή σχέση με τον Σουδανό εγκληματία, μοναδική σύνδεση μεταξύ τους ήταν το χρώμα. Έλληνες που ζουν στο Μπέλφαστ είπαν (δελτίο ειδήσεων Ant1) ότι ζουν στο φόβο από τις επιθέσεις των ακροδεξιών και το μόνο που τους σώζει είναι πώς “έχουν λευκό χρώμα”!

Τροφή για σκέψη- αν και θα πάει χαμένη: Εάν ο λευκός μαχαίρωνε τον έγχρωμο θα έβγαιναν στους δρόμους και θα “τα έσπαγαν” οι παραπάνω; Η απάντηση κρύβεται στην απάθεια ή ακόμα και την συμπάθεια που επέδειξαν πολλοί στο όχι και τόσο μακρινό παρελθόν όταν οι χρυσαυγίτες έκαναν πογκρόμ κατά μεταναστών στο αθηναϊκό κέντρο ή όταν δολοφονούσαν τον Λουκμάν και μετά τον Παύλο Φύσσα.

Επίσης η Ιρλανδική αστυνομία έκανε λόγο για κύμα αντιμεταναστευτικής και ρατσιστικής βίας, κυβερνητικά στελέχη, όπως η υπουργός Δικαιοσύνης, μίλησαν για “φυλετικό πογκρόμ”, ενώ την ίδια ώρα ο ηγέτης του ακροδεξιού Reform UK Νάϊτζελ Φάρατζ που εμφανίζεται πρώτο στις δημοσκοπήσεις (και με μεγάλη διαφορά από τους Εργατικούς που καταρρέουν μαζί με την κυβέρνηση Στάρμερ) τάχθηκε διακριτικά στο πλευρό των ακροδεξιών ταραχοποιών και βρήκε άλλη μία ευκαιρία για διασπορά ρατσιστικού μίσους.

Το Μπέλφαστ δεν απέχει πολύ από άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες. Και δεν απέχει πολύ κι από την Αθήνα. Το σκοτάδι στο καθ΄ημάς διαδίκτυο και η τοξικότητα με ύβρεις και απειλές στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης “βασιλεύουν”. Πάντοτε συνέβαινε, οι φανατικοί, οι ακραίοι, οι εμπαθείς, οι αμόρφωτοι φωνάζουν με μεγαλύτερη ένταση από τους ανησυχούντες που όμως ζητούν λύσεις στο πλαίσιο του νομικού και πολιτικού πολιτισμού, στο Διεθνές Δίκαιο και στους κανόνες προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Και οι πρώτοι ουδέποτε σκέφθηκαν να αντιδράσουν κατά εκείνων που με τους πολέμους και τις ανισότητες δημιουργούν εστίες ανθρωπιστικής κρίσης και ωθούν μεταναστευτικά ρεύματα στην Ευρώπη. Ακούσατε κάποιον με αντιμεταναστευτικό μένος να ασκεί κριτική στις ΗΠΑ για το νέο πόλεμο στη Μ.Ανατολή, για όσα συνέβησαν στη Συρία, για την εμφύλια αιματοχυσία στο Ιράν ή αλλού;

Κάπως έτσι, το Ιρλανδικό Μπέλφαστ έγινε γρήγορα και εύκολα ένα σοσιαλμιντιακό Μπέλφαστ ακροδεξιού εμέσματος από τρολς και ψευτο-λογαριασμούς που άλλοτε έμμεσα ή και άμεσα υποκινούν σε βία.

Οι απαθείς θα θεωρήσουν ότι είναι ένα ακόμα σύμπτωμα των κοινωνικών, ψυχολογικών και πολιτικών συνεπειών του μεταναστευτικού προβλήματος που αντιμετωπίζει η Ευρώπη. Και θα μείνουν σε αυτό. Στην καλύτερη περίπτωση θα αποδώσουν ευθύνες στην ανικανότητα της ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας να το αντιμετωπίσουν στις εστίες που το προκαλούν.

Η αλήθεια είναι πώς οι ευθύνες ευρωπαϊκών ηγεσιών και πολιτικών κομμάτων είναι μεγάλες.

Όμως, παρακολουθούμε διάσπαρτα επεισόδια της τερατώδους μετάλλαξης των τελευταίων ετών με την ακροδεξιά (χυδαία ή μεταμφιεσμένη) να καταλαμβάνει ολοένα και περισσότερα προκεχωρημένα φυλάκια ισχύος και εξουσίας.

Ήδη, καθ’ ημάς, το αποτύπωμα στις δημοσκοπήσεις φαίνεται, παρά το γεγονός ότι το μεταναστευτικό ως πρόβλημα κατατάσσεται χαμηλότερα στις μετρήσεις απ΄ ότι σε άλλες χώρες. Ο συνδυασμός του, από την άλλη, με την ακρίβεια και την απαρέσκεια των πολλών για την πολιτική λειτουργία, γίνεται εκρηκτικός.

Τις προάλλες στη Βουλή ο Μάκης Βορίδης (κατά τη συζήτηση του νέου νόμου Πλεύρη για το μεταναστευτικό) έθεσε, κοιτάζοντας προς τα δεξιά της Ν.Δ, το ρητορικό –όπως διευκρίνισε– ερώτημα για το “αν βουλιάζουμε τις βάρκες” –εννοώντας αυτές με τους παράτυπους μετανάστες που φθάνουν στην Κρήτη ή αλλού. Ήδη, δύο πολιτικοί αρχηγοί είπαν εμμέσως αλλά σαφώς “ναι τις βουλιάζουμε”. Και εκατοντάδες τρολς στα social media έσπευσαν να συμφωνήσουν.

Σε ένα άλλο πολιτικό σύμπαν, κάποια κόμματα δίνουν τη μάχη για τους “κεντρώους” ψηφοφόρους, την πολιτική ορθότητα, το Κράτος Δικαίου, αδυνατώντας να διακρίνουν και να συμφωνήσουν έστω σε αυτό: πώς κάποιοι βιδώνουν το μίσος τόσο βαθιά που είναι πιθανό να το βρούμε μπροστά μας πολιτικά και εκλογικά…

Από το ίδιο “σύννεφο” των μέσων κοινωνικής δικτύωσης επιλέχτηκε και σχόλιο του αναπληρωτή εκπροσώπου Τύπου της “ΕΛΑΣ” που αποκαλούσε προ δωδεκαετίας “καραγκιόζη” τον Αλέξη Τσίπρα. Ο άνθρωπος εξήγησε το πολιτικό και συναισθηματικό φορτίο της εποχής εκείνης που τον οδήγησε στην σχετική αναφορά, όμως η “δουλειά” στα σόσιαλ εξετελέσθη.

Είναι γνωστό πώς ακόμα και σημερινοί υπουργοί έχουν πει και γράψει τα χειρότερα για τον πρωθυπουργό, με κορυφαίο, ίσως, τον υπουργό Υγείας που ως βουλευτής του ΛΑΟΣ αποκαλούσε “κόμματα κλεφτών τη Ν.Δ και το ΠΑΣΟΚ” και χλεύαζε σε ακραίο βαθμό τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Έγινε αντιπρόεδρος του κόμματος και μαχητικός υπερασπιστής του πρωθυπουργού.

Ο διοικητής της ΤτΕ Γ. Στουρνάρας έλεγε, ως επικεφαλής του ΙΟΒΕ την εποχή του πρώτου μνημονίου, ότι η χώρα χρεοκόπησε με ευθύνη της Ν.Δ και του Κώστα Καραμανλή μεταξύ του 2007 και του 2009, μετά έγινε υπουργός Οικονομικών επί κυβέρνησης Ν.Δ- ΠΑΣΟΚ, γεγονός που είχε προκαλέσει θυμό στα “καραμανλικά” στελέχη, με τον νυν πρόεδρο της Βουλής Νικήτα Κακλαμάνη να τον εγκαλεί με σφοδρότητα.

Ο Τσίπρας είχε αποκαλέσει τον Γ.Παπανδρέου “Ολανδρέου” και μετά συνεδέθη με πολιτική φιλία μαζί του, ο Μητσοτάκης κατηγορούσε τον εκ της Ν.Δ προερχόμενο Πρόεδρο της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλο, ο Σαμαράς τον Βενιζέλο λίγο καιρό πριν συγκυβερνήσουν, “πασοκογενείς” του ΣΥΡΙΖΑ τον πρώην πρωθυπουργό πριν ενταχθούν στο σχήμα διεύρυνσης μετά τις εκλογές του ’19, ο Κασσελάκης παραλίγο να γίνει υπουργός του Μητσοτάκη, μετά έλεγε ότι “τον φύτεψε” ο Τσίπρας και μετά τον κατηγορούσε ως υποκινητή του εσωκομματικού “πραξικοπήματος” και εσχάτως ενορχηστρωτή “μαύρων ταμείων”.

Και ων ουκ εστι αριθμός παρόμοιων “μεταλλάξεων”.

Εκ πρώτης όψεως, μία καταρρακωμένη αξιοπιστία μερίδας του πολιτικού προσωπικού που βυσοδομεί και αποθεώνει με την ίδια ευκολία. Από την άλλη, η πολιτική δεν είναι στατική, όπως δεν είναι στατική και η ψήφος των πολιτών.

Θα μπορούσε να πει κανείς πώς στην πορεία του χρόνου αλλάζουν οι άνθρωποι επειδή αλλάζουν οι σκοπιμότητες ή επειδή αλλάζουν τα προτάγματα των καιρών και της ίδιας της κοινωνίας. Είναι πιθανό να συμβαίνουν και τα δύο.

Για να είναι κανείς άτεγκτος και σκληρά επικριτικός και για να μην αναγνωρίζει το δικαίωμα της “δεύτερης ευκαιρίας” ή του επαναπροσδιορισμού όταν όλα αλλάζουν γύρω του, πρέπει να είναι ή αναμάρτητος και αδιατάρρακτα αυθεντικός, ή να διακατέχεται από επιμονή -ενίοτε και εμμονή- ότι όλα τριγύρω (μπορεί να )αλλάζουνε, κι αυτοί ίδιοι να μένουν- για να “δανειστούμε” τους στίχους του Νίκου Παπάζογλου από τον “Υδροχόο”.

Εν τέλει, υπάρχει ο μικρόκοσμος των σόσιαλ που ανακαλεί και “θυμάται” για να εκτοξεύσει τοξικότητα και διαιρέσεις και η πραγματική ζωή που αγωνιά για τα μείζονα. Το θέμα είναι ποιοί μπορούν να απαντήσουν και να προσφέρουν λύσεις στα δεύτερα…

Τα δείγματα δηλητηριώδους γραφής έκαναν με ένταση την εμφάνισή τους με το ουκρανικό ως “απόσταγμα” της περιόδου των μνημονίων, της Συμφωνίας των Πρεσπών, και δημιούργησαν ισχυρούς θύλακες εξαλλοσύνης με την πανδημία και τα εμβόλια. Η ρωσική εισβολή και όσα ακολούθησαν διεύρυνε ωστόσο τους γεωπολιτικούς ορίζοντες των εγχώριων σοσιαλμιντιακών λογαριασμών και ξεφύτρωσαν πολλοί μικροί Πούτιν κι΄άλλοι τόσοι μικροί Ζελένσκι. Καθένας απ΄ αυτούς γνώριζε αυτά που δεν ήξεραν οι άλλοι και διηύθυνε την γεωστρατηγική ορχήστρα με μία συγχορδία απίστευτων ανακριβειών.

Τώρα είναι η σειρά της Μέσης Ανατολής. Όσοι δεν στέκονται στο πλευρό του Νετανιάχου είναι φερέφωνα των μουλάδων της Τεχεράνης, κι όσοι καταδικάζουν την εθνοκάθαρση στη Γάζα διακινούν fake news για παιδιά που πεθαίνουν, αλλά …δεν πεθαίνουν, σε καταυλισμούς, νοσοκομεία, και κέντρα διανομής της ελάχιστης ανθρωπιστικής βοήθειας που φθάνει στην περιοχή. Και εκείνοι που στέκονται αλληλέγγυοι στον παλαιστινιακό λαό, αλλά καταδικάζουν τις σφαγές της Χαμάς, εκλαμβάνονται ως “ισαποστάκηδες”. Ακόμα περισσότερο εάν αναγνωρίζουν το δικαίωμα αυτοάμυνας του Ισραήλ, αλλά απορρίπτουν ως εγκληματικό το μακελειό του Νετανιάχου στη Γάζα.

Σ’ αυτό το “σκοτεινό δωμάτιο” δεν υπάρχει μέτρο, δεν επικρατούν δεύτερες σκέψεις, μόνο η αναβλύζουσα μανία του μίσους για τον διαφορετικό, ή την διαφορετική άποψη. Όποιος ομονοεί είναι φίλος, όποιος διαφωνεί, εχθρός.

Το ίδιο και όσοι δεν επικροτούν τη νέα στρατοκρατία του Τραμπ στην Καλιφόρνια και το Χάρβαρντ θεωρούνται αντισημίτες και αναρχικοί, στο ίδιο ακριβώς μοτίβο που πλασάρει στην αμερικανική ενδοχώρα ο τραμπισμός.

Δεν ξέρω σε ποιό βαθμό απηχεί αυτό το σκοτεινό διαδίκτυο τις απόψεις της ελληνικής κοινωνίας, φοβάμαι, όμως, ότι δεν είναι αμελητέο το εύρος της επιρροής αυτών των μισαλλόδοξων αντιλήψεων. Το έρεβος του πληκτρολογίου είναι κολλητικό, είτε μεταδίδεται από την Ουάσιγκτον στη Μινεσότα, είτε στις Βρυξέλλες, είτε στα γερμανικά κρατίδια, είτε στην ελληνική επαρχία…