Η έρευνα αποκάλυψε ότι ο Αλεξέι Ναβάλνι, ο βασικός πολιτικός αντίπαλος του Βλαντίμιρ Πούτιν, δολοφονήθηκε πριν από ακριβώς δύο χρόνια με σπάνιο και δυσεύρετο δηλητήριο στην σωφρονιστική αποικία της Αρκτικής όπου εξέτιε πολυετή ποινή κάθειρξης.

«Φυσικά, δεν αποδεχόμαστε αυτές τις κατηγορίες. Δεν συμφωνούμε. Τις θεωρούμε μεροληπτικές και αβάσιμες», δήλωσε ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Ντμίτρι Πεσκόφ.

Το εστιακό βάθος του σεισμού ήταν10 χιλιόμετρα, σύμφωνα με το GFZ.

Περιορισμοί στην πρόσβαση και τεχνικά προβλήματα

Το πρακτορείο ειδήσεων RBC αποκάλυψε ότι η Roskomnadzor ξεκίνησε από την Τρίτη την εφαρμογή μέτρων για την επιβράδυνση της πρόσβασης στο Telegram. Παρόλο που η εφαρμογή παραμένει λειτουργική, δημοσιογράφοι διεθνών πρακτορείων, όπως το Reuters, επιβεβαίωσαν ότι η λήψη οπτικοακουστικού υλικού και βίντεο πραγματοποιείται με εξαιρετικά αργούς ρυθμούς. Η κίνηση αυτή αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης προσπάθειας του Κρεμλίνου να ελέγξει τη ροή της πληροφορίας, παρά το γεγονός ότι η εφαρμογή χρησιμοποιείται ευρέως από όλο το πολιτικό φάσμα, από την κυβέρνηση μέχρι την εξόριστη αντιπολίτευση.

Δικαστικός πόλεμος και πρόστιμα εκατομμυρίων ρουβλίων

Παράλληλα με τους τεχνικούς περιορισμούς, η Telegram βρίσκεται αντιμέτωπη με οκτώ επικείμενες δικαστικές ακροάσεις. Σύμφωνα με το κρατικό πρακτορείο RIA, στην εταιρεία ενδέχεται να επιβληθούν πρόστιμα που αγγίζουν τα 64 εκατομμύρια ρούβλια (περίπου 830.000 δολάρια). Η ρωσική δικαιοσύνη υποστηρίζει ότι η πλατφόρμα απέτυχε συστηματικά να καταργήσει πληροφορίες και περιεχόμενο που κρίνονται παράνομα βάσει της εθνικής νομοθεσίας, συνεχίζοντας μια στρατηγική πίεσης προς τις τεχνολογικές πλατφόρμες που εδρεύουν στο εξωτερικό.

Το ιστορικό των απαγορεύσεων και η κρατική εφαρμογή MAX

Η Ρωσία έχει εντείνει τους τελευταίους μήνες τους περιορισμούς σε εφαρμογές επικοινωνίας, όπως το WhatsApp και το FaceTime της Apple, κατηγορώντας τες για άρνηση συνεργασίας σε ζητήματα ασφάλειας και τρομοκρατίας. Υπενθυμίζεται ότι η προσπάθεια της Μόσχας να μπλοκάρει πλήρως το Telegram το 2018 είχε καταλήξει σε αποτυχία. Στην παρούσα φάση, η κυβέρνηση προωθεί την κρατικά υποστηριζόμενη εφαρμογή MAX ως εναλλακτική λύση, παρά τις έντονες επικρίσεις από αναλυτές που προειδοποιούν για το ενδεχόμενο μαζικής παρακολούθησης των χρηστών.

Russia throttles Telegram nationwide, citing fraud data blocks; messages lag from Moscow to trenches. Mirrors 2025 call curbs, nudging users to state app MAX. Military dependence clashes with Kremlin's control itch amid scam crackdowns.

— The Outpost (@The_Outpost) February 10, 2026

Σπύρος Σιδέρης

Σύμφωνα με τον Ουσακόφ, Ρωσία και Κίνα τάσσονται υπέρ «ισότιμης και αμοιβαία επωφελούς συνεργασίας στη βάση του διεθνούς δικαίου και του Χάρτη του ΟΗΕ». Η διατύπωση αυτή δεν είναι ουδέτερη. Στη ρωσική διπλωματική γλώσσα, τέτοιες προτάσεις λειτουργούν συχνά ως έμμεσος τρόπος απόρριψης πρωτοβουλιών που κρίνονται μονομερείς ή υπονομευτικές για τους υφιστάμενους θεσμούς. Το γεγονός ότι ο Ουσακόφ δεν διευκρίνισε αν Μόσχα και Πεκίνο θα αποδεχθούν ή θα απορρίψουν την πρόσκληση, ερμηνεύεται ως συνειδητή ασάφεια: ένα διπλωματικό «όχι» χωρίς να ειπωθεί ρητά, ένα σήμα «κρατάμε απόσταση» χωρίς να καεί επίσημα το κανάλι.

• Στους διαδρόμους της ρωσικής διπλωματίας, το «Συμβούλιο Ειρήνης» περιγράφεται ως προσπάθεια των ΗΠΑ να δημιουργήσουν έναν παράλληλο μηχανισμό παγκόσμιας διακυβέρνησης, στον οποίο ο Τραμπ θα διατηρεί αποκλειστικό δικαίωμα βέτο. Αυτό θεωρείται από τη Μόσχα ευθεία προσβολή της αρχής της συλλογικής ασφάλειας, πάνω στην οποία στηρίζεται το σύστημα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, όπου Ρωσία και Κίνα διαθέτουν θεσμικά κατοχυρωμένο βέτο. Με άλλα λόγια, η ρωσική ανάγνωση είναι θεσμική αλλά και ψυχολογική: «μας ζητούν να μπούμε σε ένα σχήμα όπου χάνουμε το κλειδί του δωματίου και το κρατά μόνο η Ουάσινγκτον».

Αντίστοιχα, σε κινεζικές αναλύσεις –ιδίως σε μέσα και κύκλους που κινούνται κοντά στη γλώσσα του υπουργείου Εξωτερικών και σε πανεπιστημιακά ινστιτούτα διεθνών σχέσεων– η πρωτοβουλία εμφανίζεται ως «νεο-ηγεμονικό εργαλείο». Η βασική κριτική του Πεκίνου δεν εστιάζει τόσο στο πρόσωπο του Τραμπ, όσο στη λογική της μονοκεντρικής εξουσίας: ένα διεθνές σχήμα όπου ο «τελικός κριτής» είναι ένας παίκτης. Για την Κίνα, κάθε δομή που δεν στηρίζεται στην πολυμέρεια και στη συναίνεση αντιμετωπίζεται ως εκ προοιμίου ύποπτη, όχι επειδή το Πεκίνο απορρίπτει την «ειρήνη», αλλά επειδή απορρίπτει τον ορισμό της ειρήνης ως προϊόν μονομερούς απόφασης.

Εδώ ακριβώς βρίσκεται και το βαθύτερο νόημα της δήλωσης Ουσακόφ: η επίκληση του Χάρτη του ΟΗΕ λειτουργεί ως έμμεση υπενθύμιση ότι μόνο ο ΟΗΕ διαθέτει τη «σφραγίδα» της διεθνούς νομιμοποίησης ως πλαίσιο παγκόσμιας διακυβέρνησης. Οτιδήποτε άλλο, ακόμη κι αν φέρει τον τίτλο της «ειρήνης», μπορεί να ιδωθεί ως εργαλείο γεωπολιτικής αναδιάταξης με όρους ισχύος και όχι δικαίου. Και αυτό είναι το κόκκινο πανί: η μετάβαση από μια τάξη κανόνων σε μια τάξη «διαχειριστή».

Στη ρωσική στρατηγική σκέψη, τέτοιες πρωτοβουλίες εντάσσονται σε μια ευρύτερη προσπάθεια των ΗΠΑ να υποβαθμίσουν θεσμικά τον ΟΗΕ, ακριβώς επειδή εκεί δεν ελέγχουν πλήρως τις αποφάσεις. Το ότι στο νέο όργανο το δικαίωμα βέτο θα ανήκει αποκλειστικά στον Αμερικανό πρόεδρο παρουσιάζεται ως ομολογία αποτυχίας να επιβληθεί η αμερικανική γραμμή μέσω των υπαρχόντων μηχανισμών. Με αυτή την ανάγνωση, το «Συμβούλιο» δεν είναι καινοτομία· είναι παράκαμψη.

• Από την κινεζική πλευρά, η στάση είναι πιο μακροπρόθεσμη και «συστημική». Το Πεκίνο βλέπει τέτοιες ιδέες ως απειλή για τον στόχο της σταδιακής οικοδόμησης ενός πολυπολικού διεθνούς συστήματος, όπου οι μεγάλες δυνάμεις συνυπάρχουν χωρίς αποκλεισμούς και χωρίς μονομερείς «διευθυντές» της παγκόσμιας τάξης. Η Κίνα, που επενδύει σταθερά στη γλώσσα του πολυμερούς και της «μη ανάμειξης», δεν θέλει να νομιμοποιήσει ένα μοντέλο όπου η «παγκόσμια ειρήνη» μετατρέπεται σε προεδρικό προνόμιο.

Έτσι, το ότι Ρωσία και Κίνα δήλωσαν πως «έλαβαν υπόψη» την πρόσκληση, χωρίς να δώσουν καθαρή απάντηση, δεν αποτελεί ένδειξη αμφιταλάντευσης. Αντιθέτως, είναι μια κλασική μορφή στρατηγικής αναμονής: κρατούν την πόρτα μισάνοιχτη για να μην χρεωθούν τη ρήξη, αλλά αφήνουν τον χρόνο να δοκιμάσει την αντοχή της αμερικανικής ιδέας και –κυρίως– να δουν ποιοι τρίτοι θα μπουν πρώτοι στο νέο σχήμα. Στη διπλωματία, η καθυστέρηση είναι συχνά εργαλείο ισχύος.

Η δήλωση Ουσακόφ, λοιπόν, λειτουργεί σε τρία επίπεδα: πρώτον, ως μήνυμα προς τις ΗΠΑ ότι οποιαδήποτε νέα δομή αγνοεί τον ΟΗΕ δύσκολα θα αποκτήσει νομιμοποίηση χωρίς τη συμμετοχή των μόνιμων μελών με βέτο. Δεύτερον, ως σήμα εσωτερικής σύμπλευσης Μόσχας–Πεκίνου, σε μια περίοδο που η στρατηγική τους συνεργασία βαθαίνει και θέλει να εμφανίζεται «συνεκτική» απέναντι στις δυτικές πρωτοβουλίες. Και τρίτον, ως ιδεολογική τοποθέτηση υπέρ ενός κόσμου όπου η «ειρήνη» δεν ορίζεται από έναν ηγέτη, αλλά από συλλογικούς κανόνες και θεσμούς που –έστω προβληματικοί– αποτελούν το κοινά αποδεκτό πεδίο παιχνιδιού.

Με απλά λόγια, πίσω από τη φαινομενικά ουδέτερη φράση του Ουσακόφ κρύβεται ένα ξεκάθαρο μήνυμα: το «Συμβούλιο Ειρήνης» του Τραμπ δεν αντιμετωπίζεται από Ρωσία και Κίνα ως πρωτοβουλία ειρήνης, αλλά ως προσπάθεια ανακατασκευής της παγκόσμιας τάξης με αμερικανικούς όρους. Και σε αυτό το σχέδιο, τουλάχιστον προς το παρόν, Μόσχα και Πεκίνο δεν δείχνουν διάθεση να γίνουν συμμέτοχοι· δείχνουν διάθεση να το αφήσουν να φθαρεί μόνο του, επαναφέροντας στο τραπέζι το δικό τους σταθερό επιχείρημα: ΟΗΕ, Χάρτης, διεθνές δίκαιο, πολυμέρεια.

Στο στόχαστρο ο σκιώδης στόλος και η ενέργεια

Το νέο πακέτο εισάγει για πρώτη φορά το «εργαλείο κατά της καταστρατήγησης», απαγορεύοντας τις εξαγωγές ψηφιακού εξοπλισμού και υπολογιστών σε χώρες που θεωρούνται ύποπτες για επανεξαγωγή στη Ρωσία. Παράλληλα, σε συντονισμό με την G7, επιβάλλεται πλήρης απαγόρευση θαλάσσιων υπηρεσιών για το ρωσικό αργό πετρέλαιο. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στον σκιώδη στόλο, με την προσθήκη 43 ακόμη πλοίων στη μαύρη λίστα (φτάνοντας τα 640 συνολικά), ενώ απαγορεύεται η συντήρηση δεξαμενόπλοων και παγοθραυστικών LNG, πλήττοντας καίρια τις εξαγωγικές δυνατότητες της Μόσχας.

Οικονομική ασφυξία και τραπεζικό μπλόκο

Στον τραπεζικό τομέα, οι κυρώσεις επεκτείνονται σε 20 ακόμη περιφερειακές ρωσικές τράπεζες, ενώ αυστηροποιούνται οι έλεγχοι στις συναλλαγές μέσω κρυπτονομισμάτων. Οι περιορισμοί στις εξαγωγές αγαθών, από τρακτέρ μέχρι υπηρεσίες κυβερνοασφάλειας, αγγίζουν τα 360 εκατ. ευρώ, ενώ οι απαγορεύσεις στις εισαγωγές μετάλλων και κρίσιμων ορυκτών από τη Ρωσία ανέρχονται σε 570 εκατ. ευρώ. Η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν υπογράμμισε ότι τα ρωσικά έσοδα από το πετρέλαιο μειώθηκαν κατά 24% το 2025, γεγονός που αποδεικνύει την αποτελεσματικότητα των μέτρων.

Η «ετοιμόρροπη» ρωσική οικονομία και η στήριξη στην Ουκρανία

Η ύπατη εκπρόσωπος της ΕΕ, Κάγια Κάλας, ήταν αιχμηρή, δηλώνοντας ότι η ρωσική οικονομία «ραγίζει» στο εσωτερικό της, με τα επιτόκια στο 16% και τον πληθωρισμό σε ανεξέλεγκτα επίπεδα. Την ίδια στιγμή, η ΕΕ εδραιώνει τον ρόλο της ως ο κύριος χρηματοδότης της ουκρανικής ανθεκτικότητας, εγκρίνοντας δάνειο ύψους 90 δισ. ευρώ. Η στρατηγική της Ένωσης παραμένει διττή: οικονομική αποδυνάμωση του επιτιθέμενου και πλήρης θωράκιση του αμυνόμενου, με την ελπίδα ότι το κόστος του πολέμου θα γίνει τελικά μη βιώσιμο για τη Μόσχα.

«Ο ρωσικός στρατός, όπως και τις προηγούμενες ημέρες, επικεντρώνει τις προσπάθειές του στην τρομοκράτηση με επιθέσεις κατά του δικτύου εφοδιασμού, πρώτα απ’ όλα στο σιδηροδρομικό μας δίκτυο», έγραψε ο πρόεδρος Ζελένσκι στα κοινωνικά δίκτυα.

Οι ρωσικές επιθέσεις έχουν πλήξει το σιδηροδρομικό δίκτυο στις περιοχές του Ντνιπροπετρόφσκ και της Ζαπορίζια, ζώνες στις οποίες επικεντρώνονται και οι επιθέσεις του ρωσικού στρατού.

Την ώρα που τα ρωσικά πλήγματα κατά των ενεργειακών υποδομών έχουν κοπάσει από την περασμένη εβδομάδα, έχουν πολλαπλασιασθεί οι επιθέσεις κατά του σιδηροδρομικού δικτύου.

Στις 27 Ιανουαρίου, ρωσικά drone χτύπησαν επιβατηγό τρένο στην περιοχή του Χάρκιβ (Χάρκοβο). Τουλάχιστον πέντε επιβάτες σκοτώθηκαν, ανακοίνωσαν οι ουκρανικές αρχές.

Σήμερα το πρωί, η δημόσια σιδηροδρομική εταιρεία Ukrzaliznytsia προειδοποίησε για τον αυξημένο βαθμό επικινδυνότητας των γραμμών της καλώντας τους επιβάτες να προτιμούν τα λεωφορεία.

Στην περιοχή του Σούμι, η εταιρία δηλώνει ότι παρακολουθεί τις απειλές με drone και προειδοποιεί ότι τα τρένα θα σταματούν κοντά σε καταφύγια σε περίπτωση κινδύνου.

«Επιτίθενται κατά των μεταφορών εμπορευμάτων και επιβατών. Είναι εκφοβισμός. Θα χτυπήσουν και θα αμυνθούμε», είχε δηλώσει σε δημοσιογράφους στις 29 Ιανουαρίου ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι.

«Ο επικεφαλής της Ukrzaliznytsia έχει ως αποστολή να προστατεύσει τους σταθμούς, τους κόμβους κλειδιά μαζί με τους στρατιωτικούς», είπε.

Από την έναρξη της ρωσικής εισβολής, το ουκρανικό σιδηροδρομικό δίκτυο, το τρίτο μεγαλύτερο στην Ευρώπη μετά την Γερμανία και την Γαλλία, διαδραματίζει ζωτικό ρόλο στην απομάκρυνση πολιτών, την μεταφορά στρατευμάτων και εμπορευμάτων.

Το τρένο, μαζί με τις οδικές μεταφορές, είναι σήμερα το μόνο μέσον για την είσοδο και την έξοδο από την Ουκρανία.

Σπύρος Σιδέρης

Σύμφωνα με ανακοίνωση της συριακής προεδρίας, ο Αχμέντ αλ-Σαράα διαβεβαίωσε τον Ντόναλντ Τραμπ για την «πλήρη προσήλωση» της Συρίας στην ενότητα της επικράτειας και την εθνική κυριαρχία της. Η συνομιλία επικεντρώθηκε στις εξελίξεις της μεταβατικής περιόδου, στην ανάγκη ενίσχυσης της ασφάλειας και της κοινωνικής συνοχής, καθώς και στη διατήρηση των κρατικών θεσμών, οι οποίοι, όπως τονίστηκε, αποτελούν βασικό πυλώνα για την αποτροπή νέων αποσταθεροποιητικών σεναρίων.

Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στην ανάγκη συντονισμού των διεθνών προσπαθειών για την αποτροπή της ανασυγκρότησης τρομοκρατικών οργανώσεων, με πρώτο στη λίστα το Ισλαμικό Κράτος (ISIS). Ο Σύρος πρόεδρος επεσήμανε ότι η επιστροφή τέτοιων σχηματισμών θα μπορούσε να ακυρώσει κάθε προσπάθεια πολιτικής μετάβασης, υπογραμμίζοντας πως μόνο μέσα από διπλωματία, πολυμερή συνεργασία και ενεργό εμπλοκή των διεθνών δρώντων μπορεί να διασφαλιστεί ένα βιώσιμο μέλλον.

• Από την πλευρά του, ο Ντόναλντ Τραμπ χαρακτήρισε τη συνομιλία «εξαιρετική», εκφράζοντας τη στήριξη των Ηνωμένων Πολιτειών στην οικοδόμηση μιας «ενωμένης και ισχυρής Συρίας». Παράλληλα, επανέλαβε τη δέσμευση της Ουάσιγκτον να συμβάλει στην ανοικοδόμηση της χώρας, σε μια περίοδο όπου οι ανάγκες σε υποδομές, κοινωνικές υπηρεσίες και βασικά αγαθά παραμένουν τεράστιες.

Η αμερικανική κινητικότητα δεν περιορίζεται στο επίπεδο των δηλώσεων. Οι ΗΠΑ καταβάλλουν εντατικές διπλωματικές προσπάθειες για την επίτευξη μιας μόνιμης εκεχειρίας και ενός πολιτικού διακανονισμού μεταξύ της κυβέρνησης στη Δαμασκό και των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF / κουρδικές δυνάμεις), οι οποίες υπήρξαν επί χρόνια ο βασικός στρατιωτικός εταίρος της Ουάσιγκτον στον αγώνα κατά του ISIS. Το ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι ο Αχμέντ αλ-Σαράα παρουσιάζεται πλέον ως «προνομιακός συνομιλητής» των ΗΠΑ, γεγονός που σηματοδοτεί μια σημαντική μεταβολή στις ισορροπίες.

Την ίδια στιγμή, η Ρωσία προχωρά σε κινήσεις που αποτυπώνουν μια πιο επιφυλακτική στάση απέναντι στις εξελίξεις. Το Κρεμλίνο ανακοίνωσε ότι ο πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν θα έχει επίσημη συνάντηση με τον Σύρο ομόλογό του, ο οποίος πραγματοποιεί επίσκεψη εργασίας στη Μόσχα. Σύμφωνα με τη ρωσική πλευρά, οι συνομιλίες θα επικεντρωθούν τόσο στις διμερείς σχέσεις όσο και στην ευρύτερη κατάσταση στη Μέση Ανατολή.

• Ωστόσο, σχεδόν ταυτόχρονα με αυτή τη διπλωματική πρωτοβουλία, η Μόσχα προχώρησε σε μερική αποχώρηση στρατιωτικών δυνάμεων από το αεροδρόμιο της Καμισλί στη βορειοανατολική Συρία. Ρωσικές μονάδες και βαρύς εξοπλισμός μεταφέρθηκαν αεροπορικώς προς τη βάση Χμεϊμίμ στη Λαττάκεια, που αποτελεί το βασικό στρατιωτικό προπύργιο της Ρωσίας στη χώρα. Η Καμισλί είχε μετατραπεί σε ρωσική βάση από το 2019, σε μια περιοχή με έντονο κουρδικό στοιχείο και στρατηγική σημασία.

Η αποχώρηση αυτή έρχεται μετά από εβδομάδες έντασης μεταξύ του συριακού στρατού και των κουρδικών δυνάμεων, οι οποίες αναγκάστηκαν να αποσυρθούν από εκτεταμένες περιοχές στις επαρχίες Ντέιρ εζ-Ζορ και Ράκα, επιστρέφοντας κυρίως στο προπύργιό τους στη Χασάκα. Οι εξελίξεις αυτές καταδεικνύουν ότι το πεδίο παραμένει ρευστό και ότι η στρατιωτική ισορροπία δεν έχει ακόμη σταθεροποιηθεί πλήρως.

• Ιδιαίτερη σημασία έχει το γεγονός ότι η νέα συριακή ηγεσία υιοθετεί πλέον μια σαφώς πιο συμφιλιωτική στάση απέναντι στη Μόσχα, παρά το γεγονός ότι η Ρωσία υπήρξε ο βασικός στρατιωτικός και διπλωματικός στυλοβάτης του καθεστώτος του ανατραπέντος προέδρου Μπασάρ αλ-Άσαντ. Η μετατόπιση αυτή δείχνει πως η Δαμασκός επιχειρεί να ισορροπήσει ανάμεσα σε διαφορετικά κέντρα ισχύος, επιδιώκοντας να αξιοποιήσει τόσο τις δυτικές όσο και τις ρωσικές διασυνδέσεις.

Συνολικά, η εικόνα που διαμορφώνεται είναι εκείνη μιας Συρίας σε φάση επαναπροσδιορισμού. Η ρητορική περί ενότητας, κυριαρχίας και διπλωματικής επίλυσης συγκρούσεων συνδυάζεται με πραγματικές κινήσεις στο πεδίο, τόσο στρατιωτικές όσο και πολιτικές. Αν αυτές οι πρωτοβουλίες θα οδηγήσουν σε μια μακροπρόθεσμη σταθεροποίηση ή απλώς σε μια προσωρινή ανακωχή συμφερόντων, παραμένει ανοιχτό ερώτημα. Το βέβαιο είναι ότι η χώρα εισέρχεται σε μια νέα, εξαιρετικά κρίσιμη φάση, όπου οι διεθνείς ισορροπίες θα καθορίσουν σε μεγάλο βαθμό το μέλλον της.

Σπύρος Σιδέρης

Τι ανακοινώθηκε – και τι έμεινε στο σκοτάδι

Η κατ’ ιδίαν συνομιλία Ζελένσκι–Τραμπ διήρκεσε λιγότερο από μία ώρα και δεν συνοδεύτηκε από κοινές δηλώσεις ή συγκεκριμένες ανακοινώσεις. Το μόνο σαφές στοιχείο που επιβεβαιώθηκε δημοσίως ήταν ότι, μετά τις επαφές των Αμερικανών απεσταλμένων στη Μόσχα, θα ακολουθήσουν συναντήσεις εργασιακών ομάδων στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, με τη συμμετοχή εκπροσώπων της Ουκρανίας, της Ρωσίας και των ΗΠΑ. Πρόκειται για μια φόρμουλα που υποδηλώνει πως, παρά την απουσία άμεσων αποτελεσμάτων, ο διαπραγματευτικός δίαυλος παραμένει ανοικτός.

Το μήνυμα προς την Ευρώπη και το υπόγειο αφήγημα

Στην ομιλία του στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ, ο Ζελένσκι υιοθέτησε ιδιαίτερα αιχμηρό τόνο απέναντι στην Ευρώπη, κατηγορώντας την για έλλειψη αποφασιστικότητας απέναντι στη Ρωσία. Σε μια αποστροφή που προκάλεσε συζητήσεις, υποστήριξε ότι χωρίς την Ουκρανία η Ευρώπη δεν μπορεί να γίνει πραγματικά ισχυρή και ότι μόνο με την ουκρανική συμμετοχή θα αποκτήσει διεθνές βάρος. Οι δηλώσεις αυτές ερμηνεύτηκαν από αναλυτές ως προσπάθεια του Κιέβου να προωθήσει εκ νέου την ιδέα ενός ευρωπαϊκού αμυντικού άξονα με κεντρικό ρόλο της Ουκρανίας, ανεξάρτητα από τις ΗΠΑ – μια ιδέα που, ωστόσο, παραμένει θεωρητική όσο συνεχίζεται ο πόλεμος.

Το «κλειδί» των συνομιλιών: εδάφη και Ντονμπάς

Το κρίσιμο ερώτημα που πλανάται πίσω από τις δημόσιες τοποθετήσεις αφορά το πραγματικό περιεχόμενο των συνομιλιών με τον Τραμπ. Σύμφωνα με δηλώσεις του Αμερικανού απεσταλμένου Στιβ Γουίτκοφ, η επίλυση της σύγκρουσης έχει ουσιαστικά περιοριστεί σε ένα βασικό ζήτημα, το οποίο ο ίδιος έχει χαρακτηρίσει ως το πιο δύσκολο: το θέμα των εδαφών. Πιο συγκεκριμένα, στο επίκεντρο φαίνεται να βρίσκεται η απαίτηση της Ρωσίας –και, σύμφωνα με διαρροές, και των ΗΠΑ– για αποχώρηση των ουκρανικών στρατευμάτων από το Ντονμπάς.

«Κόκκινη γραμμή» και το παζάρι των εγγυήσεων

Για τον Ζελένσκι, η συγκεκριμένη απαίτηση συνιστά κόκκινη γραμμή. Η μέχρι σήμερα στάση του Κιέβου απορρίπτει κάθε ιδέα αποχώρησης χωρίς ισχυρές εγγυήσεις ασφαλείας. Σε αυτό το πλαίσιο, ο Ουκρανός πρόεδρος επιδιώκει τη δημιουργία ευρωπαϊκής στρατιωτικής δύναμης που θα αναπτυχθεί στην Ουκρανία μετά από μια πιθανή εκεχειρία, με ρητή στήριξη των ΗΠΑ. Ωστόσο, ο Τραμπ δεν έχει δείξει διάθεση να δεσμευθεί σε εγγυήσεις που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε άμεση αντιπαράθεση με τη Ρωσία, γεγονός που καθιστά το ουκρανικό αίτημα εξαιρετικά δύσκολο.

Το «οικονομικό πακέτο» και η έλλειψη υπογραφών

Σύμφωνα με πληροφορίες που κυκλοφορούν σε δυτικά μέσα, στο Νταβός ο Ζελένσκι φέρεται να δέχθηκε πρόταση για αποχώρηση από το Ντονμπάς χωρίς την παρουσία ευρωπαϊκών στρατευμάτων, με αντάλλαγμα ένα ευρύ οικονομικό πακέτο στήριξης.

Στο τραπέζι φέρεται να τέθηκαν σχέδια για ταμείο ανοικοδόμησης της Ουκρανίας ύψους έως και 800 δισ. δολαρίων, καθώς και προοπτική ζώνης ελεύθερου εμπορίου με τις ΗΠΑ. Παράλληλα, συζητήθηκαν υποσχέσεις πολιτικής και οικονομικής υποστήριξης σε περίπτωση νέας ρωσικής επίθεσης, χωρίς όμως σαφείς στρατιωτικές δεσμεύσεις.

Το αν ο Ζελένσκι αποδέχθηκε ή απέρριψε αυτή τη λογική παραμένει ασαφές. Η έντονη ρητορική του στο Νταβός δείχνει ότι δεν έχει μετακινηθεί δημοσίως από τις βασικές του θέσεις. Από την άλλη, η απουσία οποιασδήποτε συμφωνίας ή υπογεγραμμένου εγγράφου, όπως επισημαίνει η εφημερίδα Financial Times, ενισχύει την αίσθηση ότι οι συνομιλίες δεν οδήγησαν σε σύγκλιση. Αρχικά υπήρχαν προσδοκίες για υπογραφή συμφωνιών ασφάλειας και μεταπολεμικής ανοικοδόμησης, κάτι που τελικά δεν συνέβη.

Το επόμενο 48ωρο: Μόσχα, Πούτιν και πραγματικοί μοχλοί πίεσης

Το επόμενο κρίσιμο ορόσημο είναι η επίσκεψη των Αμερικανών απεσταλμένων στη Μόσχα και οι επαφές τους με τον Βλαντίμιρ Πούτιν. Από εκεί θα φανεί αν η Ρωσία είναι διατεθειμένη να κινηθεί σε έναν συμβιβασμό ή αν οι συνομιλίες θα περιοριστούν σε επαναβεβαίωση παγιωμένων θέσεων. Σε κάθε περίπτωση, η τελική στάση της Ουκρανίας θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από το κατά πόσο ο Τραμπ θα επιχειρήσει να ασκήσει πραγματική πίεση στο Κίεβο, είτε μέσω περιορισμού της στρατιωτικής βοήθειας είτε μέσω αναστολής παροχής κρίσιμων πληροφοριών.

Χωρίς τέτοιου είδους μοχλούς πίεσης, θεωρείται εξαιρετικά δύσκολο ο Ζελένσκι να αποδεχθεί αποχώρηση από το Ντονμπάς. Αντίθετα, το πιο πιθανό σενάριο είναι η συνέχιση των διαπραγματεύσεων, με την ελπίδα ότι οι διεθνείς συσχετισμοί θα επιτρέψουν στο Κίεβο να διατηρήσει τις βασικές του θέσεις και να αποσπάσει μεγαλύτερη στήριξη από τη Δύση. Το Νταβός, τελικά, δεν έδωσε απαντήσεις, αλλά ανέδειξε με σαφήνεια ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία εισέρχεται σε μια νέα, πιο σύνθετη διπλωματική φάση, όπου οι αποφάσεις δεν θα κριθούν μόνο στο πεδίο της μάχης, αλλά κυρίως στα παρασκήνια της διεθνούς πολιτικής.

Σπύρος Σιδέρης

Η Μόσχα και η Τεχεράνη εμφανίζονται σήμερα πιο κοντά από ποτέ, όχι ως τυπικοί σύμμαχοι, αλλά ως εταίροι που μοιράζονται κοινές πιέσεις, κοινές απειλές και –κυρίως– κοινή δυσπιστία απέναντι στο δυτικό σύστημα κυρώσεων και επιβολής. Ο Σεργκέι Λαβρόφ, με τη γνωστή ψυχρή του ακρίβεια, ξεκαθάρισε ότι η Ρωσία δεν «επιβάλλει» ρόλο διαμεσολαβητή στο ιρανικό πυρηνικό ζήτημα, αλλά είναι έτοιμη να βοηθήσει εφόσον της ζητηθεί. Παράλληλα, υπερασπίστηκε το δικαίωμα του Ιράν στην ειρηνική χρήση της πυρηνικής ενέργειας και στον εμπλουτισμό ουρανίου, καταγγέλλοντας ανοιχτά τις εξωτερικές πιέσεις.

• Από την πλευρά του, ο Αμπάς Αραγκτσί μίλησε χωρίς περιστροφές για μια «νέα, επιταχυνόμενη φάση» στις ρωσοϊρανικές σχέσεις. Η υπογραφή τριετούς οδικού χάρτη στρατηγικής συνεργασίας και η ενεργοποίηση της Συνθήκης Ολοκληρωμένης Στρατηγικής Εταιρικής Σχέσης, που τέθηκε επισήμως σε ισχύ στις 2 Οκτωβρίου 2025, προσδίδουν θεσμικό βάθος σε μια σχέση που μέχρι πρότινος κινούνταν περισσότερο στο πεδίο της συγκυρίας.

Οι συνομιλίες δεν περιορίστηκαν στο πυρηνικό πρόγραμμα. Αντιθέτως, άγγιξαν όλα τα καυτά μέτωπα: από το Παλαιστινιακό και τη Μέση Ανατολή, έως τη Συρία, τον Νότιο Καύκασο, την περιοχή της Κασπίας Θάλασσας, το Αφγανιστάν και φυσικά τον πόλεμο στην Ουκρανία. Ιδιαίτερη βαρύτητα δόθηκε και στα οικονομικά και ενεργειακά έργα υποδομής, όπως ο Διεθνής Διάδρομος Μεταφορών Βορρά–Νότου και το σιδηροδρομικό έργο Ραστ–Αστάρα, σε μια περίοδο όπου το διμερές εμπόριο έχει ήδη αυξηθεί κατά 10% μέσα στο 2025.

Στο παρασκήνιο, ωστόσο, πλανάται η σκιά της αποτυχημένης –προς το παρόν– προσπάθειας αποκλιμάκωσης με τη Δύση. Η Ρωσία είχε αναδειχθεί σε βασικό διαμεσολαβητή μεταξύ Ιράν και Ηνωμένων Πολιτειών, μετά το πράσινο φως του Βλαντίμιρ Πούτιν τον Μάρτιο, κατόπιν αιτήματος του Ντόναλντ Τραμπ. Πέντε γύροι έμμεσων διαπραγματεύσεων, με διαμεσολάβηση του Ομάν, διεξήχθησαν σε Μουσκάτ και Ρώμη, προτού οι ισραηλινές αεροπορικές επιδρομές της 13ης Ιουνίου ανατρέψουν βίαια το σκηνικό.

• Η επίθεση του Ισραήλ, με νεκρούς ανώτατους Ιρανούς στρατιωτικούς και επιστήμονες, λειτούργησε ως καταλύτης. Για την Τεχεράνη, κατέστη σαφές ότι οι δυτικές εγγυήσεις είναι εύθραυστες και οι ευρωπαϊκές πρωτοβουλίες συχνά ανίσχυρες. Για τη Μόσχα, επιβεβαιώθηκε ότι η Δύση επιμένει σε μια πολιτική μονομέρειας και πίεσης, ακόμη και με κίνδυνο ευρύτερης αποσταθεροποίησης.

Σε αυτό το περιβάλλον, η ρωσοϊρανική σύγκλιση αποκτά βαθύτερη γεωπολιτική σημασία. Δεν πρόκειται –όπως επισημαίνουν Ρώσοι αναλυτές– για πλήρη στρατιωτική συμμαχία τύπου ΝΑΤΟ. Απουσιάζει ρητά η ρήτρα συλλογικής άμυνας, στοιχείο που αποκαλύπτει τη ρωσική επιθυμία να διατηρήσει ισορροπίες με το Ισραήλ και άλλους περιφερειακούς δρώντες. Ωστόσο, η συνεργασία επεκτείνεται σε στρατιωτικό-τεχνικό επίπεδο, σε ανταλλαγή πληροφοριών, ακόμη και σε κοινές ασκήσεις, δημιουργώντας ένα πλέγμα αποτροπής και αμοιβαίας εξάρτησης.

• Το παζλ συμπληρώνεται από την τριμερή προσέγγιση Ιράν–Κίνας–Σαουδικής Αραβίας, που πριν από λίγους μέρες αιφνιδίασε τη διεθνή κοινότητα. Η μεσολάβηση του Πεκίνου και η αποκατάσταση σχέσεων Τεχεράνης–Ριάντ ανέδειξαν ότι η Κίνα διεκδικεί πλέον ρόλο ρυθμιστή στη Μέση Ανατολή, την ώρα που οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρώπη εμφανίζονται εγκλωβισμένες στις εσωτερικές τους αντιφάσεις.

Και ενώ αυτά τα νέα κέντρα ισχύος συντονίζονται αθόρυβα, η Ευρώπη αναζητά εναγωνίως πόρους για να συνεχίσει τη στήριξη της Ουκρανίας, παλεύοντας με δημοσιονομικούς περιορισμούς, πολιτική κόπωση και κοινωνικές αντιδράσεις. Το χάσμα ανάμεσα στη δυτική ρητορική και την πραγματική δυνατότητα επιβολής πολιτικής μοιάζει να διευρύνεται.

Σε αυτό το ρευστό και επικίνδυνα πολυπολικό τοπίο, η συνάντηση Λαβρόφ–Αραγκτσί δεν ήταν απλώς διπλωματική τυπικότητα. Ήταν μια υπενθύμιση ότι ο κόσμος αλλάζει κατεύθυνση – και ότι οι αποφάσεις που λαμβάνονται μακριά από τη Δύση ίσως καθορίσουν τις ισορροπίες της επόμενης δεκαετίας.

Αρμόδιοι αξιωματούχοι επιβεβαίωσαν με αναρτήσεις τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ότι πρόκειται για ρωσικής προέλευσης μη επανδρωμένο αεροσκάφος το οποίο κατέπεσε στο Μπαλικεσίρ στα βορειοδυτικά της χώρας και σε απόσταση 790 χιλιομέτρων από το πολεμικό μέτωπο στη Χερσώνα.

Είναι το τρίτο παρόμοιο περιστατικό μέσα σε μια εβδομάδα. Το μη επανδρωμένο αεροσκάφος μεταφέρθηκε στην Άγκυρα για τεχνική ανάλυση.

Third Russian drone lands in Turkey in the last four days.

This time in Balıkesir, quite far from the Ukrainian front, approximately 790km away from Kherson for example pic.twitter.com/1HFIUimCyS

— Ragıp Soylu (@ragipsoylu) December 20, 2025

Χθες Παρασκευή ένα ρωσικής κατασκευής μη επανδρωμένο αεροσκάφος συνετρίβη στην Νικομήδεια (Ιζμίτ) της Τουρκίας, περίπου 100 χλμ. ανατολικά της Κωνσταντινούπολης. Πριν από τρεις ημέρες τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη F-16 κατέρριψαν σε μη κατοικημένη περιοχή μη επανδρωμένο αεροσκάφος προερχόμενο στον τουρκικό εναέριο χώρο από τη Μαύρη Θάλασσα.

Η Άγκυρα δηλώνει ότι δεν μπορεί να προσδιορίσει την προέλευση του πρώτου μη επανδρωμένου αεροσκάφους, καθώς καταστράφηκε στον αέρα.

Η πτώση των ρωσικών drones στην Τουρκία δεν μπορεί να χαρακτηριστεί από τους ειδικούς ως τεχνικό ή μεμονωμένο γεγονός. Όπως επισημαίνεται αποτελεί μια σαφή ένδειξη για την κλιμάκωση των συγκρούσεων στη Μαύρη θάλασσα στις οποίες εντάσσονται τα χτυπήματα σε πλοία του ρωσικού «σκιώδους στόλου» και η προσπάθεια της Μόσχας να εντείνει τον έλεγχο και την εποπτεία της περιοχής.