Μετά τον πόλεμο στο Ιράν συνειδητοποίησα –είπε- πως ο πρόεδρος των ΗΠΑ, δηλαδή ο ίδιος, έχει μεγαλύτερη εξουσία από τον Αττίλα, τον Τζένκινς Χαν, τον Ναπολέοντα, τον Στάλιν, τον Μάο και τον Χίτλερ. Σε ένα βιβλίο που θα κυκλοφορήσει σύντομα φέρεται να λέει πώς “μπορεί να γίνει ο ισχυρότερος άνθρωπος στην ιστορία” και δίνει στον ρόλο του κοσμοϊστορικές διαστάσεις, κάτι σαν “απεσταλμένος του Θεού”.

Δεν λέει ψέματα, έτσι αισθάνεται. Και δεν έλεγε ποτέ ψέματα, ούτε κατά την πρώτη θητεία του, ούτε κατά την επίθεση των οπαδών του στο Καπιτώλιο, ούτε μία στιγμή από τότε που επέστρεψε στον Λευκό Οίκο. Το πρόβλημα το έχουν όσοι τον υποτίμησαν, όσοι τον υποδέχτηκαν αμήχανα και στωϊκά ως “αναγκαίο κακό”.

Στο περιθώριο της συνόδου των G7 στο Εβιάν, ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν έτρεχε συνεχώς πίσω του για να φροντίσει να μην του λείψει ένα κουτάκι Coca Cola και άνοιξε την αίθουσα των καθρεφτών στο ανάκτορο των Βερσαλλιών για να κερδίσει την ευμένειά τους. Πιθανώς διότι έχει αποδεχτεί ότι ο άνθρωπος που τον προσέβαλε χυδαία και δημόσια, πολλές φορές, είναι τελικά είναι ένας σύγχρονος “Roi Soleil” (Βασιλιάς Ήλιος), όπως ο Λουδοβίκος ο 14ος πριν περίπου τέσσερις αιώνες. Αλλά και ο Γερμανός καγκελάριος Φρίντριχ Μέρτς σύρθηκε ανάμεσα στα ίδια καυδιανά δίκρανα της κολακείας προσφέροντάς του μία φανέλα της Εθνικής Γερμανίας στο Μουντιάλ με το όνομά του. Η Τζόρτζια Μελόνι βίωσε κι αυτή τον δημόσιο εξευτελισμό όταν ο Τραμπ αποκάλυψε ότι πριν ένα χρόνια τον “ικέτευε” για μία selfie, την εποχή που η Ιταλίδα πρωθυπουργός θεωρούσε ότι θα είναι το “πουλέν” του νέου Αμερικανού προέδρου και δεχόταν με ενθουσιασμό ακόμα και σεξιστικά σχόλια.

Η ευρωπαϊκή ηγεσία χλευάζεται εν συνόλω από τον “Roi Soleil” της Ουάσιγκτον και εκτός από τον διασυρμό της υπομένει τις φαραωνικές συνέπειες των πράξεών του, από το ουκρανικό μέχρι τη Μέση Ανατολή. Όμως, το πόσο ελαστικά είναι τα όρια της προσωπικής τους αναξιοπρέπειας είναι κάτι σχετικά αδιάφορο. Καθένας επιλέγει τον ρόλο που επιζητά στην Ιστορία και κυρίως πόσα θα πληρώσει στον… βαρκάρη για να τον περάσει απέναντι.

Εκείνο που δεν συγχωρείται είναι πώς η αναξιοπρέπειά τους μετατρέπεται σε μία ευρωπαϊκή πανδημία υποταγής. Είναι η Ευρώπη που καταρρέει θεσμικά, πολιτικά και σε κάποιο βαθμό και οικονομικά. Ο Μιτεράν, ο Μπράντ, ο Πάλμε, ο Ντελόρ και άλλοι ηγέτες του παρελθόντος είναι μάλλον βέβαιο πώς θα στέκονταν διαφορετικά απέναντι στον Τραμπ. Οι σημερινοί ολίγιστοι της ευρωπαϊκής πολιτικής γραφειοκρατίας μετατρέπονται εύκολα σε πιόνια της τραμπικής σκακιέρας.

Ο Καναδός πρωθυπουργός επισήμανε πώς πρέπει οι “μεσαίες δυνάμεις” να αναλάβουν πρωτοβουλία για να επιβάλλουν κανόνες στη διεθνή ζωή, αλλιώς ο κόσμος μας θα βυθιστεί περισσότερο στην αστάθεια και στους κινδύνους. Και έχει δίκιο. Μόνο που ακούγεται περισσότερο σαν ξόρκι ή σαν ευχή και πολύ λιγότερο εφάπτεται με την παραπάνω πραγματικότητα.