Νίκος Γιαννόπουλος

Τα νούμερα δείχνουν την πραγματικότητα. Μέχρι και το 2020 το 37% των προσφύγων που έφτασαν στη χώρα ήταν ανήλικοι. Το ποσοστό δεν πρέπει να έχει διαμορφωθεί δραματικά έκτοτε.

Πολλοί εκ των ανηλίκων, έφταναν (και εξακολουθούν να φτάνουν) στην Ελλάδα ασυνόδευτοι. Τον Νοέμβριο του 2024 καταγράφονταν 2.167 ασυνόδευτοι ανήλικοι στη χώρα. Περισσότερα από αυτά τα παιδιά διέμεναν (επί μεγάλα χρονικά διαστήματα σε δομές φιλοξενίας, όχι πάντα κάτω από τις καλύτερες συνθήκες για να το διατυπώσουμε όσο πιο επιεικώς γίνεται.

Θυμηθείτε αυτό: Σύμφωνα με ρεπορτάζ που μετέδωσε το έγκυρο Reuters το 2025 οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα ανακοίνωσαν ότι εντόπισαν έξι παιδιά ηλικίας από έξι μηνών έως έξι ετών με οξεία υποσιτισμό σε δομή της Σάμου.

Οπως έχει καταγραφεί επισήμως, το πρόγραμμα «All Children in Education» της UNICEF και του Υπουργείου Μετανάστευσης υποστήριξε περισσότερα από 25.000 παιδιά προσφύγων και μεταναστών σε 58 διαφορετικές τοποθεσίες της χώρας μεταξύ 2021 και 2024.

Η πολύ σκληρή πραγματικότητα

Ας διατυπώσουμε εδώ το ερώτημα που μάς ενδιαφέρει περισσότερο να απαντήσουμε:

• Τι σημαίνει να είσαι 10 ή 12 ετών και να περάσεις δύο ή τρία χρόνια της παιδικής σου ηλικίας σε μια δομή φιλοξενίας;
• Τι σημαίνει δηλαδή να στερείσαι, ουσιαστικά, την παιδικότητά σου και μάλιστα πολύ μακριά από την πατρίδα σου και τους δικούς σου ανθρώπους;

Ένα από τα βασικότερα ζητήματα είναι η αίσθηση της αβεβαιότητας. Τα παιδιά έχουν ανάγκη από σταθερότητα, προβλεψιμότητα και ρουτίνα. Όταν δεν γνωρίζουν αν θα μείνουν, αν θα μετακινηθούν ή αν η οικογένειά τους θα αποκτήσει μόνιμη κατοικία, δημιουργείται ένα διαρκές αίσθημα αναμονής. Πολλοί επαγγελματίες που εργάζονται με παιδιά πρόσφυγες περιγράφουν την κατάσταση αυτή ως «ζωή σε αναστολή».

Η εκπαίδευση είναι ένας δεύτερος κρίσιμος παράγοντας. Παρότι χιλιάδες παιδιά εντάσσονται στα ελληνικά σχολεία, συχνά αντιμετωπίζουν γλωσσικά εμπόδια, αλλαγές τόπου διαμονής και δυσκολίες κοινωνικής ένταξης. Η σχολική τάξη μπορεί να γίνει χώρος σταθερότητας, αλλά και πεδίο αποκλεισμού όταν το παιδί αισθάνεται διαφορετικό ή προσωρινό.

Εξίσου σημαντική είναι η κοινωνικοποίηση. Τα παιδιά χτίζουν φιλίες, αναπτύσσουν ταυτότητα και αποκτούν αίσθηση του «ανήκειν». Όταν ζουν για χρόνια σε δομές, υπάρχει ο κίνδυνος να αναπτύξουν περιορισμένες κοινωνικές σχέσεις εκτός του περιβάλλοντος της δομής ή να βιώνουν συχνές αποχωρήσεις φίλων και γνωστών, καθώς άλλες οικογένειες μετακινούνται ή φεύγουν για άλλες χώρες. Αυτό το μοτίβο μέσα σε μία δομή μπορεί να επαναλαμβάνεται συνεχώς και το παιδί να γνωρίζει “απώλειες” που δεν μπορεί να διαχειριστεί.

Η διεθνής βιβλιογραφία δεν αφήνει κανένα περιθώριο αμφισβήτησης: Η παρατεταμένη αβεβαιότητα επηρεάζει αρνητικά την ψυχολογική ευημερία των παιδιών, ενώ αρκετές μελέτες καταδεικνύουν ότι σε παιδιά που ζουν για μεγάλα χρονικά διαστήματα σε δομές φιλοξενίας ή σε καθεστώς εκκρεμότητας ασύλου εντοπίζονται αυξημένα ποσοστά άγχους, καταθλιπτικών συμπτωμάτων, διαταραχών ύπνου και μετατραυματικού στρες (ειδικά αν μιλάμε για παιδιά που έχουν βιώσει πολεμικές συρράξεις).

Οταν, λοιπόν, μια προσωρινή συνθήκη φιλοξενίας παρατείνεται για χρόνια, γεννάται η απορία ποιες είναι οι επιπτώσεις στην ανάπτυξη, την εκπαίδευση και την ψυχική τους ευημερία. Δυστυχώς δεν γνωρίζουμε αρκετά ή μάλλον δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τι συμβαίνει σ’ αυτά τα παιδιά όταν ενηλικιώνονται, ας πούμε 10 χρόνια αργότερα.

Στις περισσότερες των περιπτώσεων τα παιδιά αποχωρούν από τη δομή φιλοξενίας, αναχωρούν για άλλες χώρες της Ευρώπης και τα ίχνη τους χάνονται.

Για τα παιδιά αυτά, η «προσωρινή» διαμονή συχνά διαρκεί αρκετά ώστε να καλύψει σημαντικά χρόνια της ζωής τους, χρόνια κατά τα οποία διαμορφώνονται η προσωπικότητα, οι φιλίες, η αίσθηση ασφάλειας και το όραμα για το μέλλον. 

Το πραγματικό επίδικο δεν είναι μόνο πού ζουν σήμερα, αλλά με ποιες εμπειρίες, προσδοκίες και εφόδια θα ενηλικιωθούν αύριο ως μέλη της κοινωνίας. Και τι τραύματα θα κουβαλούν μέσα τους μετά από τέτοιες εμπειρίες. 

Αυτό που οι ερευνητές ονομάζουν post migration stressors, oι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν δηλαδή μετά την άφιξη παίζει πολύ σημαντικό ρόλο. Και όταν επιχειρούμε να κάνουμε τη ζωή των μεταναστών πιο δύσκολη, στη λογική της “αποτρεπτικότητας”, είναι σαν να παίζουμε με την ψυχική υγεία και το μέλλον αυτών των παιδιών.

Η δημιουργία αυτής της ομάδας γυναικών προέρχεται από την απαγόρευση των γυναικείων αθλημάτων από τους Ταλιμπάν μετά την κατάληψη του Αφγανιστάν το 2021, ωθώντας τις παίκτριες να εγκαταλείψουν τη χώρα φοβούμενες διώξεις.
 Η FIFA έχει διοργανώσει αρκετά καμπ σε όλο τον κόσμο για να επιλέξει μια γυναικεία ομάδα 23 παικτριών. 

 Το τουρνουά «FIFA Unites: Women’s Series» θα διεξαχθεί από τις 23 έως τις 29 Οκτωβρίου στο Ντουμπάι και θα φιλοξενήσει την σχεδόν σχηματισμένη ομάδα προσφύγων του Αφγανιστάν μαζί με τις ομάδες των ΗΑΕ, του Τσαντ και της Λιβύης.

 «Η διασφάλιση της πρόσβασης όλων των γυναικών στο ποδόσφαιρο αποτελεί προτεραιότητα για τη FIFA και βασικό στοιχείο στη διαμόρφωση του μέλλοντος του αθλήματός μας», δήλωσε ο πρόεδρος της FIFA, Τζιάνι Ινφαντίνο και πρόσθεσε:
 «Γνωρίζουμε τις δυνατότητες που έχει το ποδόσφαιρο τόσο εντός όσο και εκτός γηπέδου. Αυτοί οι φιλικοί αγώνες αντιπροσωπεύουν κάτι περισσότερο από έναν απλό διαγωνισμό. Είναι ένα σύμβολο ελπίδας και προόδου για τις γυναίκες σε όλο τον κόσμο». 

 Πριν από την κατάληψη της εξουσίας από τους Ταλιμπάν, το Αφγανιστάν είχε 25 γυναίκες παίκτριες με συμβόλαιο, οι περισσότερες από τις οποίες ζουν τώρα στην Αυστραλία.
 Η  εθνική ομάδα ανδρών του Αφγανιστάν συνεχίζει κανονικά.

Και τούτο διότι όπως αναφέρει σε η Καθημερινή η εφαρμογή στην πράξη του δόγματος “επιστροφή ή φυλακή” λόγω έλλειψης υποδομών οδηγείται σε τέλμα.

Το ποσοστό των απορριπτικών αποφάσεων κατά μέσον όρο είναι περίπου 30%. Συγκεκριμένα, το πρώτο εξάμηνο του 2025 εκδόθηκαν συνολικά 16.590 αποφάσεις, από τις οποίες οι 4.719 ήταν απορριπτικές. Με βάση τη νέα νομοθεσία, περίπου 5.000 άνθρωποι θα έπρεπε να έχουν οδηγηθεί στη φυλακή μόνο το πρώτο εξάμηνο του χρόνου.

Σύμφωνα με τα υπάρχοντα στοιχεία, εκκρεμούν σε πρώτο βαθμό 27.015 αιτήσεις ασύλου, οπότε περίπου 9.000 άτομα θα λάβουν απορριπτική απόφαση και άρα βάσει της νέας νομοθεσίας θα χρειαστεί να οδηγηθούν στη φυλακή. Με βάση τα στοιχεία αυτά, η αναστολή των απορριπτικών αποφάσεων είναι επιβεβλημένη έως ότου βρεθούν θέσεις κρατουμένων.

Σύμφωνα με το ίδιο ρεπορτάζ ο διοικητής της Υπηρεσίας Ασύλου, Μάριο Καλέα, επιβεβαίωσε τις πληροφορίες. Ωστόσο ανέφερε ότι οι λόγοι που ζητήθηκε κάτι τέτοιο είναι καθαρά διαχειριστικοί, προκειμένου να αλλάξουν τα στοιχεία που χρησιμοποιούν στα πρακτικά οι χειριστές των αιτημάτων ασύλου και να προσαρμοστούν σε όσα ορίζει η νέα νομοθεσία. Οπως ανέφερε ο κ. Καλέας, σε λίγες ημέρες θα επανέλθει η διαδικασία έκδοσης και των απορριπτικών αποφάσεων.

Η έλλειψη διαθέσιμων χώρων κράτησης οδηγεί σε αδιέξοδο το δόγμα «επιστροφή ή φυλακή» που θεσμοθετήθηκε με τον νόμο 5226.

Στο μεταξύ, η μεταφορά των μεταναστών που βρίσκονται στην Κρήτη, στην πρόχειρη δομή της Αγιάς Χανίων, συνεχίζεται με στόχο να έχει αδειάσει ο χώρος –εφόσον δεν υπάρξουν νέες αφίξεις– μέσα στο Σαββατοκύριακο.

Υπενθυμίζεται ότι έχει εκδοθεί τροπολογία τρίμηνης αναστολής κατάθεσης αιτήματος ασύλου για όσους φθάνουν από τη Λιβύη, η οποία όμως λήγει στις 10 Οκτωβρίου.

Ο υπουργός Μετανάστευσης Θάνος Πλεύρης δήλωσε προχθές ότι υπάρχει πιθανότητα παράτασης ισχύος της τροπολογίας, ωστόσο ο διαχωρισμός των ανθρώπων που έχουν φθάσει από την Ερυθραία και το Σουδάν, οι οποίοι έχουν προσφυγικό προφίλ δεδομένου ότι προέρχονται από εμπόλεμες χώρες, δείχνει ότι το υπουργείο Μετανάστευσης επεξεργάζεται εναλλακτικά σενάρια.

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έχει εκδώσει ασφαλιστικά μέτρα ζητώντας από την Ελλάδα να μην απελάσει οκτώ Σουδανούς, οι οποίοι είχαν εισέλθει παράνομα στην Κρήτη προερχόμενοι από τη Λιβύη, πριν εξεταστεί το αίτημα ασύλου τους.

Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες της ΕΡΤ Χανίων, οι αλλοδαποί είναι στο σύνολό τους άνδρες και δηλώνουν υπηκοότητα Σουδάν.

Εντοπίστηκαν πλησίον της παραλίας Τρυπητής του ακριτικού νησιού, ενώ μεταφέρονται στην Κρήτη με τη συνδρομή σκάφους της FRONTEX με προορισμό το λιμάνι της Χώρας Σφακίων.

Το απόγευμα αναμένεται να μεταφερθούν με λεωφορείο της Αστυνομίας στο εκθεσιακό κέντρο της Αγιάς, όπου παραμένουν ήδη περισσότεροι από 200 μετανάστες από περιστατικά των προηγούμενων ημερών.

Το σημερινό περιστατικό διάσωσης, είναι το 122ο που καλούνται να διαχειριστούν οι λιμενικές αρχές των Χανίων, από την αρχή του έτους.

«Πάνω από 30.000 άνθρωποι από περισσότερες από 70 χώρες παραμένουν σε δύο καταυλισμούς εκτοπισμένων στη βορειοανατολική Συρία, η πλειονότητα των οποίων είναι παιδιά μικρότερα των 12 ετών. Αξίζουν μια ευκαιρία να ζήσουν εκτός καταυλισμών”, ανέφερε μεταξύ άλλων στην ανακοίνωσή του το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, σύμφωνα με αμερικανικά μέσα ενημέρωσης.

Κατά τους αρμόδιους της Ουάσιγκτον, η μόνη λύση για το μεταναστευτικό και το προσφυγικό είναι οι χώρες προέλευσης των εκτοπισμένων ν’ αναλάβουν πρωτοβουλίες για τον επαναπατρισμό τους.

Νίκος Γιαννόπουλος

Είχε προηγηθεί, ως γνωστόν, ακύρωση από το Συμβούλιο της Επικρατείας της προηγούμενης, ομοίου περιεχομένου ΚΥΑ, με την απόφαση 1048/205 του ΣτΕ. 

Οι οργανώσεις, όπως άλλωστε έχει τονίσει σε σχετικά ρεπορτάζ του το Libre, κάνουν λόγο για προφανή άρνηση της κυβέρνησης και του υπουργείου να συμμορφωθούν με τις αποφάσεις της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας και οι οποίες έκριναν σύμφωνα και με την κρίση του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (υπόθεση C-134/23) επί προδικαστικού ερωτήματος του ΣΤΕ, ότι «εφ’ όσον προκύπτει από τα στοιχεία του φακέλου ότι η Τουρκία έχει αναστείλει γενικώς την επανεισδοχή των αιτούντων διεθνή προστασία στο έδαφός της από τον Μάρτιο του 2020, οι αρμόδιες ελληνικές αρχές[…] δεν δύνανται να απορρίπτουν αιτήσεις διεθνούς προστασίας ως απαράδεκτες […] με την αιτιολογία ότι η Τουρκία είναι ασφαλής τρίτη χώρα».

• Με λίγα λόγια νομικώς αλλά και ουσιαστικώς η Τουρκία δεν είναι ασφαλής χώρα για τους πρόσφυγες που προέρχονται από τις συγκεκριμένες χώρες που προαναφέρθηκαν αλλά και γενικά.

Οπως υποστηρίζει επίσης η RSA (Yποστήριξη Προσφύγων στο Αιγαίου) η νεότερη κοινή υπουργική απόφαση που επανέφερε το νομικό στάτους της ασφαλούς χώρας για την Τουρκία στηρίζεται σε νέα εισήγηση του Διοικητή της Υπηρεσίας Ασύλου, η οποία ενσωματώνει επιλεκτικά τις πηγές πληροφοριών που είχε παραθέσει η προηγούμενη εισήγηση που κρίθηκε ανεπαρκής από το Δικαστήριο, παραλείποντας πλέον την παράθεση των αναφορών οι οποίες καταφανώς δεν μπορούν να στηρίξουν το χαρακτηρισμό της Τουρκίας ως ασφαλούς τρίτης χώρας.

Κοντολογίς, οι οργανώσεις ισχυρίζονται ότι η κυβερνητική πλευρά, με την “βοήθεια” κρατικών αξιωματούχων καταφεύγει σε νομικούς ακροβατισμούς έτσι ώστε συνεχίσει απρόσκοπτα να “σπρώχνει” πρόσφυγες πίσω στην Τουρκία.

Στην Τουρκία όμως το μέλλον αυτών των προσφύγων δεν είναι άλλο από την απέλαση. Υπάρχουν, δε, καταδικαστικές αποφάσεις κατά της Τουρκίας από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ), εκθέσεις οργάνων του ΟΗΕ και ψηφίσματα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, αλλά και κρίσιμα αποσπάσματα ακόμη και των πηγών, όπως οι ετήσιες εκθέσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου για τους Πρόσφυγες και τους Εξόριστους (ECRE) για την Τουρκία.

Οι δύο οργανώσεις που προσέφυγαν εκ νέου στο Συμβούλιο της Επικρατείας θεωρούν ότι η νέα υπουργική απόφαση θα ακυρωθεί. Ετσι, όπως τονίζουν, θα αποτραπεί ο κίνδυνος να βρεθεί σημαντικός αριθμός προσώπων που καταφανώς χρήζουν διεθνούς προστασίας (prima facie πρόσφυγες), συμπεριλαμβανομένων οικογενειών με παιδιά και ιδιαίτερα ευάλωτων, σε παρατεταμένη κατάσταση νομικής ανασφάλειας, χωρίς προστασία και πρόσβαση σε στοιχειώδεις συνθήκες υποδοχής ενώ, σε κάθε περίπτωση, δεν θα μπορούν να απομακρυνθούν από τη χώρα μας.

Σε περίπτωση βέβαια ακύρωσης και της νέας ΚΥΑ από πλευράς ΣτΕ θα αναζητηθεί διέξοδος για το Υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου το οποίο με τη σειρά του ποντάρει πολλά (πολιτικά και επικοινωνιακά) στη μέθοδο της “μηδενικής ανοχής” η οποία θα στηριχθεί και από το νέο μεταναστευτικό νόμο που βρίσκεται στα σκαριά.

Μέρος της πολιτικής της “μηδενικής ανοχής” είναι προφανώς και το δόγμα της ασφαλούς χώρας σε ότι αφορά την Τουρκία. 

Συγκεκριμένα, τις πρωινές ώρες, περιπολικό σκάφος του Λιμενικού Σώματος – Ελληνικής Ακτοφυλακής εντόπισε τριάντα έναν (31) αλλοδαπούς στη βραχονησίδα «Κατσαγάνι», ανατολικά του Αγαθονησίου.

Με τη βοήθεια παραπλέοντος αλιευτικού σκάφους, οι μετανάστες περισυνελέγησαν και μεταφέρθηκαν με ασφάλεια στο λιμάνι του Πυθαγορείου της Σάμου.

Όλοι τους παραδόθηκαν σε στελέχη της Αστυνομικής Διεύθυνσης Σάμου και μεταφέρθηκαν στην Κλειστή Ελεγχόμενη Δομή του νησιού.

Επίσης άλλοι τρεις αλλοδαποί από την ίδια ομάδα, οι οποίοι εντοπίστηκαν από σκάφος της δύναμης FRONTEX στη βραχονησίδα, μεταφέρθηκαν με ασφάλεια αρχικά στο λιμάνι του Πυθαγορείου και ακολούθως σε Κλειστή Ελεγχόμενη Δομή.

Μεταξύ των αλλοδαπών που εντοπίστηκαν, ένας 34χρονος, υπήκοος Τουρκίας αναγνωρίστηκε από τους υπολοίπους ως ο διακινητής τους.

Συνελήφθη από στελέχη του Γραφείου Ασφάλειας του Λιμεναρχείου Σάμου και αντιμετωπίζει σοβαρές κατηγορίες για παραβάσεις σχετικές με την παράνομη διακίνηση μεταναστών.

Το σκάφος που χρησιμοποιήθηκε για τη μεταφορά τους κατασχέθηκε, ενώ την προανάκριση έχει αναλάβει το Λιμεναρχείο Σάμου.

Παράλληλα, υπό τον συντονισμό του Ενιαίου Κέντρου Συντονισμού Έρευνας και Διάσωσης (ΕΚΣΕΔ), πραγματοποιήθηκε επιχείρηση διάσωσης σαράντα (40) αλλοδαπών που επέβαιναν σε σκάφος νότια της Γαύδου.

Η μεταφορά των διασωθέντων ολοκληρώθηκε με ασφάλεια στο λιμάνι Καραβέ Γαύδου με τη συνδρομή αλιευτικού σκάφους.

Ο Άχμαντ Μουστάφα δεν έχει ξεχάσει την ημέρα που έφυγε από τη γενέτειρά του, τη Ράκα, στη βορειοανατολική Συρία, μια πόλη που το 2013 έπεσε στα χέρια των τζιχαντιστών του Ισλαμικού Κράτους. «Φύγαμε μόνο με τα ρούχα που φορούσαμε», είπε. «Και τώρα συμβαίνει το ίδιο στον Λίβανο, αναγκαστήκαμε να φύγουμε ενώ έπεφταν βόμβες, για να σώσουμε τη ζωή μας». Η οικογένειες διέμενε στην κοινότητα Ουαζάνι, κοντά στα σύνορα με το Ισραήλ.

«Ξαναρχίζουμε από το μηδέν, για άλλη μια φορά» είπε, αφού επιβιβάστηκε σε ένα λεωφορείο που είχε νοικιάσει ένας επιχειρηματίας στη Ράκα.

Ο Μουστάφα ελπίζει ότι η οικογένεια θα μπορέσει να μείνει σε συγγενείς της στην πόλη την οποία εγκατέλειψαν πριν από μια δεκαετία.

Ο Λίβανος υποδέχτηκε εκατοντάδες χιλιάδες Σύρους πρόσφυγες – δύο εκατομμύρια, σύμφωνα με τις αρχές, 770.000 σύμφωνα με τον ΟΗΕ– μετά το ξέσπασμα του εμφυλίου το 2011.

Οι αντικυβερνητικές διαδηλώσεις που καταπνίγηκαν από το καθεστώς του Σύρου προέδρου Μπασάρ αλ Άσαντ μετατράπηκαν σε έναν εμφύλιο στον οποίο ενεπλάκησαν στη συνέχεια τζιχαντιστικές οργανώσεις και περιφερειακές και διεθνείς δυνάμεις, με τη Ρωσία και το Ιράν να στηρίζουν το καθεστώς.

Δεκατρία χρόνια και εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς αργότερα, η χώρα είναι κατακερματισμένη και οι μάχες συνεχίζονται σε ορισμένες ζώνες.

Στον Λίβανο ο πόλεμος ξανάρχισε πριν από έναν χρόνο, όταν η Χεζμπολάχ άνοιξε στον νότο ένα μέτωπο «υποστήριξης» της παλαιστινιακής Χαμάς, μετά την επίθεση της τελευταίας στο ισραηλινό έδαφος, στις 7 Οκτωβρίου 2023. Αφού ξεκίνησαν οι μαζικοί βομβαρδισμοί του Ισραήλ στα προπύργια της Χεζμπολάχ στον νότιο και ανατολικό Λίβανο και στα προάστια της Βηρυτού, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι εκτοπίστηκαν. Περίπου 310.000, κυρίως Σύροι, πέρασαν τα σύνορα με τη Συρία μετά τις 23 Σεπτεμβρίου.

Ο Τζααφάρ αλ Άλι, 53 ετών, είναι ένας από αυτούς τους Σύρους πρόσφυγες που επιστρέφουν. Έφυγε με την οικογένειά του από τη Ράκα το 2014, τη χρονιά που η πόλη αυτή ανακηρύχθηκε «πρωτεύουσα» του «χαλιφάτου» του Ισλαμικού Κράτους στη Συρία και το Ιράκ. Το «χαλιφάτο» διαλύθηκε το 2019, αφού οι τζιχαντιστές εκδιώχθηκαν από τις δυνάμεις των Κούρδων της Συρίας που στηρίζονταν από έναν διεθνή συνασπισμό με επικεφαλής της ΗΠΑ. Ωστόσο, πυρήνες του ΙΚ παραμένουν ακόμη ενεργοί σε ορισμένες περιοχές.

«Είναι μια οδύνη χωρίς τέλος, από τη μια μετακίνηση στην άλλη», λέει ο Τζααφάρ αλ Άλι, ενώ περιμένει το λεωφορείο που θα τον μεταφέρει στην πόλη όπου γεννήθηκε. «Πηγαίνουμε στη Ράκα για να κοιμηθούμε στον δρόμο. Δεν έχω τίποτα πλέον εκεί. Ούτε οικογένεια, ούτε συγγενείς, ούτε σπίτι», είπε με πίκρα.

Ο Τζααφάρ κοιτάζει με θλίψη τον 13χρονο γιο του, τον Μουαγιάντ. «Το μόνο που γνώρισε είναι ο πόλεμος και ο εκτοπισμός. Δεν πήγε σχολείο, δεν ξέρει ούτε να διαβάζει, ούτε να γράφει», λέει.

Ο Μπασάρ Χαμάιντι, 25 ετών, πλήρωσε μια περιουσία για να φύγει από τη Ράκα το 2016. Τώρα, έφυγε από το Ουαζάνι, στον νότιο Λίβανο. «Είδαμε πτώματα στον δρόμο» που οδηγεί στα σύνορα με τη Συρία, υποστήριξε.

Πολλοί γείτονές του σε αυτό το χωριό του νοτίου Λιβάνου σκοτώθηκαν από τα ισραηλινά πλήγματα.

«Είχα την αίσθηση ότι ο θάνατος με παρακολουθούσε. Έστρεφα το κεφάλι για να δω αν μας ακολουθούσε, εμένε και την οικογένειά μου. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τις κραυγές των παιδιών. Ήταν μια ημέρα τρόμου που θα την θυμάμαι σε όλη μου τη ζωή», κατέληξε.

Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες οι 70 επιβαίνοντες επικοινώνησαν μέσω του 112 με τις αρχές και επισήμαναν ότι βρίσκονται σε κίνδυνο.

Οι διασωθέντες αναμένεται να φθάσουν την Πέμπτη μετά τις 23:00 στο λιμάνι της Καλαμάτας, όπου θα φιλοξενηθούν προσωρινά στο χώρο των αποθηκών και θα γίνει η καταγραφή τους από τις λιμενικές αρχές.

Ήδη, σύμφωνα με τη δημόσια τηλεόραση, υπάρχει κινητοποίηση για τη διαμόρφωση του χώρου από το Δημοτικό Λιμενικό Ταμείο, τις κοινωνικές υπηρεσίες του δήμου, εθελοντικές ομάδες καθώς και από την Περιφέρεια Πελοποννήσου.