Έτσι, συνεχίζεται η καταιγίδα από πρεμιέρες, με βιογραφίες, αγιογραφίες και ανθρώπινες ιστορίες, χωρίς να υπάρχει η ταινία που να κάνει τη διαφορά. Από τις εννέα πρεμιέρες της εβδομάδας ξεχωρίζουν η ιταλική «Ένα Τελευταίο για τον Δρόμο» και η ισπανική «Αΐντα», ενώ για τους εναπομείναντες λάτρεις του Μάικλ Τζάκσον υπάρχει και το αμερικάνικο βιογραφικό «Michael».

Ένα Τελευταίο για τον Δρόμο

Δραματική κομεντί, ιταλικής παραγωγής του 2025, σε σκηνοθεσία Φραντσέσκο Σοσάι, με τους Φίλιππο Σκότι, Σέρτζιο Ρομάνο, Πιερπάολο Καποβίλα, Ρομπέρτο Τσιτράν, Αντρέα Πενάκι κα.

Όχι δεν είναι ούτε ο «Φανφαρόνος» του μέγα Ντίνο Ρίζι, παρότι μάλλον η κλασική ταινία, με τους Βιτόριο Γκάσμαν και Ζαν Λουί Τρεντινιάν, έχει επηρεάσει τον πρωτοεμφανιζόμενο στη χώρα μας Φραντσέσκο Σοσάι. Ούτε βεβαίως η ταινία περιπλάνησης του Τζιμ Τζάρμους «Στην Παγίδα του Νόμου», με την αξέχαστη τριάδα πρωταγωνιστών Γουέιτς, Λιούρι και Μπενίνι, η οποία είναι φανερό ότι αποτελεί το δραματουργικό πλαίσιο για να ξεδιπλώσει τη δική του ιστορία.

Περισσότερο είναι μία μεθυσμένη δραμεντί, μία ταινία περιπλάνησης, στην τεράστια πεδιάδα από τη Βενετία μέχρι το Μιλάνο, εκεί που αναπτύχθηκε τα προηγούμενα χρόνια η ιταλική βιομηχανία, η γεωργική υπερεκμετάλλευση και οι πόλεις που άνθισαν ή συνεχίζουν να δείχνουν ακμαίες, αλλά έχουν χάσει την αίγλη τους και οι κάτοικοι έχουν πλέον αφήσει πίσω τους το ιταλικό πνεύμα, το πολιτικό και κοινωνικό ήθος, ζώντας μέσα στο ένδοξο παρελθόν, στις αντιφάσεις τους και στις πληγές των σχετικά πρόσφατων γεγονότων.

Μια ταινία, που προβλήθηκε στις Κάννες και στο Τμήμα Ένα Κάποιο Βλέμμα και ήταν υποψήφιο για πολλά στα βραβεία Ντοντατέλο, με δύο μεσήλικες σχεδόν πάντα μεθυσμένους, αναζητώντας πάντα ένα ποτήρι για το τέλος της ημέρας και έναν νεαρό φοιτητή, που τους ακολουθεί από μπαρ σε μπαρ αναθεωρώντας τη ζωή τους και το τι σημαίνει έρωτας.

Δύο πενηντάρηδες, ο Ντοριάνο και ο Καρλομπιάνκι, που βρίσκονται συνεχώς υπό την επήρεια του αλκοόλ, τριγυρίζουν στην πεδιάδα του Βένετο, θέλοντας να επουλώσουν τις πληγές τους και αναζητώντας ένα ποτήρι για το τέλος. Συναντώντας τυχαία έναν νεαρό φοιτητή της αρχιτεκτονικής, τον Τζούλιο, άτυχο στον έρωτά του για μια κοπέλα, θα τον πάρουν μαζί τους, σε μια αναζήτηση ενός θησαυρού και συνεχίζοντας να πίνουν και να διασκεδάζουν την τραυματισμένη ζωή τους.

Μεταφέροντας τις εφήμερες αισθήσεις, τις πλάκες (θυμίζοντας και λίγο από «Εντιμότατους Φίλους Μου») και τις κουβέντες των τριών ηρώων, στο μελαγχολικό τοπίο της πεδιάδας του Βένετο, με τις ομίχλες, την γκριζάδα, το πράσινο του φυσικού σκηνικού που καταπίνει το φως, όπως και τις ωραίες εποχές, πριν παραμορφωθεί η περιοχή από τον καπιταλισμό και την τρέλα της ανάπτυξης.

Η ταινία, ωστόσο, δεν αρκείται σε αυτό, στον θρήνο για το τέλος μιας εποχής, αλλά ξανοίγεται ως μια ρομαντική, μελαγχολική ταινία δρόμου, για το παρόν και το μέλλον μίας χώρας που ακόμη παραμένει μεθυσμένη από το οικονομικό της θαύμα και παραπατώντας συνεχίζει να προχωρά.

Το τρίο των πρωταγωνιστών, δένει αρμονικά, αν και ορισμένες φορές χάνει τον προσανατολισμό του, εξαιτίας των ατημέλητων χαρακτήρων τους και όχι του αλκοόλ, που ρέει άφθονα, τονίζοντας τη θολή πλέον εικόνα της Ιταλίας.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Στην πεδιάδα του Βένετο, μεσήλικοι δύο άνδρες συναντούν τυχαία έναν ντροπαλό νεαρό φοιτητή αρχιτεκτονικής και ξεκινούν μια περιπλάνηση από μπαρ σε μπαρ, αναζητώντας το τελευταίο ποτό της ημέρας.

Αΐντα

Κωμωδία, ισπανικής παραγωγής του 2026, σε σκηνοθεσία Πάκο Λεόν, με τους Κάρμεν Μάτσι, Πάκο Λεόν, Μίρεν Ιμπαργκουρέν, Μέλανι Ολιβάρες, Εντουάρντο Καζανόβα, Μαριάνο Πένια κα.

Η ισπανική τηλεοπτική σειρά φαινόμενο, που κράτησε για δέκα ολόκληρα χρόνια, επηρεάζοντας την ποπ κουλτούρα και δημιούργησε πλήθος αντιγραφών, έρχεται τώρα, δώδεκα χρόνια από την ολοκλήρωσή της, ως ένα κινηματογραφικό spinoff, από τον σκηνοθέτη και δημοφιλή κωμικό Πάκο Λεόν, δημιουργό και πρωταγωνιστή του σήριαλ.

Έχοντας στη διάθεσή του σχεδόν όλο το καστ της σειράς και βεβαίως της απολαυστικής Κάρμεν Μάτσι, ο Λεόν στήνει έναν, πολλές φορές ξεκαρδιστικό, φόρο τιμής, έναν αποχαιρετισμό, με νοσταλγία, αλλά χωρίς τη συνήθη μελαγχολία που συνοδεύει ανάλογες περιπτώσεις.

Η ταινία μάς ταξιδεύει στο 2018, όχι τυχαία, αφού η χρονιά αυτή σηματοδοτεί την έναρξη του κινήματος Metoo και στα παρασκήνια των γυρισμάτων του τελευταίου, καθοριστικού, επεισοδίου της σειράς.

Το 2018, η γνωστή ισπανική σειρά «Αΐντα» παραμένει ένα τηλεοπτικό φαινόμενο. Αλλά η διαμαρτυρία μιας ηθοποιού για ένα προσβλητικό αστείο προκαλεί ένταση στα γυρίσματα. Με φόντο την αντίδραση στα κοινωνικά δίκτυα και τον φόβο ακύρωσης του σίτκομ, το καστ προσπαθεί να μείνει ενωμένο κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων του πιο αμφιλεγόμενου επεισοδίου στην ιστορία της σειράς.

Το φιλμ, μια μίξη μυθοπλασίας και σύνδεσης του κινηματογράφου με την τηλεόραση, εκτυλίσσεται κατά τη διάρκεια του τελευταίου επεισοδίου της σειράς, ανακατεύοντας με ειρωνικό τρόπο τα όρια μεταξύ των ηθοποιών και των χαρακτήρων, με μία δόση ανάλαφρης σάτιρας, λίγο πριν εμφανιστούν οι πλατφόρμες streaming κυριαρχήσουν στη διασκέδαση του ευρύτερου κοινού, εκεί που κάποτε θριάμβευε η «Αΐντα». Και ταυτόχρονα στην εποχή της λεγόμενης «κουλτούρας της ακύρωσης», αλλά και του κινήματος εναντίον της σεξουαλικής παρενόχλησης και της χιονοστιβάδας που προκάλεσε, συμπαρασύροντας τρανούς και ισχυρούς, με πλούσια κακοποιητική συμπεριφορά, αλλά και κάθε ίχνους ερωτική προσέγγιση, που ξέφευγε από το πλαίσιο της πολιτικής ορθότητας. Αυτό, από μόνο του, είναι πράγματι πολύ αστείο.

Επιπλέον, μια ευκαιρία για να εξερευνήσει τα όρια του χιούμορ, τη δύναμη των κωμικών και την πολυπλοκότητα της φήμης, με μία δόση από Αλμοδοβάρ, δίνοντας βάρος στη διασκέδαση, την ανάλαφρη προσέγγιση και την καθολική σάτιρα, αλλά όχι και στο βάθος των όσων θέλει να θίξει το φιλμ, καθώς προέχει η ψυχαγωγία, η φήμη του τηλεοπτικού προϊόντος.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Η διαμαρτυρία μίας ηθοποιού για ένα προσβλητικό αστείο, προκαλεί ένταση στα γυρίσματα του τελευταίου επεισοδίου της δημοφιλούς σειράς Αΐντα. Με φόντο την αντίδραση στα κοινωνικά δίκτυα και τον φόβο της ακύρωσης του σίτκομ, το καστ προσπαθεί να μείνει ενωμένο.

Γυναίκες Έξω

Δραματική βιογραφία, ιταλικής παραγωγής του 2025, σε σκηνοθεσία Μάριο Μαρτόνε, με τους Βαλέρια Γκολίνο, Ματίλντα Ντε Άντζελις, Ελοντί, Κορράντο Φορτούνα, Αντόνιο Τζεράρντι, Στέφανο Ντιονίζι κα.

Μια ωδή στη φιλία και στη συντροφικότητα, μία ταινία για ένα άγνωστο περιστατικό της γνωστής συγγραφέως Γκολιάρντα Σαπιέντσα, από τον Μάριο Μαρτόνε, που πριν από τρία χρόνια είχε παρουσιάσει τη συμπαθέστατη «Νοσταλγία».

Μία ταινία, που δεν ακολουθεί και τόσο μία φόρμα κινηματογραφικής βιογραφίας, αποφεύγοντας ευτυχώς μία σύνοψη της ζωής της Σαπιέντσα, αλλά φωτίζοντας μία άγνωστη και καθοριστική περίοδο της ζωής της. Ωστόσο, οι αδυναμίες της ταινίας είναι εμφανείς και μάλλον δεν θα ερχόταν στη χώρα μας αν δεν ήταν διαγωνιζόμενη στο επίσημο πρόγραμμα των Καννών και έχει πρωταγωνίστρια την ώριμη όσο ποτέ και πάντα γοητευτική, Βαλέρια Γκολίνο.

Ο Μαρτόνε, παρά τις ευγενείς προθέσεις του, χάνει την ευκαιρία να μιλήσει σε βάθος για μία προσωπικότητα όπως την Γκολιάρντα Σαπιέντσα (1924-1996). Μία Σικελή, κόρη ενός δικηγόρου σοσιαλιστή και με μητέρα μία δυναμική γυναίκα, μία ιστορική μορφή της ιταλικής αριστεράς. Η Σαπιέντσα, που είχε ξεχωριστή παιδεία, θριάμβευσε ως ερμηνεύτρια πιραντελικών ρόλων, δημοσίευσε τέσσερα μυθιστορήματα και άφησε αρκετά ανέκδοτα έργα, όπως και το πιο γνωστό, «Η τέχνη της χαράς», που εκδόθηκε μετά θάνατον.

Στη Ρώμη, τη δεκαετία του ‘80, η Σαπιέντσα, μία συγγραφέας που έζησε περιόδους κατάθλιψης και θεραπειών από… ηλεκτροσόκ, έχοντας ξεπέσει σε φτώχεια, θα κλέψει τα κοσμήματα μίας φίλης της για να τα πουλήσει, να συλληφθεί και να φυλακιστεί για πέντε μέρες. Η απρόσμενη συνάντησή της με τις νεαρές συγκρατούμενές της αποδεικνύεται μια εμπειρία που της αλλάζει τη ζωή και ξαναβρίσκοντας την ελευθερία της θα ζήσει μία συναισθηματικά έντονη περίοδο επαναπροσδιορισμού της ζωής της.

Σε αυτή την περίοδο θα εστιάσει ο Μαρτόνε, θέλοντας να ταυτίσει τα γραπτά της Σαπιέντσα με τη σημασία τού να ζει κανείς αντισυμβατικά, έξω από τα στενά όρια της κοινωνίας και να παραμένει ελεύθερη.

Σκηνοθετημένο σαν γυναικείο ψυχογράφημα, ο Μαρτόνε έχει την τύχη να διαθέτει δύο εξαιρετικές πρωταγωνίστριες, την Γκολίνο και την Ματίλντα ντε Άντζελις, που καλύπτουν τον ανεμικό τους κινηματογραφικό χαρακτήρα, με την έντονη ενέργειά τους και την ερμηνευτική τους εκφραστικότητα.

Η ταινία, ακολουθώντας μία μη γραμμική αφήγηση, είναι αποσπασματική – παρά τις κομψές εικόνες της Ρώμης και της εποχής του ‘80, μεταφέροντας στην οθόνη ορισμένα πολύ προσωπικά περιστατικά, αποτυγχάνοντας, όμως, να διευρύνει την ουσία του θέματός της, να μιλήσει ουσιαστικά για την κοινωνική επανένταξη και ταυτόχρονα αγγίζοντας επιφανειακά τα γεγονότα της εποχής, τη μετάλλαξη της Ιταλίας σε μια χώρα ατομικότητας και μιας επίπλαστης ευημερίας.

Πάντως, παρά τις αδυναμίες της, η ταινία αφήνει μία γλύκα, μία οικειότητα και μία θέρμη για τη συντροφικότητα, που αναδεικνύεται κυρίως μέσα από τις ειλικρινείς σχέσεις, που αναπτύχθηκαν στο περιθώριο του καθωσπρεπισμού και της κοινωνικής υποκρισίας.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Ρώμη, 1980. Η Γκολιάρντα Σαπιέντσα βλέπει το μεγάλο της έργο και καρπό δέκα χρόνων δουλειάς «Η Τέχνη της Χαράς», να απορρίπτεται από όλους τους ιταλικούς εκδοτικούς οίκους. Οικονομικά εξαντλημένη και βαθιά απογοητευμένη, θα βρεθεί στη φυλακή για μια μικροκλοπή.

The Strangers’ Case

Δραματική περιπέτεια, αμερικάνικης παραγωγής του 2024, σε σκηνοθεσία Μπραντ Άντερσεν, με τους Γιασμίν Αλ Μασρί, Γιαχία Μαχαϊνί, Ομάρ Σι, Ζιάντ Μπάκρι, Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη, Θάνο Τοκάκη, Αγγελική Παπούλια, Βίκυ Παπαδοπούλου κα.

Το προσφυγικό, σπαραξικάρδιο, δράμα του Μπραντ Άντερσεν, που εξαντλεί τα χαρτομάντιλα σε κάθε προβολή του, από την πρεμιέρα του στο φεστιβάλ Βερολίνου μέχρι και το τελευταίο επαρχιακό σινεμά, αποτελεί ένα έντονα συναισθηματικό πορτραίτο του πόνου των προσφύγων, που ξεκινούν ένα επικίνδυνο ταξίδι με προορισμό σε ασφαλείς χώρες, έχοντας χάσει τα πάντα, ακόμη και την προσωπικότητά τους.

Στο ντεμπούτο του, ο Άντερσεν, μέχρι προσφάτως κινηματογραφικός παραγωγός και γνωστός ακτιβιστής, βασίζεται στη δική του μικρού μήκους ταινία «Refugee», που έφτασε κοντά στα Όσκαρ του 2020, δίνει μεγαλύτερη βαρύτητα στο μήνυμα, για το προσφυγικό δράμα, παρότι στην ίδια την ταινία του, ακολουθώντας την ιστορία αρκετών χαρακτήρων, οι ζωές των οποίων ανατρέπονται από τον εμφύλιο πόλεμο στη Συρία, ενώ αλλάζει οπτική γωνία όταν η υπόθεση μετακινείται από τα ζοφερά πεδία του Χαλεπίου στα ευρωπαϊκά σύνορα.

Η ταινία, διαθέτοντας τα εχέγγυα μίας ιδιαίτερα φροντισμένης παραγωγής και με ελληνικό χρώμα – Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, Βίκυ Παπαδοπούλου, Αγγελική Παπούλια, Θάνος Τοκάκης βρίσκονται ανάμεσα στο ευπρόσωπο καστ – έχει μια χολιγουντιανή αύρα, ίσως περισσότερο απ’ όσο πρέπει για το είδος της ταινίας, αποφεύγοντας την πολυπλοκότητα και το βάθος του ζητήματος, για να επικεντρωθεί στα ανθρώπινα προβλήματα των χαρακτήρων του.

Δομημένη σε μικρά κεφάλαια, η ιστορία έχει ως αφετηρία τη ζωή της Αμίρα, μιας βραβευμένης γιατρού στην πρώτη γραμμή του πολέμου στο Χαλέπι, που την ημέρα των γενεθλίων της θα αλλάξει για πάντα η ζωή της και θα πυροδοτήσει μία σειρά γεγονότων, διαπλέκοντας τις ζωές πέντε διαφορετικών οικογενειών. Όπως τον στρατιώτη Μουσταφά, που παλεύει με τη συνείδησή του, τον λαθρέμπορο Μαρβάν στην Τουρκία, που προσπαθεί να σώσει τον γιο του, μία οικογένεια που προσπαθεί να περάσει στην Ελλάδα, αλλά και τον Σταύρο, έναν καπετάνιο του λιμενικού, που αγωνίζεται καθημερινά στα ανοικτά της Λέσβου να σώσει χιλιάδες πρόσφυγες.

Ο Άντερσεν, χωρίς να πρωτοτυπεί, παίρνει εν πολλοίς ιστορίες που έχουμε ακούσει ή δει, σε ρεπορτάζ, ντοκιμαντέρ, έρευνες, ακόμη και ζωντανά και μας τις φέρνει μπροστά μας με μία οξύτητα, προσπαθώντας να ισορροπήσει μεταξύ ρεαλισμού και συναισθηματικής φόρτισης, άλλοτε δεξιοτεχνικά και άλλοτε περισσότερο αποσκοπώντας να περάσει με ένταση το μήνυμα για την ανθρωπιστική τραγωδία του προσφυγικού.

Ωστόσο, δεν είναι λίγες οι φορές που η εμφανώς καλοπροαίρετη ταινία του, μοιάζει σε μεγάλο βαθμό με μία περιπέτεια του Χόλιγουντ, γυρισμένη κατ’ εντολήν της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες.

Η Γιασμίν Αλ Μασρί, παραδίδει μια συνταρακτική ερμηνεία, ο Ομάρ Σι, πάντα ελκυστικός, μαγνητίζει την κάμερα με την παρουσία του, ενώ θετικές είναι οι εμφανίσεις των Ελλήνων ηθοποιών που πλαισιώνουν το πολυπρόσωπο καστ.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Όταν μια Σύρια γιατρός αναγκάζεται να εγκαταλείψει το Χαλέπι μαζί με τη μικρή της κόρη, μια απελπισμένη επιλογή πυροδοτεί μια αλυσίδα γεγονότων που ξεπερνά σύνορα και παρασύρει τέσσερις αγνώστους στην ίδια καταιγίδα. Οι πορείες τους συγκρούονται μέσα σε μια νύχτα στη Μεσόγειο, εκεί όπου η επιβίωση είναι αβέβαιη και η ανθρωπιά αποκαλύπτεται στην πιο ωμή της μορφή.

Ο Σερίφης

(«Norma») Αστυνομική περιπέτεια, αμερικάνικης παραγωγής του 2026, σε σκηνοθεσία Μπεν Γουίτλι, με τους Μπομπ Όντενκερκ, Χένρι Γουίνκλερ, Λένα Χίντι, Ράιαν Αλεν, Μπίλι ΜακΛέλαν, Μπρένταν Φλέτσερ κα.

Η γνωστή ιστορία, για μια μικρή αμερικάνικη πόλη, στο πουθενά, που ζει παραδόξως πάμπλουτα και κρύβει ένα τεράστιο – εγκληματικό – μυστικό και στην οποία καταφτάνει ένας κουρασμένος πρώην σερίφης, ως προσωρινός απρόθυμος εκπρόσωπος του νόμου και με τα πολλά ή τα λίγα, τα κάνει γης μαδιάμ.

Μία ακόμη περιπέτεια έντονης δράσης και εκρηκτικής βιαιότητας, με εμφανή στοιχεία αμερικάνικου χιούμορ, που σκοπεύει απλώς στην απενεχοποιημένη διασκέδαση, εκεί που έχει δοκιμαστεί πετυχημένα ο σεναριογράφος του δημοφιλούς φραντσάιζ «John Wick», Ντέρεκ Κόλσταντ, ο οποίος υπέγραψε και το παρόμοιο «Κανένας 1 και 2» με πρωταγωνιστή τον Μπομπ Όντενκερκ και πάλι.

Το φιλμ του Βρετανού Μπεν Γουίτλι («Ρεβέκκα», «Meg 2: Η Τάφρος»), που από ένα σημείο και μετά οι σκηνές βιαιότητας αρχίζουν να κουράζουν, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και αντιγραφή του «Κανένας» – κυρίως λόγω του χαρακτήρα του ήρωα, με λίγη σος από το «Fargo» των Κοέν, έχει την πλάκα του, ορισμένες φορές, αλλά τελικά κολλάει στα λασπόνερα των αφόρητων κλισέ και των δρόμων της παγωμένης πόλης.

Έτσι, το μόνο που απομένει, μέχρι να έρθει η τελική μονομαχία αυτού του – και νεογουέστερν – φιλμ δράσης, είναι η ατάραχη ερμηνεία του Μπομπ Κόλσταντ, που αντιγράφει εν πολλοίς την ερμηνεία του στον «Κανένα», ως «αναπληρωματική» λύση στον John Wick».

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Ο Γιουλίσες έρχεται στην ήσυχη πόλη Νόρμαλ της Μινεσότα για να υπηρετήσει ως προσωρινός σερίφης μετά τον θάνατο του αρχικού σερίφη. Μια ληστεία τράπεζας όμως, οδηγεί τον Γιουλίσες να ανακαλύψει ότι μια εγκληματική οργάνωση έχει εξαπλωθεί σε όλη την πόλη.

Μη Γελάτε, Θα Σας Δει ο Κόσμος

Δραματική κομεντί, ελληνικής παραγωγής του 2025, σε σκηνοθεσία Νικόλα Δημητρόπουλου, με τους Μαρία Αποστολακέα, Μαντώ Γιαννίκου, Ακύλλα Καραζήση κα.

Πολύ μακριά από την προηγούμενη αμφιλεγόμενη ταινία του «Καλάβρυτα 1943», που προκάλεσε έντονες αντιπαραθέσεις, ο Νικόλας Δημητρόπουλος παρουσιάζει μία γλυκόπικρη δραμεντί, επικεντρωμένη γύρω από μία 40άχρονη γυναίκα σε ένα νησί, που ανακαλύπτει ότι έμεινε έγκυος.

Φιλμ μικρής κλίμακας, που έχει το ενδιαφέρον του, καθώς μιλά για κάποια σύγχρονα ζητήματα, όπως είναι η μητρότητα, το δικαίωμα της γυναίκας στο σώμα της, τα κοινωνικά στερεότυπα για την απόκτηση μίας συμβατικής οικογένειας, αλλά και τους αδιάρρηκτους οικογενειακούς δεσμούς.

Η Μαρία, μία σαραντάχρονη μοναχική γυναίκα, μόνιμος κάτοικος ελληνικού νησιού, βρίσκεται στην Αθήνα, στο σπίτι της θρησκόληπτης αδερφής της, για το μνημόσυνο της μητέρας τους. Εκεί θα μάθει ότι είναι έγκυος και θα απομονωθεί στο εξοχικό της οικογένειας για να αποφασίσει αν θα ακολουθήσει τον δύσκολο δρόμο της απόκτησης ενός παιδιού, που μοιάζει και ως η τελευταία της ευκαιρία να γίνει μάνα και να σκεφτεί τα δικά της «θέλω». Η σύγκρουση θα ενταθεί όταν η αδελφή της θα μάθει για την εγκυμοσύνη της.

Το φιλμ, που έκανε πρεμιέρα στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, μπορεί να μην έχει κάτι το ιδιαίτερα πρωτότυπο στο σενάριο, που έγραψε ο ίδιος ο σκηνοθέτης, αλλά αποφεύγει τις έντονες δραματικότητες και τις υπερβολές, ποντάροντας αρκετά στις ερμηνείες της Μαρίας Αποστολακέα και της Μαντούς Γιαννίκου.

Ο Δημητρόπουλος θα αναδείξει τη μοναξιά της ηρωίδας και τις σκέψεις της για τον θάνατο, το σκληρό πέρασμα του χρόνου και τις συγκρούσεις με την κοινωνία, αλλά και τον ίδιο τον εαυτόν της. Χωρίς να γίνεται ποτέ βαριά, με τις χιουμοριστικές ανάσες και να μαυρίζει υπαρξιακά, η ταινία, παρά τις αφηγηματικές αδυναμίες της, κερδίζει πόντους με την ανεπιτήδευτη απλότητά της και με ορισμένες συγκινητικές στιγμές της ικανοποιητικής πρωταγωνίστριας, που έχει δίπλα της ως συμπαραστάτη τον Ακύλλα Καραζήση.

ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Η Μαρία, που μένει σε νησί, ανακαλύπτει ότι είναι έγκυος όταν επισκέπτεται στην Αθήνα τη θρήσκα αδερφή της για το μνημόσυνο της μητέρας τους. Η απρόσμενη εγκυμοσύνη θα τη φέρει σε σύγκρουση με την αδελφή της, αλλά και με τις σκέψεις της.

Προβάλλονται ακόμη οι ταινίες

Michael

(«Michael») Μία ιλουστρασιόν βιογραφία για το είδωλο της αμερικάνικης ποπ μουσικής, από τον έμπειρο αλλά άνισο Αντουάν Φουκουά και με πρωταγωνιστή τον ανιψιό του Τζαφάρ Τζάκσον να υποδύεται τον εμβληματικό σταρ Μάικλ.

Το φιλμ, καταγράφει τη ζωή του Τζάκσον, από την παιδική του ηλικία και την πορεία του προς την κορυφή έως και την απόκοσμη φήμη, συνταιριάζοντας το αμερικάνικο – μαύρο – όνειρο, με την καλλιτεχνική ιδιοφυΐα του και την αντισυμβατική του συμπεριφορά, αφήνοντας στο περιθώριο τις σκοτεινές έως και ζοφερές πτυχές της ιστορίας του, ίσως σε κάποια άλλη πραγματική κινηματογραφική βιογραφία.

Μία καλογυρισμένη και φροντισμένη παραγωγή, που απευθύνεται αποκλειστικά στους εναπομείναντες φαν του Μάικλ Τζάκσον, σε όλους αυτούς που δεν θέλουν να γνωρίζουν τίποτα παραπάνω από τις μουσικές επιτυχίες του και τον αστραφτερό και γεμάτο αντιξοότητες κόσμο της σόου μπιζ.

Εκτός από τον Τζαφάρ Τζάκσον, μία αμφισβητούμενη τουλάχιστον επιλογή, το πολυπρόσωπο καστ απαρτίζεται από τους Νάια Λονγκ, Λόρα Χάριερ, Τζουλιάνο Κρούε Βάλντι, Μάιλς Τέλερ, Κόλμαν Ντομίνγκο, Τζαμάλ Ρ. Χέντερσον, Τρε Χόρτον, Ράιαν Χιλ, Κατ Γκράχαμ, Λιβ Σιμόν, Κέβιν Σίνικ και πολλούς άλλους.

Sinatra! Eternity

(«Sinatra! Eternity») Αξιοπερίεργη και εντελώς διαφορετική βιογραφική ταινία για τον θρύλο Φρανκ Σινάτρα, με έντονο ελληνικό χρώμα, καθώς τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Γιώργος Παπαθεοδώρου, μαζί, με τον γνωστό κινηματογραφιστή τού ανεξάρτητου αμερικάνικου σινεμά, Μάικλ Όμπλοβιτς, ενώ στο καλλιτεχνικό και τεχνικό επιτελείο συμμετέχουν αρκετοί Έλληνες – το μοντάζ έγινε εξολοκλήρου στην Αθήνα.

Η ταινία, σκηνοθετημένη ως νεο-νουάρ, με σκοτεινά, ατμοσφαιρικά πλάνα, που εξερευνούν την γκρίζα πλευρά του Χόλιγουντ και την πολύπλευρη ψυχοσύνθεση του Σινάτρα, χωρίς γραμμική αφήγηση, εστιάζει σε ορισμένες καθοριστικές στιγμές του σταρ, όπως την πτώση και την άνοδό του, το Όσκαρ και τον θυελλώδη έρωτά του με τον Άβα Γκάρντνερ.

Στυλιζαρισμένη σκηνοθεσία, «βρώμικη» νουάρ αισθητική, με εικόνες που φαίνεται να έχει «αρπάξει» το φιλμ και με θεατρικές ερμηνείες, από γνώριμες «φάτσες» του είδους, όπως ο Μάικλ Μάντσεν, ο Έρικ Ρόμπερτς και ο αξέχαστος… Χάρι Ντιν Στάντον. Μία σύντομη εμφάνιση κάνει η Ντιόν Γουόργουικ, ενώ τον Φράνκι υποδύεται ο Ρίκο Σιμονίνι και τη θεϊκή Άβα η Έμιλι Ελίσια Λόου.

Μία παραγωγή, που φαίνεται έτοιμη για να μπει στο κάδρο με τις καλτ ταινίες της εποχής και αναμένεται να μοιράσει το κοινό σε αυτούς που θα διασκεδάσουν μαζί της και εκείνους που θα την απορρίψουν.

Η Οικογένεια Ντινοσάουρους

(«The Dino Family») Παιδική ταινία κινουμένων σχεδίων, ρωσικής παραγωγής του 2025, σε σκηνοθεσία Μάγια Τουρκίνα και Μαξίμ Βόλκοφ, αλλά και τη συμμετοχή 350 τεχνικών, που συμμετείχαν στη δημιουργία της, δουλεύοντας για πάνω από δυόμισι χρόνια. Ένα προσεγμένο ψηφιακό animation φαντασίας για τη συντροφικότητα και την οικογένεια, που ενώνει τις δυνάμεις της όταν ταξιδεύει στην εποχή των δεινοσαύρων. Η ταινία προβάλλεται μεταγλωττισμένη στα ελληνικά.

Νατάσα Μαστοράκου

Από δυνατά δραματικά έργα μέχρι ευρηματικές θεατρικές αφηγήσεις, οι παραστάσεις του μήνα διαδέχονται η μία την άλλη, υπόσχοντας έντονες στιγμές, συζητήσεις μετά το κατέβασμα της αυλαίας και εμπειρίες που μένουν.

Δείτε τις πέντε θεατρικές πρεμιέρες που δεν πρέπει να χάσετε τον Μάρτιο.

«Το Μπλουζ του Μικρού Πρίγκιπα» στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση

Μετά τη «Νέκυια» το 2023, ο Γιάννης Αγγελάκας καταλαμβάνει και πάλι την Κεντρική Σκηνή της Στέγης του Ιδρύματος Ωνάση με μια νέα παράσταση-εμπειρία που συνιστά τη δική του εκδοχή σε ένα βιβλίο που τον στοιχειώνει από την εφηβεία του, όταν πρωτοανακάλυψε το έργο του Σαιντ-Εξυπερύ. Μια ηλεκτρισμένη ωδή στον πρίγκιπα που κάποτε όλοι αγαπήσαμε, σε σκηνοθετική επιμέλεια του βραβευμένου δημιουργού των «Μαγνητικών πεδίων», Γιώργου Γούση.

Με τον ίδιο τον Αγγελάκα πρωταγωνιστή και συναφηγητές τη Νάντια Μπαϊμπά, την Ειρήνη Μπούνταλη και τον Νικόλα Παπούλια, ζωντανή μουσική επί σκηνής από τους Coti K., Νίκο Γιούσεφ, Περικλή Τσουκαλά και Κωνσταντίνο Ζάμπο, η σκηνή γίνεται σύμπαν, φτιαγμένο από λόγια και σκέψεις που αστραποβολούν φως σε μια παράσταση-κατάφαση στη ζωή, την αγάπη και τη φιλία. (Από 12 Μαρτίου).

«Ο Γλάρος» στο ΦΙΑΤ

Ο “Γλάρος” του Άντον Τσέχοφ είναι ένα από τα σημαντικότερα έργα της παγκόσμιας δραματουργίας, ένα κείμενο-τομή, που άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο αφηγούμαστε ανθρώπινες ζωές στη σκηνή. Το έργο όπου η δράση μετακινείται από το γεγονός στο συναίσθημα, από την κορύφωση στη φθορά, από το “τι συμβαίνει” στο “τι μένει”, ανεβαίνει από τις 6 Μαρτίου, στον χώρο ΦΙΑΤ. Ο Γιώργος Βάλαρης προτείνει μια σύγχρονη, καθαρή ανάγνωση του έργου, που δεν προσπαθεί να εκβιάσει το συναίσθημα, αλλά το αφήνει να αναδυθεί αργά, σχεδόν ανεπαίσθητα. Στο κέντρο αυτής της συνεργασίας δεσπόζει η Αρκάντινα της Κατερίνας Διδασκάλου. Ένας ρόλος απαιτητικός, επικίνδυνος, γεμάτος αντιφάσεις — και ακριβώς γι’ αυτό ιδανικός για μια ηθοποιό που εδώ και δεκαετίες αποδεικνύει πως διαθέτει σπάνιο μέγεθος, τεχνική ακρίβεια και βαθιά εσωτερική αλήθεια. Η Διδασκάλου, που εδώ και 14 χρόνια γνωρίζει εντυπωσιακή επιτυχία με την “Πόρνη από πάνω” του Αντώνη Τσιπιανίτη, επιστρέφει σε έναν εμβληματικό γυναικείο ρόλο, φέρνοντας μαζί της όλη τη διαδρομή, τη γνώση και το θεατρικό της βάρος.

Στο έργο η Αρκάντινα, διάσημη ηθοποιός, της οποίας η έντονη παρουσία κυριαρχεί τόσο στη σκηνή όσο και στις προσωπικές της σχέσεις, φτάνοντας στο εξοχικό του αδελφού της  Σόριν για το Σαββατοκύριακο, βρίσκεται μπλεγμένη σε μια καταιγίδα αντικρουόμενων επιθυμιών. Ο γιος της Κονσταντίν, αγωνίζεται να βγει από τη σκιά της καθώς κυνηγά τις δικές του καλλιτεχνικές φιλοδοξίες. Ο εραστής της, ο διάσημος συγγραφέας Τριγκόριν, γίνεται αντικείμενο θαυμασμού και έρωτα για την επίδοξη νεαρή ηθοποιό Νίνα. Οι ζωές τους μπλέκονται σε ένα τοπίο έρωτα, φιλοδοξίας και απογοήτευσης, όπου όλοι επιθυμούν κάτι που δεν μπορούν να αποκτή

Η Αρκάντινά της δεν είναι απλώς μια διάσημη ηθοποιός που φοβάται το πέρασμα του χρόνου. Είναι μια γυναίκα που διεκδικεί χώρο, έρωτα, εξουσία, και ταυτόχρονα αποκαλύπτει τη ρωγμή της. Δίπλα της, ένα σύνολο ηθοποιών με έντονη παρουσία και σκηνική ευαισθησία συνθέτει έναν κόσμο όπου ο έρωτας μπλέκεται με τη φιλοδοξία και η δημιουργία με την απογοήτευση.

Δίπλα στην Κατερίνα Διδασκάλου, ο Παναγιώτης Μπουγιούρης ως Τριγκόριν, ο Τάκης Σακελλαρίου ως Σόριν και ο Δημήτρης Τσίκλης στον ρόλο του Κονσταντίν συνθέτουν έναν τον πυρήνα των ανδρικών ρόλων. Η Νάνσυ Μπούκλη (Μάσα) και η Αναστασία Γαλερού Βλάσση (Νίνα) δίνουν φωνή στη νεότητα, την επιθυμία και τη ματαίωση, ενώ τους συμπληρώνουν ο Βασίλης Αφεντούλης (Γιατρός) και ο Πάνος Κλάδης (Δάσκαλος).

«Σωσμένος» Τεχνοχώρος Cartel

Η Ομάδα Cartel, στον απόηχο της σαρωτικής επιτυχίας της παράστασης «Άνθρωποι και Ποντίκια», επανέρχεται με τον «Σωσμένο» του Έντουαρντ Μποντ. Στη νέα παράσταση, ο Βασίλης Μπισμπίκης σκηνοθετεί και συναντά για πρώτη φορά επί σκηνής τη Λένα Κιτσοπούλου σε μια ανατρεπτική καλλιτεχνική συνεργασία.

Γραμμένο το 1965, το «Saved» συγκλόνισε το βρετανικό κοινό με τη σκληρότητα της γλώσσας και την ωμή απεικόνιση της βίας. Ο «Σωσμένος» είναι βαθιά επηρεασμένος από τα προσωπικά βιώματα του Μποντ — βιώματα φτώχειας, κοινωνικής περιθωριοποίησης και βίας. Η δράση εκτυλίσσεται σε μια εργατική συνοικία του Λονδίνου, όπου μια νεαρή γυναίκα μένει έγκυος εκτός γάμου και έρχεται αντιμέτωπη με την κοινωνική απόρριψη και την οικογενειακή αδιαφορία. Γύρω της κινούνται νέοι άνθρωποι χωρίς σαφή προοπτική, εγκλωβισμένοι σε μια πραγματικότητα αποξένωσης και συναισθηματικής ένδειας. Οι σχέσεις χαρακτηρίζονται από σιωπή, αδυναμία επικοινωνίας και συσσωρευμένο θυμό. Ο Μποντ σκιαγραφεί έναν κόσμο όπου η άσκοπη βία δεν εμφανίζεται ως εξαίρεση, αλλά ως δομικό στοιχείο μιας κοινωνίας που παράγει αποκλεισμό.

Η βία, για τον Μποντ, δεν είναι ατομική παρέκκλιση. Είναι κοινωνικό φαινόμενο. Είναι το αποτέλεσμα μιας πραγματικότητας που τροφοδοτεί την ανισότητα, την ταξική ένταση και την απώλεια αξιοπρέπειας. Η σκληρή, άμεση γραφή του δεν επιδιώκει απλώς να προκαλέσει· επιδιώκει να εμπλέξει το κοινό σε έναν ηθικό διάλογο, να το φέρει αντιμέτωπο με τη συλλογική ευθύνη.

Παίζουν Βασίλης Μπισμπίκης, Λένα Κιτσοπούλου, Στέλιος Τυριακίδης, Αλέξανδρος Κουκιάς, Αναστασία Δέλτα, Γιάννης Κατσιμίχας, Λευτέρης Αγουρίδας, Ελένη Γεωργακοπούλου. (Aπό 6 Μαρτίου Τεχνοχώρος Cartel)

«Μια αχόρταγη σκιά» στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση – Μικρή Σκηνή

Ο διεθνώς διακεκριμένος Αργεντίνος σκηνοθέτης και συγγραφέας Μαριάνο Πενσότι επιστρέφει στη Στέγη με ένα έργο για τη μνήμη, την πατρότητα και τη μυθοποίηση της απουσίας. Δύο πρόσωπα -ένας ορειβάτης και ένας ηθοποιός που τον υποδύεται- συνυπάρχουν σε μια αφήγηση όπου τα όρια ανάμεσα στην πραγματικότητα και την αναπαράστασή της παραμένουν διαρκώς ρευστά.

Οι βραβευμένοι ηθοποιοί της νεότερης γενιάς Γιάννης Νιάρρος και Κώστας Νικούλι ερμηνεύουν ορειβάτες, ηθοποιούς και γιους που ζουν κάτω από την «αχόρταγη σκιά» ενός βουνού, μιας καριέρας και ενός πατέρα. Η παράσταση αναπτύσσεται σε δύο εκδοχές, φωτίζοντας τις ρωγμές ανάμεσα στην αλήθεια, τον μύθο και τον χρόνο. (Από 5 Μαρτίου 2026).

«Νεκροταφείο Αυτοκινήτων» στο Φρένο

Σε ένα πρώην συνεργείο, το Φρένο, φιλοξενείται η παράσταση «Νεκροταφείο Αυτοκινήτων» του πολυδιάστατου Ισπανού θεατρικού συγγραφέα Φερνάντο Αρραμπάλ, σε σκηνοθεσία Οδυσσέα Ζήκα. Ανάμεσα σε σκουριασμένα σασί και στραβωμένα τιμόνια, μια κοινότητα επιζώντων επιχειρεί να αναδομήσει τον κόσμο μετά από ένα ανεξήγητο γεγονός μαζικής καταστροφής.

Ο Αρραμπάλ φτιάχνει ένα ποιητικό σύμπαν μέσα από μια αλλόκοτη ιστορία όπου η τρυφερότητα διαδέχεται τη βία, το χιούμορ εκμαιεύεται από τον πόνο και η καλοσύνη είναι σχεδόν κακούργημα. Μέσα σε αυτόν τον παράλογο κόσμο αποκαλύπτεται η επιμονή του ανθρώπου να ελπίζει σε καλύτερες μέρες, ακόμα κι όταν όλα μοιάζουν χαμένα. (Από 2 Μαρτίου).