Το ΠΑΣΟΚ έσπευσε να απαντήσει στην δημοσιολογούντα συγγραφέα και να υπερασπιστεί την (πολιτική) ηθική του ακεραιότητα: “Σε μια εποχή που όλοι αυτοανακηρύσσονται ηθικοί κριτές, ίσως το πραγματικό ερώτημα δεν είναι ποιος «δικαιούται» να μιλά με ηθικούς όρους, αλλά αν έχουμε ακόμη το θάρρος να τους υπηρετούμε στην πράξη, ως άνθρωποι και ως κοινωνία”, ανέφερε σχετικά μία συνεργάτιδα του προέδρου Νίκου Ανδρουλάκη. “Από πότε η ηθική είναι προνόμιο συγκεκριμένων και «αλάθητων»; Είναι ηθικός όρος μια απόλυτη και ακυρωτική φράση;”, συμπλήρωσε.

Πριν μερικές μέρες ο υπουργός Μετανάστευσης Θάνος Πλεύρης προκάλεσε άλλη αντιπαράθεση επειδή αμφισβήτησε τον πατριωτισμό της Αριστεράς– λίγες ημέρες μετά την απόκτηση των ντοκουμέντων της εκτέλεσης των 200 κομμουνιστών από τους Ναζί, χάρη στην προσπάθεια του ΥΠ.ΠΟ. Τα συνήθη: οι εξ αριστερών του επιτέθηκαν, οι δεξιοί συμπαραστάτες επικρότησαν την αναφορά του. Είχε προηγηθεί, βεβαίως, σ’ αυτόν τον ιδιόμορφο αντι-αριστερό ανταγωνισμό η Αφροδίτη Λατινοπούλου χαρακτηρίζοντας τους αριστερούς “ανθέλληνες”.

Στην συγκεκριμένη αποστροφή όσων είπε η συγγραφέας και δημοσιολόγος το μέγα λάθος –ιδιαίτερα για άνθρωπο των λέξεων και γνώστη του βάρους των νοημάτων– είναι πώς εμφιλοχωρεί το “συλλήβδην” (συνολικά, αδιακρίτως, όλοι μαζί).Κατ’ αναλογία το ίδιο έπραξε και ο υπουργός.

Διότι εάν το ΠΑΣΟΚ (και η Αριστερά) δεν δικαιούται να ομιλεί (ή κατά τον Κουτσόγιωργα …δια να ομιλεί) με ηθικούς όρους για όσα έκανε επί 20 χρόνια, οφείλει όποιος το επικαλείται να παραθέσει εκείνο το άθροισμα των γεγονότων και των αδιαμφισβήτητων τεκμηριώσεων που το καθιστούν αξίωμα. Είναι, κατά την συγγραφέα, ο Άκης και ο Γιάννος; Συνάγεται, αν και δεν κατονομάζονται; Όταν, όμως, είναι το (όλον) ΠΑΣΟΚ που δεν δικαιούται να ομιλεί με ηθικούς όρους, αυτό υπερβαίνει τα συγκεκριμένα πρόσωπα και αφορά το σύνολο του κόμματος σε ολόκληρη την ιστορική διαδρομή του.

Πιθανότατα και τον αείμνηστο Σημίτη, επί των ημερών του οποίου διέπραξαν όσα διέπραξαν εκείνοι που δεν κατονομάζονται. Οι έχοντες μνήμη, βεβαίως, θυμούνται ότι κάποιοι (γενικά και συγκεκριμένα) εξ εκείνων που ταυτίζουν το ΠΑΣΟΚ με έλλειμμα ηθικής έχουν υμνήσει πολιτικά τον τότε πρωθυπουργό. Άρα, πώς δεν δικαιούται “συλλήβδην” να μιλά το ΠΑΣΟΚ με ηθικούς όρους;

Το ίδιο οφείλουμε να πούμε και για τη Ν.Δ, φυσικά και για την εκδοχή της κυβερνώσας Αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ). Επειδή πιάστηκαν με την γίδα στην πλάτη, κατά καιρούς, στελέχη της Ν.Δ, δεν δικαιούται να ομιλεί η συντηρητική παράταξη με ηθικούς όρους; Υπήρξαν λαμπροί πολιτικοί, υπάρχουν ικανότατα στελέχη σήμερα, άνθρωποι που θα ήταν ύβρις να στριμωχθούν στο “δεν δικαιούνται να ομιλούν”.

Σ’ αυτή τη χώρα που συνήθως εγκωμιάζει μετά θάνατο πολιτικά πρόσωπα για την εντιμότητά τους μάλλον δεν κατανοούμε ότι στην τιμή που αποδίδουμε κρύβεται η αντίφαση με πολλούς από τους ζώντες. Είναι, εν τέλει, σαν να θεωρούμε πώς κάποιος ξεχωρίζει έναντι όλων των υπολοίπων. Και συνήθως διστάζουμε να αναγνωρίσουμε την ηθική ακεραιότητα των ζώντων και δρώντων, μάλλον επειδή θα φέρουμε σε δύσκολη θέση κάποιους άλλους.

Όμως, η έκφραση δημόσιας άποψης είναι μια δύσκολη δουλειά και απαιτεί σκευή μετριοπάθειας και απουσία φανατισμού. Διότι τότε έρχεται το “συλλήβδην” να ακυρώσει τον ίδιο τον λόγο, τον καθιστά βαρύγδουπο μεν, άδειο από σοβαρότητα δε.

Αναμφίβολα υπήρξαν και υπάρχουν ανήθικοι πολιτικοί, ακόμα και ομάδες συμφερόντων που ανέχονται ή καλύπτουν ανήθικα μέλη τους. Πόθεν, όμως, προκύπτει η καταδίκη στη σιωπή και στην αιώνια αποδοχή της μομφής (περί ανηθικότητας) ενός ολόκληρου πολιτικού οργανισμού και κάθε στελέχους ή μέλους του ξεχωριστά; Και ποιός έχει, τελικά, την ακλόνητη και υπερδιαυγή ακεραιότητα ώστε να μπορεί να θεωρεί κάποιους ηθικούς και πατριώτες και κάποιους άλλους ανήθικους και απάτριδες;

Διότι, εάν, εν προκειμένω, δεν δικαιούται να ομιλεί με ηθικούς όρους το ΠΑΣΟΚ, η Αριστερά, ή όποιο άλλο πολιτικό υποκείμενο, αυτός που το υποστηρίζει θα έπρεπε να δηλώσει ποιός ή ποιό δικαιούται (κατ΄αποκλειστικότητα) να ομιλεί…