Η σορός του εντοπίστηκε χθες το απόγευμα, όμως ακόμα δεν έχει ανασυρθεί καθώς απαιτείται ειδική προετοιμασία.

Η μητέρα του θύματος προσπάθησε μέσα σε λίγες λέξεις να συμπυκνώσει την οδύνη της. «Το παιδί μας χάσαμε, το παιδί μας».

Η μητέρα, η αδερφή και ο πατέρας του θύματος παρακολουθούσαν συντετριμμένοι τις ετοιμασίες που έκαναν οι διασώστες για την επιχείρηση ανάσυρσης της σορού. Μέσα από αναδημοσίευση ανάρτησης, η μητέρα του αδικοχαμένου πιλότου επιχειρούσε να αναδείξει την εμπειρία του γιου της στις καταδύσεις.

«Διαβάζω και ακούω διάφορα για το τραγικό συμβάν που έγινε με τον δύτη που χάθηκε στα λιμανάκια Βουλιαγμένης. Ο άνθρωπος δεν ήταν απλός ένας δύτης, ήταν εκπαιδευτής με άψογη τεχνική και εμπειρία. Ήταν πιλότος (κυβερνήτης) στο επάγγελμα όπως ήμουν και εγώ, έχω κάνει εκπαίδευση simulator μαζί του στα airbus όπως και καταδύσεις επίσης μαζί του, ήταν άψογος και πειθαρχημένος στα πάντα μέχρι και την παραμικρή λεπτομέρεια».

Τα σενάρια για την τραγωδία

Το πρώτο και επικρατέστερο σενάριο σχετίζεται με τα ισχυρά υποθαλάσσια ρεύματα που επικρατούν στο σημείο. Ρεύματα που μπορούν να παρασύρουν ακόμη και έμπειρους δύτες σε μεγαλύτερο βάθος, μέσα στο σπήλαιο χωρίς δυνατότητα άμεσης αντίδρασης.

Το δεύτερο σενάριο αφορά σε πιθανό εγκλωβισμό στο εσωτερικό της σήραγγας ή σε κάποιο από τα στενά υποθαλάσσια περάσματα. Το τρίτο σενάριο σχετίζεται με πιθανό αποπροσανατολισμό και εξάντληση του δύτη, σε ένα σημείο εξαιρετικά επικίνδυνο.

«Ήταν πάρα πολύ αναστατωμένος»

Tα δραματικά γεγονότα έχει περιγράψει στις Αρχές και ο δύτης που σώθηκε την περασμένη Κυριακή. Συγγενικό του πρόσωπο λέει στο MEGA ότι ακόμα προσπαθεί να συνέλθει.

«Ήταν πάρα πολύ αναστατωμένος. Δεν το περίμενε αυτό. Και οι δύο εκπαιδευτές ήτανε. Ο … πιο παλιός και πιο έμπειρος. Είναι τραγικό όταν βλέπεις τον σύντροφό σου που κατεβαίνεις τόσο καιρό μαζί ξαφνικά να χάνεται και να μην μπορείς να κάνεις τίποτα», ανέφερε.

«Μου είπε ότι τον είδε ξαφνικά να κάνει σήμα και να αρχίσει να κάνει με τα βατραχοπέδιλα προς τα πίσω και δεν μπορούσε να προχωρήσει. Όταν κατεβαίναν, έχουν ένα σχοινί που είναι σε ένα μπαλόνι για περίπτωση ανάγκης, αλλά το σχοινί δεν κράτησε και μετά βρήκε κι άλλο ένα σχοινί και μετά το έστειλε κι αυτό και πιάστηκε και από τα κάγκελα τα οποία έσπασαν», συνέχισε.

Αρχικά, ο 27χρονος προσπάθησε να βοηθήσει τον φίλο του. Πήρε την απόφαση να βγει στη στεριά, όταν κατάλαβε πως κινδύνευε και η δική του ζωή.

«Έμαθα ότι βρήκαν το σκούτερ και βρήκαν και την μπουκάλα. Διότι του έστειλε και την εφεδρική μπουκάλα. Για να έχει πιο πολύ αέρα. Προσπαθούσε 40 λεπτά», ανέφερε ο συγγενής του φίλου του θύματος.

Ο ίδιος ο 27χρονος είπε στην κατάθεσή του:

«Αισθανόμασταν ότι υπάρχει ένα απαλό ρεύμα με ροή προς την είσοδο της σήραγγας. Ο 34χρονος είχε κάνει ελεύθερη κατάθεση σε αυτό, εγώ όχι. Σκοπός δεν ήταν να πάμε πιο βαθιά και να συνεχίσουμε στην τρύπα, γιατί έχει ένα φθαρμένο, σιδερένιο κιγκλίδωμα. Ο 34χρονος πλησίασε την είσοδο και την ξεπέρασε 1 – 2 μέτρα. Ξαφνικά, τον βλέπω να γυρίζει το σώμα του και να κάνει χρήση του σκούτερ, γιατί το ρεύμα άρχισε να τον παρασύρει προς τα μέσα. Γινόταν πιο δυνατό το ρεύμα και τον παρέσερνε στο εσωτερικό της σήραγγας. Είχαμε 3 μέτρα απόσταση και πριν προλάβω να αντιδράσω, μέσα σε δύο δευτερόλεπτα τον είδα να χάνεται από το οπτικό μου πεδίο», είπε αρχικά.

«Αφού είδα ότι παρασύρθηκε κατάλαβα ότι χρειάζεται να καλέσω βοήθεια. Αναδύθηκα, βρήκα τρεις κοπέλες κι έναν κύριο. Τους είπα ότι ο φίλος μου παρασύρθηκε. Τους είπα να καλέσουν το 112 και ξανακατέβηκα με ένα σκοινί. Όταν έφτασα στα σιδερένια κιγκλιδώματα, κρατήθηκα με το ένα χέρι και με το άλλο έβγαλα από την τσέπη μου το φουσκωτό μπαλόνι που είχα δεμένο με ένα καρούλι με λεπτό σκοινί και το άφησα να το παρασύρει το ρεύμα. Όση ώρα έκανα αυτήν την προσπάθεια, έβλεπα τον 34χρονο να κουνάει τον φακό του, αλλά δεν είχα καλή οπτική επαφή μαζί του. Το μπαλόνι έφτασε σε εκείνον. Έπιασε το σκοινί κι εκείνη την στιγμή τραβάω εγώ και τραβάει κι εκείνος από την άλλη μεριά. Όμως το σκοινί δεν άντεξε το βάρος και κόπηκε».

Στη συνέχεια ανέφερε: «Θυμήθηκα ότι κατεβαίνοντας είδα δει ένα χοντρό σκοινί, δεμένο στην κάθοδο του πηγαδιού. Ανέβηκα, το έκοψα από το πάνω σημείο, που ήταν δεμένο, το κατέβασα στην τρύπα και του το έδωσα. Έπιασε το σκοινί και τραβούσε κι εκείνος κι εγώ. Κάποια στιγμή έκανε χρήση του σκούτερ και τον είδα να με πλησιάζει. Τον είδα που έκανε προσπάθεια, αλλά δεν μπορούσε να προχωρήσει άλλο προς το μέρος μου και να ξεφύγει από τη δυνατή ροή του ρεύματος. Προσπάθησε αρκετά για περίπου 40 λεπτά. Κάποια στιγμή κινδύνευσα κι εγώ, γιατί έσπασε το κάγκελο που κρατιόμουν και ευτυχώς πρόλαβα και κρατήθηκα από το διπλανό κάγκελο. Είχα εξαντλήσει όλα τα περιθώρια, δεν μπορούσα να παραμείνω άλλο σε αυτό το σημείο. Πριν αναδυθώ, άφησα το σκούτερ μου να παρασυρθεί μέσα στη σήραγγα, μήπως καταφέρει με δύο σκούτερ ταυτόχρονα να βγει από τη σήραγγα. Και επίσης άφησα να παρασυρθεί και η εφεδρική μπουκάλα που είχα μαζί μου, μήπως μπορέσει να την χρησιμοποιήσει μέχρι να έρθει βοήθεια».

Παράλληλα, εργάζεται σε ελληνοϊταλική εταιρεία, ενώ η καθημερινότητά του εκτυλίσσεται στη Βούλα, όπου ζει μόνιμα. Πρόκειται για έναν άνθρωπο που συνδύαζε την πειθαρχία και την ευθύνη του επαγγέλματός του με την αγάπη του για τη φύση και τις προκλήσεις. Όσοι τον γνωρίζουν μιλούν για έναν χαρακτήρα χαμηλών τόνων, ιδιαίτερα αγαπητό στον κοινωνικό και επαγγελματικό του κύκλο.

Περιγράφεται ως ένα άτομο με ήθος, ευγένεια και ειλικρινές ενδιαφέρον για τους άλλους. Δεν ήταν άνθρωπος της προβολής, αλλά προτιμούσε να εκφράζεται μέσα από τις πράξεις και τα ενδιαφέροντά του.

Η μεγάλη του αγάπη ήταν οι καταδύσεις και οι μηχανές. Στο χόμπι της κατάδυσης είχε αφιερώσει αμέτρητες ώρες, αποκτώντας σημαντική εμπειρία και εξοικείωση με απαιτητικά υποθαλάσσια περιβάλλοντα.

Δεν επρόκειτο για έναν αρχάριο δύτη, αλλά για κάποιον που γνώριζε καλά τις ιδιαιτερότητες των σημείων που επισκεπτόταν. Ιδιαίτερα σημαντικό είναι ότι γνώριζε το συγκεκριμένο σημείο στα Λιμανάκια, γεγονός που καθιστά την εξαφάνισή του ακόμη πιο δραματική και δύσκολη να εξηγηθεί.

Οι έρευνες

Οι έρευνες επικεντρώνονται σε θαλάσσια σήραγγα, όπου εκτιμάται ότι έχει παγιδευτεί ο αγνοούμενος. Οι συνθήκες στο σημείο είναι εξαιρετικά απαιτητικές, με μεγάλο βάθος, ισχυρά ρεύματα και περιορισμένη ορατότητα. Για τον λόγο αυτό, η επιχείρηση αναμένεται να πραγματοποιηθεί με καθυστέρηση, καθώς απαιτείται ειδικός εξοπλισμός και προσεκτικός σχεδιασμός.

Ο 34χρονος διέθετε εξειδικευμένο εξοπλισμό κατάδυσης, ο οποίος περιλάμβανε πρόσθετη παροχή οξυγόνου διάρκειας 3 έως 5 ωρών, καθώς και υποβρύχιο σκούτερ για ευκολότερη μετακίνηση. Παρά τον εξοπλισμό αυτό, οι συνθήκες του σημείου μπορούν να αποδειχθούν απρόβλεπτες και επικίνδυνες ακόμη και για έμπειρους δύτες.

Η κατάδυση πραγματοποιήθηκε στο λεγόμενο «πηγάδι του διαβόλου», ένα από τα πιο γνωστά αλλά και επικίνδυνα καταδυτικά σημεία της Αττικής. Παρά τη δυσοίωνη ονομασία του, αποτελεί πόλο έλξης για πολλούς δύτες λόγω της ιδιαίτερης μορφολογίας του.

Το σημείο βρίσκεται στο δεύτερο λιμανάκι της Βουλιαγμένης και χαρακτηρίζεται από ένα φυσικό, προστατευμένο κολπάκι, ανοιχτό μόνο προς τη νότια πλευρά. Σε βάθος περίπου 11 μέτρων εντοπίζεται η είσοδος ενός υποθαλάσσιου «πηγαδιού», με διάμετρο περίπου 3 μέτρων.

Καθώς ο δύτης κατεβαίνει, το τοπίο γίνεται όλο και πιο εντυπωσιακό αλλά και πιο επικίνδυνο. Στα 29 μέτρα φτάνει στον πυθμένα, όπου διακρίνεται η είσοδος μιας σκοτεινής σήραγγας. Αυτή η σήραγγα αποτελεί το πιο επικίνδυνο σημείο της κατάδυσης.

Η σήραγγα που ξεκινά από το πηγάδι είναι ουσιαστικά ένα υποθαλάσσιο τούνελ με άγνωστη πλήρη έκταση. Αρχικά κινείται οριζόντια, αλλά σε κάποιο σημείο παρουσιάζει απότομη κλίση προς τα κάτω, όπου τα ρεύματα ενισχύονται δραματικά.

Η δυσκολία πλοήγησης, η περιορισμένη ορατότητα και τα στενά περάσματα δημιουργούν συνθήκες που μπορούν εύκολα να οδηγήσουν σε αποπροσανατολισμό. Ακόμη και έμπειροι σπηλαιοδύτες θεωρούν την είσοδο στη σήραγγα εξαιρετικά επικίνδυνη.

Δεν είναι τυχαίο ότι στο σημείο έχει τοποθετηθεί σιδερένιο κιγκλίδωμα και προειδοποιητική πινακίδα, η οποία αναφέρει χαρακτηριστικά: «Πέρα από το σημείο αυτό δεν υπάρχει τίποτα να δεις που να αξίζει περισσότερο από τη ζωή».

Η επικινδυνότητα του σημείου δεν είναι θεωρητική. Το «πηγάδι του διαβόλου» έχει συνδεθεί με τραγικά περιστατικά στο παρελθόν. Το 1978, τρεις νεαροί Αμερικανοί αυτοδύτες επιχείρησαν να εξερευνήσουν τη σήραγγα και δεν επέστρεψαν ποτέ.

Η υπόθεση παρέμεινε μυστήριο για δεκαετίες, μέχρι που το 2007 ταυτοποιήθηκαν οστά που είχαν βρεθεί στην περιοχή, επιβεβαιώνοντας τον θάνατό τους. Το περιστατικό αυτό ενίσχυσε τη φήμη του σημείου ως ιδιαίτερα επικίνδυνου και απρόβλεπτου.