Ίσως το σημαντικότερο που εξάγεται ως μήνυμα από τις ουγγρικές εκλογές είναι το γεγονός ότι στις κάλπες έσπευσαν μαζικά οι νέοι ψηφοφόροι κάτω των 30 ετών με το 65% να ψηφίζει υπέρ του Πέταρ Μάγιαρ. Αυτοί κυρίως δίνουν τώρα κοινοβουλευτική πλειοψηφία 2/3 στη νέα κυβέρνηση και της επιτρέπουν να προχωρήσει σε βαθιές θεσμικές αλλαγές που σταδιακά μπορεί να ανατρέψουν το διεφθαρμένο σύστημα εξουσίας της τελευταίας 15αετίας.

Προκύπτει και κάτι εξίσου σημαντικό: στις ουγγρικές εκλογές συνέπεσε η προκλητική επιρροή και παρέμβαση των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ρωσίας υπέρ του Όρμπαν και ηττήθηκε κατά κράτος. Ο Ντόναλντ Τραμπ έστειλε τον αντιπρόεδρο Τζέϊ Ντι Βανς να στηρίξει το τραμπικό κακέκτυπο του ακροδεξιού θύλακα του Βίζεγκραντ, ενώ ο Βλαντιμίρ Πούτιν εξάντλησε τα δικά του εργαλεία παρέμβασης αλλά χάνει τώρα τον πιό χρήσιμο και αποτελεσματικό σύμμαχό του στους ευρωπαϊκούς πολιτικούς θεσμούς. Αναμφίβολα ενθαρρυντικό το ότι Τραμπ και Πούτιν δεν κατόρθωσαν να χειραγωγήσουν τις ουγγρικές εκλογές. Όταν ο λαός θέλει…

Είναι, ωστόσο, αστείο να θεωρηθεί η “ιστορική νίκη” του Πέταρ Μάγιαρ ως νίκη της ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας των Βρυξελλών, παρότι η Ούρσουλα φον ντερ Λάϊεν και ο Αντόνιο Κόστα θα μπορούν πλέον να αισθάνονται πιό ασφαλείς στην διεκδίκηση δανεισμού και εξοπλισμών υπέρ της Ουκρανίας ή πιό σκληρών πολιτικών κατά της Ρωσίας.

Κι αυτό διότι η ουγγρική νεολαία ψήφισε “περισσότερη Ευρώπη” μάλλον για διαφορετικούς λόγους.Η συντριβή του Όρμπαν συνιστά μία νέου τύπου “εξέγερση του ’56” ως πάνδημο αίτημα για περισσότερη Δημοκρατία και ως απάντηση στην κατάρρευση της οικονομίας και στην ενδημική διαφθορά του καθεστώτος εκείνου του πολιτικού που κάποτε ο Ζαν Κλωντ Γιουνκέρ είχε αποκαλέσει “δικτατορίσκο”.

Αυτό είναι ίσως το πιό ασφαλές συμπέρασμα για το αποτέλεσμα των ουγγρικών εκλογών: Δημοκρατία απέναντι στη διαφθορά και την κατάλυση των θεσμών και ελπίδα για οικονομική ανάκαμψη απέναντι στη ρεμούλα των ευρωπαϊκών κονδυλίων.

Και είναι αστείο διότι πολλοί ευρωπαίοι ηγέτες που έσπευσαν να συγχαρούν το νέο Ούγγρο ηγέτη ήταν οι ίδιοι που συνεργάστηκαν στενά με τον Όρμπαν και ανέχτηκαν τον ορμπανισμό. Το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα καθυστέρησε πολύ να τον εκδιώξει από τις τάξεις του, η ευρωπαϊκή ακροδεξιά (από την Λεπέν και το γερμανικό AfD και τα σκανδιναβικά παραρτήματα μέχρι το ισπανικό Vox) τον ανήγαγε σε ιδεολογικό της μέντορα, ακόμα και μετά το εκλογικό αποτέλεσμα η Τζόρτζια Μελόνι τον αποχαιρέτησε ως “πολύ καλό φίλο”.

Η πτώση του Όρμπαν προήλθε από το γεγονός ότι η ουγγρική πολιτική σκηνή κατόρθωσε να αναδείξει μία λύση “εκ των έσω”, ένα πρόσωπο, δηλαδή, που μέχρι και πριν μερικά χρόνια ανήκε στο “Fidesz” και συνεργάστηκε μαζί του. Αντιλήφθηκε, όμως, τις περιστάσεις και έκοψε τον ομφάλιο λώρο για να μπορέσει τελικά να τον ανατρέψει. Το “δίδαγμα” είναι πώς δεν αρκεί η λαϊκή αγανάκτηση, είναι απαραίτητο να δημιουργηθεί εφαλτήριο εναλλαγής με πειστικό πρόγραμμα και αξιόπιστο πρόσωπο που να την εκπροσωπήσει.

Ό,τι συνέβη, όμως, στην Ουγγαρία δεν είναι καθόλου βέβαιο πώς θα αποτελέσει μία επανάσταση της λογικής για ολόκληρη την Ευρώπη και ότι θα δράσει ως ντόμινο για την ακροδεξιά, τον λαϊκισμό και τον αντισυστημισμό. Ο Όρμπαν έκλεισε με κρότο τον κύκλο του, ο ορμπανισμός, όμως, παραμένει, δυστυχώς, ανθεκτικός σε αρκετές χώρες και η παραλυτική αμηχανία της ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας τροφοδοτεί αυτές τις αντιλήψεις…